Burning Man foto

tot gauw

De Barcelona (BCN) a Amsterdam (AMS)

Fecha: Jueves, 26 Nov 09
Hora de salida: 18:15
Hora de llegada: 20:40
Número de vuelo: VY8322
Terminal: T1

u ziet het inderdaad goed, het is een enkele reis, er is geen retourdatum. na twee maanden werk zoeken zonder resultaat heb ik het hier wel weer gehad. natuurlijk, het is hier zacht, negentien graden momenteel, ik heb net zonder jas boodschappen gedaan, maar ik teer al twee maanden op t strakke zakje van mn lieftallige spaanse, die de situatie, net als ik, inmiddels wel zat is en dus moest de knoop doorgehakt worden. en wat voor knoop, zo op de stoep van de winter, in nederland nog wel, hel op aarde. dat wordt vernikkelen straks, in t ouderlijk huis in breukelen, al zal ik heus wel van vriend tot vriend in amsterdam zigeunerhoppen, zoals ik dat hier nu ook al twee maanden heb gedaan in barcelona, en daarvoor zes weken in de VS. god, ik kan me niet eens meer herinneren hoe t is om n huis voor mezelf te hebben. nu goed, dit jaar zal dat ook niet meer lukken. in januari hoop ik de draad weer op te pakken. huisje, boompje, beestje. voor eventjes.
hoe dan ook, een episode is ten einde. twee en een half jaar barcelona zitten erop en ik zal hier waarschijnlijk niet snel meer heenverhuizen, voorlopig. er zijn andere windstreken te ontdekken, andere plaatsen om neer te strijken en heibel te schoppen. ik ben jong, wild, woest en aantrekkelijk, voorwaarts mars, vuur vuur vuur.
tot weldra, lieve vrienden en vriendinnen en familie. tot heel gauw.

Niks

Het plan was weer een update te doen als ik werk had, maar dat laat een beetje op zich wachten. Vandaag had ik desalniettemin een hoopgevend sollicitatiegesprek bij een uitzendbureau dat een Nederlands en Spaans-talige telefoonmedewerker zocht voor een verzekeringsmaatschappij. Maandag hoor ik daar meer over. Verder is het crisis hier in Barcelona, maar ik blijf stug volhouden. Weldra zal ik iets vinden, weldra!
Ik woon nu bij ene Alistair, een ex-collega. Maar volgende week zal ik daar ook weer uit moeten. Hij gaat namelijk bij Luca wonen, de jongen met De Kat (die mij acht maal aanviel).

Gister waren we daar weer, maar de kat hield zich rustig, dit keer, met dank aan Luca, die hem tegenhield. We hadden een typische jongensavond: bier, pizza en computerspelletjes. We hebben van 9 tot 3 uur 's nachts respectievelijk Street Fighter 4 (echt vet!), Pro Evolution 9 (ik download nu die van 2010, al vrees ik dat ik daar een betere computer voor nodig zal moeten hebben, hebben jullie m al, Vin, Timo, Joon? (uiteraard won ik ALLES) en tot slot de laatste versie van Resident Evil (visueel zeer fraai, Frits). Vooral PES deed me een beetje terugverlangen naar vroeger tijden, met aan mijn zijden een gekortwiekte chocoladejunk die bij elke actie orgastische kreten uitslaakte, een blonde man die bij elke goal zijn vingertje de lucht instak en met uitgestreken gelaat 'San Marco' zei en ook aan een jongeman die tijdens het PESsen een kuipje yoghurt met zout at en toen bijna braakte. Gouden Tijden.

Qua lichaamsbeweging schaak ik regelmatig, mijn hersenen waren nog nooit zo gespierd, en heb ik sinds kort een Bikram Yoga les gedownload, met Bikram zelf als leraar. Hoewel het wat frisser is op mijn kamer dan in de yogazaal, kan ik zo in ieder geval wel de lessen doen en dat helpt al een boel met het opbeuren van mijn lichaam, geest en humeur, bovendien is het een stuk goedkoper, namelijk gratis, namelijk nul komma nul euro nul. Ik heb het al zo'n drie keer gedaan deze week.

Over het schaken, ajedrez, in het Spaans, Isa en ik spelen het al een paar maanden vrij geregeld. De eerste honderd keer versloeg ik haar, maar nu begint ze me te doorzien en intussen heeft ze me al twee keer verslagen en me een keer tot een gelijkspel gedwongen. Reden voor mij dus om het computerspel Chessmaster te downloaden, voor ik straks achter de feiten aanloop! Maar hoe meer ik het speel, hoe meer het me begint te boeien. Helemaal als ik nu bij Chessmaster mijn gehele spel kan analyseren en constateer dat ik begon met een Zaragoza opening, of een Franse Defensie, of een Trompowsky Aanval, geweldige termen die enkele glimpsen van een hele geschiedenis, een cultuur, verraden. Schaken. Heerlijk Westers.

Tot zover dit nietszeggende bulletin omtrent mijn leven alhier. Dit weekend wordt het 25 graden (ik maak de lezers graag jaloers), mijn ouders waren vorige week op bezoek (foto hierboven) en ehm... ik mis jullie, maar ik hoop jullie na de winter pas weer te zien :)




Liefs,
Jullie Kanjer

Over hoe de Goden je soms wegjagen van een plek, waar je eigenlijk graag bent

Toen Isa in Zaragoza was, woonde ik enkele dagen bij Luke in huis. Daar vernam ik via via, hoewel ik er maar een aantal dagen verbleef, dat de huisbaas, ene Dario, die daar ook woonde, het niet zo leuk vond dat ik daar des nachts op den bank verpoos. Nu goed, ik hoorde dit pas toen ik er weg was, maar toch.
Isa had intussen geinformeerd bij haar huisgenoot of het ok was dat ik er een tijdje kon blijven tot ik een nieuwe kamer had gevonden en dat was ok. Maar na vijf dagen werd de huisgenoot zenuwachtig, hoewel ik hem amper ooit zag, en vroeg hij haar wanneer ik wegging, want het werd hem te langdurig. Volgens een vriendin van haar is hij jaloers op mij, omdat hij stiekem een oogje heeft op haar, maar volgens Isa zelf is het gewoon een stereotype Argentijnse man die territoriale neigingen heeft en mij als een indringer beschouwt in zijn territorium.
Nu goed, ik daar weg, ik had intussen al een kamer gevonden bij ene Luca, een excollega van me. Hij had nog wel een kamertje vrij. Niet al te groot en zonder raam, maar wel goedkoop en heel centraal gelegen. Dus ik verhuis daarheen en er was een kat in huis, die mij veel kopjes gaf en rondmiauwde en alles leek koek en ei, tot ik vanmorgen aangevallen werd door het beest. Krabben, bijten, blazen, hoge rug, dikke staart, de hele mikmak. Oorverdovend hing het te krijsen aan mijn rechterbeen, waar het in een flinke oorlog was met mijn schoen. Ik kreeg het maar niet stil, alles wat ik deed, verergerde het en ik had de hulp nodig van Luca, om het te kalmeren.
Ik dacht, misschien is het beest net als de Argentijn bij Isa in huis, ziet het mij als een indringer in het territorium en weet het niet of ik een vriend of een vijand ben. Dus ik denk, ik koop eten voor het beest. Een lekkere zalmmaaltijd. Maar nee, nu net gaf het mijn been weer een haal met zijn klauw en blies het ernaar, toen ik er om heem probeerde te stappen, nadat het mij de weg versperde van de keuken naar de rest van het huis.
Iets lijkt mij niet te willen hier in Barcelona. Iets of iemand vol haat wil me weghebben. Ik vertelde het Isa en ze vond het ergens allemaal dolkomisch. En ze zei, laten we naar Amsterdam verhuizen, volgende maand, gewoon voor een paar maanden, ik heb niets te verliezen. Jij wel?
Nu goed. Bij terugkeer heb ik natuurlijk al mijn vrienden en familie weer die ik graag zie. Maar ook de herfst en de winter en allerlei schuldeisers die me bij het minste of geringste dubbeltje dat ik op straat vindt al tegen de muur zullen drukken om hun deel te eisen.
Nu goed, nu weten jullie het dus, mam en pap. Als jullie over 2 weken in Sitges zitten, zit ik bij jullie thuis voetbal te kijken. Ik zal de plantjes water geven!
(Grapje hoor. Het plan is om in november naar Amsterdam over te komen. Tot die tijd zal ik dus alsnog een baan proberen te vinden hier, om een beetje geld te verzamelen. Vandaag had ik een sollicitatie bij Avis, morgenochtend eentje bij Apple. Tot gauw, vrinden en familie!)

Burning Man en Formentera

Over Burning Man werd gezegd dat het onbeschrijflijk was en dat het proberen te beschrijven aan iemand die het nog nooit heeft meegemaakt ongeveer hetzelfde is als het uitleggen van een kleur aan iemand die blind geboren is...
Het is in ieder geval iets erg speciaals. Je bevindt je in een stoffige woestijn, uren van de bewoonde wereld af, tezamen met ongeveer 40.000 hippies. Er is een heuze stad aangelegd, met straatnamen, in de vorm van een halve maan, met in het centrum een standbeeld van een man, The Man, die aan het einde van de week in de fik wordt gestoken.





Er is een tempel, waar mensen foto's hangen van dierbaren die zijn overleden. Ook de tempel gaat aan het einde van de week in de fik. Verder rijden er overal kunstauto's rond. Auto's en bussen getransformeerd tot rijdende disco's, waar je op kunt springen en mee kunt dansen en ergens anders weer af kunt springen.


Dit was 'de onze'.

Iedereen is extreem uitgelaten, heeft zich verkleed als engel, pooier, elfje, stripper, tovenaar of is simpelweg naakt en men is over het algemeen superpositief, om de haverklap worden er kadootjes, knuffels, eten of drinken uitgedeeld. Overdag is het niet te harden, het is snikheet en om de zoveel tijd steekt er een woeste bries de kop op die een zooi stof en zand met zich meebrengt dat je soms niet eens meer twee meter voor je kunt kijken en elke keer als er dan een auto of een hippie uit de mist op komt doemen, ziet het er zo extravagant uit dat je je afvraagt waar je je in godsnaam bevindt.



Er worden overal rare initiatieven genomen, je kunt bij een soort van oliebollenkraam een knuffel uitkiezen in ruil voor een compliment, je kunt midgetgolfen tegen de ballen van een poster van Tom Cruise, je kunt jezelf hoereren, je kunt in een heuze Thunderdome inbeuken op een willekeurige tegenstander, terwijl je hangt een elastieken koord met een kunststof stok in je klauwen, Carl Cox en Dj Dan kwamen langs, naast talloze andere DJs voor het nodige gedans, overal is neon, fluo en glitter te zien, in tenten opgericht als cafes kun je gratis drank krijgen, je kunt keihard trommelen samen met ongeveer 30 anderen en een vette drumvibe tentoonspreiden, je kunt het zo gek niet bedenken of het is er. Reken mee dat men over het algemeen dronken of anderszins gedrogeerd is en ik denk dat een blinde al een aardig idee van de kleur geel zou krijgen.




Luke en ik namen een lift vanuit Portland met een man die zichzelf Ox noemde, zoals ik al eerder meldde. Ox was knettergek. Hij praatte onafgebroken met Luke over aliens, ruimteschepen die bestuurde konden worden op tantrische energie en dat de Egyptenaren technologisch gezien veel verder waren dan wij nu, dat de piramide's bijvoorbeeld in goud gedekt waren en als de bliksem er in sloeg dat er dan allerlei electriciteit werd opgewekt en dat dat straling en akoestiek uitzond dat dan allerlei dingen teweegbracht, maar dat dat op merkwaardige wijze is verdwenen en dat zouden dan aliens geweest zijn, natuurlijk, wat anders, die daarvoor gezorgd hadden en dan nam hij weer een hijs van zijn marihuanapijpje in zijn linkerhand, het stuur in de rechterhand, en dan begon hij weer over mercuryvissen ofzo en al met al heb ik genoten van de reis, want hij was de hele tijd bloedserieus en ik vond het wel vermakelijk. Hij was ook heel erg gay en volgens mij had hij een oogje op Luke.
Naast mij zat een meisje dat Megan heette en uit Texas kwam maar de afgelopen paar maanden in Alaska had gewoond en ze zei vrijwel niets, behalve over haar vorige keer op Burning Man en ene Twatrick die de hele tijd Boepboepboep rondriep en naar haar zeggen was uitgeroepen tot 'meest irritante man op Burning Man 2008'.
De reis begon dus al goed met deze twee leiperiken in ons midden. Het goede nieuws was dat Megan vertelde dat wij wel in een kamp konden komen logeren dat camp Crazy Horse heette en dat betekende dat we niet op de camping hoefde en we zodoende wat mensen zouden kennen.



Na een week lang in de woestijn te hebben gezeten, zonder douche en met alleen maar feest en bovendien na vijf weken vakantie binnen de VS had ik wel weer zin om terug te gaan naar Barcelona. We vertrokken vanuit Burning Man, na wat vertraging, dinsdagochtend en donderdagavond landden we in Barcelona. Daar ging ik meteen naar Isa's werk en zaterdag gingen we naar Ibiza, om zondag de boot te nemen naar Formentera. Op Ibiza hebben we de hele nacht een beetje in de zee gezwommen, naar de maan gekeken etcetera. Formentera was een soort Spaanse versie van Terschelling. Fietspadden, stranden, dorpjes hier en daar, vuurtoren, geweldig rilekste sfeer. En gisteravond kwamen we met tegenzin weer terug in Barcelona. We konden er wel eeuwig blijven. En dan nu weer na zo'n 11 weken vakantie, al met al bij elkaar opgeteld, moet ik weer op zoek naar een baan en een kamer. Zo gaat dat voor wie zich in het leven soort zonder vaste slaapplek!



Vriendelijke stranden, die, als het eb is, de werkelijkheid verraden: afgrijselijk stinkende plassen, krabben, aas en uitwerpselen. Als de zon maar schijnt, de schoft.



Uitzicht vanaf het terras van ons hostelletje. Een witte kerk waar Isa me natspatte met het heilige kraanwater van Formentera en we een reprimande kregen van een dominee omdat we tegen de ballen van Jezus bliezen.




Isa meandert naar het einde van de loopplank, temidden van een golfende, turquouise zee, waar ik rechts van Isa, mijn zonnebril verloor, toen ik vooroverboog om het water eens van wat dichterbij te bekijken. De Middellandse zee schampt niets voor niets de Marokkaanse kust, de dief. Grapje, meneer van de AIVD die mij stalkt en dit nu leest!



Wat is er mannelijker dan een stenen standbeeld van een man en een man ernaast, die stenen heft en zo zijn spieren traint? Ik zeg, niet veel, meneer Witteman. Niet veel.



Michael Reiziger was toevallig ook aanwezig.



Hier stal ze mijn hart en gooide het in de zee. Het maakte drie sprongetjes en zonk toen naar de bodem.



Aw.

Tussen de poort en de brandende man

En toen de reis al zijn einde zag naderen, stak daar ineens een grote brandende man omhoog, een kolkend feestgedruis om zijn woest brandende, om zich heen grijpende armen. Alles, het hele universum met zijn stinkende planeten, was nog maar een voorproefje voor wat er nu zou gaan komen... Dit wordt me althans verteld, elke keer als ik te berde breng dat ik naar Burning Man ga. En dat is zometeen al, over een uurtje of twee worden we opgepikt en dan begint het feest morgen.
"Dit gaat je leven veranderen," is er gezegd.
"Het wordt de meest intense ervaring van je leven," nog zo'n mooie.
Het enige dat ik dan doe is grijnzend knikken en dan zeg ik dat ik nog niks heb voorbereid. En dan zeggen ze: "O nee, je moet je wel voorbereiden! Dat is van vitaal belang!"
Gisteren hebben we dat dan eindelijk gedaan, voorbereid. Tientallen blikjes soep en voedsel ingeslagen, grote watertanks die we nog moeten vullen met water, een tent, slaapmatjes, etcetera. De hele mikmak. Een man die zich voorstelde met de naam "Ox" komt ons zometeen ophalen. Zoals De Messias ooit op een ezel het beloofde land in werd gereden...
Hoe dan ook. Luke zegt dat er op Burning Man internetinstallaties zullen worden opgesteld. Als dit zo is, wie weet dat ik dan nog een update doe tijdens het festival. Zo niet, dan daarna.
Hieronder enkele foto's van mijn avonturen in Portland...
Teresa zag ik uiteindelijk maar een halve dag. En omdat ik nog veel schuld bij haar had uitstaan van toen zij bij mij in Barcelona was, heb ik haar uit eten moeten nemen, naar de bioscoop (de nieuwe Tarantino die nu ook in Europa aan het draaien is, als ik het goed heb) en nog wat drankjes en popcorn. Dus ik dacht, heel leuk allemaal, maar zo vliegt mijn geld natuurlijk met het badwater mee het raam uit. Dus die kraan heb ik dichtgedraaid. En dan nu de foto's van Portland.



Luke in een uiterst zeldzame, intellectuele pose.



Sfeerfoto's... Elke laatste donderdag van de maand is er een groot feest, met muziek en eten en allerlei mensen die elkaar onder de voet lopen uit enthousiasme.



Nog meer.



Feestende vrouwmenschen...



VLNR, Shane, bij wie we op de vloer sliepen, zijn zuster Carla, die met een geblesseerde voet op krukken rondschurkte, Ondergetekende met een worstenbroodje op schaamstreekhoogte en Alex, vriendin van Shane. Aangenaam gezelschap!



Hier doe ik mee met een karaoke-avond. Mijn versie van "Boys dont cry" van The Cure was ongeevenaard.