Wat een week. Ik heb een verzoek aan u, beste lezer.
M'n Franse huisgenoten zijn het huis uit en mijn Australische pornocollega, met wie ik naar Amerika ga van de zomer, is ingetrokken.
Vorige week, bij wijze van afscheidskado, kregen de Fransozen hevige ruzie met mijn Dominicaanse huisgenote Ruth.
Ruth is dik. Hoewel ze zegt dat dit komt door een parasiet in haar maag, lijkt haar eetpatroon (drie a vier keer per week eet ze opzichtig een Burger King, McDonalds of Kentucky maaltijd, en dan niet één menu, maar twee) haar eerder parten te spelen. Daarnaast beweegt ze amper. De enige beweging die ze krijgt is de trap op en de trap af naar de McDonalds, die om de hoek zit.
Ze woont nu twee jaar in Barcelona en toen ze arriveerde scheen ze een stuk slanker te zijn.
Nu goed, dit moet zij allemaal weten. Wat het alleen wel kenschetst is dat er een zekere onvrede in haar huist die ze probeert te stillen met eten.
Dit in gedachten genomen kunnen we een kijkje nemen naar haar vriendenkring. Maar daar aangekomen kunnen we al gauw naar het volgende punt gaan. Ze heeft geen vrienden. De enige met wie ze regelmatig contact heeft is haar 'vriendje': een zestigjarige opa die haar elke dag om stipt 10 uur des morgen komt neuken en daarna geld op het nachtkastje achterlaat. Hij heeft een vrouw en kinderen en alles.
Het is ook nog eens een hele lelijke opa. Bovenop vrijwel kaal, aan de zijkanten grijs, klein van postuur en een smerige blik in z'n ogen.
Wat wil je ook.
De bezigheden van zijn persoonlijke hoer zouden we als volgt kunnen samenvatten: televisie kijken. En dan houdt het op. Dagelijks ligt ze languit op de bank in de woonkamer reclames te kijken. Want veel meer is er niet op de Spaanse televisie.
Haar aanwezigheid in huis is als een zwart gat dat alle aandacht opzuigt en niemand die haar eruit kan trappen, want zij woont er, op Yoshi na, het langst. En sja, Yoshi is bang voor haar.
En wie niet? Als ze, meerdere keren per maand overigens, weer eens depressief door het huis banjert, met rooddoorlopen ogen, de lippen stijf op elkaar, scheldend op elk pluisje dat ze rond ziet vliegen, elk stofje dat ze ontdekt, dan is het alsof de duivel haar lichaam voor een moment in bezit heeft genomen.
Welnu, het boterde al niet zo tussen haar en de Fransozen. Maar dit kun je de Fransozen amper aanrekenen.
Natuurlijk had Ruth wel een punt dat de Fransozen niet al teveel rekening met de andere huisgenoten hebben. Ik merkte ook elke keer weer als ze terugkwamen van uitgaan, dat ze uitgebreid lallend, lachend en brullend in de woonkamer plaatsnamen en niet meer weggingen tot ik klopte, schreeuwde of de deur opengooide om hen te verzoeken op te zouten.
Dus ja, Ruth had wel een punt toen ze zei dat de Fransozen enigszins disrespectvol waren ten opzichte van de andere huisgenoten. Maar ja, al met al heb ik heel liefdevol afscheid van ze kunnen nemen en Andrea gebood me langs te komen in Parijs, o wee als ik dat niet zou doen, dat vond ik dan wel weer lief.
Dan nu de ontploffing.
De aanleiding was een make up doosje. Want ja, dat moet er nog bij gezegd worden. Ruth heeft een eigen badkamer, omdat ze die ooit eens had laten repareren. Sindsdien mag niemand die gebruiken, behalve zij. Maar dat badkamertje is zo smal, dat ze nog wel onze badkamer moet gebruiken om te schijten, omdat ze te dik is om op haar eigen toilet te zitten.
Op een dergelijk moment wilde Andrea, zo heet het ene Fransoosje, ook naar de wc, en stapte zij het smalle badkamertje binnen. In haar haastigheid stootte ze een makeupdoosje om. Deze brak.
Toen Ruth tot deze ontdekking kwam, werd ze furieus. Met brandende ogen stapte ze de woonkamer binnen, waar op dat moment Andrea, haar vriendje Paul en ene Diego gezamenlijk zaten te blowen. Iets waar Ruth ook al een hekel aan heeft. Met Diego, een oud-huisgenoot, heeft ze bovendien ook al hevige ruzie gehad, omdat hij een sleutelbos voor zichzelf had gehouden (iets wat niemand behalve Ruth erg vond). Maar dit terzijde. Ruth stond kokend in de deuropening, haar haren verwilderd om haar dikke gezicht, met de puntneus die fier omhoogstak. Ze had haar pyama aan, van een dunne, vale roze stof die treurend om haar heen hing. "Wie heeft mijn makeupdoosje gebroken!?" brulde ze. Men zweeg. Ook de Fransozen + Diego hadden rode ogen, maar dit kwam door de wiet. Die van Ruth waren natuurlijk rood. Bloedrood.
"Ik," piepte Andrea tenslotte. "Sorry, het ging per ongeluk. Ik gebruikte je wc omdat jij op de onze zat en toen stootte ik het om."
"Het kostte dertig euro!" brulde Ruth.
Andrea piepte iets onverstaanbaars, haar grote, blauwe ogen knipperden onrustig, haar frêle lijfje beefde van top tot teen.
"Dertig euro!" schreeuwde Ruth weer. "Betaal het!"
"Ok," piepte Andrea en Ruth verdween. Dit pikte Paul niet. Paul stond op en zei tegen Ruth: "Andrea betaalt dit niet. Je respecteert ons niet, zoals je praat, we betalen niets."
"Disrespect?" brulde Ruth. "Jullie komen mij dingen zeggen over disrespect?" Paul en Andrea vertrokken naar hun kamer.
Ruth werd roder, roder en roder.
Diego trok het dekbed over zijn hoofd heen. En beefde.
Ruth liep naar haar slaapkamer, zette haar radio op maximumvolume aan. Het was vier uur 's nachts, maar in haar woede bestond de tijd niet. Haar woede was tijdloos.
Ze liep naar de slaapkamer van de Fransozen en begon heftig op de muren te bonken.
Dit was nog niet genoeg, ze hadden nog niet genoeg last van haar, ze besloot de kamer binnen te stormen. De Fransoosjes lagen in de foetushouding in elkaar gelepeld in bed. Met grote verschrikte oogjes als van doodshoofdaapjes keken ze angstig naar het geweld dat binnenstapte. Het was donker, maar in het licht van de opengeslagen deur zagen ze de verwilderde, woedende Ruth onregelmatige dansende bewegingen maken, duidelijk niet op de maat van de radiomuziek.
Ruth bulderde: "Zo voelt het als jullie 's nachts thuiskomen van uitgaan, zo voelt het om te disrespecteren, nu weten jullie hoe het voelt, nu weten jullie het!"
Paul stond op, gekleed in slechts een boxershort. Hij zei: "Naar buiten, Ruth! Dit is onze slaapkamer! Dr uit!"
Zijn rechterhand raakte haar rechterschouder aan. Deze aanraking was genoeg voor Ruth om hem bij de keel te grijpen met haar hand en hem toe te sissen: "Als je me aanraakt, bel ik de politie, hijo de puta!"
Paul spendeerde de rest van de nacht met het kalmeren van Andrea, die beefde als een rietje.
Ruth is illegaal in Spanje, haar werkvergunning is verlopen. Haar moeder heeft kanker, volgende maand is haar operatie. Ruth wil terug, zegt ze al twee maanden, om haar moeder te zien. Maar omdat haar werkvergunning is verlopen en ze illegaal is, wil ze niet weggaan, omdat ze dan niet meer terug kan komen. Ze weet nu al twee maanden dat haar moeder kanker heeft.
Maar goed. Misschien zijn er redenen dat Ruth niet meteen stante pede terugkeert naar de Dominicaanse Republiek.
Ik noem er een paar:
- Haar ouders denken nog altijd dat ze aan het studeren is om architect te worden, dat ze daar bijna klaar mee is, maar in feite was ze daar al na een paar maanden mee gestopt en werkte ze al die tijd in een of ander winkeltje.
- Haar ouders denken nog altijd dat ze slank is.
- Haar ouders weten niet dat ze zich laat neuken door iemand die nog ouder is dan zijzelf zijn.
Nu goed, je snapt hem.
Nu is mijn vraag of iemand een belletje kan plegen naar de Spaanse politie, om te vragen of er een huiszoeking gedaan kan worden aan de Calle Notariat 11, 2-2, omdat er iemand illegaal is.
Ik ken haar sores, ik ken ook nog een andere kant van haar, dat ze soms best lief en vriendelijk is en ze beschouwt mij in huis als enige vertrouweling, dus ik wil haar niet verlinken, daarom doe het alstublieft anoniem. Het is gewoon genoeg geweest en bovendien moet ze naar haar moeder, voor ze er de rest van haar leven spijt van krijgt dat ze dat niet eerder is gegaan.
Namens het gehele huis: alvast hartelijk dank. U doet er de sfeer hier in huis een enorm grote dienst mee.
