Over hoe de Goden je soms wegjagen van een plek, waar je eigenlijk graag bent

Toen Isa in Zaragoza was, woonde ik enkele dagen bij Luke in huis. Daar vernam ik via via, hoewel ik er maar een aantal dagen verbleef, dat de huisbaas, ene Dario, die daar ook woonde, het niet zo leuk vond dat ik daar des nachts op den bank verpoos. Nu goed, ik hoorde dit pas toen ik er weg was, maar toch.
Isa had intussen geinformeerd bij haar huisgenoot of het ok was dat ik er een tijdje kon blijven tot ik een nieuwe kamer had gevonden en dat was ok. Maar na vijf dagen werd de huisgenoot zenuwachtig, hoewel ik hem amper ooit zag, en vroeg hij haar wanneer ik wegging, want het werd hem te langdurig. Volgens een vriendin van haar is hij jaloers op mij, omdat hij stiekem een oogje heeft op haar, maar volgens Isa zelf is het gewoon een stereotype Argentijnse man die territoriale neigingen heeft en mij als een indringer beschouwt in zijn territorium.
Nu goed, ik daar weg, ik had intussen al een kamer gevonden bij ene Luca, een excollega van me. Hij had nog wel een kamertje vrij. Niet al te groot en zonder raam, maar wel goedkoop en heel centraal gelegen. Dus ik verhuis daarheen en er was een kat in huis, die mij veel kopjes gaf en rondmiauwde en alles leek koek en ei, tot ik vanmorgen aangevallen werd door het beest. Krabben, bijten, blazen, hoge rug, dikke staart, de hele mikmak. Oorverdovend hing het te krijsen aan mijn rechterbeen, waar het in een flinke oorlog was met mijn schoen. Ik kreeg het maar niet stil, alles wat ik deed, verergerde het en ik had de hulp nodig van Luca, om het te kalmeren.
Ik dacht, misschien is het beest net als de Argentijn bij Isa in huis, ziet het mij als een indringer in het territorium en weet het niet of ik een vriend of een vijand ben. Dus ik denk, ik koop eten voor het beest. Een lekkere zalmmaaltijd. Maar nee, nu net gaf het mijn been weer een haal met zijn klauw en blies het ernaar, toen ik er om heem probeerde te stappen, nadat het mij de weg versperde van de keuken naar de rest van het huis.
Iets lijkt mij niet te willen hier in Barcelona. Iets of iemand vol haat wil me weghebben. Ik vertelde het Isa en ze vond het ergens allemaal dolkomisch. En ze zei, laten we naar Amsterdam verhuizen, volgende maand, gewoon voor een paar maanden, ik heb niets te verliezen. Jij wel?
Nu goed. Bij terugkeer heb ik natuurlijk al mijn vrienden en familie weer die ik graag zie. Maar ook de herfst en de winter en allerlei schuldeisers die me bij het minste of geringste dubbeltje dat ik op straat vindt al tegen de muur zullen drukken om hun deel te eisen.
Nu goed, nu weten jullie het dus, mam en pap. Als jullie over 2 weken in Sitges zitten, zit ik bij jullie thuis voetbal te kijken. Ik zal de plantjes water geven!
(Grapje hoor. Het plan is om in november naar Amsterdam over te komen. Tot die tijd zal ik dus alsnog een baan proberen te vinden hier, om een beetje geld te verzamelen. Vandaag had ik een sollicitatie bij Avis, morgenochtend eentje bij Apple. Tot gauw, vrinden en familie!)