gister lag ik lekker in bed te meuren met het idee de komende dagen even uit te rusten van de arbeidsmatige blitzkrieg die de afgelopen weken waren. toch werd ik even voor twaalven wakkergebeld door rosenthal research, waar ik als telemarketeer werkzaam ben, of ik op kantoor wilde komen en dat ik niet wist dat ik gister en vandaag om half 10 moest beginnen aan een nieuw project?
'mij is niets verteld.'
'o, ok. kom dan maar om 2 uur.'
daar was ik dan, om 2 uur. ik kreeg een blaadje in de handen gedrukt. 'read this,' werd er gezegd. het ging over software en dan in het specifiek 'service oriented architecture,' afgekort SOA. samen met een belgische begon ik onmiddellijk de SOA via de telefoon te verspreiden. haast geen enkel nederlands bedrijf was meer veilig voor mijn enquete-verleidingsmanoeuvres. ik probeerde ze allemaal tussen de blaadjes te krijgen. maar er waren, gek genoeg en in hevige tegenspraak met de cijfers van het GGZ, amper belangstellenden voor de SOA die ik met hen wil doornemen. het was werkelijk om moedeloos van te worden.
toch merkte ik hoe gedurende het meermaals proberen er een zekere gelatenheid richting het resultaat in mij sloop die zich uitte in een aanstrengende vriendelijkheid. of ze nu wel of niet met mijn SOA in zee gingen: ik wenste ze allemaal een fijne dag.
uiteindelijk heb ik er twee te pakken kunnen krijgen. eentje had de SOA zodanig in z'n bedrijf verspreid dat hij de invloed ervan 'hoog' of zelfs 'zeer hoog' vermoedde.
de ander vond de SOA een beetje een opgeklopte hype.
daarnaast bind ik af en toe wat gesprekjes aan met mn collega's, die zich ook allemaal met het SOA onderzoek bezighouden. een man die zichzelf aan de telefoon als James voorstelt (ik stel mezelf overigens voor als Johan, omdat het wat lekkerder in de mond ligt) werkt van 9 uur smorgens tot 5 uur smiddags en had tot dusver nog geen enkele enquete kunnen afronden. toen hij er eindelijk een te pakken krijgen was hij zo opgetogen dat hij na enkele vraag 'ah yes, thats great' zei, ook op momenten dat het hoogst ongebruikelijk was. 'do you have any problems with implementing the SOA in your company? ah yes thats great! no not that you had problems of course!'
verder ben ik naarstig op zoek naar een nieuwe kamer in barcelona, maar heb ik voorlopig nog niet beet. gister was ik op bezoek bij twee kamers, eentje had PES op pauze, maar die had alleen een kamer te huur waarbij ik samen met hem op 1 kamer zou slapen. dag edje!
aangezien het in raval was bezocht ik vervolgens mn macedonische vriendin monika, die een macedonische vriendin op bezoek had. vanavond ga ik met ze uit.
ook ben ik de afgelopen twee dagen weer met yoga begonnen. het was heerlijk vertrouwd. eind september kan ik er zelfs gaan werken.
o en morgen komen mn ouders. joepie!
miércoles, 29 de agosto de 2007
martes, 21 de agosto de 2007
werk werk werk werk werk werk meisjes werk
deze week ben ik een workaholic als een gek. gister en vandaag heb ik 10 uur gewerkt!!! eerst acht uur lang bikkelen in t gekkenrestaurant waar de baas steeds meer van een vriendelijke flirt in een valse nicht verandert. vandaag gilde hij (op een komische manier weliswaar) 'what you want?!' toen ik de keuken binnenkwam om wat vieze borden neer te kwakken. 'this.. here..' mompelde ik. 'ok,' gilde hij terwijl hij met een mes op me af kwam. 'you bitch!!!' hij lachte hoog en schrillerig en ik lachte mee.
daarnaast begint mn estlandse collega prit (spreek uit: priet!) me steeds minder verbaal te behandelen en steeds meer in tonen en fluitsignalen. 'wash! clean! make drinks! take plates!' ik snap t wel. dit is de enige communicatie die hij gewend is. hij heeft een hond thuis die hij twee keer per dag uitlaat; 's ochtends als hij opstaat rond achten en 's avonds na twaalven als hij thuiskomt. wat een hondenleven. voor allebei. ik voel veel compassie voor m, waardoor ik t allemaal wel kan verdragen, zolang hij me niet aan gaat raken en duwen, terwijl hij naar me fluit. dan voel ik me echt als een hond.
klagen is, naast het houden van een hond, zijn favoriete hobby. 'the customers are trying to fuck me in the brain!' zei hij, terwijl hij een ananas aan het snijden was. 'drink water,' zei ik. 'it kills the headache.' 'no i dont like water! i dont like something that doesnt taste like anything. i drink beer! that is my water.' 'but beer gives you more headaches... it sucks the water out of your brain even more... thats why you have a headache.' 'no i dont have headache! i never have headache! its the customers! they want to fuck me in the brain!'
och, als jullie zijn gezichtje konden zien als er weer een paar toeristen buiten het bord bekijken met het menu van de dag er aandachtig door priet! opgekalkt... zijn gollem-gezichtje met van die lege, waterige, helderblauwe ogen deinsen dan weg in een duistere frons en hij mompelt kwaadaardig: 'go away go away fucking customers go away its better its better please go away.'
na dit gekkenhuis, waarin elke dag weer een nieuwe episode is uit een tragikomisch theaterspel (ik heb nog niet eens verhaald over de klanten!) neem ik de metro naar mn marketresearch baan om daar twee uur lang alle namen en telefoonnummers van mensen te noteren die een Jaguar verkopen in heel Spanje. omdat het werk van elke werknemer stuk voor stuk doodsaai is, schurken links en rechts meisjes aan die een gesprekje beginnen. gister was t een duits meisje uit keulen die met me opliep tot aan de metro. vandaag was het een dominicaanse met een voorliefde voor vampiers (ja, wat de fak, ze had ook een hele enge bruine vlek op dr onderarm met allemaal haren eruit) die de halve wereld al heeft rondgereisd en die me vertelde dat je als engels leraar vijfduizend dollar per week in tokyo kunt verdienen. EFFE SERIEUS ZOVEEL.
daarnaast verblijdde ik mn amerikaanse 'bazin' (een lieftallig vrouwtje van eind twintig) door haar frustrerende zoektocht naar hebreeuwse native speakers te beeindigen, door vriend oran aka 'jew number one' mee te nemen. daarop begon ze me meteen meermaals te bedanken en toen ik wegging zei ze zelfs 'ok darling, when do i see you again?'
:D:D:D
alsof dit alles nog niet genoeg is heb ik morgenochtend om 9 uur (...'s ochtends ja...) een sollicitatiegesprek bij een organisatie die voetbalstatistieken bijhoudt. wat ik daar precies moet gaan doen weet ik niet. maar het bericht waarmee ze mensen lokten zei iets over dat men wedstrijden mocht gaan bezoeken van de Primera Division, Uefa Cup en Champions League (!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!). niet dat ik er meteen op reken heel europa door te mogen reizen of wat dan ook... maar alleen wat wedstrijden in camp nou zouden me al zielsgelukkig maken... ik ben zo benieuwd naar morgenochtend!
daarnaast begint mn estlandse collega prit (spreek uit: priet!) me steeds minder verbaal te behandelen en steeds meer in tonen en fluitsignalen. 'wash! clean! make drinks! take plates!' ik snap t wel. dit is de enige communicatie die hij gewend is. hij heeft een hond thuis die hij twee keer per dag uitlaat; 's ochtends als hij opstaat rond achten en 's avonds na twaalven als hij thuiskomt. wat een hondenleven. voor allebei. ik voel veel compassie voor m, waardoor ik t allemaal wel kan verdragen, zolang hij me niet aan gaat raken en duwen, terwijl hij naar me fluit. dan voel ik me echt als een hond.
klagen is, naast het houden van een hond, zijn favoriete hobby. 'the customers are trying to fuck me in the brain!' zei hij, terwijl hij een ananas aan het snijden was. 'drink water,' zei ik. 'it kills the headache.' 'no i dont like water! i dont like something that doesnt taste like anything. i drink beer! that is my water.' 'but beer gives you more headaches... it sucks the water out of your brain even more... thats why you have a headache.' 'no i dont have headache! i never have headache! its the customers! they want to fuck me in the brain!'
och, als jullie zijn gezichtje konden zien als er weer een paar toeristen buiten het bord bekijken met het menu van de dag er aandachtig door priet! opgekalkt... zijn gollem-gezichtje met van die lege, waterige, helderblauwe ogen deinsen dan weg in een duistere frons en hij mompelt kwaadaardig: 'go away go away fucking customers go away its better its better please go away.'
na dit gekkenhuis, waarin elke dag weer een nieuwe episode is uit een tragikomisch theaterspel (ik heb nog niet eens verhaald over de klanten!) neem ik de metro naar mn marketresearch baan om daar twee uur lang alle namen en telefoonnummers van mensen te noteren die een Jaguar verkopen in heel Spanje. omdat het werk van elke werknemer stuk voor stuk doodsaai is, schurken links en rechts meisjes aan die een gesprekje beginnen. gister was t een duits meisje uit keulen die met me opliep tot aan de metro. vandaag was het een dominicaanse met een voorliefde voor vampiers (ja, wat de fak, ze had ook een hele enge bruine vlek op dr onderarm met allemaal haren eruit) die de halve wereld al heeft rondgereisd en die me vertelde dat je als engels leraar vijfduizend dollar per week in tokyo kunt verdienen. EFFE SERIEUS ZOVEEL.
daarnaast verblijdde ik mn amerikaanse 'bazin' (een lieftallig vrouwtje van eind twintig) door haar frustrerende zoektocht naar hebreeuwse native speakers te beeindigen, door vriend oran aka 'jew number one' mee te nemen. daarop begon ze me meteen meermaals te bedanken en toen ik wegging zei ze zelfs 'ok darling, when do i see you again?'
:D:D:D
alsof dit alles nog niet genoeg is heb ik morgenochtend om 9 uur (...'s ochtends ja...) een sollicitatiegesprek bij een organisatie die voetbalstatistieken bijhoudt. wat ik daar precies moet gaan doen weet ik niet. maar het bericht waarmee ze mensen lokten zei iets over dat men wedstrijden mocht gaan bezoeken van de Primera Division, Uefa Cup en Champions League (!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!). niet dat ik er meteen op reken heel europa door te mogen reizen of wat dan ook... maar alleen wat wedstrijden in camp nou zouden me al zielsgelukkig maken... ik ben zo benieuwd naar morgenochtend!
lunes, 13 de agosto de 2007
arbeit macht dineros
vandaag m'n eerste werkdag afgelegd in een lunchrestaurant waar de eigenaar een finse homo is met een wenkbrauwpiercing en die vooral op zoek was naar een noord-europese mentaliteit, omdat m'n mexicaanse voorganger er een zogenaamd potje van maakte. hij flirtte continu met de (mannelijke) klanten en ging daarna elke dag naar een sauna, waar hij, zo zei de finse man die aardig radeloos klonk, twaalf penissen afzoog. in een sollicitatie van een uur werd de mexicaan afgeschilderd als een ramp, een chemische ramp zelfs, want hij gebruikte ook geen deo als hij uit de sauna kwam en zo werkte hij dan met een penetrante zweetlucht om zich heen.
daarnaast werkte er volgens de finse man vroeger een jamaicaanse kok, die hem de stuipen op het lijf joeg toen hij op een feest bij de finse man thuis plotseling zijn wilde rastaharen boven de planten die hij in het raamkozijn had staan begon uit te kloppen en daarbij luide kreten uitriep die volgens de finse man klonken als magische spreuken.
'everybody's crazy here!' riep hij. 'but not me! i'm not crazy!' waarna hij een eng lachje liet ontsnappen.
daarnaast kwam ene 'prit' er af en toe bij zitten, die het meeste werk scheen te verrichten. zo zag hij er ook uit: zuchtend en steunend greep hij continu zijn hoofd vast. op de vraag van de finse man wat hij van mij vond haalde hij zijn schouders op en hij leek er vooral op gebrand dat ik spaans sprak. vlug begon hij wat zinnen spaans op me af te vuren, die ik overigens allemaal wel verstond en ik beantwoordde ze vluchtig. hoewel m'n spaans nog lang niet naar behoren is, kan ik toch al redelijk oppervlakkige gesprekjes voltooien. het resultaat leek hem onverschillig te laten, want hij greep alweer naar zijn hoofd. tussen zijn ogen zat een grote pukkel.
met zekere bedenkingen accepteerde ik uiteindelijk de baan. timme, die ook bij het sollicitatiegesprek was, zei: 'wacht de eerste dag maar af, voordat je kijkt of het echt wat is.' overigens was de finse man bijzonder gesteld op timme, die naar het schijnt een gaymagnet schijnt te zijn. om alle grapjes van timme lachte de finse man hartelijk, zelfs al waren ze niet eens grappig.
vandaag was de eerste werkdag. het viel allemaal wel mee. daarnaast kreeg ik meteen mn geld. het astronomische bedrag van 40 euro. vijf euro per uur verdien ik ja. dat schijnt normaal te zijn hier. ach ja. twee weken mag ik werken in het lunchrestaurant. misschien dat ik er nog een weekje extra bij mag doen.
ook heb ik tegenwoordig een baan bij marketresearch. ik werk daar voor microsoft services. 9 uur per week moet ik mensen in holland bellen om een klantentevredenheidsonderzoek te verrichten. daar verdien ik zes euro per uur. de komende weken is het zaak even enkele duiten te cashen. het einde van de maand nadert. ik heb nog geen nieuwe kamer, maar nu in ieder geval wel weer zicht op geld.
dan wil ik nu besluiten met twee melige gesprekjes/gebeurtenissen tussen timme en ik om aan te tonen hoe erg we het hier samen naar onze zin hebben. kehuha!
-------
"Hoe zit m'n haar?" zei ik tegen Timme 'roodborstje' H, terwijl ik, zonder naar hem te luisteren, de tussenstand al eigenhandig polste in de reflectie van de plastieken metroruit. Het stelde me niet gerust. Ik zag er naar mijn bescheiden mening uit als een krans ingewanden om de bloeddoorlopen stierennek van een Stalinistische docent. Ik zuchtte. "M'n enige redding is nog om heel vies te gaan kijken," zei ik, terwijl mijn bovenlip zich langzaam opkrulde als een blikje ansjovis dat over de datum is. Met een wereldverachtende blik mat ik het meisje voor me op, terwijl mijn ogen over haar lichaam heenzwommen als rauwe eieren.
We stapten uit bij metrostation Fontana, aangezien dat het epicentrum van mijn stadsverwoestende aanwezigheid markeerde. We liepen richting de roltrappen en een wulpse deerne passeerde ons in een aanlokkelijkheid die zich vasthaakte aan het roomzwarte midden van onze weke oogvlakken. "O God," huilde ik. "Daar gaat m'n prostaat weer met me aan de haal." Ik sloeg mijn hoofd ten hemel. "Hoe durf je!" riep ik uit.
-------
"Kun je me even pijpen?" zei ik. We lagen in bed. Het was praktisch half twaalf. 's Nachts welteverstaan. Klaas Vaak naderde met grove schreden.
"Daar heb ik nou echt geen zin in," zei hij. Een naar gevoel bekroop me.
"Wat ben je toch eigenlijk een lui joch," wierp ik hem toe. "Wel een beetje naar Barcelona komen, zeker. Maar werken ho maar. Ik laat je in m'n bed slapen, ik laat je m'n eten en drinken betalen en ik leer je de tafel van vier. En wat krijg ik? De hond in de pot en de kat in de zak."
Hij grijnsde en zei: "Wat zijn we toch eigenlijk twee genieen."
"Ja," zei ik. "Maar ik heb wel een heel lelijk laken." Ik trok het gestreepte vod over me heen en nestelde me in de foetushouding. "Maar je hebt gelijk. Het geheim van onze genialiteit ligt er in besloten dat we niet nadenken en de macht uit handen geven. Daardoor worden we pionnen in een schaakspel van onbekende grootmeesters."
"Maar je moet toch juist zelf de macht grijpen?" sprak hij onbegrijpend. Buiten bliksemde het, waardoor zijn frons kortstondig werd opgelicht, de charlatan.
"Hoe doe je dat dan," vroeg ik. "De macht grijpen?"
"Afpakken."
"Van wie?"
"Van Balkenende."
daarnaast werkte er volgens de finse man vroeger een jamaicaanse kok, die hem de stuipen op het lijf joeg toen hij op een feest bij de finse man thuis plotseling zijn wilde rastaharen boven de planten die hij in het raamkozijn had staan begon uit te kloppen en daarbij luide kreten uitriep die volgens de finse man klonken als magische spreuken.
'everybody's crazy here!' riep hij. 'but not me! i'm not crazy!' waarna hij een eng lachje liet ontsnappen.
daarnaast kwam ene 'prit' er af en toe bij zitten, die het meeste werk scheen te verrichten. zo zag hij er ook uit: zuchtend en steunend greep hij continu zijn hoofd vast. op de vraag van de finse man wat hij van mij vond haalde hij zijn schouders op en hij leek er vooral op gebrand dat ik spaans sprak. vlug begon hij wat zinnen spaans op me af te vuren, die ik overigens allemaal wel verstond en ik beantwoordde ze vluchtig. hoewel m'n spaans nog lang niet naar behoren is, kan ik toch al redelijk oppervlakkige gesprekjes voltooien. het resultaat leek hem onverschillig te laten, want hij greep alweer naar zijn hoofd. tussen zijn ogen zat een grote pukkel.
met zekere bedenkingen accepteerde ik uiteindelijk de baan. timme, die ook bij het sollicitatiegesprek was, zei: 'wacht de eerste dag maar af, voordat je kijkt of het echt wat is.' overigens was de finse man bijzonder gesteld op timme, die naar het schijnt een gaymagnet schijnt te zijn. om alle grapjes van timme lachte de finse man hartelijk, zelfs al waren ze niet eens grappig.
vandaag was de eerste werkdag. het viel allemaal wel mee. daarnaast kreeg ik meteen mn geld. het astronomische bedrag van 40 euro. vijf euro per uur verdien ik ja. dat schijnt normaal te zijn hier. ach ja. twee weken mag ik werken in het lunchrestaurant. misschien dat ik er nog een weekje extra bij mag doen.
ook heb ik tegenwoordig een baan bij marketresearch. ik werk daar voor microsoft services. 9 uur per week moet ik mensen in holland bellen om een klantentevredenheidsonderzoek te verrichten. daar verdien ik zes euro per uur. de komende weken is het zaak even enkele duiten te cashen. het einde van de maand nadert. ik heb nog geen nieuwe kamer, maar nu in ieder geval wel weer zicht op geld.
dan wil ik nu besluiten met twee melige gesprekjes/gebeurtenissen tussen timme en ik om aan te tonen hoe erg we het hier samen naar onze zin hebben. kehuha!
-------
"Hoe zit m'n haar?" zei ik tegen Timme 'roodborstje' H, terwijl ik, zonder naar hem te luisteren, de tussenstand al eigenhandig polste in de reflectie van de plastieken metroruit. Het stelde me niet gerust. Ik zag er naar mijn bescheiden mening uit als een krans ingewanden om de bloeddoorlopen stierennek van een Stalinistische docent. Ik zuchtte. "M'n enige redding is nog om heel vies te gaan kijken," zei ik, terwijl mijn bovenlip zich langzaam opkrulde als een blikje ansjovis dat over de datum is. Met een wereldverachtende blik mat ik het meisje voor me op, terwijl mijn ogen over haar lichaam heenzwommen als rauwe eieren.
We stapten uit bij metrostation Fontana, aangezien dat het epicentrum van mijn stadsverwoestende aanwezigheid markeerde. We liepen richting de roltrappen en een wulpse deerne passeerde ons in een aanlokkelijkheid die zich vasthaakte aan het roomzwarte midden van onze weke oogvlakken. "O God," huilde ik. "Daar gaat m'n prostaat weer met me aan de haal." Ik sloeg mijn hoofd ten hemel. "Hoe durf je!" riep ik uit.
-------
"Kun je me even pijpen?" zei ik. We lagen in bed. Het was praktisch half twaalf. 's Nachts welteverstaan. Klaas Vaak naderde met grove schreden.
"Daar heb ik nou echt geen zin in," zei hij. Een naar gevoel bekroop me.
"Wat ben je toch eigenlijk een lui joch," wierp ik hem toe. "Wel een beetje naar Barcelona komen, zeker. Maar werken ho maar. Ik laat je in m'n bed slapen, ik laat je m'n eten en drinken betalen en ik leer je de tafel van vier. En wat krijg ik? De hond in de pot en de kat in de zak."
Hij grijnsde en zei: "Wat zijn we toch eigenlijk twee genieen."
"Ja," zei ik. "Maar ik heb wel een heel lelijk laken." Ik trok het gestreepte vod over me heen en nestelde me in de foetushouding. "Maar je hebt gelijk. Het geheim van onze genialiteit ligt er in besloten dat we niet nadenken en de macht uit handen geven. Daardoor worden we pionnen in een schaakspel van onbekende grootmeesters."
"Maar je moet toch juist zelf de macht grijpen?" sprak hij onbegrijpend. Buiten bliksemde het, waardoor zijn frons kortstondig werd opgelicht, de charlatan.
"Hoe doe je dat dan," vroeg ik. "De macht grijpen?"
"Afpakken."
"Van wie?"
"Van Balkenende."
sábado, 4 de agosto de 2007
o lord!
ik zit nu al enkele dagen tegen de financiele nulgrens aan te hikken, maar ik vind continu mensen die allerlei dingen voor me betalen. ik doe er niets voor. ze komen naar mij, als muggen op een gloeilamp. gister financierde de kortstondig bezoekende manon bier, fanta, chips, cornflakes, melk en god weet wat nog meer. vandaag trakteerde een vriend van oran (mn nieuwe beste vriend in wording na het vertrek van caity) me op whiskey-cola, patatas bravas en aten we eerder bij oran al gezamenlijk drie pizza's, een tortilla-patata, onder het genot van bier en champagne. het is werkelijk wonderbaarlijk om zo door het leven te kunnen gaan.
nadat ik oran over de geneugden van yoga vertelde en ik hem zo ver heb gekregen naar bikram yoga te gaan (of eigenlijk gaan we morgen naar ciutadella park om het daar te doen), drukte hij mij een 'filosofisch boek' onder de neus dat hij al zo'n twee jaar aan het lezen was. het was te merken: het was vrijwel geheel uit elkaar gevallen en de stukken die er half uitvielen toen hij het me overhandigde bezaten driftige onderstrepingen en fluorescerende markeringen. voorzichtig opende ik het 'filosofische boek' en daar lachte me onmiddellijk een foto van een indier aan, die me alles behalve vreemd was: sri nisargadatta maharaj. het boek was 'i am that, conversations with sri nisargadatta maharaj.' verbaasd keek ik hem aan.
'are you kidding me? you're into this?'
'yeh ive been reading this for two years now. i love it.'
en alsof het nog niet genoeg is zingt limp bizkit op het moment dat ik dit type 'everything happens for a reason.' hallelujah, amen en om shanti, niggaaah.
overigens, on a complete different sidenote, ben ik erachter gekomen wat limp bizkit betekent. het is een spelletje dat jongens in amerika schijnen te spelen en dat ook wel 'ookie cookie' genoemd wordt. men staat in een cirkel om een koekje heen en trekt zichzelf af, waarna ze klaarkomen op het koekje. de laatste die het vruchtbare vocht op het koekje kwakt, moet het koekje opeten. misschien een leuk idee voor oktober, wanneer hopelijk timo, alex, vincent, ruben, tinus en weet ik wie nog meer op bezoek komen! :D ha-ha! grapje! echt waar!
ruben en maryann hebben trouwens al bevestigd langs te zullen komen. vet! ik verheug me nu al!
maar goed. ik zei het al. caity is weg en dat was in het begin wel even wennen. na twee maanden haar haast elke dag te hebben gezien, zat ik in de eerste dagen na haar vertrek wel even in een zwart gaatje. geen telefoon meer die rinkelde in de gang, waarna ik die mooie stem van haar in mn oortje mocht horen galmen. geen uitgebreide etentjes op haar dakterras meer. geen geposeer meer, terwijl ze me schildert en ondertussen de muziek duizend keer verandert en me sommeert om m'n hoofd net een fractie meer naar links te doen, of nee toch naar rechts, of nee iets meer omhoog, iets omlaag en dan 'yes perfect!' roept, waarna ze rustig kleurtjes gaat mengen en ik krampachtig mijn positie vast probeer te houden.
ik mis haar wel. heus wel.
o lordy bogordy! holy moly!
caity is weg, mike zit in gallicie en laini werkt elke dag; de amerikaanse invasie die mijn vriendengroep aanvankelijk was, lijkt even weggeebt en heeft nu plaatsgemaakt voor een israelische. oran is israelisch en ik maakte vandaag kennis met twee andere israeli's. tal en erel. hebreeuws is een mooie taal. ik heb het vooral vandaag veel gehoord. maar het heeft ook iets mysterieus. taal van de duivel, noemde pepe het. pepe is een spanjaard die oran in mexico leerde kennen. oran, hoewel net als ik slechts 24 jaar, heeft de halve wereld al rondgezworven. maar daar kleeft een verhaaltje aan. hij zat in het leger. dat is verplicht in israel... voor zowel man als vrouw. gezeten op de achterbank van een legerwagen verloor de bestuurder de controle over het stuur en sloeg over de kop. omdat er achterin geen gordels waren, werd oran uit het auto'tje geslingerd, waarna de auto een ogenblik z'n heup schampte. een groot litteken en een mank loopje herinneren hem daar dagelijks aan, maar omdat het niet zijn fout was dat er geen gordels achterin de auto zaten (de andere twee mankeerden niets, omdat ze wel gordels hadden) vergoedt de israelische overheid hem tot op de dag van vandaag met een som geld waardoor hij elke maand rond kan komen. een geluk bij een ongeluk. zo kan hij nu de wereld rondreizen en af en toe zorgen voor arme, hollandsche jongens zoals ik.
gister ontmoette ik de canadeze mathieu, de goddelijke reiziger die ik in het circus in amsterdam leerde kennen. hij blijft hier een maand en vertrekt daarna weer naar frankrijk. de kamer die dan vrijkomt kan ik dan hoogstwaarschijnlijk bevolken, zei hij. hij stelde me al onmiddellijk voor aan de jongens die dan mn huisgenoten zullen worden. vlakbij sagrada familia. een brit en een australier. aardige jongetjes. en de prijs is niks; 200 euro. qua huisvesting heb ik hier nog geen tegenslag gekend. karma?
hoe dan ook, hier was weer even een update vanuit het zonnige barcelona, mede op aandringen van maryann. wist je trouwens, mary, dat ze hier in de kleine supermarktjes hier haast overal samosa's verkopen? hoe is het mogelijk, niet waar? anyway, hopelijk is het weer nu iets beter in nederland.
voor de rest ga ik nu een ernstig gebed plaatsen in de hoop de perfecte baan te krijgen, die ik onlangs op loquo tegenkwam: HET BEZOEKEN VAN PRIMERA DIVISION, UEFA-CUP EN CHAMPIONS LEAGUE WEDSTRIJDEN om dan de wedstrijd te registreren of wat dan ook. IK BEDOEL MAAR. op mijn lijf geschreven die baan. dus ik mailde ze al van: jongens, stop met zoeken: I AM YOUR GUY. FUTBOL ESTA EN MI CORAZON COMO SANGRE!
nu maar afwachten. of zoals oran zei: keep bugging them. keep mailing them. thats what they want here. overigens is hij ook nog steeds werkeloos.
o ja en 8 augustus komt timme op bezoek, mijn favoriete boytoy. rechtsboven staat een link naar zijn wilde avonturen in het machtige ghana.
ik vermaak me voorlopig nog prima hier.
nadat ik oran over de geneugden van yoga vertelde en ik hem zo ver heb gekregen naar bikram yoga te gaan (of eigenlijk gaan we morgen naar ciutadella park om het daar te doen), drukte hij mij een 'filosofisch boek' onder de neus dat hij al zo'n twee jaar aan het lezen was. het was te merken: het was vrijwel geheel uit elkaar gevallen en de stukken die er half uitvielen toen hij het me overhandigde bezaten driftige onderstrepingen en fluorescerende markeringen. voorzichtig opende ik het 'filosofische boek' en daar lachte me onmiddellijk een foto van een indier aan, die me alles behalve vreemd was: sri nisargadatta maharaj. het boek was 'i am that, conversations with sri nisargadatta maharaj.' verbaasd keek ik hem aan.
'are you kidding me? you're into this?'
'yeh ive been reading this for two years now. i love it.'
en alsof het nog niet genoeg is zingt limp bizkit op het moment dat ik dit type 'everything happens for a reason.' hallelujah, amen en om shanti, niggaaah.
overigens, on a complete different sidenote, ben ik erachter gekomen wat limp bizkit betekent. het is een spelletje dat jongens in amerika schijnen te spelen en dat ook wel 'ookie cookie' genoemd wordt. men staat in een cirkel om een koekje heen en trekt zichzelf af, waarna ze klaarkomen op het koekje. de laatste die het vruchtbare vocht op het koekje kwakt, moet het koekje opeten. misschien een leuk idee voor oktober, wanneer hopelijk timo, alex, vincent, ruben, tinus en weet ik wie nog meer op bezoek komen! :D ha-ha! grapje! echt waar!
ruben en maryann hebben trouwens al bevestigd langs te zullen komen. vet! ik verheug me nu al!
maar goed. ik zei het al. caity is weg en dat was in het begin wel even wennen. na twee maanden haar haast elke dag te hebben gezien, zat ik in de eerste dagen na haar vertrek wel even in een zwart gaatje. geen telefoon meer die rinkelde in de gang, waarna ik die mooie stem van haar in mn oortje mocht horen galmen. geen uitgebreide etentjes op haar dakterras meer. geen geposeer meer, terwijl ze me schildert en ondertussen de muziek duizend keer verandert en me sommeert om m'n hoofd net een fractie meer naar links te doen, of nee toch naar rechts, of nee iets meer omhoog, iets omlaag en dan 'yes perfect!' roept, waarna ze rustig kleurtjes gaat mengen en ik krampachtig mijn positie vast probeer te houden.
ik mis haar wel. heus wel.
o lordy bogordy! holy moly!
caity is weg, mike zit in gallicie en laini werkt elke dag; de amerikaanse invasie die mijn vriendengroep aanvankelijk was, lijkt even weggeebt en heeft nu plaatsgemaakt voor een israelische. oran is israelisch en ik maakte vandaag kennis met twee andere israeli's. tal en erel. hebreeuws is een mooie taal. ik heb het vooral vandaag veel gehoord. maar het heeft ook iets mysterieus. taal van de duivel, noemde pepe het. pepe is een spanjaard die oran in mexico leerde kennen. oran, hoewel net als ik slechts 24 jaar, heeft de halve wereld al rondgezworven. maar daar kleeft een verhaaltje aan. hij zat in het leger. dat is verplicht in israel... voor zowel man als vrouw. gezeten op de achterbank van een legerwagen verloor de bestuurder de controle over het stuur en sloeg over de kop. omdat er achterin geen gordels waren, werd oran uit het auto'tje geslingerd, waarna de auto een ogenblik z'n heup schampte. een groot litteken en een mank loopje herinneren hem daar dagelijks aan, maar omdat het niet zijn fout was dat er geen gordels achterin de auto zaten (de andere twee mankeerden niets, omdat ze wel gordels hadden) vergoedt de israelische overheid hem tot op de dag van vandaag met een som geld waardoor hij elke maand rond kan komen. een geluk bij een ongeluk. zo kan hij nu de wereld rondreizen en af en toe zorgen voor arme, hollandsche jongens zoals ik.
gister ontmoette ik de canadeze mathieu, de goddelijke reiziger die ik in het circus in amsterdam leerde kennen. hij blijft hier een maand en vertrekt daarna weer naar frankrijk. de kamer die dan vrijkomt kan ik dan hoogstwaarschijnlijk bevolken, zei hij. hij stelde me al onmiddellijk voor aan de jongens die dan mn huisgenoten zullen worden. vlakbij sagrada familia. een brit en een australier. aardige jongetjes. en de prijs is niks; 200 euro. qua huisvesting heb ik hier nog geen tegenslag gekend. karma?
hoe dan ook, hier was weer even een update vanuit het zonnige barcelona, mede op aandringen van maryann. wist je trouwens, mary, dat ze hier in de kleine supermarktjes hier haast overal samosa's verkopen? hoe is het mogelijk, niet waar? anyway, hopelijk is het weer nu iets beter in nederland.
voor de rest ga ik nu een ernstig gebed plaatsen in de hoop de perfecte baan te krijgen, die ik onlangs op loquo tegenkwam: HET BEZOEKEN VAN PRIMERA DIVISION, UEFA-CUP EN CHAMPIONS LEAGUE WEDSTRIJDEN om dan de wedstrijd te registreren of wat dan ook. IK BEDOEL MAAR. op mijn lijf geschreven die baan. dus ik mailde ze al van: jongens, stop met zoeken: I AM YOUR GUY. FUTBOL ESTA EN MI CORAZON COMO SANGRE!
nu maar afwachten. of zoals oran zei: keep bugging them. keep mailing them. thats what they want here. overigens is hij ook nog steeds werkeloos.
o ja en 8 augustus komt timme op bezoek, mijn favoriete boytoy. rechtsboven staat een link naar zijn wilde avonturen in het machtige ghana.
ik vermaak me voorlopig nog prima hier.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
