Tussen de poort en de brandende man

En toen de reis al zijn einde zag naderen, stak daar ineens een grote brandende man omhoog, een kolkend feestgedruis om zijn woest brandende, om zich heen grijpende armen. Alles, het hele universum met zijn stinkende planeten, was nog maar een voorproefje voor wat er nu zou gaan komen... Dit wordt me althans verteld, elke keer als ik te berde breng dat ik naar Burning Man ga. En dat is zometeen al, over een uurtje of twee worden we opgepikt en dan begint het feest morgen.
"Dit gaat je leven veranderen," is er gezegd.
"Het wordt de meest intense ervaring van je leven," nog zo'n mooie.
Het enige dat ik dan doe is grijnzend knikken en dan zeg ik dat ik nog niks heb voorbereid. En dan zeggen ze: "O nee, je moet je wel voorbereiden! Dat is van vitaal belang!"
Gisteren hebben we dat dan eindelijk gedaan, voorbereid. Tientallen blikjes soep en voedsel ingeslagen, grote watertanks die we nog moeten vullen met water, een tent, slaapmatjes, etcetera. De hele mikmak. Een man die zich voorstelde met de naam "Ox" komt ons zometeen ophalen. Zoals De Messias ooit op een ezel het beloofde land in werd gereden...
Hoe dan ook. Luke zegt dat er op Burning Man internetinstallaties zullen worden opgesteld. Als dit zo is, wie weet dat ik dan nog een update doe tijdens het festival. Zo niet, dan daarna.
Hieronder enkele foto's van mijn avonturen in Portland...
Teresa zag ik uiteindelijk maar een halve dag. En omdat ik nog veel schuld bij haar had uitstaan van toen zij bij mij in Barcelona was, heb ik haar uit eten moeten nemen, naar de bioscoop (de nieuwe Tarantino die nu ook in Europa aan het draaien is, als ik het goed heb) en nog wat drankjes en popcorn. Dus ik dacht, heel leuk allemaal, maar zo vliegt mijn geld natuurlijk met het badwater mee het raam uit. Dus die kraan heb ik dichtgedraaid. En dan nu de foto's van Portland.



Luke in een uiterst zeldzame, intellectuele pose.



Sfeerfoto's... Elke laatste donderdag van de maand is er een groot feest, met muziek en eten en allerlei mensen die elkaar onder de voet lopen uit enthousiasme.



Nog meer.



Feestende vrouwmenschen...



VLNR, Shane, bij wie we op de vloer sliepen, zijn zuster Carla, die met een geblesseerde voet op krukken rondschurkte, Ondergetekende met een worstenbroodje op schaamstreekhoogte en Alex, vriendin van Shane. Aangenaam gezelschap!



Hier doe ik mee met een karaoke-avond. Mijn versie van "Boys dont cry" van The Cure was ongeevenaard.

Portland

Las Vegas en San Francisco spannen gezamenlijk de kroon op deze magnifieke reis, tot dusver. Hoewel ze enorm van elkaar verschillen, hebben ze allebei een geweldige sfeer in de stad hangen. In Las Vegas vibreert een zekere anarchie in de lucht... Overal staan gokautomaten, in de supermarkt, op t vliegveld, overal. De overdaad aan glitter en lichtjes bekoorde me eerlijk gezegd wel. Daarnaast hadden we in Jorge de perfecte tourgids. We leerden via hem flink wat vrienden van hem kennen, inheemse Las Vegaanse bevolking met gigantische huizen met zwembaden voor een overigens zeer betaalbare prijs.



Hoe dan ook. Ik zit nu dus in Portland, Oregon. Teresa heeft momenteel geen tijd voor me. Ze moest eergisternacht 16 uur achter elkaar werken (ze is verpleegster) en vrijdagochtend heeft ze een examen waar ze voor moet studeren, maar dan vrijdagmiddag en het weekend heeft ze voor mij gereserveerd. Tot die tijd slaap ik op de grond bij een vriend van Luke in hartje Portland.
Eergister nam hij ons mee uit eten en naar enkele stripclubs, want Oregon schijnt de enige staat te zijn in de VS waar strippers volledig uit de kleren mogen en de toeschouwers tegelijkertijd alcohol mogen drinken! Zelfs in Vegas mag deze combinatie niet. Dit betekende derhalve dat we gisteren onder andere de stripclub aandeden waar Kurt Cobain en Courtney Love (ze werkte er als stripper) elkaar leerden kennen. Mary´s, heette het. Dus na de casino's en poolparty's van Vegas, nu de stripclubs in Portland. Wat een pimp ben ik ook!

Later meer. Nu nog even wat foto's van mij bij Red Rock, vlakbij Las Vegas.

Las Vegas

De eerste avond in Las Vegas was het meteen raak. Jorge, spreek uit: Djordjs, George dus, pikte ons op vanaf de bushalte waar we vanuit Los Angeles voor 25 dollar waren aangekomen in zijn auto, bracht ons naar zijn huis, hij woont op de 'strip' als een van de weinigen, daar dropten we onze spullen, trokken we een ander shirtje aan, aten een handvol taco's met kipfilet en hoppetee, hij sleurde ons zo het cafe in.
We werden meteen aan zijn vrienden voorgesteld, die nog rozig waren van een hele dag feesten in een huis met een zwembad. En hij pompte meteen als een bezetene bier in ons bloed. En shotjes whiskey. En daarna zat ik dronken te blackjacken in een casino terwijl de medewerkers van het casino in volle gang waren te zorgen dat ik niet de hele tijd alle kaarten vastpakte en verboog.



Jorge (zie boven) kennen we nog uit Barcelona, hij was wezen couchsurfen samen met Mark uit San Francisco, en nu couchsurfen wij bij hen. Een perfecte deal. Ze laten ons alle hoeken van de steden zien, het voelt alsof we al jaren vrienden zijn met ze, zo rilekst gaan we met elkaar om. In Barcelona was het destijds niet anders. Ook drankgewijs. Toen sleurden Luke en ik hen op de eerste avond meteen de absinthbar in, goten ze vol met absint en de dag daarna hadden ze zo'n ontiechelijke kater, dat Jorge me met een vragende blik vroeg "waarom we in godsnaam zoveel gedronken hadden."
Hij werd vanmorgen wakker en vroeg het weer, al was het dit keer geheel aan hem te danken. Hij had in zijn bed gepist van dronkenschap, voegde hij er laconiek aan toe. Dat was hem nog nooit overkomen.



Jorge is, naast bedplasser, dronkenlap, feestbeest en piemeldrager, een fotograaf. Bovenstaande is een van zn fotos, tevens flyer voor een van zn exposities.
Hij kent alle casino's binnenstebuiten en heeft overal vrienden. Hij woont al bijna zn hele leven in Vegas, kent de stad op zn duimpje, heeft talloze prachtige verhalen.
Ik weet ze nu alleen niet meer... Behalve deze die me nu te binnenschiet... een keer deed hij karaoke, The Beatles / Happiness is a warm gun, toen er een man binnenkwam en gilde: "Somebody shoot me right now, I lost everything", en toen zette hij net het refrein in.



Morgen is zijn vriendin jarig en gaan we een groots feest meemaken met een zwembad en al zijn vrienden en vriendinnen. Het is hier overigens bloedje heet, broeierig als een gek. Tis ook midden in de woestijn. Een oase van horror in een woestijn van verveling, voor de antikapitalist. Ik vermaak me hier opperbest. Het heeft wel iets, dat overdreven neon, feestfeest, blingbling, ketsjing gedoe. Er is hier zelfs een neon-kerkhof! Mallotigheid to the max.

LA Woman

Vanuit San Francisco hebben we een rideshare genomen richting Los Angeles. Een lift. Een meisje zocht iemand om de benzinekosten mee te delen, wij zochten een auto om ons mee te nemen. Voila. San Fran - LA, 15 dollar per persoon en we waren er na 6 uur rijden. Ze was zelfs zo vriendelijk ons af te zetten voor de deur van Allesandra, m'n Hawaiiaanse exhuisgenote uit Barcelona. Zij werkt in de filmindustrie met haar vriendje en samen hebben ze een gigantisch luxe villa in Glendale, een wijk in LA. Voor Europese begrippen is het ongelooflijk luxueus, voor Los Angeles is het vrij middelmatig. Ze hebben een logeerkamer voor me met een gigantisch tweepersoonsbed dat op en neer veert, een badkamer met een bubbelbad, een douche met 5 stralen en een ingebouwd stoombad, een tuin met een vijver, drie auto's (een BMW jeep voor Allesandra zelf, een Mercedes voor haar vriendje Arnd en een gigantische Dodge trucker voor als ze een keer iets groots moeten vervoeren), een bar in de keuken, een woonkamer met een breedbeeld tv van 1,5e meter breed en honderden televisiekanalen, ik weet niet eens hoeveel kamers dit huis in totaal telt, tis in ieder geval enorm luxe. Ik wou dat ik jullie foto's kon laten zien, maar Luke zit bij zijn ex in Laguna Beach dus ik moet al deze weelde alleen dragen.



Vandaag kreeg ik een tour van Allesandra door LA in haar BMW jeep. Ze bracht me langs Beverly Hills, Hollywood Boulevard, Mulholland Drive (uitzicht vanaf daar op de bovenste foto), de playboy mansion (de foto hier vlak boven), Bel Air en we begonnen vanochtend om half 11 toen ze me afzette bij Bikram Yoga Headquarters, waar ik een lesje heb meegedaan. Jammer genoeg is Bikram niet in de stad, en als hij er is geeft hij alleen les op zaterdagochtend om 10 uur. Maar desalniettemin was het leuk daar een lesje gevolgd te hebben, ookal vond ik het gebouw zelf een ontiechelijk lelijke bouwval.
Bij Venice Beach, in Abbot Kinney, hebben we gebruncht, een pizza met een goddelijke salade erop met avocado en frozen yoghurt als toetje.
Ik word verwend hier, ik laat me net zo overheerlijk pamperen als de gemiddelde inwoner van LA doet met zichzelf, want wat een vreselijke rijkdom hier. Overal op straat rijden Bentleys, BMWs, Mercedessen en grote Jeeps. Vrouwen met opblaastieten lopen te joggen langs Ocean Beach. En de huizen zijn zo ontzettend groot dat ik me afvraag wat ze daar in godesnaam allemaal uitvoeren.



Vanavond dineerden we in een van de beste sushirestaurants ter wereld. Na Tokyo schijnt LA de beste sushirestauranten te herbergen en Allesandra en Arnd laten zich graag het beste van het beste welgevallen. Elke hap die ik nam bekeken ze mijn gezicht en ze lazen de orgastische mondspasmes die m'n mond maakte met genoegen af. Ik zou zo een twee drie niet weten waar ik ooit lekkerder gegeten heb. Dus toen ze de rekening van 241 dollar, 80 pp, zonder met de ogen te knipperen van de credit card af lieten halen, kon ik mijn geluk niet op en zei ik: "Dank jullie wel voor de lekkerste maaltijd van mijn leven."
Morgen gaat Allesandra me het Hollywood teken laten zien, want vandaag was het te mistig om het te kunnen zien.
Vooraf had ik van Los Angeles de minste verwachtingen, iedereen heeft me bij het laten vallen van die naam al gezegd dat er niets is, dat het een spookstad is, maar met dank aan Allesandra en Arnd heb ik hier een prachttijd. En ik blijf keurig onder het budget. Voorlopig.
Donderdag Las Vegas... Zal ik het doen? Alles op zwart? ;)

San Fran

In San Francisco ben ik nu en ik heb een kater en Mark, de jongen bij wie we op de grond slapen, en Luke slapen nog. Luke snurkt momenteel hard en merkwaardig. Een soort van grommend en schurkend geluid, als van een afvoerputje dat het water met al het vuil wegzuigt onder je tenen vandaan.
De stad zelf is een pareltje, de lovende woorden van jan en alleman ten opzichte van de stad zijn terecht. Het ligt prachtig tussen de heuvels, de veelal licht gekleurde huisjes staan prachtig overeind tegen een crêmezacht hemeldak, de straten golven op en neer, zodat je bij tijd en wijle aangenaam verrast wordt door een prachtig uitzicht. Daarnaast ademt de stad een zekere openheid, een verfrissende aansporing te ontspannen, als van iemand die je, als je het even niet meer weet, een hand op je onderrug legt en je met een fluwelen stem vraagt... "Lust je soms een gerstenatje?"



Zelf ben ik ook weer opgekikkerd na een klein Bostoniaans dipje. Maar misschien lag het gewoon ook een beetje aan de stad. Een goed voorbeeld is de manier waarop men in de verschillende steden omgaat met de hanenkam van Luke. In Boston kreeg hij alleen maar te horen of hij soms niet eens naar de kapper moest, meerdere keren! In San Francisco zeggen ze alleen maar, "mooie hanenkam!", kinderen wijzen lachend hun vinger naar hem en spreken hun verwondering uit tegenover verontruste ouders en er was zelfs een dronken, donkere man die ons een high five kwam maken omdat hij de hanenkam zo geweldig was. Twee blokken verder konden we hem nog orgastische kreten horen slaken, als van ... "O, I LOVE YOUR HAIR I LOVE IT OOOOHHH." En dan overdrijf ik niks. Dit gebeurde echt!



Mark brak onlangs zijn knie, waardoor hij moeilijk te voet is. Hij mankt. Hij is allang blij dat hij er af en toe uit kan, want de afgelopen maanden zat hij alleen maar thuis. You can mess with the gods, but you cannot mess with your knees... Aldus Bikram. Ik opperde gisteravond, volslagen bezopen, om vandaag te gaan yogaen. En dat werd opgepikt door een vriendin van Mark en dat zou dan vandaag gaan, maar zij wilde niet naar Bikram maar naar Yoga for the People. Dus als dat doorgaat, ga ik dat doen vandaag. En als ze te bezopen is, dan stiefel ik misschien zelf stiekem even naar Mary Jarvis´ studiootje toe.
Morgen gaan we naar Los Angeles, woensdag of donderdag gaan we naar Las Vegas. En daar hoop ik voorgoed uit de geldzorgen te komen. Want die nemen met de dag toe! We moeten met de dag zuiniger leven, maar dat lukt slecht. Vooral Luke heeft het moeilijk om de biertjes te laten staan. Dagelijks jast hij er 10 a 20 dollar aan bier doorheen. Terwijl ik uitgerekend heb dat we nog maar een budget hebben van 30 dollar per dag... En dat is inclusief de reiskosten van hier naar LA, Vegas, Portland en Burning Man.
Dat belooft nog wat te worden!



Overigens, mam, heb ik meerdere malen geprobeerd terug te smsen, maar ik krijg t bericht maar niet uit mn outbox. Ook al heb ik bereik en beltegoed, hij wil m niet verzenden. Ik snap t niet, maar dan weet je dus dat ik t wel probeer. Veel liefs!

Boston.

Het Amerikaanse leger werd een ontwapenende blik gegund in de Nederlandse Tora Bora die mijn Anus is.

Tis de laatste dag in Boston, morgen vliegen we naar San Francisco. Ons idee was uit het spontane geboren, aangezien we op het laatste moment niet naar Chicago bleken kunnen te gaan en het buskaartje naar Boston slechts 15 dollar was. Na een klein misverstand, we vergisten ons in de lokatie van de pick up stop, belandden we toch nog in de juiste bus, omdat de bus net als ons een uur te laat was op de juiste pick up stop lokatie. Het geluk is met de dommen.


Zolang het haar een blik waardig gunt, zal Ashleigh zich er op werpen als larven op een stronthoop. ;)

In Boston kenden we alleen niemand, de keerzijde van de medaille die impulsieve spontaniteit behelst. Toch, via een Amerikaanse die we kenden uit Barcelona, kwamen we in contact met een meisje die Dez heet, en haar vrienden Ashleigh en Dan. Hoewel de eerste nacht nog in een hostel sliepen, hebben we de dagen daarna op hun gastvrijheid mogen teren. Iets wat zeer welkom was, aangezien het hostel ons dagelijkse budget van 40 euro al tot het minimale verkleinde (39 euro per nacht...).


Bij het Auschwitz monument in Boston, elk nummer is een nummer van iemand die er gestorven is. Erg opwindend dus allemaal!

Boston dus. Ik kende geen ene moer van Boston. Alleen de naam kwam me vaag bekend voor... Waarvan eigenlijk? Ja, nergens eigenlijk van, eigenlijk alleen van het feit dat de New York Yankees tegen de Boston Red Sox aan het honkballen was toen wij in New York waren. Blijkt dat de universiteit van Harvard daar gehuisvest is... En blijkt dat ze daar in de buurt zowaar een cafe hebben, waar ze enigszins degelijke koffie schenken!



Dat is eigenlijk het verhaal. We hebben elke dag zowat Burritos en Bagels gegeten... We hebben ons budget per dag zo laag mogelijk geprobeerd te houden... En voor de rest is het wat mij betreft eerlijk gezegd perfecte timing om door te gaan naar San Francisco morgen. Ashleigh is een aardige meid hoor, maar simpelweg vreselijk cliche Amerikaans. Overdreven, uitgelaten, oppervlakkig, mollig en luidruchtig. Wat dat betreft tref ik het met Dan, de man bij wie ik op de bank slaap, een sportjournalist, hier in beeld...



Verder ben ik erg aan het aankomen. Ik heb nog geen yogales gevolgd hier, behalve op de Nintendo Wii van Ashleigh en drink en eet ik veel te veel voor hoe weinig ik beweeg. Sorry dat ik misschien niet zo vrolijk klink, ik heb een beetje een dipje! Ik moet nog vier weken door en ik mis Barcelona soms en mijn vrienden en en en zo. Bleh!
San Francisco, het is tijd voor San Francisco.

USBuddies

De meest Westerse stad ter wereld is door ONS gesticht.

So YEAH. Y'know. Like. Totally. Volgende halte, Boston, Massachussets. Het oorspronkelijke plan was naar Chicago te gaan om Jonathan op te zoeken, maar hij gaat precies nu naar Wisconsin, dus dat kwam slecht uit. En omdat we merkten dat we, als we alles zo lastminute doen, alles ook vrij prijzig is, hebben we maar meteen alvast de hele reis bij elkaar geboekt.
Tenminste, voor zover mogelijk.
Zaterdag gaan we dus naar Boston. Waar ik de roodharigheid Barry de Vries en zijn gemaal Hare Katelijne nog een nachtje mag ontmoeten en van bier mag voorzien, en vice versa. Van Boston vliegen we donderdag direct naar San Francisco, daar was het plan een auto te huren. We vonden een akelig goedkope deal, maar er zat een smerig addertje onder het Californische helmgras. Als je onder de 25 bent, komt er per dag 27 dollar bij. En Luke is, ondanks z'n extreme volwassenheid, hehe, nog maar 23.


Daar staat ie dan, recht overeind, die stad van ze...


We moeten dus even kijken wat te doen. Misschien kunnen we het identiteitsbewijs van Luke vervalsen. Zijn geboortedatum twee jaar verleggen, zoiets.
Als het ons lukt, is ons plan naar Las Vegas te reizen. Van Las Vegas weer terug naar San Fran en dan door naar Portland, van Portland terug naar San Fran, auto afgeven en dan naar Burning Man.
Dat was het perfect uitgedokterde plan. Maar toen kwam dus die adder.
Plan B is met de bus te gaan. Van San Francisco naar Vegas en Portland is ongeveer 9 uurtjes tuffen. Misschien dat daar wel een bus voor is. En dat zou dan waarschijnlijk goedkoper uitkomen dan een auto te huren.


Het vrijheidsbeeld, waar je voor 20 dollar naar toe kunt varen, tussen talloze zwetende toeristen die tot de nok toe gevuld zitten met hotdogs, hamburgers, urine en uitwerpselen.


Een andere adder onder de heetgloeiende Amerikaanse zon - die overigens lekker bezig is met schijnen, daar boffen we mee! - heeft ons twee kaartjes voor de Yankees door de neus geboord. Het was zowat in kannen en kruiken, maar op het laatste moment ging het toch niet door, en daardoor ging ik, in plaats van dat ik in het Yankee stadion zou hebben gezeten, bowlen!
Ik was gister en eergister bij Caity op bezoek, het vreemde van eerder heeft plaatsgemaakt voor het vertrouwelijke van nog veel eerder. We zaten weer net zo guitig met elkaar te geiten en te doen als twee jaar terug. Ik heb gister een soepje voor dr gemaakt, terwijl ze de ganze tijd aan de telefoon zat met een professor. Vanochtend hebben we een afscheidsbrunch gegeten bij een restaurant naast haar werk en daar heb ik voor het eerst een kop koffie gedronken dat lekker was deze vakantie. Want dat werd langzamerhand een gebed zonder end, de koffie hier was tot nog toe niet te zuipen. Slootwater met een rottende koffieboon, daar willen ze je dan een plezier mee doen, die maffe Amerikanen hier.


Greenwich Village, je sterft er net zo goed van de honger als ergens anders.


Net heb ik Luke´s haar geschoren tot een hanenkam. Hij ziet er nu in ieder geval niet meer uit als een meisje, daar is hij zo blij mee, dat hij de hele tijd verliefd in de spiegel staart en allerlei middeltjes in zn haren smeert enzo...


Het resultaat, poserend naast ondergetende, met een USB kabel in het oorgat en tussen de lippen, vlak voor we zouden gaan slapen en de nacht ons de gore kist van de slaap in zou sleuren, vol splinters, luide snurkgeluiden en kwijlvlekken.


USBuddies.

New York Fucking City

Het begon allemaal erg vroeg, om acht uur ´s morgens wel te verstaan, toen de wekker ging. Met een brokje in de keel afscheid genomen en voor ik het wist liep ik op het vliegveld van Dublin, waar we een uurtje of vier moesten overbruggen.
Om alvast in de stemming te komen lunchten we in de McDonalds daar, waar ze veel te veel werknemers in dienst hadden. Ze hadden zelfs iemand in dienst die je de rietjes aangaf. Zo bestrijdt Ierland de crisis blijkbaar.
In het vliegtuig heb ik voor het eerst meegemaakt dat er in het hoofdsteuntje van het stoeltje voor me een beeldscherm zat ingemonteerd, met touchscreen, waar je naar belief en wil kon kiezen uit een aanbod films, spelletjes, muziek, etcetera.
Ik keek de film Notorious over het leven van gangsterrapper Notorious BIG, opgegroeid in Brooklyn, New York, en zo kwam ik meer en meer in de stemming om het Beloofde Land met mijn Spaans gebronsde Hollandse voet te betreden.



Bij aankomst, om een uur of acht lokale tijd daar, 1 uur ´s nachts Europese tijd, moesten we eerst nog twee uur wachten om door de Customs te komen, waar je enkele vragen moest beantwoorden, je vingerafdrukken moest achterlaten en omdat ik, als ik veel zweet, om mysterieuze redenen naar marihuana lijk te ruiken, hebben ze ook nog mijn hele tas overhoop gegooid, maar toen mocht ik toch echt doorlopen en werden we opgehaald door de tante van Luke, in wiens huis ik nu dit ook neertype, woonachtig in Queens. Een voorstad van NY.
Ze heeft een dochter, maar is daarna lesbisch geworden en woont nu samen met een pot met tattoos. Maar hoe lesbisch ze ook zijn, ze zijn vooraleerst hardcore Christelijk, een rare combi als je het mij vraagt, maar zo zat ik die eerste avond hand in hand om de etenstafel, waarop ze twee afhaalpizza´s hadden neergelegd, en dankten ze de God van Amerika voor de pepperonipizza en ook voor die met champigons en uien.



Een alcoholistisch verleden van de tante van Luke liet ons beloven nooit dronken thuis te komen of met scherpe objecten op de leren bank te zitten. Maar ditzelfde alcoholische verleden, dat wil zeggen, de vader van haar dochter, de oom van Luke, die op de hoek van de straat in een bar werkt, bood ons gratis bier aan. Zo raakten we ook in contact met enkele lokale New Yorkers, veelal dikke alcoholisten, maar hun accenten zijn echt zo grappig, dat ik me soms net in de Soprano´s waande.
Zaterdag werkte hij al om elf uur ´s morgens, waardoor ik van 12 tot 5 heb zitten zuipen, alvorens de metro naar Brooklyn te pakken. Daar ontmoette ik Jonathan en later ook Caity en hebben we nog meer bier soldaat gemaakt, tot ik nog amper mijn ogen open kon houden.
Mijn indrukken van de stad New York... Ten eerste is het, ook al is het een cliche, een gigantische stad. Zo groot. In de metro zit je met gemak een uur en dan heb je nog maar een kutstukje afgelegd. De gebouwen zijn hoog, de straten lang, de auto´s groot en de mensen dik. Soms waan ik me in een soort van LSD trip, waar alles opzwelt en uit proporties groeit, tot het ontploft.



Het was een beetje raar om Caity terug te zien, omdat ik haar twee jaar geleden voor het laatst gezien heb, en we toen een nogal intense twee maanden kenden. Maar het is een lief meisje en ze heeft me het cafe waar ze in werkt laten zien en me gratis eten gegeven daar. Luke heb ik toen opgebeld, die heeft nog een gratis glas water mogen drinken en toen zijn we naar Times Square gegaan.
Luke´s oom is een enorme yankees fan en ze spelen donderdag een thuiswedstrijd, hij zou kijken of hij nog wat kon regelen voor ons. Ook heeft hij een boot die hij het water in wil krijgen en misschien dat we dan nog wat kunnen gaan vissen bij het vrijheidsbeeld, want die heb ik nog niet eens gezien...