Haaatsjoe

Op de valreep van mijn reis naar Nederland heb ik een verkoudheid te pakken. Een dikke neus en een wat in mijn kop. Zo zit ik hier vandaag op het werk. Morgenavond werk ik, zondag en maandag nog 2 volle dagen. En dan 11 dagen ontspannen. Feesten. Hollandse kost eten.
Ma, kun je overigens een dikke winterjas voor me meenemen dinsdag? Die groene fleece, bij voorkeur? Ik red het hier in Barcelona nog altijd net met een vest en een colbertje eroverheen... Tis niet erg warm, maar t gaat net.
Verder heb ik erge zin iedereen weer even in de armen te sluiten.
Wens ik met kerst iedereen een gelukzalig kerstdiner.
Hoop ik dat het vuurwerk vooral in de lucht zal ontploffen en niet in uw nabijheid.
En dat de boerenkool, erwtensoep en de overige gerechten van de Hollandse cuisine mogen smaken en mij van mijn verkoudheid zullen genezen.
Hatsjie!

Een nieuw jaar op komst

"We are going to play the softest song ever written," zei de zanger van Opeth op een gegeven moment met een lage, warme stem met een timbre die mij maar al te vertrouwd is. De lage avondradio stem. "Something you can relax to," continueerde hij. "Something you maybe can even... masturbate to..." Vervolgens begonnen de gitaristen en de drummer tegelijk oorverdovend op hun instrumenten te raggen voor een portie keiharde metal.
Vorige week dinsdag was ik zoals eerder aangekondigd naar het concert van Opeth geweest met mijn collega Luke. Ik pinkte ondertussen een traantje weg. Al dat muzikale geweld deed me denken aan mijn tienerjaren en een sterk, nostalgisch gevoel maakte zich meester van mij, vooral toen ze nummers speelden als Demons of the fall, Deliverance en the Drapery Falls (mijn favoriete nummer van hen).
De dag erna ging Luke mee naar yoga en in het Organische restaurant aten we veganistische quesadillas. Hij vertelde over zijn plannen voor de zomer: van New York met de auto naar Californië rijden en dan omhoog, langs Portland naar Seattle.
Ik zei: "Mag ik mee?" En zo werd mijn plan voor de zomer geboren.
Sindsdien liet ik het idee in mijn hoofd broeden en nu kan ik mijn hoofd er niet meer van afhouden. Het plan is om ongeveer een maand naar Amerika te gaan, eind juli tot eind augustus. Een echte roadtrip, hoe geweldig is dat?
Caity, het meisje van het schilderij, woont tegenwoordig in New York en heeft me een paar maanden geleden nog gezegd dat mocht ik ooit in New York zijn, dat ik dan iig een slaapplek had. Verder ken ik in Chicago, waar we ook langskomen, nog Jonathan, hopelijk herinnert hij me nog. In Californië woont Allesandra, m'n Hawaiiaanse ex-huisgenote en in Portland, Teresa.



Toeval of niet, de laatste tijd kocht ik steeds meer Amerikaanse literatuur. Saul Bellow (The Victim), Charles Bukowski (ik lees nu Ham on Rye, heerlijk boek) en de Engelse Aldous Huxley die desalniettemin een kleine dertig jaar in Californië woonde.
Om de een of andere reden las ik altijd meer Europese literatuur. Maar dit bevalt ook prima.
Iets anders dat me bezighield was een droom die ik drie dagen geleden had. Ik droomde dat ik in een kamer was met een man die me vertelde dat vanuit die kamer JFK vermoord was. Hij liet het wapen zien, een geweer, en de precieze plek van waar geschoten werd. In mijn droom kwam de cadillac aanrijden en boem, daar ging ie. En dat herhaalde zich drie maal.
Het wonderlijke aan die droom was het gevoel dat ik had en de helderheid van de droom. Ik was bezeten van een fascinatie. Ook omdat de hoek van waaruit ik het voorval zag, van voren was. JFK kwam naar me toe rijden. De Zapruder film is van de zijkant. En Lee Harvey Oswald, die zogenaamd (volgens officiële bronnen) de moordenaar was, zou hem schuin van achteren geraakt hebben.
Ik ging toen googelen en binnen no time kwam ik op www.JFKmurdersolved.com
Binnen een dag ben ik op de hoogte gebracht van alle ins en outs omtrent de moord. Wie er achter zat, waarom en dat het eigenlijk gewoon een staatsgreep was van de CIA in samenwerking met de maffia... Op de één of andere manier interesseert me dit mateloos, misschien omdat ik hoe meer ik er mee bezig ben, hoe meer de contouren zichtbaar worden van een totalitair regime, dat zich achter de schermen afspeelt, tot aan de dag van vandaag. Een totalitair regime dat op dat moment officieel de macht greep. De feiten zijn er, maar de media doen er niets mee. Ook zij maken deel uit van het totalitaire systeem.
Fascinerend, niet? Het verklaart een boel voor mij. Bijvoorbeeld waarom ik politiek zo smerig vind. Waarom de kranten de echte informatie negeren (JFK? Of in Nederland: Joris Demmink...) en in plaats daarvan allerlei kruimeldingetjes opvoeren. Rellende Marokkaantjes bijvoorbeeld. De dood van Pim Fortuyn? Een nertsenliefhebber of de overheid? En nu is daar Rouvoet met zijn schaamhaarmilitie in de kantlijn. Drugs worden verboden, omdat er zogenaamd iemand zijn hond scalpeert. Whatever! Keiharde bullshit. Waarom worden er geen bloedproeven gedaan bij die man dan?
Alles wordt maar klakkeloos neergekwakt en als feit gepresenteerd. Niemand die vragen stelt. En als je dat wel doet, dan ben je gestoord en geloof je in complottheorieën. Ik kan er zo boos om worden, omdat het een regelrechte belediging is richting onze intelligentie.
Maar goed. Het echte koninkrijk bevindt zich van binnen en de buitenwereld is alleen maar een reflectie van onze innerlijke chaos en zolang we ons niet door angst laten leiden, kunnen we ondanks alles nog altijd gelukkig zijn en ons verheugen in het leven, want dat Godsgeschenk blijft hoe dan ook onaangetast. Overigens nog dank daarvoor, ma en pa ;)
Om af te sluiten, een speech van JFK:

Of those whom much is given, much is required. And when at some future date the high court of history sits in judgment on each of us, recording whether in our brief span of service, we fulfilled our responsibilities to the state, our success or failure in whatever office we hold, will be measured by the answers to four questions:
First, were we truly men of courage, with the courage to stand up to one's enemies, and the courage to stand up, when necessary, to one's associates, the courage to resist public pressure as well as private greed?
Second, were we truly men of judgment, with perceptive judgment of the future as well as the past, of our own mistakes as well as the mistakes of others, with enough wisdom to know what we did not know, and enough candor to admit it?
Third, were we truly men of integrity, men who never ran out on either the principles in which we believed or the people who believed in us, men whom neither financial gain nor political ambition could ever divert from the fulfillment of our sacred trust.
Finally, were we truly men of dedication, with an honor mortgaged not to a single individual or group, and compromised by no private obligation or aim, but devoted solely to serving the public good and the national interest?
Courage, judgment, integrity, dedication .... These are the qualities which, with Gods help, this son of Massachusetts hopes will characterize our government's conduct in the four stormy years that lie ahead. Humbly I ask His help in this undertaking; but aware that on earth His Will is worked by men, I ask for your help and your prayers as I embark on this new and solemn journey.
(Jan. 9, 1961)

December feestmaand

Bovenstaande afbeelding heb ik gejat van caitlinberndt.com, de website van m'n voormalige huisgenootje Caity. Met dit schilderij was ze bezig toen ik 31 mei 2007 Barcelona binnenkwam vallen met twee tassen vol kleren. Ze zit voor de deur die ik er die dag opendeed. In dat halletje zag ik haar die maand nadien vaak zitten, voor de spiegel. Dan keek ze naar zichzelf in de spiegel met een bepaalde blik, alsof het zwart werd onder haar oogbal. Nu goed, dat schilderij is inmiddels af.
Ook in 2007 begon ze een schilderij waar ik voor poseerde. Ik weet niet of ze die nog afgemaakt heeft, omdat we met veel ruzie en intensiteit uit elkaar gingen. Maar ik vind het wel een beetje speciaal om dit schilderij nu terug te zien op haar website. Af.
Morgen ga ik met collega Luke naar een concert van Opeth (mijn favoriete liedje van hun is hier te luisteren).
Overmorgen gaat Luke mee naar Bikram Yoga.
Ander hoogtepuntje laatste dagen was de uitnodiging die Timo mij stuurde:

Hey Jur,

Hoe is het met je? Ik bedacht me van de week dat je waarschijnlijk een slaapplek nodig hebt als je eind december naar ons komt. Ik zou het top vinden als je bij mij komt slapen!

Ik heb natuurlijk heel wat moois in de aanbieding voor je... wat te denken van een mooi tweepersoonsluchtbed, sport1, een rilekste douche, een goed gevulde koelkast en niet te vergeten een vaatwasser zodat je nooit de afwas hoeft te doen! Het is toch echt ongeloofelijk Fritzz :P

Laat maar weten wat je doet.

Peace

:D

Als dank zal ik er net zo'n feestje van maken als Corey Worthington ;D

Sinterklaas

Mijn verlanglijstje


Aftershave

Shampoo

Axe Deo

Tandenborsteltje(s) voor electrische tandenborstel

Een witte M16 met tijgerbont bekleed handvat

Sokken

Hollandse kaas

Douchegel

Boek: HESSE, Hermann : Het Kralenspel

Boek: KAFKA, Franz: Brieven aan Milena.

Boek: HOFFMANN, E.T.A.: Het duivelselixer

Boek: STEINER, Rudolf: Filosofie der vrijheid.

Sportbroekje

Boxershort(s)

Kussen(s)

Playstation USB-joystick voor PC


Ik heb hem ook op Lijstje.nl staan. Pa, ma, Ingrid: ik heb jullie daar als vrinden toegevoegd. Al zijn jullie dat natuurlijk niet, maar wel familie! ;D
Met smart wacht ik voornamelijk op mijn M16.

Financiën

Geachte heer Reinders,

U kunt een verzoek indienen voor verlagen van het maandbedrag. Dit formulier
kunt u downloaden via onze website onder "aanvragen - terugbetalen studieschuld
- verzoek verlagen maandbedrag 2009 en buitenlands inkomen verlagen maandbedrag
studieschuld 2009". Met het formulier dient u mee te sturen een
inkomensverklaring over 2007. U kunt tevens op het formulier aangeven dat u na
2007 te maken hebt gehad met een inkomensdaling. U dient dan wel bewijsstukken
mee te sturen van dat inkomen.


Met vriendelijke groet,
Corrie
Medewerkster Klantenservice
www.ib-groep.nl

--------------------------

Geachte Corrie,

Hierbij stuur ik u bewijsstuk 1:



Verdere uitleg lijkt mij overbodig.
Met vriendelijke groet,

Jurriaan

En dan hebben we een doelpunt...

Nog maar een wat meer beschouwend stukje, niet eens omdat er zo weinig in mijn leven gebeurt.
In dit bericht staat dat de jeugd, onder druk van de maatschappij, die hen dwingt te presteren, narcistisch is. Dit resulteert enerzijds in een groter gevoel van geluk (er komt zelfs een 'Geluksprofessor' aan het woord), anderzijds in misplaatste arrogantie en superioriteitsgevoelens.
Gister zat ik met Astrid in Bar Amsterdam om 1 uur 's middags aan een broodje frikadel speciaal Ajax - PSV te kijken. Astrid is voor PSV. Ik was meer voor Ajax, gek genoeg.
Het was een vermakelijke wedstrijd. Er werd veel gestreden en er was ook wel sprake van een zeker niveau. Iets wat vrij zeldzaam is in de Nederlandse competitie, verwend als ik inmiddels ben door de Spaanse.
Nu goed, bij het rustsignaal kwam er ineens een groep van tien jongens naast ons neerploffen. Met een misplaatste arrogantie vroegen ze niet of de plaatsen misschien bezet waren, of ze er bij mochten zitten, nee. Ze wierpen zichzelf brutaal op banken en stoelen en het eerste dat er werd geroepen, kwam uit de mond van het biggetje naast me, toen de serveerster langsliep: "Schatje, mag ik je foootooo" zong hij met z'n zwarte, gegelde krulletjes op z'n dikke, verwaande harses.
Al gauw toverde hij z'n Blackberry tevoorschijn, waar hij op begon te googelen, want naar eigen zeggen vond hij voetbal "maar kut." Ondertussen riep hij af en toe sterke termen naar zijn vriend die hij bij de achternaam "Bosselare" noemde.
Deze Bosselare ontpopte zich al gauw als de rebelse clown. "Hup PSV!" riep hij, ervan uitgaande dat het meerendeel voor Ajax was. Een jongen met een blonde scheiding en een blauw bloesje aan riep met studentikoze tongval: "Zeg Bosselare, ben je soms voor PSV ofzo?" Bosselare: "Nee, voor Twente."
Bosselare keek misselijk uit zijn ogen, maar bij nadere bestudering, bleek dat zijn natuurlijke gezichtsuitdrukking te zijn.
Bij de gelijkmaker van Afellay was het zijn moment. Alleen stond hij op, juichte luid, wuifde met de vuist.
"Zo ken ik ons weer," zei de Twente-fan. Verder was het doodstil.
"Ik ga vaker voetbal kijken met Bosselare," zei één van z'n vrienden, blijkbaar toch, en misschien wel als enige, onder de indruk van diens uitbarsting.
Voor Astrid en ik was het duidelijk; we waren plotsklaps, vanuit het niets, beland in precies datgene waar we in Nederland zo van walgen; studenten. En niet zomaar studenten, maar zelfingenomen studenten, volgevreten studenten. Kortom, de meest kwaadaardige soort.
Ze waren zo vol van zichzelf, zagen zichzelf als middelpunt van de wereld, van het universum zelfs, dat ze totaal geen rekening hielden met de mensen om hen heen. Ze bestelden tosti's, maar omdat er maar twee per keer konden worden bezorgd, stelde Bosselare voor om ze per "leeftijd, studiejaar of netto inkomen" te verdelen. Om maar eens aan te tonen in wat voor wereld zij leefden.
Over de wedstrijd zelf: ik vond het heerlijk om te zien hoe Suarez zich ontwikkeld heeft tot een soort Uruguayaanse Effenberg. Echt een RAT, met die tanden en die haartjes, iedereen een 'hijo de puta' noemend, en o zo dodelijk. Meesterlijk. Ik ben ineens echt fan van hem geworden.
Gelukkig kreeg Bosselare de volle laag van het aanwezige kroegpubliek, toen het 2-1, 3-1 en zelfs 4-1 werd voor Ajax. Maar hij bleef net zo misselijk uit zijn hoofd kijken en zei alleen maar: 'Ik ben toch voor Twente.' Altijd superieur doen, geen zwaktes onthullen. Hij paste perfect bij de doelgroep uit de enquête:

"...wanneer de zelfwaardering niet in goede banen wordt geleid en niet geënt is op een reële inschatting van de eigen capaciteiten ontstaan superioriteitsgevoelens en het idee dat allerlei rechten volstrekt vanzelfsprekend zijn. Wie dit in sterke mate heeft, schrikt niet terug voor manipulatie, denkt vooral aan zichzelf en is niet tevreden voor hij het onderste uit de kan heeft gehaald. Dit gaat gepaard, blijkt uit de Volkskrant-enquête, met een meer opvliegend karakter, minder warme banden met familie en minder duurzame relaties met vrienden. Wie het vanzelfsprekend vindt overal recht op te hebben, heeft drie keer zo vaak ruzie, blijkt uit het onderzoek."

Ik denk overigens dat dit amper iets nieuws voor deze tijd te noemen is. Er zijn wel meer mensen vol van zichzelf, het is een symptoom van de ziekte die macht heet. En dat is dan ook waar ze voor worden klaargestoomd: een machtspositie. Niks sociaal bewustzijn. Waarom zou je je naaste liefhebben, als je hem ook kan onderdrukken?
Zie de heer wiens naam ik niet mag noemen. VOL van zichzelf. Dat is de baas van de Nederlandse rechtstaat, dat is het grote voorbeeld voor de Rechtenstudenten: een meervoudige pedo.
Het probleem voor de narcisten, of ze nu pedo zijn of fan van FC Twente, is dat ze verliefd zijn op het spiegelbeeld dat ze gereflecteerd zien in een vijver alcohol en daar niet van af te brengen zijn tot ze erin verdrinken. Ik kan ze vergeven, maar ondertussen zorgen ze wel voor een kutsfeer tijdens hun zelfingenomen genavelstaar.
Ja, ik zit weer op mijn preekstoel, maar ik kan me er zo over opwinden!
Natuurlijk heb je in elk land teringmongolen, maar in Nederland lijken ze zó wijdverspreid, dat ik me afvraag hoe dat nu toch komt.
Om af te sluiten, en dan zal ik het er niet meer over hebben, een stukje uit mijn boek.

"In de nachtbus die De Bruyn betrad, zat een tiental dronken corpsballen, altijd en overal te herkennen aan hun identieke kapsel: een naar achter golvend helmpje dat als een bootje gel op hun arrogante schedel deinde, een fel gekleurd bloesje, een blauwe spijkerbroek met daaronder schoenen met leren veters.
'De soldaten van de toiletpot, de Militaire Kotseenheid, de mannen van het Corrrrps...' De Bruyn had niets met deze soort.
Gevoelig voor kuddevorming, qua uiterlijk identiek en ze rolden met de r alsof ze de mekkerende schapen die ze waren verdronken in ondiep water. Daar boven schuim, veel schuim, een toren van schuim. En dat moest hun toekomst voorstellen, al was het, opgebouwd uit vernedering en kontgelik, niet meer dan de verzameling gegorgelde rochels slijm waarmee ze op het heden spuugden. En dus op zichzelf.
Zo zag De Bruyn het, althans. Met luide muziek in zijn oren, om het studentikoze gebral te overstemmen, keek hij met een gevoel van walging in zijn maag uit het raam. Hij zag geen hand voor ogen, zo donker was het die nacht."

Over politiek

Alhoewel het al maanden kwakkelde met de internetverbinding op het kantoor van mijn voetbalbaan, was zondag de zwartste dag; internet deed het de hele dag niet. Zodoende kon ik ook niet werken. Ik heb nog een paar uur aan zitten klooien, maar volgens mij heb ik uiteindelijk meer kwaad dan goed gedaan. Maar misschien was dit kwade ook weer goed, want nu komt er morgen een Engels technisch mannetje langs om de internetproblemen voorgoed de wereld uit te helpen. Zo heeft elk nadeel weer een voordeel en is zelfs het Kwaad nog van een Zegen voorzien.
Een andere Zegen die het Kwaad met zich meebracht, was dat het mij de gelegenheid gaf om in Bar Amsterdam Peter R De Vries te kijken met zijn "Joran, The Sequel". Over Kwaad gesproken... Die lieve Joran is zo naarstig vastbesloten om crimineel te worden, dat hij achter elke struik een rover wil zien. Dat elke mongool die duistere plannen met hem smeedt met een enkel belletje naar Peter R veel makkelijker en veel zuiverder geld kan verdienen, dat lijkt hij niet in te zien. Waarom je leven op het spel zetten in Thailand, als je met een enkel belletje naar Peter R nationale faam kan verwerven?
Maar ondanks alles is Joran zo aandoenlijk met z'n stoere praat. Ik weet niet, ik mag hem wel, ergens. Ook al is het natuurlijk een schobbejak zonder geweten. Maar ik luister liever naar hem en z'n stoere praat, dan naar de taal van bijvoorbeeld Balkenende. Het zal de generatiekloof zijn, of de onnodige 'war on drugs' waar het kabinet momenteel mee bezig is, als ik even een zijsprongetje mag maken, maar in wezen verschilt het huidige kabinet nauwelijks met Joran van der Sloot als het op liegen aankomt.
"Het gedoogbeleid heeft gefaald," tekenen de kranten op uit de mond van één of andere CDA-er. Het argument dat hij aandraagt is dat de criminelen geld verdienen aan de wietkwekerijen. Dat het illegaal maken van wiet en paddo's diezelfde criminelen nog veel meer in de hand werkt, dat is niet 'hun pakkie an.' Maar wat blijft er dan over van dat argument?
De andere kant, het legaal maken van het verbouwen van wiet en het verkopen van deze wiet aan de coffeeshops, zou niet alleen de criminelen geld uit de handen slaan, het zou tevens een enorme impuls aan de staatskas geven.
Maar nee, dat mag niet van de EU. Drugs zijn slecht, straks ga je nog inzien wat voor onzin er allemaal door de politiek door de strot van de burger wordt geduwd... Het is als je het mij vraagt een oorlog op persoonlijke vrijheid en zelfs een oorlog op intelligentie.
Sorry, dit moest er even uit. Paddo's verboden, de Wallen worden uitgekocht, coffeeshops worden gesloten en ja, zelfs seks is weer vies. Het lijkt wel of we weer even vijftig, zestig jaar terug in de tijd gaan.
Rouvoet wil over dat laatste zelfs een debat voeren, de viezerik. Alsof er nog niet genoeg seks op tv is, wil hij er ook nog eens in de Tweede Kamer over praten. Alsof er geen kredietscrisis is! Nee hoor, meneertje Rouvoet wil over seks praten! Zodat we lekker veel meer kinderen maken zeker.
Nu goed, tot zover. Ik ben verder gewoon lekker mezelf. Maar dat is geen nieuws, ben ik bang.

Het laatste dat sterft is Hope

Het is alweer een week geleden dat Vincent, Jonathan en Timo zijn vertrokken, na een druk, maar leuk weekendje bezoek. We dronken veel, misschien wel té veel, vooral whiskey. We speelden veel Pro Evolution. Vincent en ik wonnen 's nachts na het uitgaan zelfs nog een Champions League met Barcelona. Het waren al met al hele leuke dagen die ik pas ten volle besefte, toen ik ze weg zag rijden in de taxi. Vijf minuten heb ik toen nog op die plek gestaan, waar een jongen en een meisje electrische gitaar speelden. Ze speelden op dat moment een instrumentale versie van een Mark Knopfler liedje, die met die solo van tulululululuulullulululu. Daarna kon ik er weer tegenaan.
Gelukkig heb ik inmiddels alvast een ticket geboekt naar Nederland. Van 23 december tot en met 3 januari zal ik er kerst en nieuwjaar vieren. Met de nadruk op vieren.
Momenteel ben ik erg veel aan het werk. Omdat het met Assi niet zo heel goed gaat, moet ik het meeste van de voetbalwerkzaamheden van haar overnemen. Nu zit ik op mijn vertaalbaan, daar kan ik voorlopig nog even ontspannen en bijkomen en zometeen weer wat nieuwe afleveringen van Californication, Heroes en Prison Break mee naar huis nemen.
Morgen gaan Assi en ik, ter ontspanning en omdat het nodig is, shoppen. Ik heb nieuwe lenzen nodig, omdat nu ook mijn bril uit elkaar begint te vallen. Daarnaast heb ik toch wel een winterjas nodig, want het is al akelig koud aan t worden hier. Eigenlijk onmiddellijk nadat Vincent & co weg waren, sloeg het weer om. Zij hebben misschien wel de laatste nazomerdagen meegepikt, want het is nu echt herfst. Na enkele regenachtige dagen is het nu zonnig, maar fris.
Geld om te shoppen heb ik in ieder geval wel. Mijn salaris is binnen en ik heb nog nooit zoveel verdiend in mijn leven, als dat ik nu doe. Kredietcrisis of niet, Jurriaan is financieel gezonder dan ooit. Tel daarbij op drie ziekenfondsverzekeringen en mijn ouders kunnen trots op me zijn ;) Al heb ik natuurlijk nog wel enkele schulden lopen, dat dan weer wel.
De winter is in aantocht. Dit merk ik op de één of andere manier aan een nostalgisch gevoel dat ik bij mijn vertaalwerk heb, aangezien ik hier ook in de winter begon met werke, december vorig jaar. Ja, ik werk hier nu alweer bijna een jaar. Het gaat snel. Ik zit nu nog alleen op een afdeling, maar aan het eind van de maand zal ik naar boven verhuizen. Dan wordt de afdeling waar ik nu zit, weggedaan. Enerzijds jammer omdat ik hier veel rust heb, anderzijds wel gezelliger.
Zo had ik net een barbecue-lunch met mijn collega op het balkon boven. Twee uur lang in de zon met vlees, groenten en coca cola. Over coca cola zei Karen, de secretaresse van mijn baas, dat ze er vroeger cocaïne instopten om de slaven harder te laten werken. Toen de slaven in opstand kwamen, dachten ze dat dat door de cocaïne kwam. Ze haalden toen de cocaïne eruit. Ze vertoonden op slag afkickverschijnselen, maar werden daardoor nog veel agressiever.
Zonder al te obvious de stap van werk naar slaven naar negers naar Obama te maken; ik ga morgenavond de Amerikaanse verkiezingen kijken, tot diep in de nacht. Dat is het plan.
Vanaf mijn werkplek zeg ik, met een coca cola in de hand, proost Barack. Op een nieuw tijdperk!

Een week waarin...

...ik en Astrid naar Valencia reisden...



...met mijn lieve oudertjes bovendien, die Astrid voor het eerst leerde kennen...

...ik een ticket boekte naar Nederland...

Tue, Dec 23
Depart Barcelona (Girona) (GRO) 06:20
Arrive Eindhoven (EIN) 08:25

Sat, Jan 03
Depart Eindhoven (EIN) 08:50
Arrive Barcelona (Girona) (GRO) 10:45

...terwijl ondertussen Vincent, Timo en Jonathan aanstaande donderdag aankomen in Barcelona...!
...de kraan in de keuken kapot ging en de hele keuken onder water stond...
...Atletico-fan Eloy, strak in pak, als versuft op z'n stoel zat, letterlijk met de handen in het haar, toen aartsrivaal Real Madrid het onmogelijke flikte in de 96e minuut...
...de hele week geen boodschappen deed, omdat ik daar geen zin in had...
...ik het vierde seizoen van Prison Break, het derde seizoen van Heroes en het tweede seizoen van Californication op de voet volgde...
...Karl Marx steeds meer waardering begon te krijgen voor zijn 160 jaar geleden geschreven geschriften...
...ik verliefd werd op de films van Bela Tarr (het zevendelige Sátántangó moet ik nog afzien, maar Werckmeister Harmoniak heb ik alvast gedownload)...
...Milan Kundera fout leek te zijn of toch niet...
...ik me eindelijk ingeschreven heb voor een Spaanse talencursus bij Olélanguages, de eerste les is volgende week 27 oktober...
...en ik al mijn pokerende vrienden, de StijlLoze actie aanraad!
...maar waarin ik bovenal nummertje 66 bereikte, van de in totaal 30.000 deelnemers, van de TeleSport TopCoach poule!!!

Een alles- en nietszeggende update ineen

Mijn vorige update is alweer een lange tijd geleden, al is er niet veel veranderd. Ook dit weekend won Barcelona met 6-1 van een rood-wit gestreepte tegenstander. Atletico Madrid dit keer.
Verder werk ik nog altijd voor "de voetbal", neemt Astrid veel van mn vrije tijd in beslag en mijn huisgenoten mijn nachtrust met middernachtelijk gekook en ochtendlijk gestamp in de keuken. Eindelijk, zo zullen Victor en Ruben denken, kom ik te weten hoe vervelend het kan zijn om naast de keuken te slapen.
Ondertussen luister ik op mijn werk af en toe nog altijd naar Kempi, vooral omdat ik er een vreemdsoortige vertrouwdheid uit peur, die me aan de middelbare school doet denken. Heerlijk om weer eens woorden als "tatta" en "scotoe" langs te horen komen, laat staan het Surinaamse accent. Alsof mijn oren een broodje pom voorgeschoteld krijgen. Toch kan ik het niet te lang aanhoren. Het blijft een beetje kinderhiphop, in mijn oren. En dan schakel ik over naar Massive Attack, Portishead, Joy Division of de sinds kort weer herontdekte duistere klanken van Moonspell's Butterfly FX.
Ik heb het hele kantoor nog altijd voor mezelf, maar daar zal binnenkort verandering in komen. Peter vertelde me dat hij dit kantoor wil wegdoen, omdat t hem teveel geld kost. Ja, jammer voor mij, maar dan zal ik dus weer naar boven moeten. Hij zoekt manieren om te besparen, nu de Beurskrach en de Grote Depressie zomaar als twee lelijke tweelingen in een stormige nacht voor de deur staan. Buiten lijkt er niets aan de hand... De vogels kwetteren nog alsof er niets aan de hand is en de Spaanse zon brandt nog altijd hartelijk, maar ondertussen weet ik wel beter. Een financiële crisis is meer dan ooit aan de orde van de dag! Zomaar van de ene op de andere dag. Ja, dat kan. Gelukkig merk ik er niets van. Want terwijl de hele wereld crisis leidt, verdient Jurriaantje zo zwart als Goud meer dan ooit tevoren.
Af en toe probeer ik nog een Amerikaans verkiezingsdebatje mee te pikken. Maar het is wel lastig dat ze om 3 uur 's nachts worden uitgezonden. Bovendien moet ik dan een internetlokatie vinden, want het internet bij mij thuis is nog altijd een drama en op tv synchroniseren ze zelfs een live televisiedebat door er gewoon heel hard doorheen te praten in het Spaans. Een grofschande.
Tinus heb ik donderdag even ontmoet en we hebben samen een drankje gedronken. Hij vertelde me honderduit over zijn stressvolle baan en ik luisterde toe. Van yogaleraar tot helpdeskmedewerker in een omgeving die één en al stress, chaos en crisis ademt. Extremen zoals Martinus ze graag heeft in zijn leven.
Pa en ma komen woensdag langs. Ik werk vandaag, morgen en woensdag, zodat ik donderdag en vrijdag vrij heb. Vrijdagochtend zo vroeg als zeven uur des morgens zullen we gevieren (Assi meegerekend) de bus naar Valencia pakken. Vier uurtjes tuffen et voila. Een nieuwe omgeving. Van vrijdag tot en met zondag zullen we ons daar vermaken met nóg warmer weer dan hier, veel rust, strand, moderne omgeving en ook een wat oudere stadkern, gelukkig. En ook dat ben ik de laatste tijd eigenlijk best wel een beetje. Gelukkig.

Futbol!

Voor jullie, Sporting Gijon - Barcelona 1-6. Futbol intensamente! Tiqui taca! Jugón! Futbol con fatatas, Salinas!

Vanochtend werd ik bruut ontrukt uit de remslaap door de Japanse visite van Yoshi. Nadat ik mezelf Juaniaans scheldend uit bed wist te trekken, strompelde ik richting het werk en daar zit ik nu. Het is bewolkt buiten. Op internet lees ik een geweldig artikel over Kempi, geschreven door een uitermate begaafde recensent. Het is zo overtuigend geschreven dat ik Kempi nu gedownload heb en luister. Later zag ik pas dat Jihad (die zat toch ook op SGR, Vin?) in de productie zat.
Het album zelf klinkt een beetje kinderlijk, maar niet heel erg verschrikkelijk abominabel kankerslecht ofzo ;) Is wel eens leuk zo tussen Immortal en Deuter door.
Gister was weer voetbaldag. Het begon om half 1 in bar Amsterdam, met Feyenoord - Ajax en een stom Draamhaartje in m'n mond als nasmaak (check die driedubbele flow, Vin, Kempi infecteert ;p). Het eindigde in een gala voorstelling van de lokale FC alhier. Salonvoetbal, noemde Eloy het in z'n blog vandaag. Een genot voor mijn oog, tussen de zakdoekjes voor het niezen, snotteren en snuiten door. Ik ben zo verkouden als de Sars.
Volgens de voetbalagenda is er eind december, rond kerst, een voetbalvrij weekend. Dit betekent dat ik rond die tijd even naar NL kan en wil gaan. Voor een Hollandsse kerst. Met hopelijk veel regen, kou, vuurwerk, kerststol, oliebollen, marsepein, chocola, erwtensoep, boerenkool met worst, natte sneeuw en vooral ongelooflijk veel ijzel. Daar heb ik namelijk eigenlijk wel een heel klein beetje vreselijk erge teringharde zin an. Misschien mede dankzij mijn verkoudheid en de regen die nu neerklettert buiten.
Maar goed, tot die tijd zal ik t moeten doen met de slappe Spaanse herfst en haar milde winter, waarvoor ik hooguit een zomerjasje om mijn gespierde borstkas zal moeten klemmen om de twee centimeter kippenvel de snavel te snoeren.
Vanuit het Spaanse groet ik u, ferm en bonthartig, voor altijd de uwe,

Jerbhardt Flermknard Met Den Pik-Uytenbroeck

Legendarisch

Gisteren ben ik samen met de uiterst fanatieke Atletico Madrid-fan Eloy naar Bar Amsterdam geweest om PSV 3-0 pakkie te zien krijgen in eigen huis. Sommige aanwezige PSV-fans zeiden: "Je draagt het verkeerde shirt," tegen me, maar dan barstte ik spontaan in een lofzang voor Johnny Heitinga uit en dan verscheen het begrip weldra in de vorm van een afkeurende frons in het voorhoofd of zelfs een wegwerpgebaar. Iets waar overigens al geel voor getrokken mag worden, een wegwerpgebaar. Maar dat terzijde.
We aten een broodje frikandel, een broodje kroket, een patatje met en voor elke goal een vers glas Heerlijk Helder Heineken. Na elf jaar, toen Atletico uitgerekend door Ajax werd uitgeschakeld, zijn ze dus weer terug op het hoogste niveau.
Voor de wedstrijd speelden Eloy en ik overigens vier heerlijke potjes Pro! Hij won twee wedstrijden, ik de andere twee. Waaronder een hattrickje van Totti in een beladen 4-3 (met de winnende van Frans in de 89e minuut) en een 5-1 oorwassing met Inter. Nu merkte ik pas hoe overdreven veel te goed de voorhoede is van Inter en realiseer ik me hoe oneerlijk het eigenlijk was dat ik zo vaak tegen Vinter speelde. ;P

Ook gister, iets wat na de legendarische wedstrijd duidelijk werd, was dat Martinus een kamer heeft gevonden. De bevestiging kwam via een SMSje. Hij kan er deze week heenverhuizen. Ik zal me kortom weer aan de schoonmaakbeurten moeten houden, maar de Martiniaanse bezetting is in ieder geval voorbij, na bijna zes weken. Overigens werkt hij inmiddels voor Heineken. Van yogaleraar naar Heineken helpdesk. Het is een minder grote stap dan je aanvankelijk zou denken, zo blijkt.
De yogaschool is inmiddels weer open. Voorzichtig laat ik mijn hoofd er weer zien.
En ik stuurde weer eens een verhaal in naar een schrijfwedstrijd. Ditmaal betrof het een verhaal dat ik ooit, drie jaar geleden alweer, uit verveling schreef. Maar na een herziening achtte ik het geschikt voor inzending. Het thema van de wedstrijd was treinstation Utrecht Centraal, oftewel: Hoog-Catharijne. Mijn verhaal heet daarom ook: "Het sprookje van Hoog-Catharijne."

Eres una dulzura desdichada para mis ojos, guapa.

Deze week werk ik voor het eerst drie dagen in plaats van vijf bij het vertalen. Dat bevalt erg goed. Ik heb het namelijk zo ingericht: maandag, woensdag en vrijdag werken. Dinsdag en donderdag vrij. Nu kan ik daar volgens mij nog best in afwisselen. Als ik het maar tijdig aangeef bij Peter. Eindelijk even wat rust dus. Want de afgelopen twee weken heb ik elke dag gewerkt. Elke dag! In het weekend én doordeweeks. En dan is het bovendien thuis ook nog eens druk met een nog altijd rondzwevende Martinus, inclusief witte spookkledij. Hij smste me trouwens net dat ie een baan heeft kunnen verwerven op de arbeidsmarkt. Gaan we het dan toch nog meemaken?

Astrid was afgelopen weekend in Nederland. Gister kwam ze terug en heb ik haar van het vliegveld opgehaald. Daar moet wel bij worden aangetekend dat ik de avond tevoor met Yoshi naar de Absenta-bar geweest ben. Twee hamertjes van dat sterke anijsspul achterover heb gekeild, waarna we er in Sidecar (spreek uit: zie-de-kar) nog een paar jägermeisters bij knalden. Half vijf lag ik in bed, half 11 ging de wekker, half 1 landde Assi.
Toen hebben we bij haar thuis, met het Tsjechische kookboekje bij de hand, een Praagse Goulasj bereid. Het was alsof we weer even in Praag waren. Wie weet met dank aan de hallucinerende bijwerking van Absinth.

Qua werk is het nog altijd druk. Vanavond moet ik werken bij de voetbalbaan. Spanje - Armenië. En dit weekend staat de tweede competitieronde op het programma.
Na de eerste ronde staat Atletico op de eerste plaats, Valencia op de tweede. Dat waren ook de twee ploegen die het meeste indruk maakten op de eerste speeldag. Barcelona en Real Madrid verloren beiden, verrassend, respectievelijk van Numancia en Deportivo. Het belooft er dit jaar hard aan toe te gaan. Er zijn mijns inziens wel zes kanshebbers voor de titel. Real Madrid, Barcelona, Atletico Madrid, Valencia, Sevilla en Villarreal. Al heeft Sevilla hun beste speler verkocht aan Barcelona (Dani Alves) en heeft Villarreal vorig jaar waarschijnlijk een voor hun doen te extreem goed jaar gedraaid (tweede plaats).
De druk staat er na dag één in ieder geval op. En ik zit er met mijn neus bovenop. Nu ik verantwoordelijk ben over de data, zal ik alle wedstrijden driedubbel moeten controleren op eventuele fouten. Vorige keer had ik één gele kaart over het hoofd gezien en heb ik daar de hele week gezeik over gehad. Dus ook bij mij staat de druk erop. Maar daar heb ik wel vertrouwen in.

In mijn vrije tijd kan ik nu, met dank aan datzelfde voetbalwerk, ook thuis internetten. Ik heb een laptop in gebruik mogen nemen! Bovendien heb ik weer wat inspiratie gekregen voor mijn boek, dus daar werk ik nu ook weer aan.
Over boeken gesproken, ik lees nu een boek dat ik de hele tijd zocht in Praag, maar niet kon vinden (Briefe an Milena van Franz Kafka). Om de hoek waar ik woon heb je een grote boekwinkel, Central del Raval. Daar stond ie, in het Spaans. Dus die lees ik nu met het woordenboek ernaast. Omdat elke brief hooguit twee kantjes lang is, leest dat wel fijn. Tegelijkertijd, omdat het omtrent 1918 geschreven is, is het taalgebruik wat ouderwets. Dat resulteert erin dat ik nu een wat literair Spaans begin te ontwikkelen. In plaats van "malo" (slecht), zeg ik "desdichado" (rampzalig). Als iemand in het donker zit te lezen, vraag ik niet "¿Porque estas leendo sin luz?" maar: "¿Porque estas leendo en la penumbra?" (Waarom ben je aan het lezen in het schemerdonker?" En omdat er tot onlangs strepen vuilniszakken aan het plafond hingen, bij wijze van versiering, maakte ik het zelfs zo bont door te stellen: "Estamos en la penumbra del follaje de las bolsas de basura." (We bevinden ons in het schemerdonker van het vuilniszakken-gebladerte.)
U begrijpt, dit levert de nodige verwarring op. Leer ik eindelijk eens Spaans, verstaan ze me nog steeds niet.

Row row row your boat, gently down the stream...

Merrily, merrily, merrily, merrily,
Life is but a dream.

Een maand geleden gister droomde ik dat ik in een auto zat met mijn Franse huisgenote naast me. Ze sloofde zich zoals normaal erg uit. Ze schaterlachte om de haverklap om de één of andere onverstaanbare murmeling die ze uitsloeg. We reden 180 kilometer per uur. Ze haalde links in, rechts in en als ik vroeg zachter te rijden, schaterlachte ze alleen maar. Alsof het nog niet bont genoeg was, begon ze te spookrijden.
Weer schaterde ze het uit en ze sloeg zelfs op het stuur van het lachen. Op ons af kwam een gigantische, turquoise dubbeldekkerbus, met wel honderd mensen aan boord. Ik verstijfde van top tot teen en vlak voor de bus ons zou rammen, sloeg ze naar links. Te laat, de rechterkant van de auto, waar ik zat, gleed vol tegen de bus aan. Maar er was geen crash. Vloeiend vloog ik door de bus heen. De verstijving die ik had gevoeld, de angst die mijn hele wezen had omvat, transformeerde in één klap tot het vredige uitslaan van mijn vleugels, terwijl ik ten hemel rees. Ik keek naar boven. Alles werd wit.
Toen werd ik wakker.
Sterven in je dromen staat voor veranderingen. Grote veranderingen. Nu, een maand verder, kan ik beamen dat er veel veranderd is. Eerst kwam het verleden me inhalen in de vorm van goede vriend Martinus, die als een katalysator werkte op alles wat er in het huis in de lucht hing.
Ik vertoefde een week in Praag met Assi, tot grote vreugde van ons beiden en kreeg zo zelfs een blik in de toekomst te zien. Alhoewel ik hier niets over kan zeggen, vooralsnog, maar vooral omdat ik hierover nog niets mag zeggen van Assi ;)
Daarnaast kreeg ik meer verantwoordelijkheid op mijn voetbalbaan, waardoor ik minder kan gaan werken bij het vertalen.



Omdat ik weet dat zijn ontwikkelingen ook in Nederland met argusogen worden gevolgd: Tinus heeft na jaren van verzet eindelijk de sleutels van zijn eigen verantwoordelijkheid opgeraapt. Oftewel: de loodgieter die alleen maar over loodgieten praatte, maar de lekkende kraan ongemoeid liet, is eindelijk op de knieën gegaan. Driewerf Hoera!
Het Turkse eergevoel dat zich ergens in Tinus schuilhield (en misschien nog altijd houdt) zal na deze zinnen misschien zinnen op eerwraak. (;)) Feit is dat hij nu zoekt naar een kamer, een baan en hierbij immens wordt geholpen door mijn huisgenoten Yoshi, Alex en Isa. Zelfs Andrea, die even terug was van vakantie om vandaag weer door te reizen naar Corsica, wist hem nog enkele openstaande vacatures mede te delen. Dit leidt ook tot opluchting van mijn kant. Want bij mij was eventjes het vervelende gevoel naar boven komen borrelen om beslissingen te moeten nemen voor Tinus. Gelukkig heeft hij dat gevoel nu bij me weggenomen. Nu sla ik bijna jaloers gade hoe hij haast bij de hand genomen wordt door mijn huisgenoten om zich te gaan huisvesten in Barcelona, door te helpen met het zoeken naar een kamer, een baan en een Spaanse lesschool.
Een dergelijk welkom in het buitenland wordt niet veel mensen gegund. Om over de twee weken feest die hij er nu op heeft zitten nog maar te zwijgen!
Het ultimatum dat daarbij werd gesteld was 14 september. Dus dat betekent dat hij maximaal nog een paar weken langer bij me in huis zal blijven.



Deze foto is een voorbeeld van één van de vele avonden feest die we de afgelopen weken hebben meegemaakt. Deze is genomen bij de overwegend Zwitserse buurvrouwtjes.
De Franse jongen met het glas aan zijn lippen is buurman Etienne. Rechts staan overigens huisgenoten Isa (met de fanatieke \m/-vingers) en Alex (in het zwart, met de doodsblik). Het duivelshandje van Isa hangt overigens vlak boven de jullie welbekende Martinus, die eveneens een vredeshandje boven zich heeft hangen. Of konijnenoren ;D Hoe je het maar wilt zien!

Verder heb ik nu een nieuwe Deense collega bij mij op het vertaalwerk. Ze komt niet heel erg slim over. Type R&B huppeltje. Maar zolang ze met haar roze genagellakte vingers niet aan de muziek komt, blijft ze een ongevaarlijk huppeltje.

Vanochtend belde mijn moeder dat mijn ouders in de week van 8 tot en met 13 oktober langs komen. Dan gaan we ook een weekendje Valencia doen met z'n allen. Ouders, Assi en ondergetekende. Gezellig.
Nu maar hopen dat mijn vrienden uit Nederland ook gauw weer even op bezoek komen..!!!
Want vanuit die hoek blijft het ijzig stil.
Dus Vin, Roosje, Jona, Tima, Ali, Viccie, Daisy, Rubsel, Mary en niet te vergeten Zulima Calero Quintero? Komt er nog wat van? :)

O, ja, omdat ik de vorige post heb gedelete; Praag was fantastisch. Ik overweeg er te wonen volgend jaar, maar dit is allemaal nog verre van zeker en toekomstmuziek. Ik heb een heleboel foto's. Wel meer dan 100. Een greep:


't regende in Frankruft!


Svejk kwam ons ophalen van het vliegveld.


Astrid werd al op de eerste dag als een prinses behandeld. Overigens niet geheel zonder succesvol vervolg :) Van de reis dan, hè.


Hier hebben Assi en ik een concert van Mozart en Verdi gezien. Die Zauberflöte en Di Cacciatore oid. Cultuursnuiven.


Wat is er heerlijker om op een bankje, in de schaduw van zoiets geweldig Westers als een Gothische kerk, van de zon te genieten?


Kijk eens wat een leuke geveltjes! En wat zie ik daar bij het stopbord? Jaja! Weldegelijk! Het is niemand minder dan de overheerlijke Jurriaan Geerten Reinders zelve!


Een ode aan daar waar we allemaal vandaan komen.


Op de Karelbrug.


Wat een geveltjes!


Franz Kafka liet me maar niet los. Handtastelijk als hij was trok hij me bij het nekvel het boek in. Assi werd er maar jaloers van. Ze gooide alles in de strijd om me weer uit de klauwen van Franz te bevrijden. Te weten:


Zalige Apfelstrüdel mit Sahne op een terrasje.


Verleidelijke blikken.


Zelfs een matroos stuurde ze op me af.


En ja, die nam me mee op een boottocht. Maar niets mocht baten. Zodra ik weer voet aan de wal zette, spurtte ik terug naar Franz, om me te baden in zijn...


urine! ;D


Na het horen van de klepel, weet ik nu ook waar de klok hangt! In Praag!
Tot zover. En nu weer terug naar jou, Mart.

"Dat je dr zin in hebt"

Met Tinus (Martínez) is het erg leuk. Hij is al helemaal geïntegreerd in huis en hij lijkt ook dol te zijn op mijn huisgenoten. Ze kookten al enkele maaltijden voor hem en vandaag heeft hij wat teruggedaan in de vorm van een Raw Food-lunch. Het was erg smakelijk, alhoewel wat weinig.
Verder maakt hij het voor zover ik weet prima hier in Barcelona, die hij natuurlijk op zijn eigen manier analyseert.
"Het voelt als een fijne stad, goede sfeer. Iedereen komt hier om lol te maken. Ik heb zin om te feesten. Ik heb zin om mensen te ontmoeten. Ja, het voelt echt lekker om weg te zijn uit Nederland."
Enkele willekeurige zinsneden uit zijn mond opgetekend en hier neergekalkt voor u, o waarde lezer. En dit is de man uit wiens mond deze woorden gesijpeld kwamen als een beekje slijm uit de tandeloze mond van een in slaap gevallen opa op een schommelstoel:



Wat een koppies hè. We hadden gezamenlijk een hele fles Carddhu Single Malt whiskey achter de kiezen.
Geen wonder dat Tinus maar doororakelt:

"Ik heb ook gehoord dat mensen hier komen en gaan. Niemand blijft hier. En deze energie zorgt ervoor alsof ik als het ware gecentrifugeerd wordt, zodat ik zometeen, vrij van alle gehechtheden uit Holland, de wereld in getold kan worden."

Maar wanneer dit heilige vertrek zal plaatsvinden, daar tasten we tot nu toe nog over in het duister. Martínez heeft nog geen idee wanneer hij zal vertrekken, of waarheen. Hij heeft alleen wel het gevoel alsof er nog iets moet gebeuren in Barcelona. Hoe het ook zij: vrijdag ga ik met Astrid naar Praag. Dus ik merk het wel als ik bij terugkomst nog altijd een Sant Martinusje in huis zie wandelen.
Tussen de wijze quotes door luisteren we veel Alexander Smit, die nog wijzer uit de hoek kan komen dan Tinus en ondergetekende bij elkaar:

radio rijnmond: "nou meneer smit, om maar meteen met de deur in huis te vallen... wat is de zin van het leven?"
alexander smit: "dat je dr zin in hebt."
radio rijnmond: "ja... dat je dr zin in hebt? is dat alles?"
alexander smit: "uiteindelijk wel ja, dat blijkt wel."
radio rijnmond: "waarom zijn zoveel mensen dan op zoek naar de zin van het leven?"
alexander smit: "omdat ze er geen zin in hebben."
radio rijnmond: "en vanaf dat moment is het mis?"
alexander smit: "vanaf dat moment is het goed mis."

:D
En dat wij er zin in hadden en hebben, dat blijkt wel uit bovenstaande en onderstaande foto (links de visiterende Petra)!



Eén ding is zeker: Tinus is op zoek naar zijn goeroe, zijn spirituele leraar die hem verder kan helpen op zijn spirituele pad. Hij heeft er zin in. Ik heb er zin in.
U ook?

Een praagse zomer

Praag wordt het. En niet Italië. We willen ook nog Wenen en Bratislava aandoen. Vliegen op Wenen, paar dagies daar vertoeven, dan met de bus naar Brati voor een paar daagskes en dan de rest in Praag doorbrengen, alvorens we het vliegtuig terugpakken. Maar niets is nog zeker. Misschien dat we toch op Praag vliegen en alleen daar blijven. We moeten nog even goed de afwegingen maken. Het plan is om 15 augustus te vliegen en dan 24 augustus terug te komen. Dus dat betekent dat ik niet naar het spetterende OLA-festival zal gaan, waar onder andere Björk, Massive Attack en Goldfrapp optreden.
Wat vreselijk overigens om in de wij-vorm te spreken. Zo onwennig voelt dat.
Anyway, IK heb het rustig aan gedaan dit weekend. Geen gekkigheid. Beetje filmpjes gekeken maar weer. Beetje geslapen. Yogalesje gepakt. Boekje gelezen. Opgeruimd.
Ik ben hierdoor nog altijd vrij wit van huidskleur. Ik was sowieso al niet zo'n strandmens, maar dit is wel schrijnend. Ik lijk potdikkeme wel een kabeljauw, zo wit ben ik.
Hoe dan ook. Morgen komt Petra met een vriendin naar Barcelona. Die ga ik dan even een brasa geven. En vrijdag komt Tinusje langs. Die gaat bij mij slapen. Vijf daagjes. Dan gaan we een hotel uitzoeken voor hem. Een GOED hotel, zoals hij schreef. Geen goedkoop, louche achterbaks poephostel. Nee, meneer Tulling is een heertje geworden. En het heertje wil een rode loper onder zijn doorgeyogade voetjes en een piefje met een petje op die z'n koffertje de trap op tilt.
Maar es zien of ie een tip achter laat.
Overigens rook ik al heel lang geen joints meer, dus dat zal hij ook maar uit zijn hoofd moeten zetten..!
Hij heeft wel de mazzel dat de schuur is uitgemest en omgetoverd tot een chillhoekje, waar een matras ligt en hij derhalve een eigen slaapkamertje heeft! De mazzelaar. Zelfs een stereoinstallatie ontbreekt niet. En gelukkig zal geen enkele doos van de toren op zijn hoofd vallen! Want als ik dat denk, dan is t waar, volgens The Secret.
:D
Heb wel zin om 'm weer es te zien hoor. Overigens nog niet gevraagd of ie les kan geven hier, want ik heb de eigenares, Lucia, al tijden niet meer gezien...
Dan ga ik nu weer verder met m'n werk. En laat ik jullie achter met een fotootje van mij en Assipoessie in bed, vlak voor ik haar anaal.. Eh, grapje hoor mam!



En hier een foto van drie van de vijf huisgenootjes, de Dominicaanse Ruth, de Japanse Yoshi en de Française Andrea.

Verdwenen in een boek

Mijn computer is zo wispelturig als de ergste draak van een vrouw kan zijn. Dan stopt ze drmee, dan is ze weer effies terug. Dan is ze dr weer voor onbepaalde tijd vantussen, en ja, nu is ze er weer, voorlopig. Maar doofstom is ze nog altijd. Hoe hard ik d'r ook van langs geef, er is geen geluid uit te krijgen. Ik heb me er inmiddels maar bij neergelegd. Jammer is 't wel. Maar goed, nu kan ik thuis tenminste nog een beetje aanklooien op internet en aan mn boek werken. Als ik t aandurf.
Verder zijn er nu ook wat nadeligheden ontdekt aan m'n nieuwe huis. Het is erg gehorig. Als Yoshi snurkt, dan hoor ik het. Zo dicht zit zijn kamer tegen die van mij.
Ook zit ik vlakbij de woonkamer en is t niet zelden gebruikelijk dat er nog mensen wakker zijn tot een uur of 2 's nachts en dan praten of een film kijken in de woonkamer.
Daarnaast; gister kwam ik thuis van een dag werken, waren ze de schuur aan het uitmesten. Het hele terras stond vol spullen. Iedereen liep continu dwars door m'n kamer heen met spullen. In de woonkamer stond keiharde dans-muziek. "Terrazza," heette de muziekstijl, geloof ik. Kortom ik had geen centimeter voor mezelf. Ik ben maar in de keuken gevlucht voor een welverdiende maaltijd, terwijl ik af en toe hielp met het sjouwen van het één of andere zware meubelstuk.
Privacy? Nul.
Ook ben ik vrijwel blut. M'n yogakaart is op voor deze maand. Heb al wat geld van Astrid geleend, maar dat is ook alweer op. Het wordt tijd dat het voetbalseizoen weer begint. Mijn bankrekening snakt er naar.
Verder? Ana steekt nu op het werk dr tong naar me uit. Dit is dr laatste week voor ze teruggaat naar Kroatië. Ze moet haar salaris van juni nog krijgen. Hopelijk flikt Peter mij dat kunstje niet.
Ach, ik klink nu misschien als een hysterisch wijf, het lijkt erger dan het is. Want ook al is t om me heen soms een gekkenhuis, in mijn kop is het rustig. Als in het oog van een vriendelijk stormpje, zo resideer ik daar in het middelpunt. Met goddank wat literatuur, dat ik op mn laatste bezoekje aan NL in huis heb gehaald. Laatst "De Donkere Kamer van Damokles" van WF Hermans uitgelezen (superbe), nu zit ik alweer halverwege "Mystiek Lichaam" van Frans Kellendonk (uitmuntend).
Ze kunnen wat mij betreft in de woonkamer een Afrikaanse trommel-cursus beginnen, zolang ik mijn literatuur heb, hoor ik niets. Sterker nog, ik ben er dan niet eens, geheel verdwenen in een boek.

Een astrale knal in de knieholte

Inmiddels woon ik alweer dik twee weken in m'n nieuwe huis. De herinneringen aan Calle Napols lijken alweer een eeuwigheid geleden, haast als van uit een ander leven. Het enige wat ik soms nog mis, gek genoeg, is een fatsoenlijke deken. Ik heb alleen wat lakentjes en het is de laatste tijd niet bijzonder heet 's nachts.
Vergeleken bij de vorige zomer is het dit jaar een stuk koeler, over het geheel genomen. Maar dat is ook wel lekker. Het is hier in ieder geval nog altijd heerlijk strandweer!
Afgelopen zondag was ik met Astrid naar het strand in Sitges, een half uurtje buiten Barcelona. We hebben heerlijk gedachteloos gelegen en daarna ergens wat gegeten.
Met Astrid kan ik tegenwoordig iets beter opschieten dan tussen collega's en vrienden gebruikelijk is... Om het maar even heel voorzichtig te zeggen ;)
De basis is in ieder geval heel goed, we kennen elkaar nu toch al bijna een jaar en we kunnen over alles praten. Zelfs over voetbal!
Maar goed, ik ga daar niet teveel over uitwijden!

Mijn huisgenoten zijn erg leuk. Enerzijds woont er een Japanse sushi-kok, Yoshi genaamd. Hij heeft een groot afro-kapsel, allerlei hoeden in verschillende soorten en maten en is altijd in zeer kleurrijke kledij gestoken. Hij is kledingontwerper, of studeert daar althans voor.
Een andere huisgenote heet Ruth, zij is afkomstig uit de Dominicaanse Republiek en ietwat fors van postuur. Maar ze is wel erg lief. Met haar spreek ik als enige af en toe wat Engels in huis. De rest praat alleen Spaans.
Er woont ook een stelletje bij ons uit Zaragoza. Isa en Alex. Ze zijn echt superaardig. De eerste zaterdag dat ik 's avonds laat thuiskwam, zaten ze in de woonkamer te karaoken op de Playstation. Ook Ruth en Yoshi deden mee. Alhoewel niemand kon zingen, deed iedereen met overgave mee. Daardoor kon ik ook lekker meeblèren zonder me te schamen. Vanaf toen was de toon gezet.
De zondag daarna kwam ik ook laat thuis en had Yoshi een grote Japanse maaltijd gemaakt. Echt superlekker! Afgelopen zondag waren het Ruth en wat Venezuelaanse en Dominicaanse vriendinnen van haar die iets bereid hadden.

De laatste huisgenote die bij ons woont is Frans, Andrea heet ze. Andrea is pittig. Ze praat heel snel Spaans, met een Frans accent. Daardoor heb ik soms moeite haar te verstaan. Het vervelende is dat ze ook geen geduld heeft. Met Isa of Alex kan ik nog best gesprekken hebben in het Spaans. Met Andrea niet. Ze heeft er het geduld niet voor. Dan begint ze geïrriteerd te kijken en laatst flapte ze er zelfs uit: "Leer toch Spaans, man! We wonen in Spanje!" Brutaal als ik was, zei ik: "Nee hoor, in Catalunya!" En toen was ze weer even stil. Ze straalt iets onrustigs uit.
Laatst keken we een filmpje die was opgenomen met een digitale fotocamera, nadat ze was uitgegaan met wat vrienden en vriendinnen. Elke keer als zijzelf iets zei of deed, moest ze keihard om zichzelf lachen. Beetje raar figuur.
Het stomme is alleen dat zij als enige een Samsung-oplader heeft en ik die soms moet lenen! Ik heb namelijk de Samsung-telefoon van Vincent, die half uit elkaar viel, met wat plakband vastgemaakt en zo had ik weer een nieuwe telefoon. Bij de Corte Ingles hadden ze wel Samsung-opladers, maar op de één of andere manier werkten die niet. Die van Andrea werkt wel. Ik denk niet, lieve Vin, dat je na de verhuizing nog je Samsung-oplader ergens hebt? :)
Binnenkort maar even naar een andere winkel om er één te vinden die wel werkt...

Op het werk gaat t nog steeds goed. Gister wat wezen drinken met wat collega's. Vorige week was ik, toen ik mijn collega's toevallig tegenkwam, met ze meegegaan naar een gayclub. Daar werd ik nog in de billetjes geknepen en over m'n rug geaaid.
Gister bleef het beperkt tot een terrasje en een barretje even verderop. Gelukkig.
Alistair vertelde me toen dat Peter, de baas, van plan is met alle collega's een keer te gaan paintballen. Peter kennende, zal hij erg fanatiek te werk gaan. Ik zie hem nu al voor me, geheel in camouflagepak, over het terrein tijgercrawlen. Ik weet wel, dat als ik hem dan in mn vizier krijg, hem in zijn knieholte zal schieten.
Dat is niets persoonlijks. Puur tactiek.

Overigens heb ik voor mezelf besloten, onder voorbehoud (ik weet niet hoe het in de toekomst gaat lopen qua werk en dergelijke), dat ik nog een jaar in Barcelona blijven wil. Aangezien ik het nu erg naar m'n zin heb qua woonplek en werkzaamheden, heb ik Italië en de verdere toekomst voorlopig even op de lange baan geschoven. Voorlopig.

mecagolaputa

vandaag verhuis ik naar een supervet huis in Raval. dit betekent dat ik niet alleen verlost ben, eindelijk, van mijn smerige huis in Eixample, maar ook van mijn latent-agressieve huisgenoot Juan. geen zin spreekt hij uit zonder er een scheldwoord in te verwerken en hoewel hij er klein en best schattig uit ziet, is hij van binnen een verbitterde, jointverslaafde alcoholist die het liefst op alles en iedereen kankert en zich voordoet als een grote, sterke man. hoe enthousiaster ik hem benader, hoe groter hij de nood acht dat enthousiasme te evenaren in een scheldwoordentirade om de één of andere trivialiteit.
het is haast alsof hij zo zijn liefde kenbaar maakt. in plaats van "ik houd van je" krijst hij "ik schijt op de hoer." maar hij bedoelt, ergens diep van binnen, hetzelfde.
zelfs als er niets te kankeren is, dan verzint hij wel wat. als er bijvoorbeeld voetbal of formule 1 op televisie is, kankert hij dat hij heeft gewed op de nummer 2, of dat hij had willen wedden op de nummer 1, maar het niet gedaan heeft. en zelfs nu spanje europees kampioen voetbal is geworden is het enige dat hij zegt, "ik ben best blij, maar weet je, dit heb ik al jaren geroepen, spanje moet altijd europees kampioen worden, dit hoort normaal te zijn."
alsof hij eigenlijk zegt: "ik ben dan misschien niet zo groot als jij, maar ik kan wel heel hoog springen."
hoewel ik het dus allemaal best begrijp en accepteer - ik ben zo makkelijk joh - erger ik me de laatste week plots nog dertig keer erger aan dat kleine pestventje. misschien uit het onbewuste gegeven dat ik er dan nog meer van ga genieten als ik zometeen weg ben. even alles intenser inademen, alle stof, alle bacterieën, alle scheldwoorden door mijn lijf en leden jagen. even lekker met de blote voeten door het huis waggelen om de zwarte zolen haast liefkozend gade te slaan, als een soort afscheid, als iets dat ik misschien zelfs nog ga missen.
even hardop schelden en even keihard met de pannen smijten in de keuken, om te zien hoe het nu eigenlijk voelt, hoe Juan zich continu voelt. even volledig in de troep opgaan, waar ik een klein half jaar in heb gewoond, om vandaag, bij de verhuizing, het van me af te werpen als een oude huid.
sinds huisgenoten Karsten en Allesandra sinds enkele dagen al voortijdig de benen genomen hadden, was het huis gevangen in verlatenheid en hangt deze dag na dag nog sterker in de lucht, als een aanstrengende stank.
het huis is meer dan ooit een afdruk van de overblijfselen Juan's persoonlijkheid, met z'n potsierlijke posters van Ferrari's, Southpark en souvenirs van diens uitgaansavonturen (een plant die nooit water krijgt, een surfboard, een albino muis in een kooi, een knipperlicht, een beeldje van een soldaat, gestolen posters uit restaurants en cafés). troostelozer dan ooit is het nu er allemaal ingepakte tassen staan en de stof bijeenkrult en ophoopt in de hoeken. en hij maar schelden.
als ik op de wc zit en de kleine zilvervliesbeestjes op de grond heen en weer zie schuifelen, de wasbak half uit de muur zie hangen, de tientallen tegeltjes die uit narigheid van de muur zijn komen vallen zie, dan vervult mij een mengeling van walging, deemoed en vreugde.
maanden heb ik me hier, wonder boven wonder, thuis gevoeld. als een pissenbed onder z'n rots.
dat allemaal is nu voorbij.
soms moet je even door de schijt heen, om het gras van de buren tot de jouwe te maken. en als je er eenmaal bent, bij dat groene, groene gras, dan ga je ineens de schijt missen.
symbolisch genoeg is het huis waar ik heen verhuizen zal ook het huis waar ik vorig jaar het eerst een nacht in heb overnacht. een cirkel is rond!
een nieuwe periode begint!
het is vijfendertig graden!

Full circle

Gisteravond laat kwam ik thuis. Allesandra's kamer was helemaal leeg. Alleen een sudokuboekje lag op de overloop en een fles water. Voor de rest was de kamer weer precies zoals toen ze er nog niet woonde.
Toen ik verder liep en mijn kamer inkwam, stond deze vol met spullen die Karsten heeft achtergelaten.
Alleen Juannetje a.k.a. "Hostia Puta" was nog in huis. Een merkwaardig gevoel nam bezit van me. Het einde van een tijdperk!
Eerder die dag was ik al wezen kijken in wat mijn nieuwe stulpje moet gaan worden. Mijn nieuwe kamer is een stuk groter dan die ik nu heb en heeft bovendien een terras, waar zo'n drie, vier matrassen op zouden moeten passen. Vrij groot dus! En alhoewel het terras aan de binnenkant van de flat is, dus niet naar buiten gericht, schijnt er wel veel zon te schijnen overdag. "If you make the terrace, you can take the sun," zoals Monika al zei.
Vorig jaar arriveerde ik in Barcelona op 31 mei en kwam ik aan in hetzelfde huis. Monika woonde er toen nog. Nu, ruim een jaar later, zal ik er zelf wonen. Een cirkel sluit zich. Een nieuwe periode breekt aan!

Herbalife

In bar Dow Jones zag ik hoe het Nederlands voetbal elftal de Fransen de pietenbak inspeelde, zogenaamd na lange tijd onder hevige druk te hebben gestaan. Meer dan in een paar schoten door het midden resulteerde dat niet, maar mazzel hadden we wel. Althans. Als je dat zo mag noemen.
Hartverwarmend waren vervolgens de lofzangen van buitenlandse commentatoren. 'Dat kan alleen in Nederland. Je staat met 1-0 voor en komt onder druk en dan gooi je er een extra aanvaller in.' Aldus Arsene Wenger.
Wat een heerlijkheid kan voetbal dan plotseling zijn!

Na de Franse overwinning togen Astrid, Jorge en ik naar een bar in Gracia. Ik werd er maar raar aangekeken met mijn Oranje shirt om mijn hoofd. En dat mis ik dan ook wel: de uitgelaten oranje feestsfeer. Dus wat dat betreft komt mijn komst naar Nederland, aanstaande donderdag, als geroepen. Misschien nog iets te vroeg. Misschien moet ik na het EK even terugkomen voor een tochtje door de grachten. Maar goed, zo ver is het nog niet!

Van Astrid moest ik jullie trouwens nog een verhaaltje vertellen op mijn blog. Vorige week werd Astrid op straat aangesproken door een meneer van Herbalife, over gezondheidsproducten, of ze enkele vragen wilde beantwoorden. Astrid, goedaardig als ze is, beantwoordde zonder problemen de vragen. Vervolgens vroeg de meneer of hij een keer bij haar thuis mocht komen, zodat zij de produkten zelf kon proberen, terwijl hij dan aantekeningen zou maken.
"Ja, natuurlijk," antwoordde Astrid. "Kom morgenochtend maar om half 8 's ochtends."
Astrid dacht namelijk zo: ze had geen brood in huis, dus kon ze zo toch nog een ontbijtje scoren. Bovendien had ze dan een excuus om vroeg op te staan, een breekijzer om haar van het bed te lichten. Iets waar ze dagelijks moeite mee had.
Het breekijzer stond de volgende dag uiterst fit voor de deur. Astrid, onmiddellijk vol spijt dat ze de afspraak gemaakt had, slofte oververmoeid naar de deur en liet het breekijzer binnen. De man begon meteen te ratelen als een gek en maakte een melkje met notensmaak klaar.
"Ben je altijd zo moe in de ochtend? Want dan moet je echt onze Herbalife producten proberen! Sterker nog, voor maar 50 euro per maand, krijg je je persoonlijke Herbalife-trainer!"
"Nee, die hoef ik niet," zei Astrid. "Ik denk dat je maar beter kunt gaan. Ik had dit niet af moeten spreken."
De glimlach verstarde bij de man.
"Wat zei je?" vroeg hij. Hij deed zijn jasje opzij en een antieke Kalashnikov AK-74 prijkte in zijn holster.
"Ik denk dat ik nog even wil blijven," vervolgde hij en keek in de rondte.
Zonder te aarzelen greep Astrid daarop het pistool en richtte het op de man. "Als je nu niet mijn huis uitgaat, schiet ik je voor je kloten, teringlijer!"
De man schrok en hief zijn handen in de lucht.
"Ok Ok!" zei hij. "Rustig."
Langzaam liep hij achteruit. "Ik ga al! Ik ga al!"
Het getreuzel duurde Astrid echter veel te lang en ze schoot het hele magazijn leeg op zijn hart, buik en gezicht.
Het gekke aan dit verhaal was alleen dat de man geen rood, maar bruin bloed bleek te hebben. En niet waterig en sproeierig, maar dik en drabberig. De man zat vol stront! Dat rook Astrid al gauw en ze baalde als een stekker, omdat ze wist dat zij dat allemaal schoon moest maken.
"Had ik maar gewoon een broodje met worst in huis gehad," zuchtte ze. "Dan was dit nooit gebeurd!"

The best is yet to come

Het EK is begonnen! En hoe! In de Bar "Dow Jones", zag ik hoe het Nederlands Elftal op z'n Italiaans afrekende met de Wereldkampioen. Voor ons zat een stel Italianen, dat voor de wedstrijd nog vol vertrouwen was en met een zekere arrogantie de Hollanders uitdaagde. Maar al na een half uur keken ze zo onwijs beteuterd, dat ik ze zowaar schattig begon te vinden. "Mama mia! Cambio la strateggia! Per favore!"



Hier zit ik met Jorge en Pere, een Mexicaan en een Catalaan. Gelegenheids-Hollanders, voor een avond. En kijk, ik heb je shirtje aan Vin!

In de jacht naar een kamer heb ik nu twee opties open: één is bij mijn Servokroatische collega Ana in huis, waar een kamer voor twee maanden beschikbaar zou zijn. Voordeel hierbij is dat het vlakbij het huis is waar ik nu woon, dat ik mijn eventuele "In september naar Italië"-plannen door zou kunnen zetten en dat het slechts 300 euro per maand is (waarschijnlijk zonder borg). Nadeel is dat het niet zo groot is. En met een raam naar binnen.

De andere optie is in het huis waar ooit de Macedonische woonde. Ze is sinds kort verhuisd en nog meer van haar vriendinnetjes zijn van plan te verhuizen. Hierdoor komt er een kamer vrij. Voordeel is dat het een vet huis is, centraal (aan de goede kant van Raval), een balkon beschikbaar (weliswaar niet naar buiten, maar aan de binnenkant en met leuke huisgenootjes). Nadeel is dat het duur is, twee maanden borg en dus daardoor voor langere tijd zou moeten zijn.
Het dilemma waar ik nu dus in verkeer is: wil ik zo graag naar Italië? Wil ik niet nog wat langer in Barcelona blijven, m'n Spaans verbeteren, wat meer geld sparen, wat meer aan mijn boek werken en dan vertrekken? Naar Italië, of liever India of de Verenigde Staten?

Hier breek ik des nachts mijn hersenen over, als ik wakker word uit een droom. Overigens nadat ik in het lichaam neerzak, als in een vleesetende bloem en ik mij gewaarword hoe de verbrande huid de romp omklemt als een harnas van pijn. Zondag was stranddag, met alle gevolgen vandien. Na drie dagen pijn lijden, lijkt nu de tijd aangebroken voor de jeuk!
Het afstropen van een oude huid, wat nu aan het gebeuren is, zie ik maar als symbool voor deze tijd, waarin ik knopen dien door te hakken. Tijden van verandering staan voor de deur!
Ook het weer lijkt in een dergelijke worsteling te verkeren. Dagen van zon worden afgewisseld met dagen van regen. De zomer hapert. We zullen zien wat hij brengen zal, als hij goed en wel begonnen is.
Morgen ga ik naar een concert van Radiohead en dient het engelenkeeltje van Thom Yorke als inluider voor de nieuwe zomer.
"Het beste moet nog komen," zo zal ik maar denken.

D'r uit

Vlak voor ik naar Madrid vertrok werd ik gebeld door huisbazin Martine met het vervelende bericht dat het huurcontract met Barcelona Planner, waar voor ze werkt, niet verlengd of veranderd kon worden. De eigenaar had het niet toegestaan en daardoor moest iedereen per 1 juli in huize Carrer de Napòls 160, 4-3, d'r uit!
Ik vond het niet heel erg. Het is natuurlijk wel vervelend dat ik nu weer op zoek moet naar een nieuwe woonruimte, maar daar tegenover staat dat het huis waar ik nu woon niet precies de schoonste en meest geweldige is en ik de scheldwoordenschat van mijn huisgenoot Juan nu wel genoeg ken.
Vanavond ga ik het huis van de ex van mijn collega Ana bekijken.
En vanmiddag keek ik al bij het oude huis van de Macedonische Monika, waar een kamer vrij zou komen per 1 juli.
Dus het komt allemaal wel goed.

Madrid was leuk. Hoewel de weersvooruitzichten niet geweldig waren (llubia, llovizna en chubascos, het zijn daarentegen wel prachtige woorden vind ik) brak de zon geregeld door. Ik heb het Prado-museum bekeken. Beroemde schilderijen van Goya, Velazquez, Botticelli, Rafael en Jeroen Bosch hangen daar. Vooral van die laatste heb ik wel een uur bij het schilderij "Tuin der Lusten" staan kijken (hier in beeld:)



De stad zelf was erg chique, maar ik vond het niet erg bijzonder. Een grote Europese stad. Meer niet. Barcelona is wat knusser. Bevalt me beter.

Gisteravond had ik een strandfeestje met Laini en Toni en nog wat anderen. Laini gaat morgen weg. Ze gaat eerst nog wat naar Italië en België en weet ik waar, maar daarna keert ze weer terug naar Baltimore, Maryland, Verenigde Staten. Ze raakte echt superdronken en als Laini superdronken raakt, dan is ze superlief. Het laatste beeld wat ik van haar op mijn netvlies heb, is hoe ze wegliep, terwijl ik met haar Libanese huisgenote op de nachtbus bleef wachten: elke twee meter draaide ze een pirouette en stuurde ze een kushandje. Tot twintig keer toe bleef ze die kushandjes toesturen. Tot we haar niet meer konden zien.

Zometeen ga ik naar yoga met mijn collega Ana. Ze gaat voor het eerst mee. Volgens mij gaat het haar erg goed doen. Ze heeft elke maand wel twee, drie of vier zware dompers. En dan bedoel ik echt zwaar: één van haar beste vrienden uit Zweden kwam een paar maanden terug op bezoek en viel dood neer op zijn welkomstfeest. Zij moest naar Zweden om het zijn ouders te vertellen. Toen het een paar weken geleden stortregende, was haar hele kamer overstroomd, omdat de muren slecht geïsoleerd zijn. Niet lang daarna werd er in haar huis ingebroken en eergister is haar huisgenote aan een verkrachting ontsnapt. Ze schrijft een boek over Graphic Design met een Engels meisje en een paar weken terug verongelukte de zus van dat meisje in een auto-ongeluk. Ze was van een berg afgereden.
Toch is de meest dramatische ramp haar kapsel.

Het meest hilarische verhaal was toen haar zus een paar weken terug werd aangereden door een tweetal mannen. Toen ze uitstapten, bleken het priesters te zijn. De politie arriveerde en zag dat het twee priesters betrof. In het rapport dat de politie vervolgens opstelde, werd het beeld geschetst alsof de zus en het vriendje schuld hadden. Niet de priesters. En omdat het godslasterend is om priesters voor leugenaars uit te maken ziet de zaak er voor hen niet goed uit. Ze hebben er nu een rechtzaak van gemaakt. Corruptie in Gods naam!

Ana moet er maar om lachen. Om dit laatste dan. Eens zien of het lachen haar zometeen vergaat tijdens een lekker heet en zweterig potje Bikrammen!
Gister kreeg ik na de les complimentjes van twee mannen. Ze vonden dat sommige van mijn houdingen er heel goed uit zagen. Dat vond ik wel prettig om te horen. Niemand geeft me hier ooit complimentjes. Af en toe een schouderklopje van José, dat is alles. In Amsterdam kon ik soms tenminste nog teren op een sporadische "Goed zo Jurriaan!" van een Therese of een "That's it, Jurriaan!" van een Jessica of een heerlijk bitterzoete "Are you ok? No? That's ok. Just kill yourself." van Rick.

Dit weekend begint het EK. Ik denk dat Portugal het gaat winnen en Nederland de eerste ronde niet overleeft. Want met alle respect voor Van Basten, maar Mathijsen in de basis? Tegen Toni, Del Piero, Henry en Benzema? Dat kan nooit goed gaan.
Wat denken jullie?

Reisje Nederland

Van donderdag 19 juni tot en met dinsdag 24 juni ben ik in Nederland. Ik vlieg weer es met Ryanair, dus ik ga via Eindhoven. Maar ja, dat moet dan maar. Vueling was te duur!
Dus ik ben 19 juni al om half 9 des morgens in Nederland en ga de 24e ook weer erg vroeg terug.
Maar goed, tot dan!

Jurri en de bimbo's

Ik met Lisa.



Ik met Maartje.



Lisa op de Ramblas en ik nader haar om haar mutsje vol te stoppen met dinero.

Huisgenoten, verenigt u.

Ditmaal een update met de bewoners van Carrer de Napols 160, 4-3. Ten eerste is daar de bewoner die er het langste woonachtig is: Juan Alonso Alonso. Hier in beeld:



De woorden die het meest over zijn lippen komen zijn "Hostia Puta", "Me Cago en la Puta" en "Joder." In het Engels vervangt hij dit toch ietwat gevariëerde melêe van scheldwoorden slechts en alleen met "Fuck." Als hij thuiskomt, is het eerste wat hij zegt: "Fuck man, I'm home. Fucking work is tiring me. Fucking have to study now."
Aangezien mijn kamer aan de keuken grenst en hij zeer gaarne om twee uur des nachts wenst te koken, hoor ik niet zelden hoe hij zijn eentonige maaltijden (pizza of tapas (ham, kaas, olijven uit blik, mosselen uit blik, gebakken ei) en heel af en toe een pastaatje) besprenkelt met enkele Spaanse termen uit zijn driedelige scheldwoordenschat.



Dit is Karsten "Karretje" Marik uit Utrecht. Een lekkere nuchtere Hollander die zichzelf graag als de nieuwe Jopie Cruyff ziet. Hij voetbalt hier dan ook bij een vereniging. Meestal wint hij. In tegenstelling tot Juan, die op zaalvoetbal zit. Juan heeft dit seizoen alles verloren. De twee keren dat hij afwezig was, speelden ze gelijk en wonnen ze. Hostia puta.
Karretje loopt stage in Barcelona voor een magazine genaamd "Barcelona Metropolitan Magazine" . Vorige week moest ik zijn stageverslag nakijken. Het was zo vreselijk saai dat ik me verbaas dat hij zijn stage vol weet te houden. Helemaal omdat hij zijn studie, Communicatiewetenschap, "geen zak aan vindt." Hij maakt het af, "omdat hij er nu eenmaal mee begonnen is." Maar hij wil er niets mee doen. Eind juni gaat hij weer naar Utrecht. Om Hans Teeuwen kan hij niet lachen. "Ik vind hem gewoon echt niet grappig." Ja mensen, de enige Nederlander die niet om Hans kan lachen, hij woont bij mij.



Allesandra smakt tijdens het eten. Traag en luid. Haar blik daarbij is als die van een koe in een weide. Log en lui. Smakkende mensen vragen om een genocide. Maar Allesandra schreeuwt erom. Haar smakken is dertig meter verder nog te horen.
Als ze Spaans praat, perst ze haar drassige, Amerikaanse stem in een nasale uitstulping die zangerig probeert te zijn. Zoals de Amerikanen in Abu Ghreib zich aan de Irakeze gevangenen vergrepen, zo vergrijpt Allesandra zich aan de uitspraak van de Spaanse taal. Ze maakt er een potje van.
Verder is ze best lief.



En dit ben ik. Ik heb hier een truitje aan die Lisa of Maartje vergeten is. Lisa en Maartje waren van woensdag tot en met zaterdag op bezoek. Ik ken ze nog van vroegere Goa-feestjes. Zaterdag trad Lisa op de Ramblas op met 5 hoela hoepels tegelijk. Ze was een ware head-turner. Ze kleefde mannen aan haar optreden vast als vliegen aan stroop. En daarmee motiveerde ze mij bovendien om toch nog mijn Jezus Cruijff-imitatie uit de kast te halen. Al was het maar voor een dag. Ik oefen hier alvast voor de spiegel.

Foto's van een mooie man in zijn natuurlijke habitat

Deze keer geen tekst, maar foto's van de mooie man die jullie nu alweer een paar weken moeten missen. Het enige wat me van het hart moet is dat Eidur Gudjohnsen gister een lesje Bikram Yoga kwam doen. Ondanks het feit dat hij een voetballer van beroep is en daardoor conditioneel toch niet de minste is, verliet hij de zaal ongeveer een kwartier a tien minuten voor het einde (tijdens de altijd heftige camel-pose).
Het bewijst maar weer eens dat Bikram's yoga niet voor mietjes is!
En dan nu de foto's:



James en ik. Zie hoe ik net zo'n neppe smile op mijn gezicht heb geperst als James zelf. We lijken wel broeders!



Dit meisje was afkomstig uit Chili. Sole heette ze. "Net als de zon?" vroeg ik. HAHAHA Wat een mallerd ben ik ook! Zie trouwens hoe ik Vincent's broek met veel stijl om mijn benen heb hangen.
The best pants in life are free! .com!



Astrid en ik. Lacheh! Astrid doet tegenwoordig ook yoga. "Wat voel ik me lekker!" riep ze de hele dag na de eerste les. Uit het niets begon ze dan met haar armen te zwaaien. "Wat voelt dat lekker!"



Dit heerlijke dametje was Braziliaans en een vriendin van Astrid. De volgende keer als Astrid en zij gaan stappen, beloofde Astrid mij mee te nemen. Dat belooft nog wat te worden!



Yasmina en Martine. Yasmina is een Spaanse en een ware dramakoningin. Een weekendje Amsterdam veranderde bij haar in een nachtmerrie toen er een rat in haar hotelkamer bleek te zitten en ze vol paniek de hele dag, slechts gekleed in haar pyjama, bij het café aan de overkant koffie heeft zitten drinken. Ze weigerde terug te keren naar haar hotel. Het sneeuwde destijds, een paar maanden terug alweer.
Martine is een kakkerlak. Feyenoordfan in hart en nieren. En verder een beetje een geval apart. Ze is ook mijn huisbaas en doet fietstourtjes in Barcelona.

Update

Na een dikke week weer terug te zijn in Barcelona, zit ik alweer helemaal in het ritme van het leven hier. De dag na mijn aankomst, moest ik alweer aan het werk. De dag daarna was er een verjaardagsfeestje van Astrid, mijn voetbalwerkcollega. Het was een gezellig feestje. Ik ben er aardig zat geraakt.
Deze week heb ik Tirza van Grunberg uitgelezen. Dat boek was wel spannend, maar ik raakte soms afgeleid (lees: geïrriteerd) door de stijl van Grunberg, die er soms iets té dik boven op lag. In persiflage op die stijl schreef ik er nog een vrij grappig (vond ik) stukje over op mijn hyves.
Verder schijnt er een droogte in Barcelona te heersen, die zorgt voor een tekort aan drinkwater. Ik heb het eerlijk gezegd allemaal via via moeten vernemen, ik merk er vooralsnog niet veel van.
Yoga doe ik ook weer uitbundig. Na een moeizame eerste paar lessen (een stilstand van twee weken is voelbaar) gaat het inmiddels weer wat soepeler.
Volgende week krijg ik bezoek van twee blonde meisjes die ik nog van de vroegere psychedelische goa-trancefeestjes ken. Daar gaan we er dan ook één van bezoeken.
Eén van hen is woonachtig in Madrid en daar ga ik de week erna heen. Wie weet om nog een goa-feestje aan te doen. Ik kan mijzelf in ieder geval bij haar in de foetushouding krullen, ze heeft naar haar zeggen nog wel een hoekje vrij.
Ook kan ik dan de Bikram Yoga-docente Marisol weer zien. Ze heeft een paar maanden terug drie weken lesgegeven in Barcelona. Ze kwam over als een zeer vrolijk vrouwmens en ze nodigde me uit langs te komen in Madrid. De 30e zal dat er dus eindelijk van komen. Overigens komt zij van de zomer zich in Barcelona vestigen om hier les te geven. Iets wat mijns inziens zeer welkom is, aangezien ik de twee aanwezige docenten alhier, eerlijk gezegd, minder goed vind dan zij.
Het lezen van Ruben's en Sjoerd's blog inspireert me gek genoeg wel om meer yoga te doen, ook al worden ze gigantisch afgebeuld. Die vier keer per week dat ik dan naar de yogazaal trek, is wat dat betreft een peulenschilletje. Ben erg benieuwd hoe die kale rakker straks terugkeert uit Mexico, dus ik zal met een schuin oog de prijzen in de gaten houden van de vluchten die van Barcelona naar Amsterdam gaan, eind juni.
Dat kan ik dan mooi combineren met de verjaardag van mijn liefste moeder.
Maar goed, ik pin me voorlopig nog nergens op vast. Het vastpinnen laat ik achterwege. Daar kun je me op vastpinnen!

fotos van toen ik in nou camp was