En ik val en ik ruis en ik zing

Voor de apotheek stond een kluwen aan tieners in de rij voor iets, maar ik wist niet wat. Starbucks? Leek me sterk.
Ik worstelde me door de menigte heen naar de apotheek voor mijn dosis Mycostatine (naweeën van de gele tong c.q. prille verslaving) langs een meisje dat aan het zingen was met een telefoon tegen haar oor. Ze stond voor de deur van de apotheek, licht voorovergebogen, maar toch uit volle borst, een R&B lied te jengelen.
Ik keek het apothekersmeisje aan, die met een frons tussen haar wenkbrauwen achter de balie stond en bestelde de Mycostatine. Ik draaide me om en zag het meisje vals kreunend aan de telefoon letterlijk haar tonen de apotheek ingalmen.
Ik vroeg: "Que es esto?" aan het apothekersmeisje. Ze lachte, haalde haar schouders op.
"Waarom moet ze nou de apotheek inzingen en niet de andere kant op? Ik vraag toch niet veel?"
Toen ik de apotheek uitliep, bekeek ik het tienerpubliek. Overal stonden jongens en meisjes vals te zingen. Al die jonge puppyhoofdjes, besmeurd met makeup, lippenstift, allerlei goedkoop ogende juwelen en over het algemeen een geïrriteerde blik in de ogen.
Toen zag ik de reclame, de borden. Ze stonden in de rij voor de Spaanse X-factor of iets dergelijks, als een stel schapen in de rij voor de slacht, mekkerend en al. Alsof ze een McDonalds maaltijd afhaalden, stonden ze in de rij om even een zangcarrière af te halen.
Snappen ze dan niet dat je kwaliteit niet kunt ronselen... Dat moet rijpen. Dat kun je niet omhoog takelen, dat komt boven drijven.
Maar daar gaat het natuurlijk allang niet meer om, kwaliteit, het gaat om de buitenkant.
Wie kan inhoudsloze rommel het beste vorm geven?
Wie is de mooiste vuilniszak?
Zo bezien is het nog best hilarisch.

Fotorondje

Foto van Yosi ("tu no") en mezelf in de befaamde Absynth bar, genomen op mijn verjaardag.



Links is Luke, van mijn vertaalwerk, met wie ik naar de VS ga van de zomer.



Collega Fabio (fan van Juventus en fotograaf) en huisgenote Andrea.



Ex-huisgenoten Liz en Diego. Inmiddels is het uit tussen hen.

Mycostatinejunkie

Ik heb nieuwe schoenen gekocht. Ik liep een winkel binnen, zocht de leukste uit, paste ze, kocht ze. Ik nam wel mijn tijd, maar was toch snel klaar. Er waren ook enkele klanten die aan één snelle blik genoeg hadden en binnen de minuut weer uit de winkel waren. Ik deed er iets langer over. Een minuut of tien. De schoenenverkoper, een jeugdige, Frans-talige jongeman, zei toen ik hem om mijn maat vroeg: "Jij bent echt rustig zeg. Ik voel je energie, het is zo rustig." En toen ik afrekende zei hij: "Dank je wel voor de rust die je me hebt gegeven."
De laatste keer dat iemand dat tegen me zei, was toen ik een Amnesty International abonnement aangesmeerd kreeg. Maar toch is het leuk om te horen dat je mensen een plezier doet, door te zijn.
Gister heb ik even afgesproken met Fenn, de Belgische soundengineer die op een zeilboot woont in Port Olimpico. Hij pendelt tegenwoordig heen en weer tussen de VS, waar zijn pa woont en Barcelona. We zijn wat wezen eten en hij vertelde me hoe hij aan het blauwe oog gekomen was. Hij was wat wezen zeilen met wat meisjes en hij was zo stom geweest ze hen het roer toe te vertrouwen, zodat hij de zeilen kon vastbinden. Uiteraard lieten ze de boot finaal verkeerd varen, waardoor de giek vol in z'n gezicht zwiepte en het bloed uit zijn neus spoot als een rode fontein.
Vanavond is het weer tijd voor voetbal. Real Madrid - Atletico, Barcelona - Athletic.
Het belooft een atletische avond te worden! HaHahaHa!
Met mijn tong gaat het de goede kant op. Nog twee weken aan de mycostatine liggen en dan moet het over zijn. De geelheid is in ieder geval weg en vooral ook het gevoel dat mijn tong in een akelig, geschubd reptiel aan het veranderen was, is verdwenen.
Een hele overwinning.

Groteske clown

Dus vandaag naar de dokter. Ik zit daar zo in de wachtkamer, komt er zo'n schichtig Catalaans vrouwtje vragen of ik mee wil komen. Ze vraagt naar m'n klachten, ik zet ze uiteen, terwijl ik merk hoe ze de hele tijd met haar hoofd rare trekkende bewegingen maakt en haar ogen soms heel wild en lang soms een hele tijd niet knipperen. Ze zegt uiteindelijk, joh, ga es zitten, steek je tong es uit. Ik steek 'm uit en ze zegt, jezus man, een week heb je het al zeg je? Dan wel een hele lange week. Heb je niet toevallig aids ofzo? Je weerstand lijkt volledig weg. Onmiddellijk schieten er beelden voorlangs van onveilige exneukvriendinnen en van mijn periode als proefkonijn en hoe ik daar de laatste twee keer was afgetest, wegens te lage bloedwaarden - maar wel met de garantie dat ik geen aids of kanker had. Ik zo, aids? nee, niet dat ik weet.
Nu goed, blijkt dus dat ik een tongschimmel heb. Daarom heb ik een gele tong met rode vlekken. Ik voel me net een groteske clown.
Ik slik nu drie a vier maal daags een middeltje, mycostatin, en oralsone tabletten en ik moet tijmthee drinken van de dokter.
Ze zegt, als je donderdag nog niet beter bent, kom je maar terug. Werk je elke dag?
Ik zo, donderdag en vrijdag ben ik vrij.
O, zegt ze, dan kom je donderdag dus niet.
Ligt eraan, als ik nog niet beter ben, dan wel. Dan kunnen jullie mn tong eruit gaan trekken.
Ze lacht. Ja, het is niet zo grappig, het is gewichtig, zegt ze. Pesado.