Carnaval

Deze week was ik weer ziek. Keelontsteking. En m'n mond bovendien! Ik heb overal wondjes in mijn bek, echt te smerig. Ik kan geen eens een glas sinaasappelsap drinken, want dan verga ik van de pijn. Voor de rest had ik in t begin koorts. En zweette ik me een ongeluk.
Vandaag lijkt t wat beter te gaan. De keel is beter, de mond zit nog wel vol wonden.
Naar de dokter gaan is wat moeilijk, omdat ik daarvoor een pasje nodig heb en voor dat pasje moet ik n bewijs hebben dat ik woon waar ik woon, waarbij de huisbaas iets moet tekenen, die natuurlijk nooit komt opdagen omdat diegene alleen geld wil zien. Geen zieke keelontstekingpatiëntjes met amandelen als discoballen en een gehemelte als een afbladerende sixtijnse kapel. Het klinkt als een feestje, maar het is het niet!
Dus toen ben ik maar naar een apotheekster gegaan die bijna dokter is, Astrid kende haar. Ze zei: "Zeg maar A" en ze schrok zich dood toen ze m'n vlammende amandelen zag dansen. Alsof ik vuurspuwde, als op de foto boven.
Antibiotica wilde ze me desalniettemin niet meteen geven. Ze gaf me eerst een homeopathisch middeltje. Als dat niet zou werken, moest ik maar terugkomen.
Vandaag lijkt het zoals gezegd beter te gaan met de keel. Misschien moet ik nog wat geduld hebben met de rest van de mond...

Laatst was m'n Engelse voetbalbaas in Spanje. Hij geniet altijd zo erg van de zon, dat hij alle rekeningen met een lach betaalt. We mogen altijd alles bestellen van de kaart wat we maar willen, hij betaalt wel. Hij was met Federico naar een conferentie geweest voor mobiele telefoons, entree: 700 euro per stuk. Hebben ze 40 kaartjes staan uitdelen van het bedrijf en 40 kaartjes ontvangen van andere bedrijven. En ondertussen bekeken ze overal vrouwtjes die erbij liepen alsof Prins Carnaval zojuist geboren was. In strakke, gouden catsuits, etc.
Het was hier laatst ook Carnaval, trouwens. Overal over de Ramblas liepen ineens levende standbeelden. Mooiste outfit hoorde ik van Yoshi. Hij was aan het feesten en ineens kwamen er overal spoken binnen. Mensen met lakens en gaten erdoor, je kent het wel. Na zo'n vijf a tien minuten kwamen ineens de Ghostbusters binnen en die sleepten de spoken weer weg van het feest!

Maar mijn carnaval stond zoals gezegd vooral in de ban van de keelonsteking. Vermomd als zieke lag ik in mijn bed te kwijlen. Ik heb deze week amper kunnen eten en drinken. Waarschijnlijk ben ik weer wat afgevallen. Maar ik droomde laatst van eten, heel veel, lekker eten dat ik zonder pijn aan mijn mond zo naar binnen kon werken...
Als deze droom werkelijkheid wordt, want dat wordt het zeker! dan zal ik mijn verloren kilo's ook wel weer terugkrijgen, maar dat kan me niets schelen.
In dit huis waan ik me soms al in Afrika. Met warm water dat soms weg is, een douche dat sowieso een kutstraal geeft, verwarming dat alleen bestaat in de vorm van een of andere radiatortje, electriciteit dat soms helemaal wegvalt, maar nu, met een ontstoken bek en een uitmergelend lichaam mis ik alleen nog de vliegen in mijn ogen.
Misschien dat ik die met een mascarapotlood op mijn wangen kan tekenen en dan kan ik nog wat carnaval vieren verkleed als zieke, uitgemergelde, albino Afrikaan.

Whiskey en PES

Een paar dagen geleden kreeg ik een e-mail van een neefje van Barry. Hij zou stage lopen in Barcelona, maar de kamer die hij zou krijgen kon hij uiteindelijk niet krijgen. Dus of ik iemand kende? Ik antwoordde dat hij wel een paar dagen bij mij mocht logeren.
Gisteravond ontving ik hem. Zijn ogen brandden groot, rond en rood. Ergens leek hij daardoor wel op Barry. Hij had de nacht doorgehaald, z'n vlucht gemist, hij was doodmoe, tot hij de Playstation zag.
"Speel je PES? Vet. Ik ben goed," zei hij. Toen gaf ik hem 5-0 op de broek, onder het genot van een glaasje Jack Daniels. Kadootje van hem. Diego en Yoshi keken zwijgend toe. Een Hollandsch welkom: whiskey en PES.
Tis een aardige knul verder, dat neefje van Barry. Vertrouwd Amsterdams accentje.
Barry sprak ik net op Facebook. Hij is net terug uit China, waar hij een half jaar Chinees studeerde en hij had voor de zomer hetzelfde plan als ik: door Amerika karren van rechts naar links met zijn vriendin "Katje".
Met een beetje geluk kan ik meneer De Vries in de VS nog tegen het lijf rijden.
Daarover gesproken: ik ben sinds kort eindelijk in het bezit van een Bicing-kaartje! Na ruim anderhalf jaar kan ook ik met een roodwitte fiets over de Catalaanse paden scheuren.

Vorige week ben ik vier keer naar yoga gegaan. Het beviel erg goed. Ik voelde me weer even onder de zachte vleugels van de yogagoden tot rust komen. Ik ging al maanden maar één of twee keer per week. Deze week wilde ik eigenlijk ook weer drie a vier keer gaan. Maar nu ik een verstekeling thuis heb zitten, moet ik even kijken of ik dat red.
Ook komt één van de grote boze voetbalbazen deze dagen even langs in Barcelona. Woensdag zal ik waarschijnlijk even 's avonds met hem een babbeltje maken en een borreltje drinken. Astrid had het idee om dat in Bar Amsterdam te doen, zodat ik ondertussen Fiorentina - Ajax kan kijken. Gister zag ik daar trouwens de Klassieker, onder het genot van een broodje frikandel, om later live getuige te zijn van de eerste goal van Huntelaar. Hu hu! Huntelaar!
Ik heb eigenlijk maar één vraag voor de grote boze voetbalbaas en dat is of ik per volgend jaar meer zou mogen werken voor het voetbal - en dan stop ik bij het vertalen. Het liefst werk ik voor het voetbal in het weekend en misschien nog één of twee daagjes doordeweeks, zodat ik rond kan komen en verder drie a vier dagen vrije dagen heb, die ik zou kunnen gebruiken om yoga te doen en te schrijven.

Bij de yoga afgelopen vrijdag kwam ik een Amerikaan tegen die op weg was naar een conferentie van Prem Rawat.
Deze Amerikaan vertelde dat hij een boek had geschreven. Coast Highway. Een roman, een '70's On the Road,' waarin hij onder andere de beginjaren van Bikram beschrijft. Hij doet al dertig jaar (met pauzes van enkele jaren) Bikram Yoga!
De conferentie van Prem Rawat was overigens al volgeboekt. Er waren maximaal 3100 plaatsen beschikbaar. Binnen drie dagen waren die vergeven. Toen ben ik vrijdag maar dronken geworden met mijn huisgenoot Diego.
Voor mensen denken dat Prem Rawat (door een Italiaanse krant "vredesboodschapper" genoemd) weer één of andere enge secteman is; het enige waar hij de mensen toe wil zetten is zich naar binnen te keren. Iemand die zich daarvoor inzet kan onmogelijk gevaarlijk zijn. Tenzij je natuurlijk bang bent voor je eigen binnenste...

Verjaardag

Vandaag ben ik dus jarig. Gisteravond had ik mijn feestje. Bovenstaande afbeelding is één van de kado's die ik heb gekregen. Een Zen-tuin met een hark. Het schijnt een rustgevende werking te hebben om het zand en de stenen af en toe wat heen en weer te harken. Ik heb het vandaag geprobeerd en ik kan het bevestigen. Het harken van het fijne zand heeft inderdaad iets rustgevends. Ergens voel ik een drang er ook soldaatjes in te planten en bosjes en prikkeldraad en tanks en er dan een soort Irakeze hinderlaag van te maken, maar dat harkt zo lastig, dus laat ik het maar zo en heb ik er alleen mijn handloze boeddhaatje en een kristal ingezet.
Het feest begon heel rustig. Er kwamen, van de mensen die ik had uitgenodigd, bar weinig opdagen. Fabio, een collega van het voetbal, kwam langs en bracht een foto mee, want hij is fotograaf. Janus, een oud-collega, kwam even langs voor een whiskey. Astrid was er en bracht me een geweldig mooie editie van een boek van Roberto Bolaño, "De woeste detectives," in het Engels (ik schat dat mijn lieve moeder die getipt heeft ;). En net toen het gezellig was met m'n huisgenoten en hen, kwam Luke, van mijn vertaalwerk, met de Deense Mina, eveens van m'n vertaalwerk, en die bracht drie vriendinnen mee die aan de coke waren of iets dergelijks want ze begonnen me een partij te schreeuwen en te gillen en te dansen en te zingen dat Astrid, Fabio en mijn huisgenoten de keuken invluchtten.
Om twaalf uur gingen we naar de Absinth-bar, daar scheidden de wegen van mijn huisgenoten en ik en de Denen, daarna gingen we naar Big Bang, waar jaren 30 muziek werd gedraaid en ik nog wat probeerde te dansen, maar ik bakte er niks van. Ik schat omdat er zo'n 5 generaties in de weg stonden. De Denen gingen naar een R&B/Drum n Bass-club genaamd Lotus.
Desalniettemin vermaakte ik me al met al prima. Vandaag valt de kater ook mee. Ik voel me niet heel erg jarig. Krijg wel veel facebookfelicitatieberichtjes. Een paar smsjes. Ik ben alleen m'n telefoon vergeten (ik zit nu weer op m'n werk), dus ik weet niet of ik, buiten een gemiste oproep van Ruben, nog gebeld ben. Astrid had op mijn werk nog een appeltaartje voor me gekocht. Erg lief. Maar ik weet nu al dat straks mijn verjaardag haast ongemerkt voorbij zal gaan als het twaalf uur is en ik waarschijnlijk alleen op mijn werk de derby Sevilla - Betis heb gedaan en ik zomaar, hoppetee, alsof het niets is, alweer precies een dag 26 jaar ben. Foto's van het feestje gister volgen hoop ik later.

26 gelukkige jaren

Voor mensen die het zich afvroegen, zo ziet geluk er dus uit. Welnu, dat geluk had ik dus niet tijdens het playstationtoernooi. Ik had wel eens de nieuwe PES op de playstation3 gespeeld, maar op de playstation2 is dat n totaal ander verhaal. Al die gasten waren al lang en breed ingespeeld en wisten precies vanuit welke hoek ze konden scoren. Ze hadden de hondslelijke Bruid van het Geluk aardig onder de duim, waardoor ze mij logischerwijs wat verwaarloosde; we hadden nog maar amper kennis gemaakt. Dus, uiteindelijk viel er weinig eer te behalen voor mij persoonlijk. Niet alles verloren, wel veel.
Gelukkig ben ik bij mij thuis nog wel ongeslagen!

Het volgende feest nadert met grove schreden. Mijn verjaardag is zaterdag, maar vrijdagavond is er een sushifeest in mijn huis. Het publiek zal wel verschillen. Mijn huisgenoten enerzijds, enkele mensen die ik van m'n voetbalbaan ken tweederzijds en m'n vertaalbaan derderzijds. We zullen zien hoe of dat klikt. Maar dat zal wel loslopen. De taal van sushi kent men allemaal, dunkt me. We zullen vrijdag desalniettemin flink aan de bak moeten om dat spul genoeg eten voor te schotelen!
Nu goed, als de Bruid van het Geluk langskomt, dan ben ik bang dat er nooit genoeg zal zijn. Dus met een beetje pech is er zat.

Verder speel ik nu veel Championship manager. Of eigenlijk heet het tegenwoordig Footballmanager. Een oude verslaving die weer even terugkomt. Al moet ik nog wennen aan dat ik mezelf tijdens de yogales na zie denken over een nieuwe opstelling of strijdwijze voor de volgende wedstrijd. Vandaag kreeg ik er gelukkig voor het eerst genoeg van. Na een formidabele serie waarin ik me op de tweede positie bevond (ik ben Tottenham), kwam er ineens een serie waarin ik niet eens meer van Fulham kon winnen en mijn beste speler Rafael van der Vaart begon te zeuren over de manier waarop ik tegen hem sprak voor de wedstrijd.

Dus nu heb ik dat spel maar weer even losgelaten en me op Cees Nooteboom's "Allerzielen" gestort. Ik heb me nog een gigantische stapel boeken om doorheen te werken. Door Saul Bellow kwam ik niet meer heen. Misschien later weer. Voor hem tien anderen.

Aan mijn boek schrijf ik niet zo veel meer de laatste tijd. Komt tijd, komt bierie.
Zaterdag word ik dus zesentwintig. De hete, dreigende adem van de dertig begint voelbaar te worden. Moge zij veel wijsheid bevatten. En moge haar geluk aanlokkelijker zijn dan bovenstaande foto. Proost.