deze week ben ik achter mn NIE kaart aangegaan. het is verplicht als je hier wil werken om zo´n kaart te hebben, is mij verteld, al gaan er ook verhalen de ronde dat je paspoort voldoende is om aan t werk te komen, maar betaal je dan gewoon 25% belasting. en anders maar iets van 10.
het waarachtig mooie aan het regelen van dit papierwerk is dat je al om half 7 ´s ochtends in de rij moet gaan staan bij een gebouw aan een zevenbaans autoweg, terwijl het kantoor pas om 9 uur opengaat. gisteren had ik een feestje op het dakterras van het nieuwe huis van caity en aangezien dat zolang doorging, besloot ik meteen door te gaan naar het gebouw waar je de NIE kunt ophalen.
ik had het al een keer eerder geprobeerd met mn schotse huisgenote dania, maar toen we daar om half 11 kwamen werden we weggestuurd, omdat het maximum aantal mensen was bereikt voor die dag. en dat terwijl ze tot half 6 geopend zijn.
overigens moet je voor het verkrijgen van de benodigde papieren je paspoort meenemen en twee kopieen van dat paspoort. vervolgens betaal je 7 euro belasting en krijg je een bewijs dat je dat betaald hebt en moet je naar de politie met twee pasfoto´s, waar je naast je NIE weer een kaartje meekrijgt en je weer naar een derde instantie af moet reizen om je sociale verzekeringnummer aan te vragen. zoals je merkt ben je daar al gauw wat dagen mee bezig. temeer er daar karrevrachten aan mensen elke dag voor de deur staan te wachten. leve de bureaucratie.
daar zat ik dan dus om 7 uur ´s ochtends met walmen wodka, whiskey, bier en wijn om me heen dampend. ik leek meer op een lopend traangasincident dan op de persoon die doorgaans dapper door het leven dartelt als jurriaan fakking reinders. niet geheel toevallig ging het ook nog eens regenen en daar zit je dan. in hartje barcelona. met je NIE-loze anus.
een meisje dat er uit zag als een zacht, vleesgeworden briesje in een roemeense vallei, met een opkrullend bovenlipje en grote bruine ogen, zat naast me en begon tegen me te praten in horten spaans. ze bleek uit rouen (frankrijk, vlakbij parijs) te komen en ze zou gaan werken als serveerster in sitges. ze heette liberté, want haar ouders waren vroeger anarchist. haar broertje heeft als derde naam anarchaista.
samen wachtten we tot de rij langzaam oploste en toen we eindelijk aan de beurt waren zei de man bij de ingang dat er vandaag geen NIE-gegevens verkregen konden worden, omdat de computer kapot was.
ik ervoer het haast als logisch. ik vroeg het email adres van liberté en stiefelde huiswaarts, waar ik onmiddellijk in een diepe slaap viel.
ik heb echt zo´n zin in patatas bravas.