kampioenen, kampioenen olé olé

op last van de kale brandweerman Ruben R van de Kerkeling, volgt hier weer een nieuw bericht. probleem is alleen dat er weinig nieuws te melden valt. ik werk vijf dagen per week, vijf uur per dag. enige verandering is dat gister mij gevraagd werd of ik niet acht uur per dag kon komen werken, omdat er zoveel werk is. dus, dat probeer ik per vandaag. al worden het er waarschijnlijk niet meer dan 7 a 7,5.
daarnaast erger ik mij bij tijd en wijle groen en geel aan m'n italiaanse collega, iets wat ik al afreageerde in een kort blogje op mn hyves, zoals hieronder te lezen valt:

IK WORD GEK VAN

Ik word gek van mijn collega! Hij zit tegenover me, nu, op dit moment en maakt de hele tijd klakgeluiden met zijn gehemelte. Hij draait de hele tijd kanker-Italiaanse kutmuziek met trompetten en dan klakt hij onregelmatig met zijn gehemelte. Ook trappelt hij met zijn voeten op de grond en zingt hij mee met walgelijke nummers als "should i stay or should i go now". het ergste is nog dat ie nergens erg in heeft. als ie praat lacht ie de hele tijd zo onzeker erbij. hij praat ook een beetje nasaal en zangerig en hij beweegt de hele tijd! focking irritant. ik word gewoon onrustig als ik dat poppenhoofd boven mn scherm heen en weer zie deinen. hij ziet eruit als een irritant beertje Collargol. hij lunchte vanmiddag met een pizza. het is een italiaan. en ik haat zn italiaanse kutmuziek. en ik mag gelukkig over 15 minuten weg hier.
dit wilde ik even kwijt.

om mijn routine van uitslapen tot 12 uur te doorbreken, stond ik vandaag om 10 uur op. een ware revolutie. mijn huisgenoot karsten ontwikkelt een zekere jaloezie richting mij, die hij nog niet echt duidelijk een plaats heeft kunnen geven. hij staat elke dag om 8 of 9 uur op en werkt dan de hele dag tot een uur of 5, 6, waarna hij dinsdags en donderdags nog een taalcursus doet. zo komt hij vaak weer om 9 uur 's avonds thuis. gisteren deelde hij daaromtrent ook aan mij mede dat hij "soms wel eens dacht van, sjongejonge, ik sta eerder op dan jou en kom later thuis dan jou."
hieruit voortvloeiend is hij soms een beetje uit zijn hum, de laatste tijd. hij moet namelijk nog vier maanden op deze wijze voortgaan.

ik kijk 's avonds trouwens vaak de series "Curb your Enthousiasm" (van de maker van Seinfeld Larry David) en de gloednieuwe serie "jPod" (naar het gelijknamige boek van Douglas Coupland, bekend van de cultroman "Generation X").

mn deense collega is ook voetballiefhebber en op de avond van Roma - Madrid belde hij me om vijf euro te wedden op wat de uitslag zou worden. ik zei 2-1 voor roma, hij 2-2. ik kreeg gelijk, zowaar, en verdiende 5 euro, die ik de volgende avond weer vergokte toen ik vier uitslagen verkeerd voorspelde, waar hij er nog één goed had.
de spaanse competitie is trouwens weer helemaal open, nadat Real Madrid twee maal verloor. barcelona staat nu nog maar 2 punten achter. er is dus zowaar een reële mogelijkheid dat er deze zomer een knallend kampioensfeest komt in deze stad.
zou wel zo leuk zijn.

bingo

eloy, astrid, onder- gete- kende

gisteravond was de voetbalquiz. in de nederlandse bar zelig in raval zaten we in een kring, terwijl de winnaar van de vorige editie, eloy, deze keer de vragen had verzonnen en ze luid de ruimte inschreeuwde. ondertussen nipten we van onze biertjes en kegelden we bij tijd en wijle een slappe bitterbal naar binnen. een discobal zorgde voor kleine witte lichthokjes die over ons heen dansten, terwijl we de oplossing probeerde te bedenken voor vragen als: "noem de vijf clubs voor wie eto'o speelde," "welk rugnummer had kluivert toen ie de winnende goal maakte" (15) en "welke speler scoorde ooit vier keer in een wedstrijd in camp nou, tegen barcelona" (milinko pantic).
uiteindelijk werd ik vierde, van de tien.

na de quiz gingen eloy, david, javi, de nederlandse astrid en ik naar een bar om nog wat biertjes te drinken, alwaar eloy twee vrienden trof, aan wie hij de 40 quizvragen andermaal voorlas. zijn vrienden wisten bijna alle antwoorden op de vragen. daarna begonnen ze gezamenlijk met het schreeuwen van namen van voetballers, waarbij de criteria me niet altijd helder voor ogen stond en het duurde uren. het kwam me soms ietwat surrealistisch voor, naar mate de tijd vorderde, als zij een ogenschijnlijk willekeurige voetballersnaam in het midden gooide en allemaal hard begonnen te lachen, te schreeuwen en weer een andere naam naar boven riepen, tot de bar eigenaar ze zelfs kwam vermanen.
ik kwam er achter dat eloy PES verslaafd is en we hebben nu plannen gesmeed om een groot PES-toernooi te houden op het kantoor van mn voetbalbaan. o vin en tima, kunnen jullie niet even komen invliegen?

toen astrid naar huis ging, wandelden we naar een bingo-hal, terwijl ze nog altijd namen van voetballers riepen. "van tikkelen, woeeeei! erwin koeman, wooooeeei! van broikelen! waaa!" straalbezopen namen we plaats in de tl-verlichte bingohal. om ons heen louter bejaarden. het was zo'n drie uur ´s nachts en we zaten er uiteindelijk wel twee en een half uur te bingoën. "cuarenta-cinco, cuatro cinco. once. seisenta-seis, seis seis" etcetera. alsof na het schreeuwen van alle voetballersnamen, nu de rugnummers aan de beurt waren.
uiteindelijk had ik bingo, als enige van ons vijven. ik verdiende er zestig - gedeeld door twee, iemand anders had t gelijktijdig gewonnen - euro mee en ze knuffelden me allemaal hartelijk.

thuis in bed galmden de nummers nog altijd door, terwijl ik in bed lag, met een enorme alcoholpegel en alleen ´s ochtends nog een keer ontwaakte om mijn superdroge bek met water glad te smeren. om half één stond ik uiteindelijk op en ben ik met mn nieuwe huisgenoot de stad in geweest. toen ik daarvan helemaal kapot was en even een tukje nam thuis - een kort nachtje + kater + veel wandelen + weinig water = even liggen - wekte hij me na een uurtje, om me te vertellen dat het eten klaar was, zo lief! aardappeltjes, spinazie en een makreel. en daarna fruitsla.
daarentegen maakt hij mn amsterdamse accent nu al continu belachelijk.
"straks kom ik thuis, vragen mn ouders 'en? kun je al spaans?' en dan zeg ik: wat nou spaans, amsterdams bedoel je."
"krijg toch de kolere."
"val voor mijn part allemaal dood."
"ik heb geen zin om spaans te leren..."

bijna jarig

overmorgen ben ik jarig. vrijdagavond is er een voetbalquiz met mn voetbalcollega´s. ik denk dat ik dat maar een beetje als een verjaardagsfeestje zal beschouwen.
de afgelopen anderhalve week dat ik terug ben in spanje voelen alweer aan als een eeuwigheid. eigenlijk acclimatiseerde ik al op het moment dat ik de bus uitstapte en in de volle zon zonder jas naar huis wandelde. hoewel ik tijdens de 10 dagen feest, die het uitstapje naar nederland was, enigszins opzag terug te moeten keren naar barcelona, is elke dag in de volle zon naar het werk lopen toch ook in het geheel niet slecht.
overigens is mijn nieuwe huisgenoot, wederom een nederlander, een zeer rilekste gast. hij maakt een goede indruk op me.

zo heb ik nog wel banden met nederland. want naast het voetbalwerk en mn huisgenoot heb ik ook nog bar amsterdam. zondagochtend zat ik er ajax - feyenoord te kijken met een stel blakka mangs die even een deur opentrokken van straattaal die ik eigenlijk sinds de middelbare school niet meer zo overvloedig mocht aanhoren. "bestel ff njang dan," zei een van die jongens met zn gouden tand eigenlijk al meteen nadat ze binnengekomen waren.
s avonds keerde ik terug in bar amsterdam voor peter r de vries en joranneke. prachtige televisie waarin wederom de straattaal rijkelijk mijn oorschelpen in mocht stromen. wat een figuur, die joran.

afgelopen weekend waren sanne en boudewijn even op bezoek. we hebben wat biertjes en white russians gedronken en toen waren ze alweer weg.

verder ben ik weer ernstig aan de yoga. vorige week 4 keer geweest. gister ging ik er bijna van mn stokje en gleed ik bijna uit over de liters posthume white russians die er uit mn klieren spoten.

en overmorgen ben ik dus jarig.