De dagen verstrijken. Nog even en ik keer Barcelona het ruggetje toe, als een begerige poot dat naar diens vriendje zou doen. En laat de flikker die Barcelona is in deze metafoor nu juist een dergelijk zaligmakend kontneuken voor mij in petto hebben, om het maar even rauw in beeldspraak neer te zetten... Sinds een week ongeveer bezoedel ik mij aan een woeste romance met een niet nader te noemen Spaanse jonkvrouw. Het is zelfs zo gevaarlijk aan het worden, dat ik al met haar een reis naar Cuba heb gepland, precies na mijn Amerika-reis. Omdat ik nu nog het geld heb om een ticket te kopen en ik daar amper geld nodig zal hebben, durf ik dat risico te nemen.
Hoe dan ook, deze romance maakt voor mij deze laatste maand in Barcelona zowel de mooiste, als de meest tragische, omdat het einde al vaststaat. Omdat het einde nu nog sneller en mooier dan ooit naar me toe komt schrijden, statig als een zwaan over het water, terwijl de zon erachter in een zinderend kleurenspel uiteenspat.
Toch, wat mij aan het einde van deze bloedhete, zweterige, plakkerige en hemeltergend zwoele nacht te wachten staat, is een reis door het Beloofde Land, Amerika, met iemand die elke dag meer een van mijn beste vrienden aan het worden is (zie foto boven). Die zich ook geteisterd ziet worden door een heftige romance. Die dus precies begrijpt in welk pakket ik me nu bevind.
Samen hebben we nu al besloten dat we er een wild festijn van moeten gaan maken, daar, in de VS, aan de andere kant van de oceaan.
En dan zien we wel weer verder.
Tot overmorgen, lieve vrienden en familie. Want dan ben ik weer even in Nederland.
