tot zo

zometeen om half 4 pak ik de bus naar vlieghaven Girona om de richting Eindhoven Airport op te vliegen en daar omstreeks half 9 des ochtends op mijn ongebleekte anus Nederland in te worden geschoven, voor het eerst sedert oktober 2007, wat alweer als een eeuwigheid geleden aanvoelt. en toch, het is zo snel gegaan. de tijd vliegt en ondertussen kelderen flats van hoop en stille verwachtingen in elkaar en worden er weer nieuwe opgebouwd en temidden van dit constant veranderende landschap bevind je je dan, als een zwerver op een bankje, als toeschouwer en dat is dan je leven.

nee, maar als ik vanuit Nederland weer terug zal keren, iets wat ik enerzijds, zo schat ik, nu al als zeer aangenaam zal ervaren, zo bedacht ik me vanmiddag, terwijl ik onder de stralende winterzon over plaça Catalunya scharrelde, richting mijn werk. (het weer is hier niet te versmaden. somtijds hikt het kwik zelfs tegen de twintig graden aan, in januari! ongehoord en onwillekeurig overgeweldig, dunkt me.) anderzijds zal ik bij terugkeer mijn huidige Nederlandse huisgenoot Andreas niet meer aantreffen, alsmede mijn tot beste vriend verworden Jood Oran, die één dezer dagen de zuiderzon als richtingsaanwijzer zal gaan volgen, richting Australië, om daar drie maanden lang kangaroes te observeren en vogelbekdieren de snavel te snoeren (ha ha ha). in beide gevallen zal ik ze missen, dat is iets wat als een harde snikkel boven water staat, om het maar even uitermate grafisch en lichtzinnig beeldend te zeggen.

maar om niet ongegeneerd hard van de brandstapel af te rennen zal ik allereerst onwijs gaan genieten van tien welverdiende dagen vacaciones in de lage landen. vrienden die ik sedert tijden niet meer in de roodgeblowde of scheelgedronken ogen heb geschouwd, familie die ik evenredig lang niet meer tegen de tegenwoordig ietwat boller geworden, maar nog altijd even harige borst heb gedrukt (ik heb al een maand niet meer yoga gedaan + ondertussen wel veel gegeten en stilzittend werk gedaan = een petite zwembandje) zal ik van onder de tanden des tijds ontrukken om hen aan een liefdevolle blik te onderwerpen. ik heb al veel plannen op touw gezet om waarlijk als een soort bezetene een vrienden-langs-ga-marathon te houden, waarbij ik hoogstwaarschijnlijk, net als nu, niet zal schromen mijn liefde verbaal en wellicht ook fysiek te uiten! pas maar op, oma! ;D

anyway, zonder dollen. updates... ik heb de afgelopen week 5 dagen lang, 8 uur per dag gewerkt, waardoor ik financieel gezien nu zowaar op anderhalf been kan staan.
daarnaast heb ik zondag 8 uur lang voetbal gekeken (in Bar Amsterdam Ajax - AZ gezien, daarna op het werk Almería - Espanyol, Levante - Real Madrid en daarna Atletico Madrid - Valencia), waardoor ik ´s nachts droomde dat Ruud van Nistelrooy in mijn bed sliep met een speen in zijn mond en een muts op zijn natgezwete schedel.
zaterdag zag ik Mike! Vincent kent hem nog wel. de goedzak woont tegenwoordig in Zwitserland en heeft er een vriendinnetje aan de haak geslagen die hij trots aan ons toonde en hij had alle reden om trots te zijn, het was een beeldschoon schatje. het was dan ook niet gek dat Mike tot over zijn oren verliefd was en continu hand in hand liep en goedlachs met talloze grappen strooide, waarbij zijn blauwe ogen continu helder oplichtten. hoewel ik vroeger ooit na een avondje zuipen een keer ruzie met hem kreeg - omdat we op politiek vlak van elkaar verschilden (iets wat hij zodanig zwaar opvatte dat hij mij als een baksteen liet vallen) - leek dit alles nu vergeten en vergeven en hij nodigde me zelfs uit om langs te komen als ik wilde, bijvoorbeeld als het EK begint van de zomer en ik kaartjes zou kunnen regelen. dat klonk mij natuurlijk wel als muziek in de oren! dus de zoektocht is begonnen. Nederland - Italië... Nederland - Frankrijk..? waarschijnlijk zijn ze al lang en breed uitverkocht. maar misschien kan ik via via nog wat regelen.

ik sta immers niet voor niets op de SPORTWEEK.NL site in studio barça (week 7).
Andreas, mijn huisgenoot, is voor deze week de Fan van de Week.

anyway, tot gauw, mensheden.