De paasdagen bevielen goed. Eindelijk een paar dagen waarop ik absoluut niets hoefde te doen. Dinsdag begon de werkweek weer en nadat ik me zwetend aan een yogales had overgegeven, kwam ik rond tienen thuis om er maar liefst vijf Duitse meisjes aan te treffen. Huisgenoot Juan laat wel eens Couchsurfers toe te komen overnachten, maar door een misverstand waren er in plaats van twee, vijf.
Ene Steffi had hem gebeld voor een slaapplaats en even later belde wederom ene Steffi. In de veronderstelling dat het om dezelfde ging had hij nogmaals het adres uitgelegd. En daar zaten dus ineens vijf Duitse meisjes in de woonkamer.
"He visto así muchas chicas jamás en este casa," zei een vriend van Juan. "Nunca!" ("Nog nooit zag ik zoveel meisjes in dit huis, nog nooit!") Grammaticale fouten voorbehouden!
Met mijn werk heb ik zometeen om half 10 een etentje bij een Argentijns restaurant.
Dit weekend is er een reggaepartij in Mataró. Ik twijfel of ik er heen zal gaan.
Mark is drie weken in Barcelona om Spaans te leren. Vorige week waren we wat wezen drinken. Hij speelde het klaar om bijna de hele avond vol te lullen met Geschiedenis en Politiek. Het is een lieve schat. Ik ken hem nog van de basisschool en de middelbare school, maar het is wel duidelijker dan ooit dat onze paden verschillende kanten op zijn gegaan. Al betwijfel ik soms of hij het door heeft. Ook al boeit het me geen ene moer wat er in de Cubacrisis allemaal gebeurde, hij vertelt me er zo enthousiast over alsof ik er midden in zit.
2 april is de deadline voor een schrijfwedstrijd waar ik aan meedoe, maar het verhaal is nog niet helemaal af.
Nick Cave schalt uit mijn nieuw gekochte speakers. 25 april treedt hij op in Badalona. Volgende week schaf ik een kaartje aan.
De Spaanse competitie is weer spannend. Real Madrid verloor in eigen huis van Koeman's Valencia en krijgt komende zondag het taaie Sevilla op bezoek.
Het verschil met Barcelona is 4 punten en met Villarreal 6.
Ik weet wat jullie denken. Maar nee. Ik heb niet geneukt met de Duitse meisjes.
Niemand hier overigens.
Ik weet niet hoe lang ik hier nog blijf, in Barcelona. Tot en met de zomer in ieder geval. Misschien dat ik in de zomer nog een maandje uitwijk naar Valencia.
Vakantieplannen zijn er in elk geval volop. Amsterdam (april/mei), Madrid (mei), Praag (juni), Valencia (juli), Rome (oktober).
viernes, 28 de marzo de 2008
viernes, 21 de marzo de 2008
zucht ende steun, zo helpe mij God almachtig
En de dagen vervlogen en het werd Pasen. Buiten scheen de zon nog immer krachtig al werd zij bij tijd en wijle verduisterd door een wolkendek. De lente leek die week, zo vlak voor Pasen, in aantocht.
Onze held, Jurriaantje zo zwart als God, liep zelfs zonder jas naar zijn werk. Desalniettemin was hij wel enigszins bevreesd of de avond een jasloze outfit wel toe zou staan, maar hij werd positief verrast. Een enkele trui was meer dan voldoende.
Zo stiefelde hij jasloos van zijn werk naar de yogazaal, waarna hij zwetend huiswaarts keerde. Een routine was hem gewoon geworden. Opstaan, fruitontbijt, werk, yoga, avondeten, schrijven en slapen. Ja, zo meende Jurriaantje, zo is het goed. Zo is het leven goed.
Tot er plots een dag aanbrak dat hij in het weekend een avondje drinken wilde gaan met een meisje die hij nog kende via Oran "jew number one" Jacob. Ze had een lach zo indringend als de Chester-cat uit Alice in Wonderland, maar het was ook het enige dat hem bleef hangen die avond, want na een seconde of vijf was zij, naar haar zeggen, "eventjes weg om de auto elders te parkeren." Ze zou niet meer terugkomen en Jurriaan werd achtergelaten met haar vriendin; ene Hollandsche blondine. Zij spraken de hele avond met elkaar en genoten van drankjes. Af en toe porde de blondine hem zelfs met haar vinger, maar Jurriaan, sowieso al verrast door deze onaangekondigde blind date, bleef roerloos. Hij bedankte haar voor de leuke avond en keerde huiswaarts.
Een vriend van hem kwam de dag erna op bezoek. Het was de Braziliaans geadopteerde jongeman Gregório, die hedentendage in hartje Utrecht woonachtig was, boven een Turks restaurant waar hij ook werkte. In enkele barretjes spraken vreemde mensen hen aan. Greggie meldde steevast dat hij uit Turkije kwam en ze namen de reacties die dat gaf in zich op. Gelach, hoongelach en onsmakelijke gezichtsuitdrukkingen waren hun deel. "Turkije?" leek men te denken, "gadsiedarre!"
De lol die het hen bezorgde nam zo stapsgewijs toe.
De lol werd alleen al op dag één de kop ingedrukt toen bleek dat onze gelegenheidsturk zijn paspoort was verloren. Hetzij in een bar, hetzij in de bus of het vliegtuig. J en G zetten een verwoede speurtocht op touw, maar zij bleef zonder resultaat. De Nederlandse Ambassade te Barcelona werd toen ons verblijf. Een niet onknappe grijsharige stond ons te woord en hielp ons. "Kom maar terug om 3 uur, dan regel ik het wel even," knipoogde ze ons haast maffiaans richting een lekker lunchje.
Toen Gregório afscheid nam van Jurriaan, met een warme knuffel en de zinsnede "Je hebt mijn leven gered" (wat nog sloeg op de manoeuvre die Jurretje genoodzaakt was te maken, toen Greggie zonder te kijken overstak en een aanstormende auto over het hoofd zag, waarna de jastrek-manoeuvre van Jur exact genoeg was om hem van een gewisse dood of heupverbrijzeling te redden) brak een nieuwe periode aan.
Onze held, Jurriaantje zo zwart als God, liep zelfs zonder jas naar zijn werk. Desalniettemin was hij wel enigszins bevreesd of de avond een jasloze outfit wel toe zou staan, maar hij werd positief verrast. Een enkele trui was meer dan voldoende.
Zo stiefelde hij jasloos van zijn werk naar de yogazaal, waarna hij zwetend huiswaarts keerde. Een routine was hem gewoon geworden. Opstaan, fruitontbijt, werk, yoga, avondeten, schrijven en slapen. Ja, zo meende Jurriaantje, zo is het goed. Zo is het leven goed.
Tot er plots een dag aanbrak dat hij in het weekend een avondje drinken wilde gaan met een meisje die hij nog kende via Oran "jew number one" Jacob. Ze had een lach zo indringend als de Chester-cat uit Alice in Wonderland, maar het was ook het enige dat hem bleef hangen die avond, want na een seconde of vijf was zij, naar haar zeggen, "eventjes weg om de auto elders te parkeren." Ze zou niet meer terugkomen en Jurriaan werd achtergelaten met haar vriendin; ene Hollandsche blondine. Zij spraken de hele avond met elkaar en genoten van drankjes. Af en toe porde de blondine hem zelfs met haar vinger, maar Jurriaan, sowieso al verrast door deze onaangekondigde blind date, bleef roerloos. Hij bedankte haar voor de leuke avond en keerde huiswaarts.
Een vriend van hem kwam de dag erna op bezoek. Het was de Braziliaans geadopteerde jongeman Gregório, die hedentendage in hartje Utrecht woonachtig was, boven een Turks restaurant waar hij ook werkte. In enkele barretjes spraken vreemde mensen hen aan. Greggie meldde steevast dat hij uit Turkije kwam en ze namen de reacties die dat gaf in zich op. Gelach, hoongelach en onsmakelijke gezichtsuitdrukkingen waren hun deel. "Turkije?" leek men te denken, "gadsiedarre!"
De lol die het hen bezorgde nam zo stapsgewijs toe.
De lol werd alleen al op dag één de kop ingedrukt toen bleek dat onze gelegenheidsturk zijn paspoort was verloren. Hetzij in een bar, hetzij in de bus of het vliegtuig. J en G zetten een verwoede speurtocht op touw, maar zij bleef zonder resultaat. De Nederlandse Ambassade te Barcelona werd toen ons verblijf. Een niet onknappe grijsharige stond ons te woord en hielp ons. "Kom maar terug om 3 uur, dan regel ik het wel even," knipoogde ze ons haast maffiaans richting een lekker lunchje.
Toen Gregório afscheid nam van Jurriaan, met een warme knuffel en de zinsnede "Je hebt mijn leven gered" (wat nog sloeg op de manoeuvre die Jurretje genoodzaakt was te maken, toen Greggie zonder te kijken overstak en een aanstormende auto over het hoofd zag, waarna de jastrek-manoeuvre van Jur exact genoeg was om hem van een gewisse dood of heupverbrijzeling te redden) brak een nieuwe periode aan.
viernes, 14 de marzo de 2008
P&W
Gisteravond zag ik op uitzendinggemist.nl de aflevering van Pauw en Witteman met Harry Mulisch, Jan Blokker en Henk Hofland, respectievelijk aangekondigd als "beste schrijver," "beste columnist" en "beste journalist" van Nederland. En alledrie waren ze 80. Daar ging ik dus wel even met een lekkere aardbeishake voor achterover zitten.
Harry Mulisch, met zijn dinosaurushoofd, "ik BEN de Tweede Wereldoorlog."
Jan Blokker, met een onderkin waar menig bulldog nog jaloers op zou zijn; "Die Polen zijn ook allemaal tuig."
Henk Hofland, een lief, bruin bevlekt rond hoofd; "ik ben om tien over half 1 een keer enorm kwaad geworden op die moffen."
Toch, waar het voornamelijk over ging (natuurlijk ook door toedoen van P&W), was natuurlijk weer Geert Wilders, Ayaan Hirsi Ali en politiek, politiek, politiek. Gelukkig konden de heren de zaken nog wat relativeren tot bijverschijnselen van een grote migratiegolf zoals die wereldwijd bezig is en daarbij Wilders en Ayaan niet al te veel credit te geven voor hun doldwaze strijd "tegen de Islam", wat dat in essentie ook mag voorstellen.
Verder kwamen er nog beelden langs van een enorme storm. Een vrouwtje met een hondje op het strand, die bijna letterlijk de lucht in werden geblazen. Het lijkt wel alsof men in Nederland in een geheel andere wereld leeft.
Hier schijnt de zon en wordt het nieuws voornamelijk gedomineerd door de verrichtingen van de Catalaan Pau Gasol in de NBA. Hij is recentelijk gekocht door de LA Lakers en speelt nu samen met Kobe Bryant de sterren van de hemel aldaar. Dit wordt soms geinterrumpeerd door de gewonnen Oscar van Javier Bardem voor zijn rol in "No Country For Old Men" (No Es Un Pais Para Los Viejos) of een nieuwe voetblessure van Lionel Messi (die hier breder wordt uitgemeten en erger wordt gevonden dan de hele kwestie in het Midden-Oosten, zo lijkt het). En verder geniet men hier van de zon en de temperaturen.
Want hoewel er onlangs een man was omgebracht door de ETA, was dat vooral een teken aan de wand dat de ETA verslapt. Ze maakten een voormalig minister koud, die tegenwoordig werkzaam was bij een tolweg. No biggies.
Niks over de Jihad van meneer Wilders.
Niks over de Islamisering.
En dat terwijl er hier duizenden Pakistanen en Marokkanen wonen. Men leeft simpelweg in vrede met en naast elkaar. Die gekke Pakistanen met hun supermarktjes die altijd open zijn, die gekke Marokkanen die toeristen van hun spullen beroven.
Dat moeten zij toch lekker weten.
Zoals je een groep bellentrekkende kwajongens laat begaan, zo lijkt hier het motto te zijn: komt tijd...
Het gevoel wat ik kreeg bij het zien van De Drie Dinosaurussen van de Nederlandse Letteren was alsof ik een theekransje bijwoonde op een begrafenis... van de hele Twintigste Eeuw zullen we gemakshalve maar zeggen. Nieuwe tijden!
Voorlopig zie ik danks en ondanks alles nog altijd weinig reden om me weer in Nederland te vestigen. Sorry vrienden! Sorry ouders!
Daarover gesproken: eind april, begin mei zal ik weer even overvliegen voor Koninginnedag en dergelijke. Joechei!
Harry Mulisch, met zijn dinosaurushoofd, "ik BEN de Tweede Wereldoorlog."
Jan Blokker, met een onderkin waar menig bulldog nog jaloers op zou zijn; "Die Polen zijn ook allemaal tuig."
Henk Hofland, een lief, bruin bevlekt rond hoofd; "ik ben om tien over half 1 een keer enorm kwaad geworden op die moffen."
Toch, waar het voornamelijk over ging (natuurlijk ook door toedoen van P&W), was natuurlijk weer Geert Wilders, Ayaan Hirsi Ali en politiek, politiek, politiek. Gelukkig konden de heren de zaken nog wat relativeren tot bijverschijnselen van een grote migratiegolf zoals die wereldwijd bezig is en daarbij Wilders en Ayaan niet al te veel credit te geven voor hun doldwaze strijd "tegen de Islam", wat dat in essentie ook mag voorstellen.
Verder kwamen er nog beelden langs van een enorme storm. Een vrouwtje met een hondje op het strand, die bijna letterlijk de lucht in werden geblazen. Het lijkt wel alsof men in Nederland in een geheel andere wereld leeft.
Hier schijnt de zon en wordt het nieuws voornamelijk gedomineerd door de verrichtingen van de Catalaan Pau Gasol in de NBA. Hij is recentelijk gekocht door de LA Lakers en speelt nu samen met Kobe Bryant de sterren van de hemel aldaar. Dit wordt soms geinterrumpeerd door de gewonnen Oscar van Javier Bardem voor zijn rol in "No Country For Old Men" (No Es Un Pais Para Los Viejos) of een nieuwe voetblessure van Lionel Messi (die hier breder wordt uitgemeten en erger wordt gevonden dan de hele kwestie in het Midden-Oosten, zo lijkt het). En verder geniet men hier van de zon en de temperaturen.
Want hoewel er onlangs een man was omgebracht door de ETA, was dat vooral een teken aan de wand dat de ETA verslapt. Ze maakten een voormalig minister koud, die tegenwoordig werkzaam was bij een tolweg. No biggies.
Niks over de Jihad van meneer Wilders.
Niks over de Islamisering.
En dat terwijl er hier duizenden Pakistanen en Marokkanen wonen. Men leeft simpelweg in vrede met en naast elkaar. Die gekke Pakistanen met hun supermarktjes die altijd open zijn, die gekke Marokkanen die toeristen van hun spullen beroven.
Dat moeten zij toch lekker weten.
Zoals je een groep bellentrekkende kwajongens laat begaan, zo lijkt hier het motto te zijn: komt tijd...
Het gevoel wat ik kreeg bij het zien van De Drie Dinosaurussen van de Nederlandse Letteren was alsof ik een theekransje bijwoonde op een begrafenis... van de hele Twintigste Eeuw zullen we gemakshalve maar zeggen. Nieuwe tijden!
Voorlopig zie ik danks en ondanks alles nog altijd weinig reden om me weer in Nederland te vestigen. Sorry vrienden! Sorry ouders!
Daarover gesproken: eind april, begin mei zal ik weer even overvliegen voor Koninginnedag en dergelijke. Joechei!
jueves, 6 de marzo de 2008
effe thee!
nieuws: ik ben verhuisd naar een grotere kamer! voor degenen die mn piepkleine kutkamer zagen en hun hand tegen het hoofd sloegen is er dus weer reden tot lachen. voor mij nog meer. ik heb een beter bed, drie grote kasten, waarbij ik er één ietwat creatief tot bureau omzette en wat plankjes en twee ramen. er is zelfs ruimte voor een matras naast die van mij. wie weet kan ik in de toekomst nog een mooi tweepersoonsmatras of bed dat aan de kant van de weggepleurd is meepikken. de wereld ligt weer eens aan mijn kolossale voeten!
daarnaast is t nu officiëel: mijn deense baas vroeg me of ik niet 40 uur per week wil werken en meer verantwoordelijkheid wil, dus ben ik nu fulltime arbeider. met drie voetbalwedstrijden meegerekend heb ik zowaar een 49-urige werkweek!
de bankrekening loopt langzaam onjurriaans vol. althans, per morgen dan. ik heb er nu 1,64 euro op en 1,61 euro in mijn zak. mijn baas is een beetje traag. morgen beloofde hij me het echt over te maken. het voelt in ieder geval niet zo heel raar om, ondanks elke dag te werken, nog altijd geen cent te makken te hebben. ik ben het gewend.
afgelopen weekend deed ik vier wedstrijden, waaronder Atletico Madrid - Barcelona (4-2), samen met eloy, die heftig atletico-fan is, ondanks dat hij catalaans is. hij kwam binnen in zijn shirt van Liverpool, met nummer 9 en voormalig Atletico-speler Fernando Torres' naam achterop. "Effe Thee" riep hij. daarmee bedoelt hij de initialen van de beste man. na elk doelpunt van atletico sprong hij op mn schoot, omhelste me of sloeg me in de handen. hij werd letterlijk gek van de overwinning.
zaterdag ga ik wat met hem en David (fervent Real Madrid-supporter) drinken en daarna gaan we naar zijn huis in montcada om te PESsen. hij schijnt verslaafd te zijn, dus ik vrees een ernstig pak slaag. we zullen zien! als hij alleen tegen de computer speelt, dan kan ik m nog wel even wat kappen, draaien, schieten op z'n fransje totti's (eveneens "effe thee") laten zien :D
daarnaast is t nu officiëel: mijn deense baas vroeg me of ik niet 40 uur per week wil werken en meer verantwoordelijkheid wil, dus ben ik nu fulltime arbeider. met drie voetbalwedstrijden meegerekend heb ik zowaar een 49-urige werkweek!
de bankrekening loopt langzaam onjurriaans vol. althans, per morgen dan. ik heb er nu 1,64 euro op en 1,61 euro in mijn zak. mijn baas is een beetje traag. morgen beloofde hij me het echt over te maken. het voelt in ieder geval niet zo heel raar om, ondanks elke dag te werken, nog altijd geen cent te makken te hebben. ik ben het gewend.
afgelopen weekend deed ik vier wedstrijden, waaronder Atletico Madrid - Barcelona (4-2), samen met eloy, die heftig atletico-fan is, ondanks dat hij catalaans is. hij kwam binnen in zijn shirt van Liverpool, met nummer 9 en voormalig Atletico-speler Fernando Torres' naam achterop. "Effe Thee" riep hij. daarmee bedoelt hij de initialen van de beste man. na elk doelpunt van atletico sprong hij op mn schoot, omhelste me of sloeg me in de handen. hij werd letterlijk gek van de overwinning.
zaterdag ga ik wat met hem en David (fervent Real Madrid-supporter) drinken en daarna gaan we naar zijn huis in montcada om te PESsen. hij schijnt verslaafd te zijn, dus ik vrees een ernstig pak slaag. we zullen zien! als hij alleen tegen de computer speelt, dan kan ik m nog wel even wat kappen, draaien, schieten op z'n fransje totti's (eveneens "effe thee") laten zien :D
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
