de laatste dagen heb ik een soort van vakantie. geen werk, veel uitslapen. op z'n alexanderiaans, zou ik haast willen zeggen, slaap ik deze week bijna dagelijks tot een uur of 2 of zelfs 3 uur in de middag uit; iets wat mij ook lichtelijk verontrust. verder voer ik weinig uit. af en toe drink ik wat met oran, monika en aanhangsel. oran is nu in baskenland tot en met morgen. ik heb zogezegd genoeg tijd om aan mijn boek te werken. dit doe ik dan ook zeer frequent.
naast dit eeuwige huiswerk, zoals het werken aan het boek me soms voorkomt, kijk ik naar hartelust films en series. aangezien mijn huisgenoten andreas en juan naar familie zijn in respectievelijk nederland en ergens in spanje, en mijn andere huisgenote maria eigenlijk continu weg is, of opgesloten in haar kamertje, heb ik het hele huis voor mezelf, inclusief de internet-bandwidth.
films die ik gedownload en gezien heb de afgelopen dagen zijn the good shepherd, control (zeer mooie film van nederlandse fotograaf anton corbijn, over ian curtis, zanger van joy division) en time regained (visueel mooie, maar verder walgelijk slecht uitgewerkte film over proust). daarnaast heb ik me onberispelijk gelaafd aan de serie Californication (met david 'xfiles' duchovny als een cynische schrijver in de hoofdrol), wat ik werkelijk een genot vond (een soort sex and the city voor mannen) en Heroes, seizoen 2. voor dit weekend heb ik the butterfly effect, zodiac en the blues harp (japanse film over yakuza, van takashi 'ichi the killer' miike) gedownload.
daarnaast download ik me wat af op muzikaal gebied. vanwege de jaarlijstjes die er deze tijd van het jaar rondcirculeren omtrent de beste albums van 2007 heb ik zo een mooie selectie kunnen maken van welke albums er dit jaar zoal uitgekomen zijn. de nieuwe UNKLE, younger brother, vladislav delay, lcd soundsystem, jose gonzalez, electrelane en beck vullen de stilte tegenwoordig dagelijks in dit hokje dat ik bevolk.
welnu, dan wens ik jullie nu allen een geweldig uiteinde van dit bijzondere jaar 2007. en tot in 2008!
van 16 januari tot en met 26 januari ben ik in nederland. de meesten van jullie zullen dit al weten. maar toch. IK KAN HET NOOIT GENOEG ZEGGEN!
want al mis ik nederland totaal niet, ik mis jullie, mijn waarde vrienden, toch zeer zeker wel!
veel liefs,,
jurriaan
gelukkig nieuwjaar!
sábado, 29 de diciembre de 2007
sábado, 15 de diciembre de 2007
feed your heeeeaaad
gisteravond was er een verjaardagsfeestje van mn huisgenoot juan in een restaurant. typisch spaans, zo zei hij. we zaten aan een lange tafel in een grote ruimte met nog vijf van zulke lange tafels waar wel 20, 30 mensen aan een tafel zaten. de overige tafels waren allemaal afgehuurd door een bedrijf. kerstetentje ofzo. ze waren echt enorm luidruchtig en gilden soms allemaal tegelijk en begonnen dan met de servetten te zwaaien en ´ole ole ole´ te roepen. echt, hilarisch en verontrustend tegelijk. iedereen was geweldig dronken.
ondertussen zat ik daar met een knallende koppijn en twee paracetamollen te spacen en het schouwspel te bekijken, terwijl de tapas werden aangedragen. patatas bravas, pimientos del padron, croquetas, de hele mikmak. en daarna drie moten zalm van hier tot tokyo. ik zat stampvol. toen zou de groep nog gaan stappen in de oveja negra en de razzamatazz. ik zei, tabee en tot kijk en nestelde me in de foetushouding met wederom een paar paracetamolletjes en het was zo´n twee uur ´s nachts. toen ik vervoglens uit onrustige dromen ontwaakte, bemerkte ik dat ik niet in een monsterachtig ongedierte was veranderd, maar dat het wel al tien voor half vier was. mn ergste ziekte had ik er desalniettemin wel al uitgezweet en mn droge bek kon ik lessen met de waterbidon naast me, die ik ooit nog van martinus kreeg. met een kristal erin dat de lage energieën bundelde. ook die zit er nog in.
het bevreemdde me dat ik ziek was, omdat ik deze week 5 keer yoga heb gedaan, in vier dagen. dinsdag deed ik een dubbele les en dat ze dat daar niet zo gewend zijn, merkte ik aan de receptioniste, die me voor ´insane´ versleet. aangezien ze de hitte hier een paar graden naar beneden hebben gedraaid, vond ik t wel meevallen allemaal.
vandaag moest ik werken voor t voetbal. vorige week mocht ik 4 wedstrijden doen, deze week toch ook weer drie. valencia - barcelona vandaag, valladolid - sevilla morgen en ook real madrid mag ik doen. vorige week mocht ik ook al barcelona en madrid doen. ik ben benieuwd wie ze de klassieker van volgende week gaan toebedelen. barcelona - real madrid.
welk nieuws is er verder nog te melden? ik heb mn Soup Enzo recepten boekje tot mn nieuwe bijbel omgedoopt. toscaanse tomatensoep, marokkaanse kikkererwtensoep, aardappelsoep met roquefort en vanavond at ik voor t eerst linzensoep met pompoen en rundergehakt. allemaal zodanig lekker dat ik t boekje nu heb uitgeleend aan astrid, van mn voetbalbaan, die vanavond uitging met haar tennisleraar, ook al had ze er helemaal geen zin in, omdat hij, sinds hun afspraak, haar elke dag belde en smste en bijna elk uur, tot ze er gek van werd. ook op de afspraak van vandaag was hij al een uur van tevoren aanwezig en belde meteen waar ze bleef. het arme kind. hopelijk overkomt mn receptenboekje niets.
verder maakt mn boek ook geweldige ontwikkelingen door en ik verheug me nu al op het zien van de gezichtjes die het prachtige einde, zoals me dat zo deze week in mn kop aan kwam waaien, tot zich zullen nemen. ik beloof jullie, het wordt zodanig hilarisch, dat het welhaast de literaire sensatie van 2008, of in t ergste geval 2009 moet worden. dat kan haast niet anders. o o o, ik zou t eigenlijk iemand willen verklappen. maar nee. geduld is een schone zaak. :D:D:D:D
overigens is de nieuwe radiohead (in rainbow) onwijs geweldig. downloaden ruben!
ondertussen zat ik daar met een knallende koppijn en twee paracetamollen te spacen en het schouwspel te bekijken, terwijl de tapas werden aangedragen. patatas bravas, pimientos del padron, croquetas, de hele mikmak. en daarna drie moten zalm van hier tot tokyo. ik zat stampvol. toen zou de groep nog gaan stappen in de oveja negra en de razzamatazz. ik zei, tabee en tot kijk en nestelde me in de foetushouding met wederom een paar paracetamolletjes en het was zo´n twee uur ´s nachts. toen ik vervoglens uit onrustige dromen ontwaakte, bemerkte ik dat ik niet in een monsterachtig ongedierte was veranderd, maar dat het wel al tien voor half vier was. mn ergste ziekte had ik er desalniettemin wel al uitgezweet en mn droge bek kon ik lessen met de waterbidon naast me, die ik ooit nog van martinus kreeg. met een kristal erin dat de lage energieën bundelde. ook die zit er nog in.
het bevreemdde me dat ik ziek was, omdat ik deze week 5 keer yoga heb gedaan, in vier dagen. dinsdag deed ik een dubbele les en dat ze dat daar niet zo gewend zijn, merkte ik aan de receptioniste, die me voor ´insane´ versleet. aangezien ze de hitte hier een paar graden naar beneden hebben gedraaid, vond ik t wel meevallen allemaal.
vandaag moest ik werken voor t voetbal. vorige week mocht ik 4 wedstrijden doen, deze week toch ook weer drie. valencia - barcelona vandaag, valladolid - sevilla morgen en ook real madrid mag ik doen. vorige week mocht ik ook al barcelona en madrid doen. ik ben benieuwd wie ze de klassieker van volgende week gaan toebedelen. barcelona - real madrid.
welk nieuws is er verder nog te melden? ik heb mn Soup Enzo recepten boekje tot mn nieuwe bijbel omgedoopt. toscaanse tomatensoep, marokkaanse kikkererwtensoep, aardappelsoep met roquefort en vanavond at ik voor t eerst linzensoep met pompoen en rundergehakt. allemaal zodanig lekker dat ik t boekje nu heb uitgeleend aan astrid, van mn voetbalbaan, die vanavond uitging met haar tennisleraar, ook al had ze er helemaal geen zin in, omdat hij, sinds hun afspraak, haar elke dag belde en smste en bijna elk uur, tot ze er gek van werd. ook op de afspraak van vandaag was hij al een uur van tevoren aanwezig en belde meteen waar ze bleef. het arme kind. hopelijk overkomt mn receptenboekje niets.
verder maakt mn boek ook geweldige ontwikkelingen door en ik verheug me nu al op het zien van de gezichtjes die het prachtige einde, zoals me dat zo deze week in mn kop aan kwam waaien, tot zich zullen nemen. ik beloof jullie, het wordt zodanig hilarisch, dat het welhaast de literaire sensatie van 2008, of in t ergste geval 2009 moet worden. dat kan haast niet anders. o o o, ik zou t eigenlijk iemand willen verklappen. maar nee. geduld is een schone zaak. :D:D:D:D
overigens is de nieuwe radiohead (in rainbow) onwijs geweldig. downloaden ruben!
martes, 20 de noviembre de 2007
zwart rijden
iedereen heeft altijd een paar rollen, verschillende identiteiten, waar hij zich tot in zekere mate mee identificeert. sommige mensen laten zich geheel opslokken door een identiteit; ze zijn haast volledig bakker geworden, of casanova, of clown, of christen, of moslim, of marxist, of populist, of klootzak, of lekker wijf. de lijst is oneindig. een van de rollen waar ik me wel eens mee identificeer, omdat die er al van jongs af aan is ingebakken, is die van zwartrijder.
al van kindsbeen af liep ik zonder te stempelen de roltrap op van metrostation Gein, om mezelf waar dan ook naar toe te laten vervoeren. stempelen, dat deed je niet, en als je het al deed, bijvoorbeeld als je vanaf centraal station weer terug naar gein wilde, dan stempelde je steevast slechts 1 zone, waar dat er eigenlijk 3 moesten zijn. je deed niet anders alsof je niet beter wist. het was zo natuurlijk als het groeien van gras, het inademen van zuurstof of het pellen van een mandarijntje.
deze traditie werd bij mij korte tijd onderbroken toen ik een OV-kaart kreeg. plotseling reed ik overal legaal heen. maar in dit geval was de nonchalance die ik in de loop der jaren, op het gebied van de spoorwegen, al zodanig toegenomen, dat het me aanvoelde alsof het een tweede natuur was geworden. betalen voor de spoorwegen? welnee joh!
nu ik in barcelona woon heeft de zwartrijder in mij al enkele knauwen te verduren gehad. vooral toen ik bij metrostation fontana woonde, sloeg de zwartrijder in mij met lede ogen het schouwspel van het stempelen gade, omdat er nu eenmaal geen andere mogelijkheid was. twee maanden lang duurde deze martelgang, tot ik bij Diagonal in de buurt kwam te wonen en ik weer als vanouds over het poortje springen kon.
dit heerlijke haasje over, waarbij de zwartrijder in mij zo blij als een kind zich weer tot leven gewekt voelde worden, kreeg een vervolg toen ik bij metrostation Tetuan kwam te wonen en er nog minder vaak dan bij diagonal een ambtenaar stond toe te kijken. bij tetuan had ik er namelijk nog nooit een ontdekt.
tot vandaag. het was een vrouw, gekleed in een pakje die ik herkende als dat zij gedragen werden door doorgaans de machinisten. ze was in gesprek met wat leek op een anonieme voorbijganger. hoewel ze absoluut geen acht sloeg op de overige mensen en of zij nu wel of niet hun kaartjes stempelden, voelde ik dat het niet helemaal even zo rilekst zou voelen als ik in het blikveld van deze vrouw het bekende haasje over zou voltrekken. braaf en met in gedachten de talloze ritjes die ik mezelf al bespaard had, negeerde ik de zwartrijder in mij en stempelde vandaag m'n kaartje af.
in de metro las ik vervolgens in dostojewski tot ik bij paral-lel uitstapte om richting mijn werk te gaan.
ik liep zoals gewoonlijk tegen het leeuwendeel van de massa mensen in, richting de uitgang ronda santa pau, toen daar plotseling, als uit de hemel gevallen, drie controleurs met een machientje mij op stonden te wachten. een ogenblik voelde ik de bekende golf emotie en adrenaline in mij opstijgen, die de zwartrijder in mij vroeger zo ernstig geteisterd hadden, als ik, al zwart rijdend, de paarshemden in het oog kreeg.
in mijn leven ben ik ooit zes keer gepakt geweest voor zwart rijden. slechts een keer, en toevallig de laatste keer, moest ik betalen. de overige vijf keer wist ik me er uit te redden.
indien het je ooit mocht overkomen dat je, al zwartrijdend, gecontroleerd wordt, dan heb ik hier enkele tips: doe alsof er niets aan de hand is. kijk ongeinteresseerd en zelfs een beetje geirriteerd dat je door die verzameling onnozele halsen wordt lastiggevallen. vervolgens zoek je degene uit die er het minst geinteresseerd uitziet en overhandig je hem nonchalant je strippenkaart. dan kijk je de andere kant uit, voorkomt ieder oogcontact en je wacht tot hij je de strippenkaart weer terug geeft. meestal werkt dit, omdat ze zelf ook weinig zin hebben in al die administratieve rompslomp.
in barcelona echter, is het allemaal een stuk gecompliceerder. ze stoppen dat ding in een machine, dat waarschijnlijk zal beginnen te piepen en ja, lul je er dan nog maar es onderuit, in je gebroken spaans.
edoch, vandaag had ik voor het eerst (!!!!) bij metrostation tetuan gestempeld en voor het eerst in de vijf en een halve, bijna zes maanden dat ik hier nu woon, werd ik gecontroleerd. de droom van elke, doorgaans zwartrijdende metrogebruiker. even voelde ik me akelig braaf, akelig gewoon, maar uiteraard camoufleerde ik dat, want ik keek ze net zo ongeinteresseerd en licht geirriteerd van opzij aan als altijd, voorkwam het oogcontact en continueerde m'n weg alsof ik in zeer diepe zielenroerselen was lastig gevallen. maar de zwartrijder in mij grijnsde breeduit, alsof hij inmiddels zo'n groot bewustzijn had ontwikkeld dat hij dit allang had aangevoeld en blij was dat ik zijn stiekeme prikkels had opgemerkt en nageleefd, zodat we beiden in de toekomst nog meer van hartelust kunnen genieten van het ongebreidelde zwartrijden.
al van kindsbeen af liep ik zonder te stempelen de roltrap op van metrostation Gein, om mezelf waar dan ook naar toe te laten vervoeren. stempelen, dat deed je niet, en als je het al deed, bijvoorbeeld als je vanaf centraal station weer terug naar gein wilde, dan stempelde je steevast slechts 1 zone, waar dat er eigenlijk 3 moesten zijn. je deed niet anders alsof je niet beter wist. het was zo natuurlijk als het groeien van gras, het inademen van zuurstof of het pellen van een mandarijntje.
deze traditie werd bij mij korte tijd onderbroken toen ik een OV-kaart kreeg. plotseling reed ik overal legaal heen. maar in dit geval was de nonchalance die ik in de loop der jaren, op het gebied van de spoorwegen, al zodanig toegenomen, dat het me aanvoelde alsof het een tweede natuur was geworden. betalen voor de spoorwegen? welnee joh!
nu ik in barcelona woon heeft de zwartrijder in mij al enkele knauwen te verduren gehad. vooral toen ik bij metrostation fontana woonde, sloeg de zwartrijder in mij met lede ogen het schouwspel van het stempelen gade, omdat er nu eenmaal geen andere mogelijkheid was. twee maanden lang duurde deze martelgang, tot ik bij Diagonal in de buurt kwam te wonen en ik weer als vanouds over het poortje springen kon.
dit heerlijke haasje over, waarbij de zwartrijder in mij zo blij als een kind zich weer tot leven gewekt voelde worden, kreeg een vervolg toen ik bij metrostation Tetuan kwam te wonen en er nog minder vaak dan bij diagonal een ambtenaar stond toe te kijken. bij tetuan had ik er namelijk nog nooit een ontdekt.
tot vandaag. het was een vrouw, gekleed in een pakje die ik herkende als dat zij gedragen werden door doorgaans de machinisten. ze was in gesprek met wat leek op een anonieme voorbijganger. hoewel ze absoluut geen acht sloeg op de overige mensen en of zij nu wel of niet hun kaartjes stempelden, voelde ik dat het niet helemaal even zo rilekst zou voelen als ik in het blikveld van deze vrouw het bekende haasje over zou voltrekken. braaf en met in gedachten de talloze ritjes die ik mezelf al bespaard had, negeerde ik de zwartrijder in mij en stempelde vandaag m'n kaartje af.
in de metro las ik vervolgens in dostojewski tot ik bij paral-lel uitstapte om richting mijn werk te gaan.
ik liep zoals gewoonlijk tegen het leeuwendeel van de massa mensen in, richting de uitgang ronda santa pau, toen daar plotseling, als uit de hemel gevallen, drie controleurs met een machientje mij op stonden te wachten. een ogenblik voelde ik de bekende golf emotie en adrenaline in mij opstijgen, die de zwartrijder in mij vroeger zo ernstig geteisterd hadden, als ik, al zwart rijdend, de paarshemden in het oog kreeg.
in mijn leven ben ik ooit zes keer gepakt geweest voor zwart rijden. slechts een keer, en toevallig de laatste keer, moest ik betalen. de overige vijf keer wist ik me er uit te redden.
indien het je ooit mocht overkomen dat je, al zwartrijdend, gecontroleerd wordt, dan heb ik hier enkele tips: doe alsof er niets aan de hand is. kijk ongeinteresseerd en zelfs een beetje geirriteerd dat je door die verzameling onnozele halsen wordt lastiggevallen. vervolgens zoek je degene uit die er het minst geinteresseerd uitziet en overhandig je hem nonchalant je strippenkaart. dan kijk je de andere kant uit, voorkomt ieder oogcontact en je wacht tot hij je de strippenkaart weer terug geeft. meestal werkt dit, omdat ze zelf ook weinig zin hebben in al die administratieve rompslomp.
in barcelona echter, is het allemaal een stuk gecompliceerder. ze stoppen dat ding in een machine, dat waarschijnlijk zal beginnen te piepen en ja, lul je er dan nog maar es onderuit, in je gebroken spaans.
edoch, vandaag had ik voor het eerst (!!!!) bij metrostation tetuan gestempeld en voor het eerst in de vijf en een halve, bijna zes maanden dat ik hier nu woon, werd ik gecontroleerd. de droom van elke, doorgaans zwartrijdende metrogebruiker. even voelde ik me akelig braaf, akelig gewoon, maar uiteraard camoufleerde ik dat, want ik keek ze net zo ongeinteresseerd en licht geirriteerd van opzij aan als altijd, voorkwam het oogcontact en continueerde m'n weg alsof ik in zeer diepe zielenroerselen was lastig gevallen. maar de zwartrijder in mij grijnsde breeduit, alsof hij inmiddels zo'n groot bewustzijn had ontwikkeld dat hij dit allang had aangevoeld en blij was dat ik zijn stiekeme prikkels had opgemerkt en nageleefd, zodat we beiden in de toekomst nog meer van hartelust kunnen genieten van het ongebreidelde zwartrijden.
viernes, 16 de noviembre de 2007
arbeit macht frei
in barcelona heeft men het zogenaamde witte fietsenplan in werking. je kunt met een pasje een fiets oppikken bij speciale witte fietsenplekken en dan kun je daarmee fietsen en hem weer afzetten bij een andere plek. afgelopen week zat huisgenoot andreas in de gevangenis omdat hij zo'n witte fiets los op straat had gevonden en ermee ging fietsen. een undercover agent pakte hem op en vervolgens moest ie een nachtje in de cel pitten tussen drugdealers en een marokkaan wiens gezicht was opengesneden met een mes en weet ik wat. de volgende dag zou die naar de rechtbank moeten, waar ze hem vertelden dat ie de volgende week terug moest komen. dat was gister. gister zeiden ze dat de betreffende rechter op vakantie was en dat ie over twee weken terug moest komen. heerlijk, die bureaucratie hier. het is precies een kafka-roman.
afgelopen week kwam ik er ook achter dat ik echt een computer op mn kamer moest hebben, want dat schrijven bij rosenthal dat gaat gewoon niet rilekst genoeg. je zit teveel op je hoede te zijn, om je echt goed over te kunnen geven aan de letters die de goden in mn oorschelpen willen gieten. de wens was uitgesproken en onmiddellijk werd ik op onderzoek uitgesteld: via rosenthal zou ik goedkoop een computer kunnen kopen. maar het bleek allemaal een stuk simpeler: huisgenoot juan bleek nog een oude laptop te hebben liggen die ik wel over mocht nemen voor een vriendenprijsje. vandaag krijg ik m waarschijnlijk eindelijk. dan kan ik naar hartelust schrijven en zelfs internetten, al heeft t maar 30 gig opslagruimte. dat wordt even wennen. mn vorige comp had 320. maar t belangrijkste is dat ik er op kan schrijven. hij zet namelijk office xp er op voor me. driewerf hoera!
ook heb ik deze week 250 euro verdiend met een baantje waarop ik websites van engels naar nl moest vertalen en die waarschijnlijk in december nog een boel meer werk voor me hebben liggen. komende week kan ik extra werk doen bij rosenthal en de week daarna kan ik bij pritt en oliver in t restaurantje waar ik eerdaags ook al werkte mezelf in t zweet hullen. daarnaast heb ik nog mn voetbalbaantje waar ik steevast op zo'n 6 uur per weekeinde mag rekenen. al met al mag ik dus niet klagen deze maand!
alleen mn yoga baantje is inderhaast gesneuveld. ik was aan t twijfelen gebracht, vorige maand, of ik niet terug zou gaan naar nederland, omdat ik nog steeds geen kamer en geen vaste baan had en had deze uitgesproken, waardoor ze meteen een nieuwe aan hadden gesteld. dat ik de volgende dag mn gedachten veranderde, omdat ik plots een kamer kreeg, kon dat niet meer terugdraaien. nu sta ik weer op de wachtlijst. pluspunt is dat ik nu, als ik straks weer wat geld heb, misschien weer elke dag kan gaan. want ik bedacht me plotseling: vorig jaar begon ik op 1 december met mn 100dagen yoga achter elkaar. misschien, schoot het door me heen, moet ik dergelijke, goed bevallen tradities in stand houden?
afgelopen week kwam ik er ook achter dat ik echt een computer op mn kamer moest hebben, want dat schrijven bij rosenthal dat gaat gewoon niet rilekst genoeg. je zit teveel op je hoede te zijn, om je echt goed over te kunnen geven aan de letters die de goden in mn oorschelpen willen gieten. de wens was uitgesproken en onmiddellijk werd ik op onderzoek uitgesteld: via rosenthal zou ik goedkoop een computer kunnen kopen. maar het bleek allemaal een stuk simpeler: huisgenoot juan bleek nog een oude laptop te hebben liggen die ik wel over mocht nemen voor een vriendenprijsje. vandaag krijg ik m waarschijnlijk eindelijk. dan kan ik naar hartelust schrijven en zelfs internetten, al heeft t maar 30 gig opslagruimte. dat wordt even wennen. mn vorige comp had 320. maar t belangrijkste is dat ik er op kan schrijven. hij zet namelijk office xp er op voor me. driewerf hoera!
ook heb ik deze week 250 euro verdiend met een baantje waarop ik websites van engels naar nl moest vertalen en die waarschijnlijk in december nog een boel meer werk voor me hebben liggen. komende week kan ik extra werk doen bij rosenthal en de week daarna kan ik bij pritt en oliver in t restaurantje waar ik eerdaags ook al werkte mezelf in t zweet hullen. daarnaast heb ik nog mn voetbalbaantje waar ik steevast op zo'n 6 uur per weekeinde mag rekenen. al met al mag ik dus niet klagen deze maand!
alleen mn yoga baantje is inderhaast gesneuveld. ik was aan t twijfelen gebracht, vorige maand, of ik niet terug zou gaan naar nederland, omdat ik nog steeds geen kamer en geen vaste baan had en had deze uitgesproken, waardoor ze meteen een nieuwe aan hadden gesteld. dat ik de volgende dag mn gedachten veranderde, omdat ik plots een kamer kreeg, kon dat niet meer terugdraaien. nu sta ik weer op de wachtlijst. pluspunt is dat ik nu, als ik straks weer wat geld heb, misschien weer elke dag kan gaan. want ik bedacht me plotseling: vorig jaar begon ik op 1 december met mn 100dagen yoga achter elkaar. misschien, schoot het door me heen, moet ik dergelijke, goed bevallen tradities in stand houden?
sábado, 3 de noviembre de 2007
een nieuw tijdperk
voor de vierde keer binnen zes maanden ben ik verhuisd. dit keer heb ik een kamer voor onbepaalde tijd, in tegenstelling tot de vorige vijf maanden. m'n kamer is gelegen in de carrer de napols, zeer vlakbij het bar-restaurant l'amic waar ik ooit twee weken werkte onder het regime van de finse nicht oliver en zijn estlandse onderdaan pritt. aangezien ik nog altijd op zeer goede voet leef bij deze twee lieve schatten kom ik er nu vaker dan ooit voor een gratis koffie of water. laatst mocht ik zelfs een gratis solianka (russische uiensoep) tot mij nemen, omdat ik blutter dan blut was. in de derde week van november hebben ze me toegezegd dat ik er weer een week mag werken, aangezien de mexicaan die ik destijds ook verving een week naar madrid vertrekt.
mn nieuwe huisgenoten bestaan uit enerzijds een spaanse jongeman van 26 die naar de naam Juan luistert en die, zodra je hem in een straal van vijf meter bent genaderd, begint te lullen als brugman over het eerste het beste dat hem te binnen schiet en waar je vervolgens voor minstens tien minuten niet vanaf bent te slaan. hij is ietwat klein, pezig en zeer fanatiek in zijn uiteenzettingen van wat de wereld hem altijd maar weer weet aan te doen. zo ben ik te weten gekomen hoe hij wekelijks verliest met zijn zaalvoetbalteam, omdat het niveau te hoog is en is hij blij als het met minder dan vijf goals verschil is. maar ook ben ik te weten gekomen dat de films hier allemaal spaans gedubbed zijn, zoals dat heet in t engels, vanwege franco, vroeger, en hoe het nu een grootse industrie is geworden, waarbij honderdduizenden euros gemoeid zijn. de mensen die de stemmen inspreken zijn volleerde stemacteurs en actrices en volgens hem zal het nooit meer weggaan, omdat ze zoveel talent in hun stemmen leggen, dat het soms zelfs beter is dan het origineel en bovendien heeft de spanjaard de keuze tussen het origineel en de gedubde versie. verder is het altijd handig om hem erbij te hebben als je met vreemden bent, zoals vanavond, toen mn andere huisgenoot, andreas, allerlei vriendinnen over de vloer had en juan als een soort attractie bleef lullen tot iedereen er stil van werd en aan zijn lippen hing. ik zei, gooi er een muntje in en hij blijft de hele avond lullen. overigens kan hij ook zweeds, want hij woonde ooit in zweden en zo had ik vanavond ook een mooi momentje toen ik met hem noors/zweeds sprak en iedereen ons aanstaarde in een sprookjeachtige verwondering gevangen. achter ons stond de tv op spaanse porno, wat de vrouwtjes op schattige wijze zowel choqueerde als intrigeerde. ze zijn nu uit, aan t stappen, terwijl ik, zo blut als een dood eendje, stiekem op andreas' kamer dit bericht aan t uittypen ben.
andreas, namelijk, is de andere huisgenoot. een hollander, of eigenlijk: een fries. ook hij lult akelig gemakkelijk over verscheidene onderwerpen. soms waan ik me tussen twee brugmannen en weet ik niet of ik nu de brug ben of de rivier die er onderdoor stroomt. vaker ben ik de rivier, gezien mijn zwijgen, dat soms werkelijk van de muren afklatert. het gaat meestal nu eenmaal echt nergens over en dan trek ik me liever terug op m'n kamer met het verzamelde werk van Kafka, waarmee ik nu al op bladzijde 650 ben, of willekeurig een bladzij opensla in I am That (gesprekken met Nisargadatta Maharaj), de Bhagavad Gita of Dostojewski's 'De Idioot'.
mn derde huisgenote, maria, is een griekse, maar haar heb ik nog maar 1 keer mogen aanschouwen. ze zit nu in andalusië, voor een of ander reisje. ze zag er wel schattig uit, die ene keer dat ik haar zag, met dat griekse gezichtje van d'r. overigens moest ik die keer, het was de eerste nacht dat ik in mn nieuwe huis overnachtte, bekopen met een ernstige dronkenschap die zelfs culmineerde in een kotsen, iets wat ik in barcelona nog niet mee mocht maken. of het een goed teken was voor de inwijding van dit nieuwe huis, dat ik aanvankelijk, bij de eerste inspectie, nog als een zeer net huis typeerde, vooral de keuken, maar dat me nu, met een stinkende labaratoriummuis in de woonkamer en kastjes in de keuken waar de peperpotjes tegen de bodem plakken, iets minder schoon blijkt te zijn dan ik aanvankelijk incalculeerde.
edoch, ik voel me er al zeer thuis, temeer ik de twee maanden, zo merk ik nu, dat ik bij xavier woonde, me toch enigszins onwelkom heb gevoeld, omdat ik, zo voelde ik, altijd iets tegen zijn zin in deed. hij had altijd wel 'iets' dat hem tegenstond. of het was het bezoek van teresa dat hem te lang duurde, ook al was hij amper thuis om er werkelijk iets tegen te hebben, of het was hem niet schoon genoeg, ook al maakte hij in de twee maanden dat ik er was nooit ooit iets schoon, of het was dat ik hem niet genoeg geld betaalde voor bijvoorbeeld gas en licht, ook al moest ik het de laatste drie weken dat ik er woonde zonder gas doen. dat laatste, meende hij, was niet zijn fout, want hij had gebeld en dus moest ik hem alsnog 25 euro betalen voor gas. ik zei, dikke lul en bovendien ben ik blut.
hij heeft mn telefoonnummer niet, dus ietwat vreemd gingen wij uit elkaar. we zeiden elkaar gedag, schudden elkaar de hand, maar hij zei, geef me het geld, zodra je het hebt en zo zei hij eigenlijk tegen mij: ik wil je nooit meer zien, want dat geld, zo mocht duidelijk zijn, dat zou ik hem niet meer geven. en dat terwijl hij, qua geld, met rijke ouders en nog nooit een uur werk achter zijn naam, niets om over te klagen heeft. zo zie je maar: de mensen die het meest dankbaar zouden moeten zijn, hebben vaak niet eens door in wat voor een fortuinlijke situatie ze zich bevinden. het kwam me werkelijk als een grap voor, haast van kosmische proporties, als ik hem, met zn bolle toet en zn aanstekelijke lach als een volmaakt rijkeluiskindje, uitgerekend mij, 'le clochard de merde', als een bedelaar om geld zag vragen.
mn nieuwe huisgenoten bestaan uit enerzijds een spaanse jongeman van 26 die naar de naam Juan luistert en die, zodra je hem in een straal van vijf meter bent genaderd, begint te lullen als brugman over het eerste het beste dat hem te binnen schiet en waar je vervolgens voor minstens tien minuten niet vanaf bent te slaan. hij is ietwat klein, pezig en zeer fanatiek in zijn uiteenzettingen van wat de wereld hem altijd maar weer weet aan te doen. zo ben ik te weten gekomen hoe hij wekelijks verliest met zijn zaalvoetbalteam, omdat het niveau te hoog is en is hij blij als het met minder dan vijf goals verschil is. maar ook ben ik te weten gekomen dat de films hier allemaal spaans gedubbed zijn, zoals dat heet in t engels, vanwege franco, vroeger, en hoe het nu een grootse industrie is geworden, waarbij honderdduizenden euros gemoeid zijn. de mensen die de stemmen inspreken zijn volleerde stemacteurs en actrices en volgens hem zal het nooit meer weggaan, omdat ze zoveel talent in hun stemmen leggen, dat het soms zelfs beter is dan het origineel en bovendien heeft de spanjaard de keuze tussen het origineel en de gedubde versie. verder is het altijd handig om hem erbij te hebben als je met vreemden bent, zoals vanavond, toen mn andere huisgenoot, andreas, allerlei vriendinnen over de vloer had en juan als een soort attractie bleef lullen tot iedereen er stil van werd en aan zijn lippen hing. ik zei, gooi er een muntje in en hij blijft de hele avond lullen. overigens kan hij ook zweeds, want hij woonde ooit in zweden en zo had ik vanavond ook een mooi momentje toen ik met hem noors/zweeds sprak en iedereen ons aanstaarde in een sprookjeachtige verwondering gevangen. achter ons stond de tv op spaanse porno, wat de vrouwtjes op schattige wijze zowel choqueerde als intrigeerde. ze zijn nu uit, aan t stappen, terwijl ik, zo blut als een dood eendje, stiekem op andreas' kamer dit bericht aan t uittypen ben.
andreas, namelijk, is de andere huisgenoot. een hollander, of eigenlijk: een fries. ook hij lult akelig gemakkelijk over verscheidene onderwerpen. soms waan ik me tussen twee brugmannen en weet ik niet of ik nu de brug ben of de rivier die er onderdoor stroomt. vaker ben ik de rivier, gezien mijn zwijgen, dat soms werkelijk van de muren afklatert. het gaat meestal nu eenmaal echt nergens over en dan trek ik me liever terug op m'n kamer met het verzamelde werk van Kafka, waarmee ik nu al op bladzijde 650 ben, of willekeurig een bladzij opensla in I am That (gesprekken met Nisargadatta Maharaj), de Bhagavad Gita of Dostojewski's 'De Idioot'.
mn derde huisgenote, maria, is een griekse, maar haar heb ik nog maar 1 keer mogen aanschouwen. ze zit nu in andalusië, voor een of ander reisje. ze zag er wel schattig uit, die ene keer dat ik haar zag, met dat griekse gezichtje van d'r. overigens moest ik die keer, het was de eerste nacht dat ik in mn nieuwe huis overnachtte, bekopen met een ernstige dronkenschap die zelfs culmineerde in een kotsen, iets wat ik in barcelona nog niet mee mocht maken. of het een goed teken was voor de inwijding van dit nieuwe huis, dat ik aanvankelijk, bij de eerste inspectie, nog als een zeer net huis typeerde, vooral de keuken, maar dat me nu, met een stinkende labaratoriummuis in de woonkamer en kastjes in de keuken waar de peperpotjes tegen de bodem plakken, iets minder schoon blijkt te zijn dan ik aanvankelijk incalculeerde.
edoch, ik voel me er al zeer thuis, temeer ik de twee maanden, zo merk ik nu, dat ik bij xavier woonde, me toch enigszins onwelkom heb gevoeld, omdat ik, zo voelde ik, altijd iets tegen zijn zin in deed. hij had altijd wel 'iets' dat hem tegenstond. of het was het bezoek van teresa dat hem te lang duurde, ook al was hij amper thuis om er werkelijk iets tegen te hebben, of het was hem niet schoon genoeg, ook al maakte hij in de twee maanden dat ik er was nooit ooit iets schoon, of het was dat ik hem niet genoeg geld betaalde voor bijvoorbeeld gas en licht, ook al moest ik het de laatste drie weken dat ik er woonde zonder gas doen. dat laatste, meende hij, was niet zijn fout, want hij had gebeld en dus moest ik hem alsnog 25 euro betalen voor gas. ik zei, dikke lul en bovendien ben ik blut.
hij heeft mn telefoonnummer niet, dus ietwat vreemd gingen wij uit elkaar. we zeiden elkaar gedag, schudden elkaar de hand, maar hij zei, geef me het geld, zodra je het hebt en zo zei hij eigenlijk tegen mij: ik wil je nooit meer zien, want dat geld, zo mocht duidelijk zijn, dat zou ik hem niet meer geven. en dat terwijl hij, qua geld, met rijke ouders en nog nooit een uur werk achter zijn naam, niets om over te klagen heeft. zo zie je maar: de mensen die het meest dankbaar zouden moeten zijn, hebben vaak niet eens door in wat voor een fortuinlijke situatie ze zich bevinden. het kwam me werkelijk als een grap voor, haast van kosmische proporties, als ik hem, met zn bolle toet en zn aanstekelijke lach als een volmaakt rijkeluiskindje, uitgerekend mij, 'le clochard de merde', als een bedelaar om geld zag vragen.
domingo, 21 de octubre de 2007
beter laat dan nooit meer!
ik wil toch nog in barcelona blijven. afgelopen weken was er twijfel ingeslopen of ik toch niet vroegtijdig terug zou keren naar nederland... onder de veilige vleugels van mijn ouders de winter te overleven, met boerenkool en linzensoep. maar nee, ik realiseerde me deze week dat ik nog niet terug wil keren. nog niet. ik wil tenminste de winter nog doorbrengen alhier. en dan zie ik wel verder.
een kamer kan ik al hoogstwaarschijnlijk krijgen via een nederlands vrouwtje die bij het voetbalwerk werkt. haar baan is het verhuren van appartementen en ze wist nog wel een kamertje voor 300 euro. niet al te groot, maar er kan geslapen worden. en dan heb ik eigenlijk al genoeg.
verder moet ik dan alleen nog even een baan zoeken. of vragen of ik bij mijn marketresearchwerk wat overuren mag gaan maken. gister informeerde ik of ze bij musea nog mensen nodig hadden. ze vertelden me morgen terug te komen. wat lijkt het me heerlijk wat rond te banjeren temidden van wat uitspattingen van tapies, picasso of desnoods miro. het past me vele malen beter, bij nader inzien, dan het stressvolle bestaan van een horeca-werknemer.
john cleese gaf onlangs een lezing, zo las ik in de financiele telegraaf, dat nietsdoen creativiteit stimuleert. want als je ´niets doet,´ dan ´ben je´ en dat is de essentie van je reinste meditatie. dus laat mij maar lekker ´niets doen´ in een museum. beetje ´objecten bewaken.´
verder heb ik mn hoofd kaalgeschoren en leef ik al drie weken zonder gas in mn huis. het is weer de hoogste tijd om te verhuizen.
een kamer kan ik al hoogstwaarschijnlijk krijgen via een nederlands vrouwtje die bij het voetbalwerk werkt. haar baan is het verhuren van appartementen en ze wist nog wel een kamertje voor 300 euro. niet al te groot, maar er kan geslapen worden. en dan heb ik eigenlijk al genoeg.
verder moet ik dan alleen nog even een baan zoeken. of vragen of ik bij mijn marketresearchwerk wat overuren mag gaan maken. gister informeerde ik of ze bij musea nog mensen nodig hadden. ze vertelden me morgen terug te komen. wat lijkt het me heerlijk wat rond te banjeren temidden van wat uitspattingen van tapies, picasso of desnoods miro. het past me vele malen beter, bij nader inzien, dan het stressvolle bestaan van een horeca-werknemer.
john cleese gaf onlangs een lezing, zo las ik in de financiele telegraaf, dat nietsdoen creativiteit stimuleert. want als je ´niets doet,´ dan ´ben je´ en dat is de essentie van je reinste meditatie. dus laat mij maar lekker ´niets doen´ in een museum. beetje ´objecten bewaken.´
verder heb ik mn hoofd kaalgeschoren en leef ik al drie weken zonder gas in mn huis. het is weer de hoogste tijd om te verhuizen.
sábado, 29 de septiembre de 2007
tussen de rozen plukken we de doorns vandaan
gisteren zijn oran, mike, laini, tony en jade (een vriendinnetje van mike) wat wezen drinken in een mojitobar. nu zit ik hier met een lichte kater achter de receptie van de bikram yoga studio aan een flesje water gekluisterd mezelf af te vragen waarom alcohol nou altijd zo´n nare kater moet hebben... nadorst. hoofdpijn. bluh. maar we hebben lol gehad. dat is iets.
mike verhuist maandag naar zwitserland. vandaag doen we the big lebowski challenge. dat houdt in dat je een white russian drinkt elke keer dat hij er een drinkt. dat wordt weer rammen. tim en barry zullen trots op me zijn als ze dit lezen.
tim en barry en katelijne komen eind oktober op bezoek. en even daarvoor verwacht ik mn lieve broertje en timalosa en ik weet eigenlijk niet zo goed wie nog meer? mary an ook? zulima calero quintero? alex? tinus? rubsel? ik merk t wel!
met teresa heb ik de afgelopen weken dolle avonturen beleefd. alle details krijgen jullie uiteraard later nog wel. het klikte in ieder geval bijzonder goed tussen ons en ik heb haar een warm welkom kunnen schenken in het hartvochtige, zongedroogde spaanse provinciestadje dat barcelona heet. we vermaakten ons met kinderlijk gemak, temidden van alle attracties alhier. park guell, het strand, het picassomuseum, verscheidene bioscopen waar we the bourne ultimatum en grindhouse: deathproof zagen, een wagner- en beethovenconcert in het fabeltastische palau de musica, tapasrestaurantjes, het peruviaanse restaurant, barcelona - lyon in een ierse pub waar ze uiterst fanatiek "YEAH" brulde bij elke neiging tot een actie, al was het slechts een tackle van yaya toure op t middenveld, een yogales, goedkope biertjes pakken bij de zweedse chileen marco, in een knalgekke attractie op een kermis tijdens het fiesta de merce, waar we over de kop en door elkaar geschud werden als twee vaatjes peper en zout... en elke dag begon met een cafe con leche y un croissant. hoe pluk je het beste van barcelona in 15 dagen? was de hamvraag die me bezighield de afgelopen weken. er zijn vervelendere kwesties die je bezig kunnen houden.
waarschijnlijk zal ik me binnenkort weer opnieuw met deze vraag moeten inlaten. gaarne!
tot gauw iedereen..!
mike verhuist maandag naar zwitserland. vandaag doen we the big lebowski challenge. dat houdt in dat je een white russian drinkt elke keer dat hij er een drinkt. dat wordt weer rammen. tim en barry zullen trots op me zijn als ze dit lezen.
tim en barry en katelijne komen eind oktober op bezoek. en even daarvoor verwacht ik mn lieve broertje en timalosa en ik weet eigenlijk niet zo goed wie nog meer? mary an ook? zulima calero quintero? alex? tinus? rubsel? ik merk t wel!
met teresa heb ik de afgelopen weken dolle avonturen beleefd. alle details krijgen jullie uiteraard later nog wel. het klikte in ieder geval bijzonder goed tussen ons en ik heb haar een warm welkom kunnen schenken in het hartvochtige, zongedroogde spaanse provinciestadje dat barcelona heet. we vermaakten ons met kinderlijk gemak, temidden van alle attracties alhier. park guell, het strand, het picassomuseum, verscheidene bioscopen waar we the bourne ultimatum en grindhouse: deathproof zagen, een wagner- en beethovenconcert in het fabeltastische palau de musica, tapasrestaurantjes, het peruviaanse restaurant, barcelona - lyon in een ierse pub waar ze uiterst fanatiek "YEAH" brulde bij elke neiging tot een actie, al was het slechts een tackle van yaya toure op t middenveld, een yogales, goedkope biertjes pakken bij de zweedse chileen marco, in een knalgekke attractie op een kermis tijdens het fiesta de merce, waar we over de kop en door elkaar geschud werden als twee vaatjes peper en zout... en elke dag begon met een cafe con leche y un croissant. hoe pluk je het beste van barcelona in 15 dagen? was de hamvraag die me bezighield de afgelopen weken. er zijn vervelendere kwesties die je bezig kunnen houden.
waarschijnlijk zal ik me binnenkort weer opnieuw met deze vraag moeten inlaten. gaarne!
tot gauw iedereen..!
jueves, 6 de septiembre de 2007
vampieren als collegas
vorige week donderdag tot en met zondag waren mn oudertjes op bezoek en het was heerlijk om die twee supervertrouwde gezichtjes in dit steeds vertrouwder geworden stadslandschap terug te zien. we wandelden, bezichtigden en genoten vooral van elkander en van terrasjes. ik houd van jullie !
deze week heb ik twintig uur als marketresearcher c.q. soa onderzoeker gewerkt. collega james werd mn beste vriend. hij zat in hetzelfde schuitje, alleen moest hij naar noorwegen bellen. james is eind dertig, begin veertig en hij onthulde onlangs dat hij in een ver verleden een gothic was. hij was zelfs zanger in een gothic band in de jaren tachtig met twee nederlandse dames van in de dertig, hijzelf was toen amper twintig. hij komt uit londen. komende week moet hij als theateracteur optreden voor kinderen. "i always play the bad guy," zei die met zn uiterst vriendelijke harses. "when people meet me after the play, they really have to get used to the fact that i´m not that bad in real life."
nadat ik hem had verteld over de vampierobsessie van de dominicaanse valery, onthulde hij dat hij vroeger, toen hij wel eens overnachtte bij zn hollandse bandleden, wakker werd op een bed waarboven een levensgrote, gepapiermachede vampier aan het plafond hing, die hem dan met een woeste blik en graaiende handen aanstaarde. wie weet is een wasem van die vampier toch onder zn huid belandt, want zn spitse neus en zn afgebroken hoektand, het zwarte montuurtje om de paarse wallen rondom zn vriendelijke ogen; ergens ziet hij er wel degelijk als een vampier uit.
edoch het is niet alleen bloedzuigen wat het werk betreft. er is ook vermaak. ik teken me wat af. ik bel vrienden die ik tijden niet gesproken heb in holland op en ik lach me wat af om ene Zagrella, een verwarde schizofrene, amerikaanse vrouw die zo overdreven vriendelijk is dat ze er onder gebukt gaat. vandaag kwam ze opdagen in een soort legging als van een zwart net, een uiterst kort rokje, een grijzig topje met roze kantstukjes en fluffy schoenpruiken in de kleuren roze (links) en felgeel (rechts). overigens had ze tussen haar oogjes een windi geplakt, of hoe die dingen ook heten. van die stickertjes die moeten suggereren dat je spiritueel bent. ofzo. haar wazige outfits verschillen per dag, maar nooit heb ik haar met een broek of rok gezien die lager dan halverwege haar dijbeen kwam. ze schijnt multiple personality disorder te hebben.
daarnaast is er een nieuw onderzoek gestart. vrouwen bellen naar vrouwen voor een women healthcare menopause survey en vragen hen intieme vragen als ´have you ever had a hysterectomy´of ´are you depressed?´ze doen dit met dezelfde vriendelijkheid alsof ze een product aanprijzen in een commercial. het maakt de situatie hier akelig sureeel, als je jezelf enerzijds omringd ziet met figuren als zagrella, valery met de weerwolfmoedervlek en vampierlookalike james en anderzijds vragen hoort rondzoemen als ´are you schizophrenic? ok thats great!´ but yeah. i get paid.
morgen is het 07-09-07.
zaterdag 8 september is mn broertje lief jarig.
maandag 10 september ga ik naar de dalai lama. daarna word ik ingewerkt bij de bikram yoga als receptionist voor 2 dagen per week in ruil voor gratis yoga.
dinsdag 11 september komt teresa.
kaboem.
deze week heb ik twintig uur als marketresearcher c.q. soa onderzoeker gewerkt. collega james werd mn beste vriend. hij zat in hetzelfde schuitje, alleen moest hij naar noorwegen bellen. james is eind dertig, begin veertig en hij onthulde onlangs dat hij in een ver verleden een gothic was. hij was zelfs zanger in een gothic band in de jaren tachtig met twee nederlandse dames van in de dertig, hijzelf was toen amper twintig. hij komt uit londen. komende week moet hij als theateracteur optreden voor kinderen. "i always play the bad guy," zei die met zn uiterst vriendelijke harses. "when people meet me after the play, they really have to get used to the fact that i´m not that bad in real life."
nadat ik hem had verteld over de vampierobsessie van de dominicaanse valery, onthulde hij dat hij vroeger, toen hij wel eens overnachtte bij zn hollandse bandleden, wakker werd op een bed waarboven een levensgrote, gepapiermachede vampier aan het plafond hing, die hem dan met een woeste blik en graaiende handen aanstaarde. wie weet is een wasem van die vampier toch onder zn huid belandt, want zn spitse neus en zn afgebroken hoektand, het zwarte montuurtje om de paarse wallen rondom zn vriendelijke ogen; ergens ziet hij er wel degelijk als een vampier uit.
edoch het is niet alleen bloedzuigen wat het werk betreft. er is ook vermaak. ik teken me wat af. ik bel vrienden die ik tijden niet gesproken heb in holland op en ik lach me wat af om ene Zagrella, een verwarde schizofrene, amerikaanse vrouw die zo overdreven vriendelijk is dat ze er onder gebukt gaat. vandaag kwam ze opdagen in een soort legging als van een zwart net, een uiterst kort rokje, een grijzig topje met roze kantstukjes en fluffy schoenpruiken in de kleuren roze (links) en felgeel (rechts). overigens had ze tussen haar oogjes een windi geplakt, of hoe die dingen ook heten. van die stickertjes die moeten suggereren dat je spiritueel bent. ofzo. haar wazige outfits verschillen per dag, maar nooit heb ik haar met een broek of rok gezien die lager dan halverwege haar dijbeen kwam. ze schijnt multiple personality disorder te hebben.
daarnaast is er een nieuw onderzoek gestart. vrouwen bellen naar vrouwen voor een women healthcare menopause survey en vragen hen intieme vragen als ´have you ever had a hysterectomy´of ´are you depressed?´ze doen dit met dezelfde vriendelijkheid alsof ze een product aanprijzen in een commercial. het maakt de situatie hier akelig sureeel, als je jezelf enerzijds omringd ziet met figuren als zagrella, valery met de weerwolfmoedervlek en vampierlookalike james en anderzijds vragen hoort rondzoemen als ´are you schizophrenic? ok thats great!´ but yeah. i get paid.
morgen is het 07-09-07.
zaterdag 8 september is mn broertje lief jarig.
maandag 10 september ga ik naar de dalai lama. daarna word ik ingewerkt bij de bikram yoga als receptionist voor 2 dagen per week in ruil voor gratis yoga.
dinsdag 11 september komt teresa.
kaboem.
miércoles, 29 de agosto de 2007
snelle update
gister lag ik lekker in bed te meuren met het idee de komende dagen even uit te rusten van de arbeidsmatige blitzkrieg die de afgelopen weken waren. toch werd ik even voor twaalven wakkergebeld door rosenthal research, waar ik als telemarketeer werkzaam ben, of ik op kantoor wilde komen en dat ik niet wist dat ik gister en vandaag om half 10 moest beginnen aan een nieuw project?
'mij is niets verteld.'
'o, ok. kom dan maar om 2 uur.'
daar was ik dan, om 2 uur. ik kreeg een blaadje in de handen gedrukt. 'read this,' werd er gezegd. het ging over software en dan in het specifiek 'service oriented architecture,' afgekort SOA. samen met een belgische begon ik onmiddellijk de SOA via de telefoon te verspreiden. haast geen enkel nederlands bedrijf was meer veilig voor mijn enquete-verleidingsmanoeuvres. ik probeerde ze allemaal tussen de blaadjes te krijgen. maar er waren, gek genoeg en in hevige tegenspraak met de cijfers van het GGZ, amper belangstellenden voor de SOA die ik met hen wil doornemen. het was werkelijk om moedeloos van te worden.
toch merkte ik hoe gedurende het meermaals proberen er een zekere gelatenheid richting het resultaat in mij sloop die zich uitte in een aanstrengende vriendelijkheid. of ze nu wel of niet met mijn SOA in zee gingen: ik wenste ze allemaal een fijne dag.
uiteindelijk heb ik er twee te pakken kunnen krijgen. eentje had de SOA zodanig in z'n bedrijf verspreid dat hij de invloed ervan 'hoog' of zelfs 'zeer hoog' vermoedde.
de ander vond de SOA een beetje een opgeklopte hype.
daarnaast bind ik af en toe wat gesprekjes aan met mn collega's, die zich ook allemaal met het SOA onderzoek bezighouden. een man die zichzelf aan de telefoon als James voorstelt (ik stel mezelf overigens voor als Johan, omdat het wat lekkerder in de mond ligt) werkt van 9 uur smorgens tot 5 uur smiddags en had tot dusver nog geen enkele enquete kunnen afronden. toen hij er eindelijk een te pakken krijgen was hij zo opgetogen dat hij na enkele vraag 'ah yes, thats great' zei, ook op momenten dat het hoogst ongebruikelijk was. 'do you have any problems with implementing the SOA in your company? ah yes thats great! no not that you had problems of course!'
verder ben ik naarstig op zoek naar een nieuwe kamer in barcelona, maar heb ik voorlopig nog niet beet. gister was ik op bezoek bij twee kamers, eentje had PES op pauze, maar die had alleen een kamer te huur waarbij ik samen met hem op 1 kamer zou slapen. dag edje!
aangezien het in raval was bezocht ik vervolgens mn macedonische vriendin monika, die een macedonische vriendin op bezoek had. vanavond ga ik met ze uit.
ook ben ik de afgelopen twee dagen weer met yoga begonnen. het was heerlijk vertrouwd. eind september kan ik er zelfs gaan werken.
o en morgen komen mn ouders. joepie!
'mij is niets verteld.'
'o, ok. kom dan maar om 2 uur.'
daar was ik dan, om 2 uur. ik kreeg een blaadje in de handen gedrukt. 'read this,' werd er gezegd. het ging over software en dan in het specifiek 'service oriented architecture,' afgekort SOA. samen met een belgische begon ik onmiddellijk de SOA via de telefoon te verspreiden. haast geen enkel nederlands bedrijf was meer veilig voor mijn enquete-verleidingsmanoeuvres. ik probeerde ze allemaal tussen de blaadjes te krijgen. maar er waren, gek genoeg en in hevige tegenspraak met de cijfers van het GGZ, amper belangstellenden voor de SOA die ik met hen wil doornemen. het was werkelijk om moedeloos van te worden.
toch merkte ik hoe gedurende het meermaals proberen er een zekere gelatenheid richting het resultaat in mij sloop die zich uitte in een aanstrengende vriendelijkheid. of ze nu wel of niet met mijn SOA in zee gingen: ik wenste ze allemaal een fijne dag.
uiteindelijk heb ik er twee te pakken kunnen krijgen. eentje had de SOA zodanig in z'n bedrijf verspreid dat hij de invloed ervan 'hoog' of zelfs 'zeer hoog' vermoedde.
de ander vond de SOA een beetje een opgeklopte hype.
daarnaast bind ik af en toe wat gesprekjes aan met mn collega's, die zich ook allemaal met het SOA onderzoek bezighouden. een man die zichzelf aan de telefoon als James voorstelt (ik stel mezelf overigens voor als Johan, omdat het wat lekkerder in de mond ligt) werkt van 9 uur smorgens tot 5 uur smiddags en had tot dusver nog geen enkele enquete kunnen afronden. toen hij er eindelijk een te pakken krijgen was hij zo opgetogen dat hij na enkele vraag 'ah yes, thats great' zei, ook op momenten dat het hoogst ongebruikelijk was. 'do you have any problems with implementing the SOA in your company? ah yes thats great! no not that you had problems of course!'
verder ben ik naarstig op zoek naar een nieuwe kamer in barcelona, maar heb ik voorlopig nog niet beet. gister was ik op bezoek bij twee kamers, eentje had PES op pauze, maar die had alleen een kamer te huur waarbij ik samen met hem op 1 kamer zou slapen. dag edje!
aangezien het in raval was bezocht ik vervolgens mn macedonische vriendin monika, die een macedonische vriendin op bezoek had. vanavond ga ik met ze uit.
ook ben ik de afgelopen twee dagen weer met yoga begonnen. het was heerlijk vertrouwd. eind september kan ik er zelfs gaan werken.
o en morgen komen mn ouders. joepie!
martes, 21 de agosto de 2007
werk werk werk werk werk werk meisjes werk
deze week ben ik een workaholic als een gek. gister en vandaag heb ik 10 uur gewerkt!!! eerst acht uur lang bikkelen in t gekkenrestaurant waar de baas steeds meer van een vriendelijke flirt in een valse nicht verandert. vandaag gilde hij (op een komische manier weliswaar) 'what you want?!' toen ik de keuken binnenkwam om wat vieze borden neer te kwakken. 'this.. here..' mompelde ik. 'ok,' gilde hij terwijl hij met een mes op me af kwam. 'you bitch!!!' hij lachte hoog en schrillerig en ik lachte mee.
daarnaast begint mn estlandse collega prit (spreek uit: priet!) me steeds minder verbaal te behandelen en steeds meer in tonen en fluitsignalen. 'wash! clean! make drinks! take plates!' ik snap t wel. dit is de enige communicatie die hij gewend is. hij heeft een hond thuis die hij twee keer per dag uitlaat; 's ochtends als hij opstaat rond achten en 's avonds na twaalven als hij thuiskomt. wat een hondenleven. voor allebei. ik voel veel compassie voor m, waardoor ik t allemaal wel kan verdragen, zolang hij me niet aan gaat raken en duwen, terwijl hij naar me fluit. dan voel ik me echt als een hond.
klagen is, naast het houden van een hond, zijn favoriete hobby. 'the customers are trying to fuck me in the brain!' zei hij, terwijl hij een ananas aan het snijden was. 'drink water,' zei ik. 'it kills the headache.' 'no i dont like water! i dont like something that doesnt taste like anything. i drink beer! that is my water.' 'but beer gives you more headaches... it sucks the water out of your brain even more... thats why you have a headache.' 'no i dont have headache! i never have headache! its the customers! they want to fuck me in the brain!'
och, als jullie zijn gezichtje konden zien als er weer een paar toeristen buiten het bord bekijken met het menu van de dag er aandachtig door priet! opgekalkt... zijn gollem-gezichtje met van die lege, waterige, helderblauwe ogen deinsen dan weg in een duistere frons en hij mompelt kwaadaardig: 'go away go away fucking customers go away its better its better please go away.'
na dit gekkenhuis, waarin elke dag weer een nieuwe episode is uit een tragikomisch theaterspel (ik heb nog niet eens verhaald over de klanten!) neem ik de metro naar mn marketresearch baan om daar twee uur lang alle namen en telefoonnummers van mensen te noteren die een Jaguar verkopen in heel Spanje. omdat het werk van elke werknemer stuk voor stuk doodsaai is, schurken links en rechts meisjes aan die een gesprekje beginnen. gister was t een duits meisje uit keulen die met me opliep tot aan de metro. vandaag was het een dominicaanse met een voorliefde voor vampiers (ja, wat de fak, ze had ook een hele enge bruine vlek op dr onderarm met allemaal haren eruit) die de halve wereld al heeft rondgereisd en die me vertelde dat je als engels leraar vijfduizend dollar per week in tokyo kunt verdienen. EFFE SERIEUS ZOVEEL.
daarnaast verblijdde ik mn amerikaanse 'bazin' (een lieftallig vrouwtje van eind twintig) door haar frustrerende zoektocht naar hebreeuwse native speakers te beeindigen, door vriend oran aka 'jew number one' mee te nemen. daarop begon ze me meteen meermaals te bedanken en toen ik wegging zei ze zelfs 'ok darling, when do i see you again?'
:D:D:D
alsof dit alles nog niet genoeg is heb ik morgenochtend om 9 uur (...'s ochtends ja...) een sollicitatiegesprek bij een organisatie die voetbalstatistieken bijhoudt. wat ik daar precies moet gaan doen weet ik niet. maar het bericht waarmee ze mensen lokten zei iets over dat men wedstrijden mocht gaan bezoeken van de Primera Division, Uefa Cup en Champions League (!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!). niet dat ik er meteen op reken heel europa door te mogen reizen of wat dan ook... maar alleen wat wedstrijden in camp nou zouden me al zielsgelukkig maken... ik ben zo benieuwd naar morgenochtend!
daarnaast begint mn estlandse collega prit (spreek uit: priet!) me steeds minder verbaal te behandelen en steeds meer in tonen en fluitsignalen. 'wash! clean! make drinks! take plates!' ik snap t wel. dit is de enige communicatie die hij gewend is. hij heeft een hond thuis die hij twee keer per dag uitlaat; 's ochtends als hij opstaat rond achten en 's avonds na twaalven als hij thuiskomt. wat een hondenleven. voor allebei. ik voel veel compassie voor m, waardoor ik t allemaal wel kan verdragen, zolang hij me niet aan gaat raken en duwen, terwijl hij naar me fluit. dan voel ik me echt als een hond.
klagen is, naast het houden van een hond, zijn favoriete hobby. 'the customers are trying to fuck me in the brain!' zei hij, terwijl hij een ananas aan het snijden was. 'drink water,' zei ik. 'it kills the headache.' 'no i dont like water! i dont like something that doesnt taste like anything. i drink beer! that is my water.' 'but beer gives you more headaches... it sucks the water out of your brain even more... thats why you have a headache.' 'no i dont have headache! i never have headache! its the customers! they want to fuck me in the brain!'
och, als jullie zijn gezichtje konden zien als er weer een paar toeristen buiten het bord bekijken met het menu van de dag er aandachtig door priet! opgekalkt... zijn gollem-gezichtje met van die lege, waterige, helderblauwe ogen deinsen dan weg in een duistere frons en hij mompelt kwaadaardig: 'go away go away fucking customers go away its better its better please go away.'
na dit gekkenhuis, waarin elke dag weer een nieuwe episode is uit een tragikomisch theaterspel (ik heb nog niet eens verhaald over de klanten!) neem ik de metro naar mn marketresearch baan om daar twee uur lang alle namen en telefoonnummers van mensen te noteren die een Jaguar verkopen in heel Spanje. omdat het werk van elke werknemer stuk voor stuk doodsaai is, schurken links en rechts meisjes aan die een gesprekje beginnen. gister was t een duits meisje uit keulen die met me opliep tot aan de metro. vandaag was het een dominicaanse met een voorliefde voor vampiers (ja, wat de fak, ze had ook een hele enge bruine vlek op dr onderarm met allemaal haren eruit) die de halve wereld al heeft rondgereisd en die me vertelde dat je als engels leraar vijfduizend dollar per week in tokyo kunt verdienen. EFFE SERIEUS ZOVEEL.
daarnaast verblijdde ik mn amerikaanse 'bazin' (een lieftallig vrouwtje van eind twintig) door haar frustrerende zoektocht naar hebreeuwse native speakers te beeindigen, door vriend oran aka 'jew number one' mee te nemen. daarop begon ze me meteen meermaals te bedanken en toen ik wegging zei ze zelfs 'ok darling, when do i see you again?'
:D:D:D
alsof dit alles nog niet genoeg is heb ik morgenochtend om 9 uur (...'s ochtends ja...) een sollicitatiegesprek bij een organisatie die voetbalstatistieken bijhoudt. wat ik daar precies moet gaan doen weet ik niet. maar het bericht waarmee ze mensen lokten zei iets over dat men wedstrijden mocht gaan bezoeken van de Primera Division, Uefa Cup en Champions League (!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!). niet dat ik er meteen op reken heel europa door te mogen reizen of wat dan ook... maar alleen wat wedstrijden in camp nou zouden me al zielsgelukkig maken... ik ben zo benieuwd naar morgenochtend!
lunes, 13 de agosto de 2007
arbeit macht dineros
vandaag m'n eerste werkdag afgelegd in een lunchrestaurant waar de eigenaar een finse homo is met een wenkbrauwpiercing en die vooral op zoek was naar een noord-europese mentaliteit, omdat m'n mexicaanse voorganger er een zogenaamd potje van maakte. hij flirtte continu met de (mannelijke) klanten en ging daarna elke dag naar een sauna, waar hij, zo zei de finse man die aardig radeloos klonk, twaalf penissen afzoog. in een sollicitatie van een uur werd de mexicaan afgeschilderd als een ramp, een chemische ramp zelfs, want hij gebruikte ook geen deo als hij uit de sauna kwam en zo werkte hij dan met een penetrante zweetlucht om zich heen.
daarnaast werkte er volgens de finse man vroeger een jamaicaanse kok, die hem de stuipen op het lijf joeg toen hij op een feest bij de finse man thuis plotseling zijn wilde rastaharen boven de planten die hij in het raamkozijn had staan begon uit te kloppen en daarbij luide kreten uitriep die volgens de finse man klonken als magische spreuken.
'everybody's crazy here!' riep hij. 'but not me! i'm not crazy!' waarna hij een eng lachje liet ontsnappen.
daarnaast kwam ene 'prit' er af en toe bij zitten, die het meeste werk scheen te verrichten. zo zag hij er ook uit: zuchtend en steunend greep hij continu zijn hoofd vast. op de vraag van de finse man wat hij van mij vond haalde hij zijn schouders op en hij leek er vooral op gebrand dat ik spaans sprak. vlug begon hij wat zinnen spaans op me af te vuren, die ik overigens allemaal wel verstond en ik beantwoordde ze vluchtig. hoewel m'n spaans nog lang niet naar behoren is, kan ik toch al redelijk oppervlakkige gesprekjes voltooien. het resultaat leek hem onverschillig te laten, want hij greep alweer naar zijn hoofd. tussen zijn ogen zat een grote pukkel.
met zekere bedenkingen accepteerde ik uiteindelijk de baan. timme, die ook bij het sollicitatiegesprek was, zei: 'wacht de eerste dag maar af, voordat je kijkt of het echt wat is.' overigens was de finse man bijzonder gesteld op timme, die naar het schijnt een gaymagnet schijnt te zijn. om alle grapjes van timme lachte de finse man hartelijk, zelfs al waren ze niet eens grappig.
vandaag was de eerste werkdag. het viel allemaal wel mee. daarnaast kreeg ik meteen mn geld. het astronomische bedrag van 40 euro. vijf euro per uur verdien ik ja. dat schijnt normaal te zijn hier. ach ja. twee weken mag ik werken in het lunchrestaurant. misschien dat ik er nog een weekje extra bij mag doen.
ook heb ik tegenwoordig een baan bij marketresearch. ik werk daar voor microsoft services. 9 uur per week moet ik mensen in holland bellen om een klantentevredenheidsonderzoek te verrichten. daar verdien ik zes euro per uur. de komende weken is het zaak even enkele duiten te cashen. het einde van de maand nadert. ik heb nog geen nieuwe kamer, maar nu in ieder geval wel weer zicht op geld.
dan wil ik nu besluiten met twee melige gesprekjes/gebeurtenissen tussen timme en ik om aan te tonen hoe erg we het hier samen naar onze zin hebben. kehuha!
-------
"Hoe zit m'n haar?" zei ik tegen Timme 'roodborstje' H, terwijl ik, zonder naar hem te luisteren, de tussenstand al eigenhandig polste in de reflectie van de plastieken metroruit. Het stelde me niet gerust. Ik zag er naar mijn bescheiden mening uit als een krans ingewanden om de bloeddoorlopen stierennek van een Stalinistische docent. Ik zuchtte. "M'n enige redding is nog om heel vies te gaan kijken," zei ik, terwijl mijn bovenlip zich langzaam opkrulde als een blikje ansjovis dat over de datum is. Met een wereldverachtende blik mat ik het meisje voor me op, terwijl mijn ogen over haar lichaam heenzwommen als rauwe eieren.
We stapten uit bij metrostation Fontana, aangezien dat het epicentrum van mijn stadsverwoestende aanwezigheid markeerde. We liepen richting de roltrappen en een wulpse deerne passeerde ons in een aanlokkelijkheid die zich vasthaakte aan het roomzwarte midden van onze weke oogvlakken. "O God," huilde ik. "Daar gaat m'n prostaat weer met me aan de haal." Ik sloeg mijn hoofd ten hemel. "Hoe durf je!" riep ik uit.
-------
"Kun je me even pijpen?" zei ik. We lagen in bed. Het was praktisch half twaalf. 's Nachts welteverstaan. Klaas Vaak naderde met grove schreden.
"Daar heb ik nou echt geen zin in," zei hij. Een naar gevoel bekroop me.
"Wat ben je toch eigenlijk een lui joch," wierp ik hem toe. "Wel een beetje naar Barcelona komen, zeker. Maar werken ho maar. Ik laat je in m'n bed slapen, ik laat je m'n eten en drinken betalen en ik leer je de tafel van vier. En wat krijg ik? De hond in de pot en de kat in de zak."
Hij grijnsde en zei: "Wat zijn we toch eigenlijk twee genieen."
"Ja," zei ik. "Maar ik heb wel een heel lelijk laken." Ik trok het gestreepte vod over me heen en nestelde me in de foetushouding. "Maar je hebt gelijk. Het geheim van onze genialiteit ligt er in besloten dat we niet nadenken en de macht uit handen geven. Daardoor worden we pionnen in een schaakspel van onbekende grootmeesters."
"Maar je moet toch juist zelf de macht grijpen?" sprak hij onbegrijpend. Buiten bliksemde het, waardoor zijn frons kortstondig werd opgelicht, de charlatan.
"Hoe doe je dat dan," vroeg ik. "De macht grijpen?"
"Afpakken."
"Van wie?"
"Van Balkenende."
daarnaast werkte er volgens de finse man vroeger een jamaicaanse kok, die hem de stuipen op het lijf joeg toen hij op een feest bij de finse man thuis plotseling zijn wilde rastaharen boven de planten die hij in het raamkozijn had staan begon uit te kloppen en daarbij luide kreten uitriep die volgens de finse man klonken als magische spreuken.
'everybody's crazy here!' riep hij. 'but not me! i'm not crazy!' waarna hij een eng lachje liet ontsnappen.
daarnaast kwam ene 'prit' er af en toe bij zitten, die het meeste werk scheen te verrichten. zo zag hij er ook uit: zuchtend en steunend greep hij continu zijn hoofd vast. op de vraag van de finse man wat hij van mij vond haalde hij zijn schouders op en hij leek er vooral op gebrand dat ik spaans sprak. vlug begon hij wat zinnen spaans op me af te vuren, die ik overigens allemaal wel verstond en ik beantwoordde ze vluchtig. hoewel m'n spaans nog lang niet naar behoren is, kan ik toch al redelijk oppervlakkige gesprekjes voltooien. het resultaat leek hem onverschillig te laten, want hij greep alweer naar zijn hoofd. tussen zijn ogen zat een grote pukkel.
met zekere bedenkingen accepteerde ik uiteindelijk de baan. timme, die ook bij het sollicitatiegesprek was, zei: 'wacht de eerste dag maar af, voordat je kijkt of het echt wat is.' overigens was de finse man bijzonder gesteld op timme, die naar het schijnt een gaymagnet schijnt te zijn. om alle grapjes van timme lachte de finse man hartelijk, zelfs al waren ze niet eens grappig.
vandaag was de eerste werkdag. het viel allemaal wel mee. daarnaast kreeg ik meteen mn geld. het astronomische bedrag van 40 euro. vijf euro per uur verdien ik ja. dat schijnt normaal te zijn hier. ach ja. twee weken mag ik werken in het lunchrestaurant. misschien dat ik er nog een weekje extra bij mag doen.
ook heb ik tegenwoordig een baan bij marketresearch. ik werk daar voor microsoft services. 9 uur per week moet ik mensen in holland bellen om een klantentevredenheidsonderzoek te verrichten. daar verdien ik zes euro per uur. de komende weken is het zaak even enkele duiten te cashen. het einde van de maand nadert. ik heb nog geen nieuwe kamer, maar nu in ieder geval wel weer zicht op geld.
dan wil ik nu besluiten met twee melige gesprekjes/gebeurtenissen tussen timme en ik om aan te tonen hoe erg we het hier samen naar onze zin hebben. kehuha!
-------
"Hoe zit m'n haar?" zei ik tegen Timme 'roodborstje' H, terwijl ik, zonder naar hem te luisteren, de tussenstand al eigenhandig polste in de reflectie van de plastieken metroruit. Het stelde me niet gerust. Ik zag er naar mijn bescheiden mening uit als een krans ingewanden om de bloeddoorlopen stierennek van een Stalinistische docent. Ik zuchtte. "M'n enige redding is nog om heel vies te gaan kijken," zei ik, terwijl mijn bovenlip zich langzaam opkrulde als een blikje ansjovis dat over de datum is. Met een wereldverachtende blik mat ik het meisje voor me op, terwijl mijn ogen over haar lichaam heenzwommen als rauwe eieren.
We stapten uit bij metrostation Fontana, aangezien dat het epicentrum van mijn stadsverwoestende aanwezigheid markeerde. We liepen richting de roltrappen en een wulpse deerne passeerde ons in een aanlokkelijkheid die zich vasthaakte aan het roomzwarte midden van onze weke oogvlakken. "O God," huilde ik. "Daar gaat m'n prostaat weer met me aan de haal." Ik sloeg mijn hoofd ten hemel. "Hoe durf je!" riep ik uit.
-------
"Kun je me even pijpen?" zei ik. We lagen in bed. Het was praktisch half twaalf. 's Nachts welteverstaan. Klaas Vaak naderde met grove schreden.
"Daar heb ik nou echt geen zin in," zei hij. Een naar gevoel bekroop me.
"Wat ben je toch eigenlijk een lui joch," wierp ik hem toe. "Wel een beetje naar Barcelona komen, zeker. Maar werken ho maar. Ik laat je in m'n bed slapen, ik laat je m'n eten en drinken betalen en ik leer je de tafel van vier. En wat krijg ik? De hond in de pot en de kat in de zak."
Hij grijnsde en zei: "Wat zijn we toch eigenlijk twee genieen."
"Ja," zei ik. "Maar ik heb wel een heel lelijk laken." Ik trok het gestreepte vod over me heen en nestelde me in de foetushouding. "Maar je hebt gelijk. Het geheim van onze genialiteit ligt er in besloten dat we niet nadenken en de macht uit handen geven. Daardoor worden we pionnen in een schaakspel van onbekende grootmeesters."
"Maar je moet toch juist zelf de macht grijpen?" sprak hij onbegrijpend. Buiten bliksemde het, waardoor zijn frons kortstondig werd opgelicht, de charlatan.
"Hoe doe je dat dan," vroeg ik. "De macht grijpen?"
"Afpakken."
"Van wie?"
"Van Balkenende."
sábado, 4 de agosto de 2007
o lord!
ik zit nu al enkele dagen tegen de financiele nulgrens aan te hikken, maar ik vind continu mensen die allerlei dingen voor me betalen. ik doe er niets voor. ze komen naar mij, als muggen op een gloeilamp. gister financierde de kortstondig bezoekende manon bier, fanta, chips, cornflakes, melk en god weet wat nog meer. vandaag trakteerde een vriend van oran (mn nieuwe beste vriend in wording na het vertrek van caity) me op whiskey-cola, patatas bravas en aten we eerder bij oran al gezamenlijk drie pizza's, een tortilla-patata, onder het genot van bier en champagne. het is werkelijk wonderbaarlijk om zo door het leven te kunnen gaan.
nadat ik oran over de geneugden van yoga vertelde en ik hem zo ver heb gekregen naar bikram yoga te gaan (of eigenlijk gaan we morgen naar ciutadella park om het daar te doen), drukte hij mij een 'filosofisch boek' onder de neus dat hij al zo'n twee jaar aan het lezen was. het was te merken: het was vrijwel geheel uit elkaar gevallen en de stukken die er half uitvielen toen hij het me overhandigde bezaten driftige onderstrepingen en fluorescerende markeringen. voorzichtig opende ik het 'filosofische boek' en daar lachte me onmiddellijk een foto van een indier aan, die me alles behalve vreemd was: sri nisargadatta maharaj. het boek was 'i am that, conversations with sri nisargadatta maharaj.' verbaasd keek ik hem aan.
'are you kidding me? you're into this?'
'yeh ive been reading this for two years now. i love it.'
en alsof het nog niet genoeg is zingt limp bizkit op het moment dat ik dit type 'everything happens for a reason.' hallelujah, amen en om shanti, niggaaah.
overigens, on a complete different sidenote, ben ik erachter gekomen wat limp bizkit betekent. het is een spelletje dat jongens in amerika schijnen te spelen en dat ook wel 'ookie cookie' genoemd wordt. men staat in een cirkel om een koekje heen en trekt zichzelf af, waarna ze klaarkomen op het koekje. de laatste die het vruchtbare vocht op het koekje kwakt, moet het koekje opeten. misschien een leuk idee voor oktober, wanneer hopelijk timo, alex, vincent, ruben, tinus en weet ik wie nog meer op bezoek komen! :D ha-ha! grapje! echt waar!
ruben en maryann hebben trouwens al bevestigd langs te zullen komen. vet! ik verheug me nu al!
maar goed. ik zei het al. caity is weg en dat was in het begin wel even wennen. na twee maanden haar haast elke dag te hebben gezien, zat ik in de eerste dagen na haar vertrek wel even in een zwart gaatje. geen telefoon meer die rinkelde in de gang, waarna ik die mooie stem van haar in mn oortje mocht horen galmen. geen uitgebreide etentjes op haar dakterras meer. geen geposeer meer, terwijl ze me schildert en ondertussen de muziek duizend keer verandert en me sommeert om m'n hoofd net een fractie meer naar links te doen, of nee toch naar rechts, of nee iets meer omhoog, iets omlaag en dan 'yes perfect!' roept, waarna ze rustig kleurtjes gaat mengen en ik krampachtig mijn positie vast probeer te houden.
ik mis haar wel. heus wel.
o lordy bogordy! holy moly!
caity is weg, mike zit in gallicie en laini werkt elke dag; de amerikaanse invasie die mijn vriendengroep aanvankelijk was, lijkt even weggeebt en heeft nu plaatsgemaakt voor een israelische. oran is israelisch en ik maakte vandaag kennis met twee andere israeli's. tal en erel. hebreeuws is een mooie taal. ik heb het vooral vandaag veel gehoord. maar het heeft ook iets mysterieus. taal van de duivel, noemde pepe het. pepe is een spanjaard die oran in mexico leerde kennen. oran, hoewel net als ik slechts 24 jaar, heeft de halve wereld al rondgezworven. maar daar kleeft een verhaaltje aan. hij zat in het leger. dat is verplicht in israel... voor zowel man als vrouw. gezeten op de achterbank van een legerwagen verloor de bestuurder de controle over het stuur en sloeg over de kop. omdat er achterin geen gordels waren, werd oran uit het auto'tje geslingerd, waarna de auto een ogenblik z'n heup schampte. een groot litteken en een mank loopje herinneren hem daar dagelijks aan, maar omdat het niet zijn fout was dat er geen gordels achterin de auto zaten (de andere twee mankeerden niets, omdat ze wel gordels hadden) vergoedt de israelische overheid hem tot op de dag van vandaag met een som geld waardoor hij elke maand rond kan komen. een geluk bij een ongeluk. zo kan hij nu de wereld rondreizen en af en toe zorgen voor arme, hollandsche jongens zoals ik.
gister ontmoette ik de canadeze mathieu, de goddelijke reiziger die ik in het circus in amsterdam leerde kennen. hij blijft hier een maand en vertrekt daarna weer naar frankrijk. de kamer die dan vrijkomt kan ik dan hoogstwaarschijnlijk bevolken, zei hij. hij stelde me al onmiddellijk voor aan de jongens die dan mn huisgenoten zullen worden. vlakbij sagrada familia. een brit en een australier. aardige jongetjes. en de prijs is niks; 200 euro. qua huisvesting heb ik hier nog geen tegenslag gekend. karma?
hoe dan ook, hier was weer even een update vanuit het zonnige barcelona, mede op aandringen van maryann. wist je trouwens, mary, dat ze hier in de kleine supermarktjes hier haast overal samosa's verkopen? hoe is het mogelijk, niet waar? anyway, hopelijk is het weer nu iets beter in nederland.
voor de rest ga ik nu een ernstig gebed plaatsen in de hoop de perfecte baan te krijgen, die ik onlangs op loquo tegenkwam: HET BEZOEKEN VAN PRIMERA DIVISION, UEFA-CUP EN CHAMPIONS LEAGUE WEDSTRIJDEN om dan de wedstrijd te registreren of wat dan ook. IK BEDOEL MAAR. op mijn lijf geschreven die baan. dus ik mailde ze al van: jongens, stop met zoeken: I AM YOUR GUY. FUTBOL ESTA EN MI CORAZON COMO SANGRE!
nu maar afwachten. of zoals oran zei: keep bugging them. keep mailing them. thats what they want here. overigens is hij ook nog steeds werkeloos.
o ja en 8 augustus komt timme op bezoek, mijn favoriete boytoy. rechtsboven staat een link naar zijn wilde avonturen in het machtige ghana.
ik vermaak me voorlopig nog prima hier.
nadat ik oran over de geneugden van yoga vertelde en ik hem zo ver heb gekregen naar bikram yoga te gaan (of eigenlijk gaan we morgen naar ciutadella park om het daar te doen), drukte hij mij een 'filosofisch boek' onder de neus dat hij al zo'n twee jaar aan het lezen was. het was te merken: het was vrijwel geheel uit elkaar gevallen en de stukken die er half uitvielen toen hij het me overhandigde bezaten driftige onderstrepingen en fluorescerende markeringen. voorzichtig opende ik het 'filosofische boek' en daar lachte me onmiddellijk een foto van een indier aan, die me alles behalve vreemd was: sri nisargadatta maharaj. het boek was 'i am that, conversations with sri nisargadatta maharaj.' verbaasd keek ik hem aan.
'are you kidding me? you're into this?'
'yeh ive been reading this for two years now. i love it.'
en alsof het nog niet genoeg is zingt limp bizkit op het moment dat ik dit type 'everything happens for a reason.' hallelujah, amen en om shanti, niggaaah.
overigens, on a complete different sidenote, ben ik erachter gekomen wat limp bizkit betekent. het is een spelletje dat jongens in amerika schijnen te spelen en dat ook wel 'ookie cookie' genoemd wordt. men staat in een cirkel om een koekje heen en trekt zichzelf af, waarna ze klaarkomen op het koekje. de laatste die het vruchtbare vocht op het koekje kwakt, moet het koekje opeten. misschien een leuk idee voor oktober, wanneer hopelijk timo, alex, vincent, ruben, tinus en weet ik wie nog meer op bezoek komen! :D ha-ha! grapje! echt waar!
ruben en maryann hebben trouwens al bevestigd langs te zullen komen. vet! ik verheug me nu al!
maar goed. ik zei het al. caity is weg en dat was in het begin wel even wennen. na twee maanden haar haast elke dag te hebben gezien, zat ik in de eerste dagen na haar vertrek wel even in een zwart gaatje. geen telefoon meer die rinkelde in de gang, waarna ik die mooie stem van haar in mn oortje mocht horen galmen. geen uitgebreide etentjes op haar dakterras meer. geen geposeer meer, terwijl ze me schildert en ondertussen de muziek duizend keer verandert en me sommeert om m'n hoofd net een fractie meer naar links te doen, of nee toch naar rechts, of nee iets meer omhoog, iets omlaag en dan 'yes perfect!' roept, waarna ze rustig kleurtjes gaat mengen en ik krampachtig mijn positie vast probeer te houden.
ik mis haar wel. heus wel.
o lordy bogordy! holy moly!
caity is weg, mike zit in gallicie en laini werkt elke dag; de amerikaanse invasie die mijn vriendengroep aanvankelijk was, lijkt even weggeebt en heeft nu plaatsgemaakt voor een israelische. oran is israelisch en ik maakte vandaag kennis met twee andere israeli's. tal en erel. hebreeuws is een mooie taal. ik heb het vooral vandaag veel gehoord. maar het heeft ook iets mysterieus. taal van de duivel, noemde pepe het. pepe is een spanjaard die oran in mexico leerde kennen. oran, hoewel net als ik slechts 24 jaar, heeft de halve wereld al rondgezworven. maar daar kleeft een verhaaltje aan. hij zat in het leger. dat is verplicht in israel... voor zowel man als vrouw. gezeten op de achterbank van een legerwagen verloor de bestuurder de controle over het stuur en sloeg over de kop. omdat er achterin geen gordels waren, werd oran uit het auto'tje geslingerd, waarna de auto een ogenblik z'n heup schampte. een groot litteken en een mank loopje herinneren hem daar dagelijks aan, maar omdat het niet zijn fout was dat er geen gordels achterin de auto zaten (de andere twee mankeerden niets, omdat ze wel gordels hadden) vergoedt de israelische overheid hem tot op de dag van vandaag met een som geld waardoor hij elke maand rond kan komen. een geluk bij een ongeluk. zo kan hij nu de wereld rondreizen en af en toe zorgen voor arme, hollandsche jongens zoals ik.
gister ontmoette ik de canadeze mathieu, de goddelijke reiziger die ik in het circus in amsterdam leerde kennen. hij blijft hier een maand en vertrekt daarna weer naar frankrijk. de kamer die dan vrijkomt kan ik dan hoogstwaarschijnlijk bevolken, zei hij. hij stelde me al onmiddellijk voor aan de jongens die dan mn huisgenoten zullen worden. vlakbij sagrada familia. een brit en een australier. aardige jongetjes. en de prijs is niks; 200 euro. qua huisvesting heb ik hier nog geen tegenslag gekend. karma?
hoe dan ook, hier was weer even een update vanuit het zonnige barcelona, mede op aandringen van maryann. wist je trouwens, mary, dat ze hier in de kleine supermarktjes hier haast overal samosa's verkopen? hoe is het mogelijk, niet waar? anyway, hopelijk is het weer nu iets beter in nederland.
voor de rest ga ik nu een ernstig gebed plaatsen in de hoop de perfecte baan te krijgen, die ik onlangs op loquo tegenkwam: HET BEZOEKEN VAN PRIMERA DIVISION, UEFA-CUP EN CHAMPIONS LEAGUE WEDSTRIJDEN om dan de wedstrijd te registreren of wat dan ook. IK BEDOEL MAAR. op mijn lijf geschreven die baan. dus ik mailde ze al van: jongens, stop met zoeken: I AM YOUR GUY. FUTBOL ESTA EN MI CORAZON COMO SANGRE!
nu maar afwachten. of zoals oran zei: keep bugging them. keep mailing them. thats what they want here. overigens is hij ook nog steeds werkeloos.
o ja en 8 augustus komt timme op bezoek, mijn favoriete boytoy. rechtsboven staat een link naar zijn wilde avonturen in het machtige ghana.
ik vermaak me voorlopig nog prima hier.
viernes, 27 de julio de 2007
martes, 17 de julio de 2007
gister begon ik als salesman op het strand van barcelona. ik verkoop kaartjes voor de club pacha. een zeer hippe en trendy uitgaansgelegenheid in een villa ergens. 5 euro per kaartje, waar ik 4 euro van mag houden. mn saleskwaliteiten zijn alleen niet echt om over naar huis te schrijven. zo probeerde ik onlangs iemand te vertellen waarom yoga zo goed was en hoorde ik mezelf zeggen: 'its like dying... but than you don't.'
ze had er al meteen geen zin meer in. caity is wat dat betreft wat beter. toen haar gevraagd wat ze leuk aan yoga vond zei ze: 'after ive done yoga every step i take feels like a mini-orgasm.'
ik had gister veel gesprekjes met vooral veel meisjes, maar als puntje bij paaltje kwam dan hadden ze of geen geld, of hadden ze al andere plannen, of ze wilde nu nog niet iets beslissen voor de avond, of ze hielden eigenlijk van johnny cash-muziek. als ik nu nog mn telefoon had dan had ik ze kunnen zeggen dat ze me hadden kunnen bellen. later. en bovendien hadden ze dan mn telefoonnr. rr. rr.
vandaag de herkansing. ik weet dat het kan. het is mogelijk. een jongen verkocht er gister 25. dat is 100 euro in 2 uur werk. uiteraard had hij een smoothtalk going on en een vreselijk glad uiterlijk. maar ik weet dat ik t ook moet kunnen. ergens. diep van binnen. of eigenlijk juist heel erg aan de oppervlakte.
gisteren heeft caity mn haar geknipt. ik zei dat ze het alleen wat uit moest dunnen en de puntjes uit moest nemen. toen ik de plukken haar echter als dikke vlokken bruine sneeuw voor mn ogen naar beneden zag vallen, wist ik dat er weer iets onherroepelijks aan het gebeuren was. ze heeft er iets van 5 centimeter afgehaald: dat is vijf maanden groeitijd!
het vertrouwen dat ik soms in mensen stel is onbegrijpelijk weids en onbegrensd.
het resultaat is dat t nu wel wat frisser oogt, wat zich wellicht kan vertalen in winst op t strand, zometeen, als ik wederom een poging zal ondernemen enkele mensen de pacha in te bonjouren. moge god het willen. jammer genoeg mis ik dan wel de tour de france. rasmussen in t geel! hup rabo!
o o o. wat een avonturen. ik heb nog 30 euro.
ze had er al meteen geen zin meer in. caity is wat dat betreft wat beter. toen haar gevraagd wat ze leuk aan yoga vond zei ze: 'after ive done yoga every step i take feels like a mini-orgasm.'
ik had gister veel gesprekjes met vooral veel meisjes, maar als puntje bij paaltje kwam dan hadden ze of geen geld, of hadden ze al andere plannen, of ze wilde nu nog niet iets beslissen voor de avond, of ze hielden eigenlijk van johnny cash-muziek. als ik nu nog mn telefoon had dan had ik ze kunnen zeggen dat ze me hadden kunnen bellen. later. en bovendien hadden ze dan mn telefoonnr. rr. rr.
vandaag de herkansing. ik weet dat het kan. het is mogelijk. een jongen verkocht er gister 25. dat is 100 euro in 2 uur werk. uiteraard had hij een smoothtalk going on en een vreselijk glad uiterlijk. maar ik weet dat ik t ook moet kunnen. ergens. diep van binnen. of eigenlijk juist heel erg aan de oppervlakte.
gisteren heeft caity mn haar geknipt. ik zei dat ze het alleen wat uit moest dunnen en de puntjes uit moest nemen. toen ik de plukken haar echter als dikke vlokken bruine sneeuw voor mn ogen naar beneden zag vallen, wist ik dat er weer iets onherroepelijks aan het gebeuren was. ze heeft er iets van 5 centimeter afgehaald: dat is vijf maanden groeitijd!
het vertrouwen dat ik soms in mensen stel is onbegrijpelijk weids en onbegrensd.
het resultaat is dat t nu wel wat frisser oogt, wat zich wellicht kan vertalen in winst op t strand, zometeen, als ik wederom een poging zal ondernemen enkele mensen de pacha in te bonjouren. moge god het willen. jammer genoeg mis ik dan wel de tour de france. rasmussen in t geel! hup rabo!
o o o. wat een avonturen. ik heb nog 30 euro.
martes, 10 de julio de 2007
friends
een van de grappigste gasten die ik hier heb leren kennen heette jonathan en hij kwam uit chicago. deze man kon over werkelijk ALLES lullen als brugman. ooit werd hem gevraagd of hij soms iets kon vertellen over de binnenkant van een tennisbal en onmiddellijk begon hij te filosoferen over de verschrikkelijke geur die er zijns inziens in de tennisbal moest huizen en met een vanzelfsprekendheid alsof hij het er elke dag over had.
elke keer als ik hem ontmoette, maakten we bizarre dingen mee. via hem kwam ik in de krant te staan en hij was erbij toen de gekke vrouw alleen ging dansen en hij was erbij toen caity tijdens het skinnydippen werd gebeten door een kwal, waar ze nu nog steeds, weken later, last van heeft en dat ze meermaals betitelde als ´het ergste dat haar ooit is overkomen,´al spreekt ze dat doorgaans uit met een stralende glimlach (en geloof me, die straalt als een malle).
net zoals hij zomaar in mn leven kwam, viel hij erweer uit. waarschijnlijk was zn telefoon ook gestolen, want ik kon hem telefonisch niet meer bereiken na sant juan en niet veel later zou hij terugkeren naar chicago. enige hoop dat ik nog contact met hem zal kunnen opnemen is via de krant waar hij werkte.
de mensen hier komen en gaan. je ontmoet er zoveel en met sommigen voel je echt een band, met sommigen is het wat oppervlakkiger.
sinds een aantal keer (lees drie) eet ik af en toe chinees na een yogales met ene david wasserman uit munchen. een echte beier in hart en nieren die een soort aangeboren mega enthousiasme heeft. ¨dude, thats awesome!!¨ roept hij zodra hem iets bevalt. hij is zowat twee meter, gemillimeterd haar en als hij duits praat lig ik van binnen in deuk. ´david wasserman steigersternte!´
vandaag zaten we voor de derde keer te dineren bij de goedkope chinees nabij yoga, toen hij voorstelde om van de lente met de fiets naar india te gaan. hij was volledig serieus. zijn ogen begonnen al te fonkelen bij het idee. ¨and you know, you can write about it, it will be awesome!¨ uiteraard nam ik het idee ter harte. ¨yes, it would be awesome indeed.¨ het idee ontroerde me. het zou zomaar kunnen. op de fiets naar india.
nu vroeg ik me af hoe hij op het idee kwam. nou, zei hij, hij had op de televisie gezien hoe een duitser dat reeds voltooid had en nu met zijn lul aan het rollen was temidden van een stel hindoes om de wereld te tonen dat we zonder seks konden. al zou hij dat zelf nooit doen, uiteraard.
zo bevind ik me nu in het kielzog van de spraakwatervallen van jonathan uit chicago met de dromerijen van een duitse afstammeling van de waffen ss. het houdt me in leven. there´s people out there doing the same thing i do. living their dreams.
elke keer als ik hem ontmoette, maakten we bizarre dingen mee. via hem kwam ik in de krant te staan en hij was erbij toen de gekke vrouw alleen ging dansen en hij was erbij toen caity tijdens het skinnydippen werd gebeten door een kwal, waar ze nu nog steeds, weken later, last van heeft en dat ze meermaals betitelde als ´het ergste dat haar ooit is overkomen,´al spreekt ze dat doorgaans uit met een stralende glimlach (en geloof me, die straalt als een malle).
net zoals hij zomaar in mn leven kwam, viel hij erweer uit. waarschijnlijk was zn telefoon ook gestolen, want ik kon hem telefonisch niet meer bereiken na sant juan en niet veel later zou hij terugkeren naar chicago. enige hoop dat ik nog contact met hem zal kunnen opnemen is via de krant waar hij werkte.
de mensen hier komen en gaan. je ontmoet er zoveel en met sommigen voel je echt een band, met sommigen is het wat oppervlakkiger.
sinds een aantal keer (lees drie) eet ik af en toe chinees na een yogales met ene david wasserman uit munchen. een echte beier in hart en nieren die een soort aangeboren mega enthousiasme heeft. ¨dude, thats awesome!!¨ roept hij zodra hem iets bevalt. hij is zowat twee meter, gemillimeterd haar en als hij duits praat lig ik van binnen in deuk. ´david wasserman steigersternte!´
vandaag zaten we voor de derde keer te dineren bij de goedkope chinees nabij yoga, toen hij voorstelde om van de lente met de fiets naar india te gaan. hij was volledig serieus. zijn ogen begonnen al te fonkelen bij het idee. ¨and you know, you can write about it, it will be awesome!¨ uiteraard nam ik het idee ter harte. ¨yes, it would be awesome indeed.¨ het idee ontroerde me. het zou zomaar kunnen. op de fiets naar india.
nu vroeg ik me af hoe hij op het idee kwam. nou, zei hij, hij had op de televisie gezien hoe een duitser dat reeds voltooid had en nu met zijn lul aan het rollen was temidden van een stel hindoes om de wereld te tonen dat we zonder seks konden. al zou hij dat zelf nooit doen, uiteraard.
zo bevind ik me nu in het kielzog van de spraakwatervallen van jonathan uit chicago met de dromerijen van een duitse afstammeling van de waffen ss. het houdt me in leven. there´s people out there doing the same thing i do. living their dreams.
jueves, 5 de julio de 2007
nie
deze week ben ik achter mn NIE kaart aangegaan. het is verplicht als je hier wil werken om zo´n kaart te hebben, is mij verteld, al gaan er ook verhalen de ronde dat je paspoort voldoende is om aan t werk te komen, maar betaal je dan gewoon 25% belasting. en anders maar iets van 10.
het waarachtig mooie aan het regelen van dit papierwerk is dat je al om half 7 ´s ochtends in de rij moet gaan staan bij een gebouw aan een zevenbaans autoweg, terwijl het kantoor pas om 9 uur opengaat. gisteren had ik een feestje op het dakterras van het nieuwe huis van caity en aangezien dat zolang doorging, besloot ik meteen door te gaan naar het gebouw waar je de NIE kunt ophalen.
ik had het al een keer eerder geprobeerd met mn schotse huisgenote dania, maar toen we daar om half 11 kwamen werden we weggestuurd, omdat het maximum aantal mensen was bereikt voor die dag. en dat terwijl ze tot half 6 geopend zijn.
overigens moet je voor het verkrijgen van de benodigde papieren je paspoort meenemen en twee kopieen van dat paspoort. vervolgens betaal je 7 euro belasting en krijg je een bewijs dat je dat betaald hebt en moet je naar de politie met twee pasfoto´s, waar je naast je NIE weer een kaartje meekrijgt en je weer naar een derde instantie af moet reizen om je sociale verzekeringnummer aan te vragen. zoals je merkt ben je daar al gauw wat dagen mee bezig. temeer er daar karrevrachten aan mensen elke dag voor de deur staan te wachten. leve de bureaucratie.
daar zat ik dan dus om 7 uur ´s ochtends met walmen wodka, whiskey, bier en wijn om me heen dampend. ik leek meer op een lopend traangasincident dan op de persoon die doorgaans dapper door het leven dartelt als jurriaan fakking reinders. niet geheel toevallig ging het ook nog eens regenen en daar zit je dan. in hartje barcelona. met je NIE-loze anus.
een meisje dat er uit zag als een zacht, vleesgeworden briesje in een roemeense vallei, met een opkrullend bovenlipje en grote bruine ogen, zat naast me en begon tegen me te praten in horten spaans. ze bleek uit rouen (frankrijk, vlakbij parijs) te komen en ze zou gaan werken als serveerster in sitges. ze heette liberté, want haar ouders waren vroeger anarchist. haar broertje heeft als derde naam anarchaista.
samen wachtten we tot de rij langzaam oploste en toen we eindelijk aan de beurt waren zei de man bij de ingang dat er vandaag geen NIE-gegevens verkregen konden worden, omdat de computer kapot was.
ik ervoer het haast als logisch. ik vroeg het email adres van liberté en stiefelde huiswaarts, waar ik onmiddellijk in een diepe slaap viel.
ik heb echt zo´n zin in patatas bravas.
het waarachtig mooie aan het regelen van dit papierwerk is dat je al om half 7 ´s ochtends in de rij moet gaan staan bij een gebouw aan een zevenbaans autoweg, terwijl het kantoor pas om 9 uur opengaat. gisteren had ik een feestje op het dakterras van het nieuwe huis van caity en aangezien dat zolang doorging, besloot ik meteen door te gaan naar het gebouw waar je de NIE kunt ophalen.
ik had het al een keer eerder geprobeerd met mn schotse huisgenote dania, maar toen we daar om half 11 kwamen werden we weggestuurd, omdat het maximum aantal mensen was bereikt voor die dag. en dat terwijl ze tot half 6 geopend zijn.
overigens moet je voor het verkrijgen van de benodigde papieren je paspoort meenemen en twee kopieen van dat paspoort. vervolgens betaal je 7 euro belasting en krijg je een bewijs dat je dat betaald hebt en moet je naar de politie met twee pasfoto´s, waar je naast je NIE weer een kaartje meekrijgt en je weer naar een derde instantie af moet reizen om je sociale verzekeringnummer aan te vragen. zoals je merkt ben je daar al gauw wat dagen mee bezig. temeer er daar karrevrachten aan mensen elke dag voor de deur staan te wachten. leve de bureaucratie.
daar zat ik dan dus om 7 uur ´s ochtends met walmen wodka, whiskey, bier en wijn om me heen dampend. ik leek meer op een lopend traangasincident dan op de persoon die doorgaans dapper door het leven dartelt als jurriaan fakking reinders. niet geheel toevallig ging het ook nog eens regenen en daar zit je dan. in hartje barcelona. met je NIE-loze anus.
een meisje dat er uit zag als een zacht, vleesgeworden briesje in een roemeense vallei, met een opkrullend bovenlipje en grote bruine ogen, zat naast me en begon tegen me te praten in horten spaans. ze bleek uit rouen (frankrijk, vlakbij parijs) te komen en ze zou gaan werken als serveerster in sitges. ze heette liberté, want haar ouders waren vroeger anarchist. haar broertje heeft als derde naam anarchaista.
samen wachtten we tot de rij langzaam oploste en toen we eindelijk aan de beurt waren zei de man bij de ingang dat er vandaag geen NIE-gegevens verkregen konden worden, omdat de computer kapot was.
ik ervoer het haast als logisch. ik vroeg het email adres van liberté en stiefelde huiswaarts, waar ik onmiddellijk in een diepe slaap viel.
ik heb echt zo´n zin in patatas bravas.
lunes, 2 de julio de 2007
ok. eerste tegenslag. telefoon gestolen. hoewel het een aardig ding was, is t vooral onhandig qua werk zoeken dat ie nu in een of andere spaanse rattenkop zn takke is beland.
gister heb ik met caity en mike (een amerikaanse vriend) the big lebowski zitten kijken onderwijl een eigen mix van wodka, baileys en melk te drinken omdat we geen kahlua konden vinden.
zit nu met mn nieuwe schotse huisgenote dania wodka jus te drinken ter gelegenheid van haar amerikaanse vriendin bryan. ze houden van jimi hendrix, ben harper, portishead, manu chao en tool! awesome! i love meeting all these people.
overigens had ik vandaag een sollicatiegesprek met een teringlekker wijf. wie weet wordt t wat. het werk bedoel ik. ;) morgen heb ik ws t tweede gesprek. dutch customer service. fulltime. 1100 per maand. worth a try.
word.
gister heb ik met caity en mike (een amerikaanse vriend) the big lebowski zitten kijken onderwijl een eigen mix van wodka, baileys en melk te drinken omdat we geen kahlua konden vinden.
zit nu met mn nieuwe schotse huisgenote dania wodka jus te drinken ter gelegenheid van haar amerikaanse vriendin bryan. ze houden van jimi hendrix, ben harper, portishead, manu chao en tool! awesome! i love meeting all these people.
overigens had ik vandaag een sollicatiegesprek met een teringlekker wijf. wie weet wordt t wat. het werk bedoel ik. ;) morgen heb ik ws t tweede gesprek. dutch customer service. fulltime. 1100 per maand. worth a try.
word.
miércoles, 27 de junio de 2007
kafka aan de costa
het is alweer 27 juni. ik zit hier zowat een maand. nog altijd geen baan gevonden, al hoor ik vanmiddag of de sollicitatie van gister naar wens is verlopen, al betwijfel ik dat. ik moest een roleplaying game gaan doen met een man die deed alsof hij een klant was en ik moest hem toen een debit card verkopen. halverwege de transactie vroeg ik me echter af wat een debit card in godsnaam was. een roleplaying game! ik had zoiets nog nooit meegemaakt. schrale troost voor mij was dat het voor die man zijn baan is om roleplaying games te spelen, zonder dat hij me aan mocht spreken met 'heer dwerg'. tragisch.
ironisch genoeg stond er in de horoscoop die ik een paar uur later opensloeg bij monika thuis dat 'er meer in het leven is dan werk alleen' en er scheen zowaar een glimlachje door het wolkendek van mijn gelaat. vervolgens deelde ik stickers uit aan de huisgenotes van monika waarop mijn hoofd te zien is met de ondertekst 'love love,' die ik ooit per ongeluk had laten maken toen ik een pasfoto bedoelde te regelen. 'que lindo!' galmde het door het huis. dat, alsmede het per abuis aanschouwen van twee naakte, braziliaanse billetjes, maakte de dag weer goed.
verder zijn de ontwikkelingen tussen mij en caity nog altijd meer dan verwarrend. het ene moment zijn we poeslief tegenover elkaar, maar een paar minuten later kunnen we alweer in een woeste, verbale strijd verwikkeld zijn. het rakelt mij wel weer telkens de vraag op wat er nu toch steeds geprikkeld wordt. toch heb ik enkele basiselementen bij haar naar binnen weten te rammen; bekijk de dingen wat vaker van de positieve kant, vel niet zo snel een oordeel en laat jezelf niet opgeslokt worden door emoties. elementen die ze nu nog met een zekere sarcastische ondertoon uitspreekt, maar die zich weldra in haar wezen zullen nestelen als knagende ratten in de muurwand van haar werkelijkheidsopvatting.
onze connectie is in essentie zeer positief, maar dat heeft ze nog niet volledig door. zo roept ze soms dat ze niet weet of we vrienden zullen blijven als we na zaterdag hier uit het huis verhuizen. een typisch vrouwending om je zoiets af te vragen. mannen zouden zoiets nooit doen! en ook monika giert het uit van het lachen als ik haar vertel over caity, die zij lachend 'the one with the feelings?' placht te noemen.
maar goed, laatst zijn we wezen stappen en is caity met een ier gaan skinnydippen, terwijl ik een dronken fransoos probeerde te vermaken die me uit vreugde besprong toen ik vertelde dat ik uit amsterdam kwam. 'ah! amsterdam! the best city ever!'
en heb ik laatst het slot van kafka (uit)gelezen, wat volgens de skinnydippende ier geen toeval was, aangezien barcelona precies was zoals de werkelijkheid in dat boek. veel bureaucratie en papierwerk en alleen de vrouwen zorgen voor het leven in de brouwerij. zo zie je maar. wat je dacht dat een willekeurige, edoch weloverwogen keuze was na een half uur piekeren in de boekhandel, bleek niets meer dan een uiterst logisch gevolg te zijn van een tot voor kort onbewust gebleven oorzaak.
o en ik stond trouwens in de krant van Catalonia Today via waarde vriend Jonathan uit chicago die daar als vrijwilliger werkte. het ging over de burgemeester verkiezing, waar ook buitenlanders, woonachtig in barcelona, op konden stemmen.
hier een foto:
'I didnt know anything about the candidates. I'm not really into politics.'
Joaquin Reinders
voor de rest hoop ik dat ma een fijne verjaardag heeft gehad :) en ga ik maar weer wat nuttigs doen. zoals het aanvragen van een NIE en social security number. lang leve het kafkaesque barcelona.
ironisch genoeg stond er in de horoscoop die ik een paar uur later opensloeg bij monika thuis dat 'er meer in het leven is dan werk alleen' en er scheen zowaar een glimlachje door het wolkendek van mijn gelaat. vervolgens deelde ik stickers uit aan de huisgenotes van monika waarop mijn hoofd te zien is met de ondertekst 'love love,' die ik ooit per ongeluk had laten maken toen ik een pasfoto bedoelde te regelen. 'que lindo!' galmde het door het huis. dat, alsmede het per abuis aanschouwen van twee naakte, braziliaanse billetjes, maakte de dag weer goed.
verder zijn de ontwikkelingen tussen mij en caity nog altijd meer dan verwarrend. het ene moment zijn we poeslief tegenover elkaar, maar een paar minuten later kunnen we alweer in een woeste, verbale strijd verwikkeld zijn. het rakelt mij wel weer telkens de vraag op wat er nu toch steeds geprikkeld wordt. toch heb ik enkele basiselementen bij haar naar binnen weten te rammen; bekijk de dingen wat vaker van de positieve kant, vel niet zo snel een oordeel en laat jezelf niet opgeslokt worden door emoties. elementen die ze nu nog met een zekere sarcastische ondertoon uitspreekt, maar die zich weldra in haar wezen zullen nestelen als knagende ratten in de muurwand van haar werkelijkheidsopvatting.
onze connectie is in essentie zeer positief, maar dat heeft ze nog niet volledig door. zo roept ze soms dat ze niet weet of we vrienden zullen blijven als we na zaterdag hier uit het huis verhuizen. een typisch vrouwending om je zoiets af te vragen. mannen zouden zoiets nooit doen! en ook monika giert het uit van het lachen als ik haar vertel over caity, die zij lachend 'the one with the feelings?' placht te noemen.
maar goed, laatst zijn we wezen stappen en is caity met een ier gaan skinnydippen, terwijl ik een dronken fransoos probeerde te vermaken die me uit vreugde besprong toen ik vertelde dat ik uit amsterdam kwam. 'ah! amsterdam! the best city ever!'
en heb ik laatst het slot van kafka (uit)gelezen, wat volgens de skinnydippende ier geen toeval was, aangezien barcelona precies was zoals de werkelijkheid in dat boek. veel bureaucratie en papierwerk en alleen de vrouwen zorgen voor het leven in de brouwerij. zo zie je maar. wat je dacht dat een willekeurige, edoch weloverwogen keuze was na een half uur piekeren in de boekhandel, bleek niets meer dan een uiterst logisch gevolg te zijn van een tot voor kort onbewust gebleven oorzaak.
o en ik stond trouwens in de krant van Catalonia Today via waarde vriend Jonathan uit chicago die daar als vrijwilliger werkte. het ging over de burgemeester verkiezing, waar ook buitenlanders, woonachtig in barcelona, op konden stemmen.
hier een foto:
'I didnt know anything about the candidates. I'm not really into politics.'
Joaquin Reinders
voor de rest hoop ik dat ma een fijne verjaardag heeft gehad :) en ga ik maar weer wat nuttigs doen. zoals het aanvragen van een NIE en social security number. lang leve het kafkaesque barcelona.
jueves, 21 de junio de 2007
miércoles, 20 de junio de 2007
shhh
mijn huisgenote laini is voor een week of wat vertrokken om met d'r hippietante ergens in een klein spaans dorpje in een hotel dat in een kasteel zit te chillen. hierdoor woon ik nu alleen nog met caity in dit huis, vandaag krijgen we een vriend van haar en laini hier, die hier een week komt wonen en dan zijn we weer met drie.
nu goed. caity is een schat van een meid, op zich, ze is als een zusje voor me, maar bij tijd en wijle wel een stervensirritante. ze is net begonnen met yoga en in het begin was ze superenthousiast, maar nu begint ze steeds meer te piepen en te steunen en te kreunen. gister ging ze zelfs tien minuten voor het einde van de les weg. als een mietje. toch heeft ze net een maandkaart gekocht. maar goed, de komende tijd zal ik waarschijnlijk nog veel shit over me heen krijgen, als de yoga dieper in haar begint te roeren.
naar mijn adviezen of levenswijsheden wil ze amper of niet luisteren en ze doet ze lachend weg als 'stupid philosophy.' vlak voor de les van gister, waar ze tien minuten voor het einde wegliep, at ze een hele salade weg, ondanks het sterke afraden van mijn kant, of misschien wel juist daardoor. ze gaf me na de les gelijk. de salade was geen goed idee geweest.
de gitaarmuziek van darpan, die ik soms draai, haat ze zo intens dat ze alles in het werk stelt om die muziek uit te krijgen of anders te overstemmen met haar muziek; sufjan stevens, iron and wine, joanna newsom... dat soort muziek. al draait ze sinds kort ook steeds meer bjork. godzijdank. tijdens het schilderen zet ze de muziek loeihard aan, waarschijnlijk om al die stemmen in haar hoofd het zwijgen op te leggen. toch wil ze - als ik haar zeg dat emoties niets minder zijn dan hongerige visjes in het aquarium van je lichaam en waar je je niet mee moet identificeren, die je niet moet voeden tot ze ontploffen, maar die je moet bekijken -, niet luisteren. 'stupid philosophy. i dont even have an ego. so what the fuck are you talking about, brothaa?'
gelukkig lacht ze erbij en het grootste deel van de tijd hebben we veel lol. ik moet nog maar kijken of ik in het volgende huis, waar ik over 10 dagne heen verhuis, net zulke leuke huisgenoten tref.
zondag was ik naar een satsang geweest van prajnaparamita en dat was niet voor niets. ze vertelde precies de dingen die ik even moest horen en in haar ogen schitterde de diamant van die Ene, machtige waarheid, dat ik daarna weer opgefrist naar huis kon.
grappigste uitspraken: 'why dont you dedicate your whole life to this?' aan een man die er voor de derde keer was. en: 'what time do the footballmatches start?'
een jongen vertelde dat hij danste in een park en moest huilen. een meisje zei dat ze nu al jaren aan het zoeken was, maar nog steeds niets had gevonden. prajnaparamita lachte hard en zei: 'i spent 20 years on this and what did i find? nothing! nothing! nothing!'
mooiste uitspraak: 'the true alchemy happens in the dark. you put a seed in the earth and cover it up. in the dark it grows. in the dark mysterious alchemy happens. nine months does it take for a baby to grow out of almost nothing and to be born and it happens completely in the dark of the womb.'
o en ja, mn 100 dagen zonder orgasme zaten er alweer op en ik moet zeggen, het was werkelijk onvergetelijk en zo intens dat ik er dagen van moest bijkomen. ik heb er geen meisje voor gevonden, temeer de vrouwen hier toch behoorlijk anders in elkaar zitten dan in nederland. ze hebben hier allemaal een attitude van hier tot tokyo - begrijpelijk, spaanse mannen zijn net honden - en verder is mijn interesse in lustige aangelegenheden eerder gezakt dan gestegen na 100 dagen zonder orgasme. het voelt alsof iets in mij zodanig verzwakt en uitgehongerd is dat het niet eens meer de moeite wil doen om achter dat kortstondige genot aan te gaan zitten. en qua liefde ben ik nog niemand hier tegengekomen waar ik het mee zou kunnen delen. dus ja dus.
gisteren was ik met mn amerikaanse friend jonathan naar een jazzclub. aan de muur hing een foto en aan de bar een gefiguurzaagde versie van Picasso's 'El Loco,' 'The Fool.' bij de ingang danste 1 vrouw vol overgave aan een onbekend gevoel. ik kon er maar niet achter komen wat haar bezielde of wat er in haar omging. ze danste en lachte zo panisch en geschift dat iedereen haar met opgetrokken wenkbrauwen vanuit een ooghoekje bespioneerde en vervolgens negeerde. ze had een paar bewegingen die ze continu herhaalde: ze luchtgitaarde terwijl ze ver achteroverboog. af en toe zei ze iets in het spaans, waarna ze naar degene aan wie ze het zei hysterisch schaterlachte. en af en toe deed ze een vinger voor haar lippen en zei ze: shh! shh! maar eigenlijk tegen niemand in het bijzonder. deze drie dingen herhaalde ze, terwijl ze op hoge hielen en met een leesbril om haar nek op haar excentrieke, merkwaardige wijze door de ruimte fladderde. maria dolores heette ze.
waarschijnlijk was het omdat ik haar iets te vaak aankeek en toelachte, dat ze bij ons kwam zitten en sigaretten aanbood. ze leek vooral op jonathan een oogje te hebben, die zn gezicht steeds dieper uit schaamte in zn handen begroef.
'maybe you should rape her, right here on the dancefloor,' zei ik. 'oh yeah, that would bring her back to her senses.'
toen ik bier ging halen, stootte ik haar per ongeluk aan en walsten we kortstondig. ik kreeg er een applaus voor.
aan het einde van de avond ging wat waarschijnlijk het leukste meisje van de avond was enthousiast met haar dansen en ze nodigde ons uit om hetzelfde te doen, maar vrijwel onmiddellijk na het afwijzen van de uitnodiging begon een van haar vrienden te vechten met de barman en luidde zo het einde van haar en daarmee eigenlijk ook ons verblijf in. niet veel later vertrokken we richting huis.
verder heb ik nog altijd geen baan. de camping hoefde me niet meer. van barretjes hoor ik niets. een callcenter waar ik wel had kunnen werken verplichtte me eerst twee weken lang, 5 dagen per week, 7 uur per dag een training te volgen, waarvoor ik 20 euro per dag zou ontvangen. DAG EDJE. dus ik zoek fervent verder. allesj komt goed.
liefs,,
jullie kanjer
nu goed. caity is een schat van een meid, op zich, ze is als een zusje voor me, maar bij tijd en wijle wel een stervensirritante. ze is net begonnen met yoga en in het begin was ze superenthousiast, maar nu begint ze steeds meer te piepen en te steunen en te kreunen. gister ging ze zelfs tien minuten voor het einde van de les weg. als een mietje. toch heeft ze net een maandkaart gekocht. maar goed, de komende tijd zal ik waarschijnlijk nog veel shit over me heen krijgen, als de yoga dieper in haar begint te roeren.
naar mijn adviezen of levenswijsheden wil ze amper of niet luisteren en ze doet ze lachend weg als 'stupid philosophy.' vlak voor de les van gister, waar ze tien minuten voor het einde wegliep, at ze een hele salade weg, ondanks het sterke afraden van mijn kant, of misschien wel juist daardoor. ze gaf me na de les gelijk. de salade was geen goed idee geweest.
de gitaarmuziek van darpan, die ik soms draai, haat ze zo intens dat ze alles in het werk stelt om die muziek uit te krijgen of anders te overstemmen met haar muziek; sufjan stevens, iron and wine, joanna newsom... dat soort muziek. al draait ze sinds kort ook steeds meer bjork. godzijdank. tijdens het schilderen zet ze de muziek loeihard aan, waarschijnlijk om al die stemmen in haar hoofd het zwijgen op te leggen. toch wil ze - als ik haar zeg dat emoties niets minder zijn dan hongerige visjes in het aquarium van je lichaam en waar je je niet mee moet identificeren, die je niet moet voeden tot ze ontploffen, maar die je moet bekijken -, niet luisteren. 'stupid philosophy. i dont even have an ego. so what the fuck are you talking about, brothaa?'
gelukkig lacht ze erbij en het grootste deel van de tijd hebben we veel lol. ik moet nog maar kijken of ik in het volgende huis, waar ik over 10 dagne heen verhuis, net zulke leuke huisgenoten tref.
zondag was ik naar een satsang geweest van prajnaparamita en dat was niet voor niets. ze vertelde precies de dingen die ik even moest horen en in haar ogen schitterde de diamant van die Ene, machtige waarheid, dat ik daarna weer opgefrist naar huis kon.
grappigste uitspraken: 'why dont you dedicate your whole life to this?' aan een man die er voor de derde keer was. en: 'what time do the footballmatches start?'
een jongen vertelde dat hij danste in een park en moest huilen. een meisje zei dat ze nu al jaren aan het zoeken was, maar nog steeds niets had gevonden. prajnaparamita lachte hard en zei: 'i spent 20 years on this and what did i find? nothing! nothing! nothing!'
mooiste uitspraak: 'the true alchemy happens in the dark. you put a seed in the earth and cover it up. in the dark it grows. in the dark mysterious alchemy happens. nine months does it take for a baby to grow out of almost nothing and to be born and it happens completely in the dark of the womb.'
o en ja, mn 100 dagen zonder orgasme zaten er alweer op en ik moet zeggen, het was werkelijk onvergetelijk en zo intens dat ik er dagen van moest bijkomen. ik heb er geen meisje voor gevonden, temeer de vrouwen hier toch behoorlijk anders in elkaar zitten dan in nederland. ze hebben hier allemaal een attitude van hier tot tokyo - begrijpelijk, spaanse mannen zijn net honden - en verder is mijn interesse in lustige aangelegenheden eerder gezakt dan gestegen na 100 dagen zonder orgasme. het voelt alsof iets in mij zodanig verzwakt en uitgehongerd is dat het niet eens meer de moeite wil doen om achter dat kortstondige genot aan te gaan zitten. en qua liefde ben ik nog niemand hier tegengekomen waar ik het mee zou kunnen delen. dus ja dus.
gisteren was ik met mn amerikaanse friend jonathan naar een jazzclub. aan de muur hing een foto en aan de bar een gefiguurzaagde versie van Picasso's 'El Loco,' 'The Fool.' bij de ingang danste 1 vrouw vol overgave aan een onbekend gevoel. ik kon er maar niet achter komen wat haar bezielde of wat er in haar omging. ze danste en lachte zo panisch en geschift dat iedereen haar met opgetrokken wenkbrauwen vanuit een ooghoekje bespioneerde en vervolgens negeerde. ze had een paar bewegingen die ze continu herhaalde: ze luchtgitaarde terwijl ze ver achteroverboog. af en toe zei ze iets in het spaans, waarna ze naar degene aan wie ze het zei hysterisch schaterlachte. en af en toe deed ze een vinger voor haar lippen en zei ze: shh! shh! maar eigenlijk tegen niemand in het bijzonder. deze drie dingen herhaalde ze, terwijl ze op hoge hielen en met een leesbril om haar nek op haar excentrieke, merkwaardige wijze door de ruimte fladderde. maria dolores heette ze.
waarschijnlijk was het omdat ik haar iets te vaak aankeek en toelachte, dat ze bij ons kwam zitten en sigaretten aanbood. ze leek vooral op jonathan een oogje te hebben, die zn gezicht steeds dieper uit schaamte in zn handen begroef.
'maybe you should rape her, right here on the dancefloor,' zei ik. 'oh yeah, that would bring her back to her senses.'
toen ik bier ging halen, stootte ik haar per ongeluk aan en walsten we kortstondig. ik kreeg er een applaus voor.
aan het einde van de avond ging wat waarschijnlijk het leukste meisje van de avond was enthousiast met haar dansen en ze nodigde ons uit om hetzelfde te doen, maar vrijwel onmiddellijk na het afwijzen van de uitnodiging begon een van haar vrienden te vechten met de barman en luidde zo het einde van haar en daarmee eigenlijk ook ons verblijf in. niet veel later vertrokken we richting huis.
verder heb ik nog altijd geen baan. de camping hoefde me niet meer. van barretjes hoor ik niets. een callcenter waar ik wel had kunnen werken verplichtte me eerst twee weken lang, 5 dagen per week, 7 uur per dag een training te volgen, waarvoor ik 20 euro per dag zou ontvangen. DAG EDJE. dus ik zoek fervent verder. allesj komt goed.
liefs,,
jullie kanjer
miércoles, 13 de junio de 2007
gisteren liep ik rond door barcelona. de zon brandde op m'n goddelijke haardos, m'n oksels zweetten ondraaglijk, een aziatische man vroeg in redelijk engels waar de bus naar het vliegveld vertrok. zijn gezicht stond strak gespannen, hij leek ten einde raad. ik wees hem naar de bushalte waar bus 58 stond te wachten, maar hij volgde mijn vinger, die iets hoger wees en hij zei: "on the building? it is on that building?" ik vertrok m'n wenkbrauw en zei kalmpjes: "no, man. look at the bus. bus 58. see it?" hij zag het en liep, terwijl hij mij bedankte, een vrouwtje omver.
een uurtje ervoor had ik een sollicitatiegesprek gehad bij een callcenter, maar ze wilden me de eerste twee weken 20 euro per dag betalen voor 7 uur training per dag. ik bedankte vriendelijk. resultaat was alleen dat ik zonder geld en zonder werk zat. toch voelde ik van binnen geen spoortje onrust, al begon het in het hoofd natuurlijk al voorzichtig te knagen, te rammelen. 'wat moet dat dan, straks, als je honger krijgt?' en dergelijke vragen begonnen te rinkelen en te winkelen in het walhalla van mijn weergaloze hersenkoepel.
toch was er weldegelijk geen enkele reden tot wanhoop, wat mijn rekening uiteindelijk bewees. als door een gods wonder was juist vandaag, op het moment dat ik tegen de nulgrens aanliep, mijn belastinggeld uitgekeerd en dit redde mij uit een zekere penarie. aansluitend werd ik, terwijl ik in cafe/restaurant st germain - waar ik hoop te kunnen werken - gebeld werd door een vriendelijke journalist in spe uit chicago, waarmee ik later die avond op placa catalunya theorieen uiteenzette omtrent de toestand van de wereld en de algehele absurditeit ervan.
desalniettemin ontwikkelde het voorval van het blut zijn bij mij een zeker bewustzijn dat ik moeite had met het omgaan met geld. stel je voor, zo vertelde ik de journalist in spe met de zwarte krullen en het zwarte baardje en het vaalgeworden rode truitje dat als merk 'jus' had, dat je ineens miljardair wordt. hoe moeilijk is het dan om je daar niet aan te hechten?
zeg maar eens nee tegen het op de proef nemen van een dergelijke som. pers het maar eens over de lippen.
HAHAHA
trouwens hoeveel is acht maal zes ook alweer?
HAHAHA
ik heb zaterdag een sollicitatie bij een camping aan de costa brava. camping paradis heet het. google maar es. teringmooi ouwes. enige dat me enigszins verontrust is dat er daar waarschijnlijk geen mensen zullen zijn die ik ken, dat de mensen die ik er leer kennen weer snel zullen vertrekken en dat ik tevens het risico loop me te zullen vervelen. daarnaast heb ik net een kamer geregeld voor de maanden juli en augustus op een gunstige plek in barcelona die ik dan weer af zou moeten zeggen.
hiertegenover staat dan weer wel dat ik daar zeer waarschijnlijk zal kunnen wonen en werken, wat geld zal kunnen verdienen, een kleurtje op zal kunnen pikken en er rustig de tijd voor mezelf zal hebben met lezen, het leren van spaans en het flaneren over een camping als medewerker wat wie weet enkele hormonen teweeg zal kunnen brengen bij vrouwelijke campinggangsters die tegen die tijd een ernstig risico zullen lopen een zwaar bronstige joaquin in de ogen te schouwen. het is vandaag dag 97. de honderd dagen zonder orgasme zitten er bijna op!
hoe geschift het ook moge klinken voor een gezonde, niet onknappe 24-jarige jongeman om een dergelijk experiment te ondernemen, kan ik na 97 dagen toch stellen dat er zich in mijn binnenste een zekere ontwikkeling heeft voltrokken die vooral in de buurt van m'n borst een melkachtig soort rust en vrede bewerkstelligd heeft. het is zo aanwezig dat ik er weinig moeite voor hoef te doen om weg te zakken in die rust en het is een heerlijk punt om op te mediteren, zo af en toe. daarnaast merk ik dat de vlagen geilheid sneller wegebben, alsof het lustmonster in mij toch wel weet dat het niet bevredigd zal worden en zich sneller dan ooit uit de voeten maakt. als een hond die door heeft dat zijn hangende oortjes niet meer werken om voedsel te krijgen en dan maar in z'n mand gaat liggen.
eerder vandaag stond ik in een boekhandel bij de engelse sectie, toen er een engelsman mij om een leesadvies begon te vragen. have you read anything that's good lately? vroeg hij, terwijl hij een tiental boeken aanwees die hij al gelezen had, zodat ik een zekere indruk van z'n smaak zou krijgen. nick hornby, david lodge, paul auster; niet bepaald schrijvers waar ik me ernstig in verdiept heb. ik pulkte platform naar voren van ons aller michel houellebecq en hij had nog geen halve minuut nodig om tot de conclusie te komen dat het een goed boek was dat hij zou gaan kopen.
man, it feels good to be the king!
anyhoo, genoeg gepend. ik zit nu overigens op de macbook van caity, die aan het schilderen is, nog geen meter van me vandaan. vanmiddag zat er een model op een stoel in boxershorts en met een kroon op z'n kop. what do you do with your life? vroeg hij mij.
i can't do nothing with life, cause i don't have life. i am life!
-yeah but like... you know what i mean... dont you?
well what do you do with your life? i mean, especially at this moment?
de uitdrukking op dat gezichtje, onbetaalbaar. :D:D:D:D
een uurtje ervoor had ik een sollicitatiegesprek gehad bij een callcenter, maar ze wilden me de eerste twee weken 20 euro per dag betalen voor 7 uur training per dag. ik bedankte vriendelijk. resultaat was alleen dat ik zonder geld en zonder werk zat. toch voelde ik van binnen geen spoortje onrust, al begon het in het hoofd natuurlijk al voorzichtig te knagen, te rammelen. 'wat moet dat dan, straks, als je honger krijgt?' en dergelijke vragen begonnen te rinkelen en te winkelen in het walhalla van mijn weergaloze hersenkoepel.
toch was er weldegelijk geen enkele reden tot wanhoop, wat mijn rekening uiteindelijk bewees. als door een gods wonder was juist vandaag, op het moment dat ik tegen de nulgrens aanliep, mijn belastinggeld uitgekeerd en dit redde mij uit een zekere penarie. aansluitend werd ik, terwijl ik in cafe/restaurant st germain - waar ik hoop te kunnen werken - gebeld werd door een vriendelijke journalist in spe uit chicago, waarmee ik later die avond op placa catalunya theorieen uiteenzette omtrent de toestand van de wereld en de algehele absurditeit ervan.
desalniettemin ontwikkelde het voorval van het blut zijn bij mij een zeker bewustzijn dat ik moeite had met het omgaan met geld. stel je voor, zo vertelde ik de journalist in spe met de zwarte krullen en het zwarte baardje en het vaalgeworden rode truitje dat als merk 'jus' had, dat je ineens miljardair wordt. hoe moeilijk is het dan om je daar niet aan te hechten?
zeg maar eens nee tegen het op de proef nemen van een dergelijke som. pers het maar eens over de lippen.
HAHAHA
trouwens hoeveel is acht maal zes ook alweer?
HAHAHA
ik heb zaterdag een sollicitatie bij een camping aan de costa brava. camping paradis heet het. google maar es. teringmooi ouwes. enige dat me enigszins verontrust is dat er daar waarschijnlijk geen mensen zullen zijn die ik ken, dat de mensen die ik er leer kennen weer snel zullen vertrekken en dat ik tevens het risico loop me te zullen vervelen. daarnaast heb ik net een kamer geregeld voor de maanden juli en augustus op een gunstige plek in barcelona die ik dan weer af zou moeten zeggen.
hiertegenover staat dan weer wel dat ik daar zeer waarschijnlijk zal kunnen wonen en werken, wat geld zal kunnen verdienen, een kleurtje op zal kunnen pikken en er rustig de tijd voor mezelf zal hebben met lezen, het leren van spaans en het flaneren over een camping als medewerker wat wie weet enkele hormonen teweeg zal kunnen brengen bij vrouwelijke campinggangsters die tegen die tijd een ernstig risico zullen lopen een zwaar bronstige joaquin in de ogen te schouwen. het is vandaag dag 97. de honderd dagen zonder orgasme zitten er bijna op!
hoe geschift het ook moge klinken voor een gezonde, niet onknappe 24-jarige jongeman om een dergelijk experiment te ondernemen, kan ik na 97 dagen toch stellen dat er zich in mijn binnenste een zekere ontwikkeling heeft voltrokken die vooral in de buurt van m'n borst een melkachtig soort rust en vrede bewerkstelligd heeft. het is zo aanwezig dat ik er weinig moeite voor hoef te doen om weg te zakken in die rust en het is een heerlijk punt om op te mediteren, zo af en toe. daarnaast merk ik dat de vlagen geilheid sneller wegebben, alsof het lustmonster in mij toch wel weet dat het niet bevredigd zal worden en zich sneller dan ooit uit de voeten maakt. als een hond die door heeft dat zijn hangende oortjes niet meer werken om voedsel te krijgen en dan maar in z'n mand gaat liggen.
eerder vandaag stond ik in een boekhandel bij de engelse sectie, toen er een engelsman mij om een leesadvies begon te vragen. have you read anything that's good lately? vroeg hij, terwijl hij een tiental boeken aanwees die hij al gelezen had, zodat ik een zekere indruk van z'n smaak zou krijgen. nick hornby, david lodge, paul auster; niet bepaald schrijvers waar ik me ernstig in verdiept heb. ik pulkte platform naar voren van ons aller michel houellebecq en hij had nog geen halve minuut nodig om tot de conclusie te komen dat het een goed boek was dat hij zou gaan kopen.
man, it feels good to be the king!
anyhoo, genoeg gepend. ik zit nu overigens op de macbook van caity, die aan het schilderen is, nog geen meter van me vandaan. vanmiddag zat er een model op een stoel in boxershorts en met een kroon op z'n kop. what do you do with your life? vroeg hij mij.
i can't do nothing with life, cause i don't have life. i am life!
-yeah but like... you know what i mean... dont you?
well what do you do with your life? i mean, especially at this moment?
de uitdrukking op dat gezichtje, onbetaalbaar. :D:D:D:D
lunes, 11 de junio de 2007
laatst zaten we op het placa del sol - een briljante naam in diens eenvoud - 's avonds laat met een gigantische meute jongeren te drinken op de grond, terwijl er allerlei pakistaantjes tussen de groepjes doorschoten met sixpackjes in hun hand. het was uitermate gezellig, totdat de politie, die hier met hele schattige hoedjes getooid door de straten gaat, ons wegstuurde. het was op dat plein dat ik werd herinnerd aan m'n aanvankelijke missie: een jongen droeg een oranje holland shirt met nummer 14. el salvador.
gisteravond en vanochtend maalde het door m'n hoofd, werkeloos en bijna blut, om dan toch maar van m'n laatste centen een voetbalbroekje en voetbalkousen van barcelona aan te schaffen en op de ramblas te pronken in mijn creatie van Jesus Cruyff, tot ik vandaag gebeld werd en morgen solliciteer bij een bedrijf dat mensen werft die als moedertaal het Nederlandsch in het vaandel dragen. het blijft in ieder geval een mogelijkheid. een laatste redmiddel. el salvador.
ik ben twee enorme blunders begaan. de eerste blunder is dat ik de wedstrijden barcelona - espanyol en zaragoza - real madrid links liet liggen. ik kwam erachter toen ik op weg was naar wat mijn nieuwe kamer zal worden voor de maanden juli en augustus, hier vlakbij. in de cafes keek men gespannen naar de schermen en de voortekens waren gunstig: allebei stonden ze 2-1, waardoor barcelona ruim aan kop zou gaan, maar toen ik terugkeerde van de kamer zag ik niemand juichen, behalve madrilenen op tv. ik kwam er de volgende dag pas achter dat ons aller Ruud hoogstpersoonlijk de madrilenen met twee doelpunten aan kop wist te houden - daarbij geholpen door raul tamudo van espanyol. 2-2 eindigden de partijen. overigens heb ik wel de kamer gekregen; met dank aan sabine <3.
de andere blunder was dat ik de finale tussen rafa nadal en roger federer miste, die gewonnen werd door de spanjaard. wat dus een mooi feest in een cafe had kunnen zijn, verwerd een terrasje in de zon met een bocadillo con atun in de hand. werkelijk schandalig.
een paar dagen terug heb ik de film delirious met steve buscemi (de amerikaantjes al hier spraken dat uit als BOE-SJEMMIE, een schrik sloeg me om het hart) en michael pitt gezien in een bioscoopje nabij. zeer goede film!
verder wil ik even kwijt - iets wat vooral vincent zal waarderen - dat huisgenote en 'sis' caity er hetzelfde plezier in schept als ik om bijvoorbeeld het zout niet onmiddellijk aan te geven, maar er eerst een schijnbeweging aan vooraf te laten gaan, waardoor de ontvangende hand in het luchtledige moet tasten. uiteraard kon ik dat niet over mijn kant laten gaan en zo spenderen we tijdens het eten een aanzienlijke tijd met het 'net niet aangeven' van allerhande specerijen. wie had dat nu kunnen bedenken?
gisteravond en vanochtend maalde het door m'n hoofd, werkeloos en bijna blut, om dan toch maar van m'n laatste centen een voetbalbroekje en voetbalkousen van barcelona aan te schaffen en op de ramblas te pronken in mijn creatie van Jesus Cruyff, tot ik vandaag gebeld werd en morgen solliciteer bij een bedrijf dat mensen werft die als moedertaal het Nederlandsch in het vaandel dragen. het blijft in ieder geval een mogelijkheid. een laatste redmiddel. el salvador.
ik ben twee enorme blunders begaan. de eerste blunder is dat ik de wedstrijden barcelona - espanyol en zaragoza - real madrid links liet liggen. ik kwam erachter toen ik op weg was naar wat mijn nieuwe kamer zal worden voor de maanden juli en augustus, hier vlakbij. in de cafes keek men gespannen naar de schermen en de voortekens waren gunstig: allebei stonden ze 2-1, waardoor barcelona ruim aan kop zou gaan, maar toen ik terugkeerde van de kamer zag ik niemand juichen, behalve madrilenen op tv. ik kwam er de volgende dag pas achter dat ons aller Ruud hoogstpersoonlijk de madrilenen met twee doelpunten aan kop wist te houden - daarbij geholpen door raul tamudo van espanyol. 2-2 eindigden de partijen. overigens heb ik wel de kamer gekregen; met dank aan sabine <3.
de andere blunder was dat ik de finale tussen rafa nadal en roger federer miste, die gewonnen werd door de spanjaard. wat dus een mooi feest in een cafe had kunnen zijn, verwerd een terrasje in de zon met een bocadillo con atun in de hand. werkelijk schandalig.
een paar dagen terug heb ik de film delirious met steve buscemi (de amerikaantjes al hier spraken dat uit als BOE-SJEMMIE, een schrik sloeg me om het hart) en michael pitt gezien in een bioscoopje nabij. zeer goede film!
verder wil ik even kwijt - iets wat vooral vincent zal waarderen - dat huisgenote en 'sis' caity er hetzelfde plezier in schept als ik om bijvoorbeeld het zout niet onmiddellijk aan te geven, maar er eerst een schijnbeweging aan vooraf te laten gaan, waardoor de ontvangende hand in het luchtledige moet tasten. uiteraard kon ik dat niet over mijn kant laten gaan en zo spenderen we tijdens het eten een aanzienlijke tijd met het 'net niet aangeven' van allerhande specerijen. wie had dat nu kunnen bedenken?
jueves, 7 de junio de 2007
¨hellooo, this is your imaginary friend calling.¨
de stem aan de telefoon is die van monika die mijn huisgenotes na bijna een week in barcelona nog altijd niet ontmoet heeft. caity merkte daarom op dat ze het bestaan van die ´friend,´ waar ik zo frequent mee optrek, in twijfel trok.
¨I think you´re just walking about on your own in barcelona with your imaginary friend.¨
monika schaterde het uit toen ik het haar vertelde.
¨i am just a voice in your head!¨ gaat ze verder. ¨this conversation is not even real!¨
¨o yeah, that´s right. you don´t exist!¨
de storm van de eerste paar dagen is gaan liggen, voor hoe lang het ook mag duren. de nieuwigheid is eraf, wellicht, of misschien is dat wat er gebeurt als je je zelf installeert in een nieuwe stad. even op adem komen is in ieder geval in het geheel niet slecht.
vandaag heb ik mezelf de dag door geworsteld. de lucht leek traag en zwaar. het was alsof ik tot m´n middel door water liep. ondertussen heb ik vijf cv´s gekopieerd, met foto, om er achteraf achter te komen dat de printer het nodig vond allerlei typfouten toe te voegen. í en á werden russische letters. ach ja. so be it.
de hoogtepunten van de afgelopen dagen zijn als volgt op te sommen.
- ik heb mn eerste yogalesjes achter de rug, waardoor mijn hamstrings weer als vanouds beginnen te kermen als hongerige vogeltjes
- ik dronk vanochtend cappuccino op het plein Rius i tallet en voelde een immense vrede toen ik de oranje bloesem van de bomen om laag zag zeilen, de zomer komt steeds dichterbij
- gisteren heb ik gedanst op muziek van dj mata hari. een extatisch hoogtepunt dat slechts twintig minuten mocht duren.
- ik heb m´n eerste cv ingeleverd bij een café/restaurant van mensen die ik op de barbecue heb leren kennen. ik heb er zojuist gegeten en de sfeer was uitermate rilekst. hopelijk wordt dat wat. morgen ga ik naar het tapies museum (waar anders?).
- caity en laini zijn geweldige huisgenotes en schilders. hoewel ik ze nog geen week ken, lijkt het alsof ik ze al jaren ken. hopelijk krijg ik ze ooit zo ver me naakt te schilderen met een appel in mijn mond.
mijn tijd is op. internetcafés zuigen mn portemonnee langzaam, maar gestaag leeg. brute bloedzuigertjes met het voorkomen van lievige aziaten. edoch waar zou ik zijn (nu bijvoorbeeld), zonder ze?
love y´all
de stem aan de telefoon is die van monika die mijn huisgenotes na bijna een week in barcelona nog altijd niet ontmoet heeft. caity merkte daarom op dat ze het bestaan van die ´friend,´ waar ik zo frequent mee optrek, in twijfel trok.
¨I think you´re just walking about on your own in barcelona with your imaginary friend.¨
monika schaterde het uit toen ik het haar vertelde.
¨i am just a voice in your head!¨ gaat ze verder. ¨this conversation is not even real!¨
¨o yeah, that´s right. you don´t exist!¨
de storm van de eerste paar dagen is gaan liggen, voor hoe lang het ook mag duren. de nieuwigheid is eraf, wellicht, of misschien is dat wat er gebeurt als je je zelf installeert in een nieuwe stad. even op adem komen is in ieder geval in het geheel niet slecht.
vandaag heb ik mezelf de dag door geworsteld. de lucht leek traag en zwaar. het was alsof ik tot m´n middel door water liep. ondertussen heb ik vijf cv´s gekopieerd, met foto, om er achteraf achter te komen dat de printer het nodig vond allerlei typfouten toe te voegen. í en á werden russische letters. ach ja. so be it.
de hoogtepunten van de afgelopen dagen zijn als volgt op te sommen.
- ik heb mn eerste yogalesjes achter de rug, waardoor mijn hamstrings weer als vanouds beginnen te kermen als hongerige vogeltjes
- ik dronk vanochtend cappuccino op het plein Rius i tallet en voelde een immense vrede toen ik de oranje bloesem van de bomen om laag zag zeilen, de zomer komt steeds dichterbij
- gisteren heb ik gedanst op muziek van dj mata hari. een extatisch hoogtepunt dat slechts twintig minuten mocht duren.
- ik heb m´n eerste cv ingeleverd bij een café/restaurant van mensen die ik op de barbecue heb leren kennen. ik heb er zojuist gegeten en de sfeer was uitermate rilekst. hopelijk wordt dat wat. morgen ga ik naar het tapies museum (waar anders?).
- caity en laini zijn geweldige huisgenotes en schilders. hoewel ik ze nog geen week ken, lijkt het alsof ik ze al jaren ken. hopelijk krijg ik ze ooit zo ver me naakt te schilderen met een appel in mijn mond.
mijn tijd is op. internetcafés zuigen mn portemonnee langzaam, maar gestaag leeg. brute bloedzuigertjes met het voorkomen van lievige aziaten. edoch waar zou ik zijn (nu bijvoorbeeld), zonder ze?
love y´all
lunes, 4 de junio de 2007
van de busreis weet ik niet veel meer dan dat het eindeloos leek te duren, vooraleer ik geradbraakt op de placa del sants werd neergekwakt met tachtig kilo bagage om me aan te vertillen. ik had onderweg kennis gemaakt met een vrouwtje uit het oosten des lands dat verslaafd was aan reizen. met een grote backpack worstelde ze zich aan mijn zijde richting metro en namen we afscheid toen ik voor de deur stond van het macedonische meisje monika waar ik de eerste nacht door mocht brengen. zij had nog geen adres, maar ze ging meteen op zoek.
monika was net wakker toen ik aankwam, zo´n zesentwintig uur nadat ik in was gestapt en was uitgezwaaid door vrienden en familie. ze rookte een jointje. ik was doorweekt van het zweet en nam een douche. het weer was zonnig en toch zacht.
vervolgens dronken we koffie op een pleintje nabij.
sja, wat maakt barcelona nu zo uniek? het eerste dat opvalt zijn uiteraard de schone vrouwen die al bij aankomst overal waar ik m´n hoofd wendde als goddelijke paddestoelen uit de grond leken te schieten. daarnaast creëert de architectuur een dromerige atmosfeer; zacht getinte muren met frivole hekjes, balkonnetjes, frutseltjes. maar het is bovenal een geheel andere wereld waarin men lijkt te leven. als een soort bel waarin men een ander ritme leeft, waarin men leven leeft. de mensen zien werk als werk en hoeven zich niet per se op dat vlak te ontwikkelen. men geniet in eerste instantie van het leven. en dat werkt aanstekelijk.
op internet had ik al voordat ik de bus nam op enkele advertenties gereageerd, waarin kamers werden aangeboden. bij monika checkte ik de emails (25 maar liefst) en zeven daarvan boden me een kamer aan. uiteindelijk sprak ik nog dezelfde dag af met twee amerikaanse schildersmeisjes die een kamer aanboden vlakbij diagonal en passeig de gracia. hoewel het maar voor één maand was, zat ik dan meteen dicht in het centrum, wat het zoeken vergemakkelijkte.
de amerikaantjes zeiden dat ik niet vreemd moest opkijken als er soms een model in huis zou zijn en aan hun kleren zat overal verf. het huis had een woonkamer dat voor de helft was ingericht als atelier. de keuken was klein maar ´cosy´.
"so like, do i get the room?" zei ik weinig subtiel en ze schaterden het uit, maar het antwoord was ja. laini, caity en jurri.
ik keerde terug naar monika´s huis, waar de rest van het huis inmiddels ook ontwaakt was. de latina´s krioelden er over de vloer alsof het niets was, daarnaast was er nog een pool die graag met ontbloot bovenlijf liep te pronken (hij was model en breakdancer) en een japanner die kok was. als ik even met m´n ogen kneep dan leek het net alsof ik victor en alexander zag, in een andere vorm, een andere huid, een andere omgeving, maar ergens toch hetzelfde en de gemeente gods was veranderd in een vereniging van hete en jonge latina´s, als we de lijn nog iets verder door zouden trekken.
de rest van de dag spendeerde ik met monika. ik hielp enkele andere vrienden van haar met verhuizen. ´s avonds werd ik gesmst door de amerikaanse meisjes ("hey roomie!") of ik langs wilde komen voor een feestje, maar ik prefereerde de slaap. mijn eerste nacht in barcelona ging ik om elf uur naar bed.
de volgende dag trok ik in bij de amerikaantjes. ´s avonds was er een feest op het strand.
de eerste zaterdag in barcelona keek ik voetbal in een café, terwijl een gek, oud dametje tegen me aanpraatte over god mag weten wat en la vie en rose begon te zingen. savonds keek ik films.
op zondag was er een barbecue bij placa espanya in een gigantisch huis met twee dakterrassen en met uitzicht op het nationaal museum. daar maakte ik kennis met allerlei internationale studenten uit amerika, frankrijk en groot brittannie. een fransman bood me zelfs een baan aan in een restaurant, maar misschien was hij gewoon dronken. ik hoor deze week nog wel of dat nog iets wordt.
al met al kan ik alleen maar tot de conclusie komen dat ik me na dit eerste weekend al meteen thuisvoel in dit bruisende metropool. verder zit ik nu op dag 88 ofzo en ben ik weer een poging begonnen te stoppen met roken, al wordt het me extra moeilijk gemaakt: een pakje lucky strike is hier maar 2,55!
monika was net wakker toen ik aankwam, zo´n zesentwintig uur nadat ik in was gestapt en was uitgezwaaid door vrienden en familie. ze rookte een jointje. ik was doorweekt van het zweet en nam een douche. het weer was zonnig en toch zacht.
vervolgens dronken we koffie op een pleintje nabij.
sja, wat maakt barcelona nu zo uniek? het eerste dat opvalt zijn uiteraard de schone vrouwen die al bij aankomst overal waar ik m´n hoofd wendde als goddelijke paddestoelen uit de grond leken te schieten. daarnaast creëert de architectuur een dromerige atmosfeer; zacht getinte muren met frivole hekjes, balkonnetjes, frutseltjes. maar het is bovenal een geheel andere wereld waarin men lijkt te leven. als een soort bel waarin men een ander ritme leeft, waarin men leven leeft. de mensen zien werk als werk en hoeven zich niet per se op dat vlak te ontwikkelen. men geniet in eerste instantie van het leven. en dat werkt aanstekelijk.
op internet had ik al voordat ik de bus nam op enkele advertenties gereageerd, waarin kamers werden aangeboden. bij monika checkte ik de emails (25 maar liefst) en zeven daarvan boden me een kamer aan. uiteindelijk sprak ik nog dezelfde dag af met twee amerikaanse schildersmeisjes die een kamer aanboden vlakbij diagonal en passeig de gracia. hoewel het maar voor één maand was, zat ik dan meteen dicht in het centrum, wat het zoeken vergemakkelijkte.
de amerikaantjes zeiden dat ik niet vreemd moest opkijken als er soms een model in huis zou zijn en aan hun kleren zat overal verf. het huis had een woonkamer dat voor de helft was ingericht als atelier. de keuken was klein maar ´cosy´.
"so like, do i get the room?" zei ik weinig subtiel en ze schaterden het uit, maar het antwoord was ja. laini, caity en jurri.
ik keerde terug naar monika´s huis, waar de rest van het huis inmiddels ook ontwaakt was. de latina´s krioelden er over de vloer alsof het niets was, daarnaast was er nog een pool die graag met ontbloot bovenlijf liep te pronken (hij was model en breakdancer) en een japanner die kok was. als ik even met m´n ogen kneep dan leek het net alsof ik victor en alexander zag, in een andere vorm, een andere huid, een andere omgeving, maar ergens toch hetzelfde en de gemeente gods was veranderd in een vereniging van hete en jonge latina´s, als we de lijn nog iets verder door zouden trekken.
de rest van de dag spendeerde ik met monika. ik hielp enkele andere vrienden van haar met verhuizen. ´s avonds werd ik gesmst door de amerikaanse meisjes ("hey roomie!") of ik langs wilde komen voor een feestje, maar ik prefereerde de slaap. mijn eerste nacht in barcelona ging ik om elf uur naar bed.
de volgende dag trok ik in bij de amerikaantjes. ´s avonds was er een feest op het strand.
de eerste zaterdag in barcelona keek ik voetbal in een café, terwijl een gek, oud dametje tegen me aanpraatte over god mag weten wat en la vie en rose begon te zingen. savonds keek ik films.
op zondag was er een barbecue bij placa espanya in een gigantisch huis met twee dakterrassen en met uitzicht op het nationaal museum. daar maakte ik kennis met allerlei internationale studenten uit amerika, frankrijk en groot brittannie. een fransman bood me zelfs een baan aan in een restaurant, maar misschien was hij gewoon dronken. ik hoor deze week nog wel of dat nog iets wordt.
al met al kan ik alleen maar tot de conclusie komen dat ik me na dit eerste weekend al meteen thuisvoel in dit bruisende metropool. verder zit ik nu op dag 88 ofzo en ben ik weer een poging begonnen te stoppen met roken, al wordt het me extra moeilijk gemaakt: een pakje lucky strike is hier maar 2,55!
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
