sábado, 26 de abril de 2008
miércoles, 23 de abril de 2008
Amerikanen
Amerikanen. Een apart volk. Van eigenlijk alle Amerikanen die ik het afgelopen jaar dat ik nu in Barcelona zit heb leren kennen, heb ik twee kanten gezien. De ene kant is de altijd zeer vriendelijke en charismatische kant van de kennismaking. "Wat een leuk persoon," ben je geneigd te denken. Maar eigenlijk al gauw kom je er achter dat het vriendelijke karakter, de vlotte babbel en het vaak ietwat cynische gevoel voor humor niets meer dan een masker is, waarachter een grote ontevredenheid schuilgaat.
Zo was dat bij Caity, bij Mike, in zekere zin ook bij Laini, en nu ook weer bij mijn nieuwe huisgenote, Allesandra. Een lieve schat van een meid, maar met trekjes die me inmiddels een beetje op de zenuwen werken en die onthullen dat er een zwart gat in haar aanwezig is die continu gevuld wil worden met eten, oordelen en vooral aandacht. Heel veel aandacht. Vermoeiend.
Hoe dan ook. Vanavond is het feest. Barcelona speelt tegen Manchester United. Ik ga kijken in het café waar Janus werkzaam zal zijn, nabij het stadion. De tweede helft zal Astrid, die ik ken van het voetbalwerk, langskomen om mee te kijken. Al, zoals Karsten gister treffend zei, moeten vrouwen over voetbal eigenlijk hun bek houden.
Gister namelijk kreunde Allesandra tijdens de wedstrijd Liverpool - Chelsea de hele tijd: "Ah, what a great game. Ah, that is SUCH a great move, ah."
"Ik krijg er kotsneigingen van," zei Karsten.
Ik begreep hem volkomen.
Overigens is het boek, "Shantaram", dat ik momenteel lees, in één woord: GEWELDIG.
Ik wil daarom ook besluiten met de eerste alinea uit dat boek. In de hoop dat ik u allen hiermee aanspoor het zo gauw mogelijk aan te schaffen. En te lezen. 1000 pagina's puur leesgenot!
"It took me a long time and most of the world to learn what I know about love and fate and the choices we make, but the heart of it came to me in an instant, while I was chained to a wall and being tortured. I realised, somehow, through the screaming in my mind, that even in that shackled, bloody helplessness, I was still free: free to hate the men who were torturing me, or to forgive them. It doesn’t sound like much, I know. But in the flinch and bite of the chain, when it’s all you’ve got, that freedom is a universe of possibility. And the choice you make, between hating and forgiving, can become the story of your life.
So it begins, this story, like everything else – with a woman, and a city, and a little bit of luck."
Zo was dat bij Caity, bij Mike, in zekere zin ook bij Laini, en nu ook weer bij mijn nieuwe huisgenote, Allesandra. Een lieve schat van een meid, maar met trekjes die me inmiddels een beetje op de zenuwen werken en die onthullen dat er een zwart gat in haar aanwezig is die continu gevuld wil worden met eten, oordelen en vooral aandacht. Heel veel aandacht. Vermoeiend.
Hoe dan ook. Vanavond is het feest. Barcelona speelt tegen Manchester United. Ik ga kijken in het café waar Janus werkzaam zal zijn, nabij het stadion. De tweede helft zal Astrid, die ik ken van het voetbalwerk, langskomen om mee te kijken. Al, zoals Karsten gister treffend zei, moeten vrouwen over voetbal eigenlijk hun bek houden.
Gister namelijk kreunde Allesandra tijdens de wedstrijd Liverpool - Chelsea de hele tijd: "Ah, what a great game. Ah, that is SUCH a great move, ah."
"Ik krijg er kotsneigingen van," zei Karsten.
Ik begreep hem volkomen.
Overigens is het boek, "Shantaram", dat ik momenteel lees, in één woord: GEWELDIG.
Ik wil daarom ook besluiten met de eerste alinea uit dat boek. In de hoop dat ik u allen hiermee aanspoor het zo gauw mogelijk aan te schaffen. En te lezen. 1000 pagina's puur leesgenot!
"It took me a long time and most of the world to learn what I know about love and fate and the choices we make, but the heart of it came to me in an instant, while I was chained to a wall and being tortured. I realised, somehow, through the screaming in my mind, that even in that shackled, bloody helplessness, I was still free: free to hate the men who were torturing me, or to forgive them. It doesn’t sound like much, I know. But in the flinch and bite of the chain, when it’s all you’ve got, that freedom is a universe of possibility. And the choice you make, between hating and forgiving, can become the story of your life.
So it begins, this story, like everything else – with a woman, and a city, and a little bit of luck."
lunes, 21 de abril de 2008
Tijd vliegt
Een paar weken hadden we Duitse couchsurfsters over de vloer. Vijf in totaal. Hier een aantal foto's van toen.
Nog een week en dan ben ik weer even in Nederland! Ben er echt aan toe. Ben het werken aardig beu aan het worden en ben dan ook aardig toe aan een vakantietje.
Het zullen net als in januari weer dagen vol feest worden, schat ik. Met Koninginnedag erbij inbegrepen kan het al haast niet meer misgaan.
Hoe dan ook.
Tot die tijd is het nog even vijf dagen aftellen. En dan nog een weekendje voetbal kijken.
Zaterdag had ik een dag voor mezelf. Ik heb door de stad gelopen, een boek gekocht (Shantaram van ene Australische schrijver die als gevangene uit Australië naar India ontsnapt, daar in de maffia belandt en aan de heroïne verslaafd raakt. Er schijnt een verfilming van in de maak te zijn met Johnny Depp in de hoofdrol. Het boek telt meer dan 900 pagina's!!!), met Nathalie afgesproken (die ken ik nog van de middelbare school en woont ook in Barcelona).
Plannen deze week:
- dinsdag japans lunchen met allesandra
- woensdag barça - man u kijken
- donderdag nog niets
- vrijdagavond verjaardagsfeestje
- zaterdagavond pro evolution spelen met eloy en david
- zondag werken bij t voetbal en klaarmaken om ´s nachts naar vliegveld te vertrekken
- maandagochtend vliegen
Tijd vliegt!
jueves, 17 de abril de 2008
miércoles, 16 de abril de 2008
Zeilen
Via yoga leerde ik een Belg kennen, genaamd Fenn. Hij woont op een zeilboot in Port Olimpico en nodigde mij en m'n vers ingetrokken Hawaïaanse huisgenote uit om een middagje te gaan zeilen. Zo gezegd, zo gedaan. Zie ons schuimend zwieren over de Barcelonese wateren! Dagen erna was ik nog altijd een beetje door elkaar geschud.
Nu ben ik aan het werk. Stiekem fantaseer ik over een verhuizing naar Venetië, per september. Een paar maandjes misschien.
Ik ben het werken een beetje zat. Maar als ik dan daar voor sparen kan, dan verlicht dat het werken weer iets.
Het is in ieder geval wel leuk dat er weer een meisje in ons huis woont. Bovendien kan ik uitstekend opschieten met het meiske, Allesandra genaamd.
Ook Fenn de Belg is een rilekste peer. Hij weet superveel van electronica, waardoor hij mijn laptop kan repareren. Hij neemt zelfs uit België wat onderdelen voor me mee.
Ook mijn videocamera wil hij voor me repareren.
In ruil voor al dit leuks, gaf ik hem de computer die ik van mijn voetbalbaan mee naar huis had gerold, maar die defect bleek te zijn. Hij schijnt er nog wel wat onderdelen van te kunnen gebruiken. Voila dan maar, hè. Ties em geguund!
domingo, 6 de abril de 2008
Hitler's verloren zoon brengt een ananas
Een nieuwe periode lijkt aan te breken. Mijn laptop is stervende, hij valt steeds uit, ik ben mijn blauwe kasjmier herenjas kwijtgeraakt en ook mijn zonnebril is onlangs gebroken. En er komt een nieuwe huisgenote in ons huis wonen.
Ik leerde haar via Mark kennen. Mark, die ik nog ken van de basis- en middelbare school, was 3 weken in Barcelona om Spaans te leren. Hoeveel je überhaupt in 3 weken kunt leren is me onduidelijk, maar goed, hij probeerde het. Bij zijn lessen zat een Amerikaans-Hawaïaans meisje, dat afgrijselijk veel voor haar kamer betaalde. 900 dollar per maand, om precies te zijn. Welnu, aangezien wij nog een kamer vrij hadden in het huis, offreerde ik deze, hoewel hij niet bijster geweldig is. Toch, dankbaar nam ze het aan en morgen trekt ze als het goed is in.
Mijn huisbaas stelde me meteen al een korting voor de volgende huurtransactie in het vooruitzicht. En ook mijn huisgenoten zijn blij verrast met de komst van de lieftallige Hawaïaanse, waarvan ze hopen dat ze veel vriendinnen over de vloer zal brengen.
Maar ook heb ik nu weer een yoga-maatje. Allesandra, zoals ze heet, doet al enkele jaren yoga. Bikram vond ze iets te "chop chop" en ze gaat nu op zoek naar een Ashtanga Yoga-gelegenheid. Ik zegde meteen al toe een keer mee te gaan om eens iets van mijn yogablik te verruimen.
Mark, aan wie ik mijn kennismaking met haar helemaal te danken heb, is gister weer richting Nederland vertrokken. Ik heb hem in de drie weken niet elke dag gezien, maar wel genoeg. Ik heb hem mee naar yoga genomen. Iets in hem staat namelijk stevig onder de stress, iets wat zich uit in het naarstig bewegen van zijn bovenbeen bijvoorbeeld, het vluchtige getrommel met de vingers of het tot in het oneindige veroordelen en beoordelen van de sociale omgeving. De hele rambla's zit volgens hem vol met "losers" en ik heb hem zo'n vier keer betrapt op de zinsnede "waar is Hitler als je hem nodig hebt." Eén keer kan grappig zijn, maar als je vier keer een dergelijke zinsnede bezigt, dan krijgt het iets symbolisch. Door herhaling concretiseren dingen zich. Ma-ma. Pa-pa.
Zo is het misschien ook met Mark. Alleen piept hij niet "mama" maar "hitler". Al was dat dan dus een "grapje."
Het is maar waar je je energie in wilt stoppen.
Soms verwonderde ik me zodanig over hem, dat ik me afvroeg waar het boek gebleven is waar het personage dat hij is uit ontsnapt lijkt te zijn.
Zijn alleenzame reis naar Liverpool bijvoorbeeld. Het regende daar continu, de stad was doodsaai, het centrale plein was niets meer dan een groot verkeersplein waar auto's rondjes op reden. Toen hij in een pub fish n chips at, werd hij ziek, waarna hij kermend in zijn hostelkamertje op bed lag. Na voor één moment, tijdens een boottrip, eindelijk even de tijd te zijn vergeten, kwam hij erachter dat hij het vliegtuig had gemist. Een kwartier voor het opstijgen kwam hij pas aan. Maar de rij aan het loket, "gevuld met losers die naar Ibiza gingen," maakten aan elke illusie een einde.
De volgende ochtend om 6 uur ging er pas weer één.
Op zulke ontboezemingen kan ik alleen maar keihard lachen. Dat zoiets mogelijk is. Het is precies gelijk een ongeschreven Kafka-roman. Of misschien is die beste man daarom zo vroeg overleden en zag God voor hem een grotere carrière dan hier op aarde en is hij nu bezig om achter de schermen leuke personages te creëren.
Marky mark lijkt dan één van zijn laatste creaties. "Wat de fak ouwe."
Ik heb hem gezegd dat ik hem de volgende keer pas weer wil zien als hij 100 yogalessen achter de rug heeft.
We zullen zien.
Overigens ben ik een paar weken terug met diezelfde Mark naar het voetbalstadion Camp Nou geweest. We zagen Barcelona - Valladolid (4-1). De zon scheen ons heerlijk in het gezicht, terwijl we een malt biertje nuttigden. Het publiek in Camp Nou is alleen nog verwender dan het Arena-publiek. Waar je in de Arena het gevoel hebt dat je in de bioscoop zit, heb je in Camp Nou het gevoel dat je in de huiskamer naar een voetbalwedstrijd zit te kijken. Het is allemaal iets comfortabeler. Warmer, betere spelers, minder gekanker. Men heeft hier niet een heel ziekenhuiswoordenboek nodig om de spelers de huid vol te schelden. Af en toe wappert er een wit zakdoekje, ten teken dat wat hen betreft de trainer op mag zouten. Schattig, eigenlijk.
Gister zag ik Madrid gelijkspelen op Mallorca en dus kan Barcelona vandaag weer iets meer omhoog kruipen als ze winnen vandaag. Het kampioenschap zal moeilijk worden, maar is nog altijd niet onmogelijk, zeker met de kraker in Bernabéu op de voorlaatste dag in het vooruitzicht! OEIOEIEOI!
Daarover gesproken. Gister was ik dus bij mijn voetbalbaan en aangezien mijn laptop zogezegd stervende is, ben ik op zoek naar een nieuwe. Wat zag mijn oog? Een verlaten computer, tegen de muur, wachtend om door mij meegenomen te worden. Ik vroeg het aan Astrid en zij vond het "best". En om de hoek stond mijn grote reistas met wieltjes, omdat Astrid die ooit van me geleend had. Dus ik kon hem er zo inladen en mee naar huis rijden. Nu ga ik morgen kijken op mn websitebaan of ze nog ergens een monitor, keyboard en muis hebben liggen. En dan heb ik gratis en voor niets weer een nieuwe computer :D
Ik mis Nederland nog altijd niet. Helemaal niet nu de zomer hier weer in de lucht te ruiken valt.
Maar mijn vrienden en familie nog altijd wel.
Liefde <3
Ik leerde haar via Mark kennen. Mark, die ik nog ken van de basis- en middelbare school, was 3 weken in Barcelona om Spaans te leren. Hoeveel je überhaupt in 3 weken kunt leren is me onduidelijk, maar goed, hij probeerde het. Bij zijn lessen zat een Amerikaans-Hawaïaans meisje, dat afgrijselijk veel voor haar kamer betaalde. 900 dollar per maand, om precies te zijn. Welnu, aangezien wij nog een kamer vrij hadden in het huis, offreerde ik deze, hoewel hij niet bijster geweldig is. Toch, dankbaar nam ze het aan en morgen trekt ze als het goed is in.
Mijn huisbaas stelde me meteen al een korting voor de volgende huurtransactie in het vooruitzicht. En ook mijn huisgenoten zijn blij verrast met de komst van de lieftallige Hawaïaanse, waarvan ze hopen dat ze veel vriendinnen over de vloer zal brengen.
Maar ook heb ik nu weer een yoga-maatje. Allesandra, zoals ze heet, doet al enkele jaren yoga. Bikram vond ze iets te "chop chop" en ze gaat nu op zoek naar een Ashtanga Yoga-gelegenheid. Ik zegde meteen al toe een keer mee te gaan om eens iets van mijn yogablik te verruimen.
Mark, aan wie ik mijn kennismaking met haar helemaal te danken heb, is gister weer richting Nederland vertrokken. Ik heb hem in de drie weken niet elke dag gezien, maar wel genoeg. Ik heb hem mee naar yoga genomen. Iets in hem staat namelijk stevig onder de stress, iets wat zich uit in het naarstig bewegen van zijn bovenbeen bijvoorbeeld, het vluchtige getrommel met de vingers of het tot in het oneindige veroordelen en beoordelen van de sociale omgeving. De hele rambla's zit volgens hem vol met "losers" en ik heb hem zo'n vier keer betrapt op de zinsnede "waar is Hitler als je hem nodig hebt." Eén keer kan grappig zijn, maar als je vier keer een dergelijke zinsnede bezigt, dan krijgt het iets symbolisch. Door herhaling concretiseren dingen zich. Ma-ma. Pa-pa.
Zo is het misschien ook met Mark. Alleen piept hij niet "mama" maar "hitler". Al was dat dan dus een "grapje."
Het is maar waar je je energie in wilt stoppen.
Soms verwonderde ik me zodanig over hem, dat ik me afvroeg waar het boek gebleven is waar het personage dat hij is uit ontsnapt lijkt te zijn.
Zijn alleenzame reis naar Liverpool bijvoorbeeld. Het regende daar continu, de stad was doodsaai, het centrale plein was niets meer dan een groot verkeersplein waar auto's rondjes op reden. Toen hij in een pub fish n chips at, werd hij ziek, waarna hij kermend in zijn hostelkamertje op bed lag. Na voor één moment, tijdens een boottrip, eindelijk even de tijd te zijn vergeten, kwam hij erachter dat hij het vliegtuig had gemist. Een kwartier voor het opstijgen kwam hij pas aan. Maar de rij aan het loket, "gevuld met losers die naar Ibiza gingen," maakten aan elke illusie een einde.
De volgende ochtend om 6 uur ging er pas weer één.
Op zulke ontboezemingen kan ik alleen maar keihard lachen. Dat zoiets mogelijk is. Het is precies gelijk een ongeschreven Kafka-roman. Of misschien is die beste man daarom zo vroeg overleden en zag God voor hem een grotere carrière dan hier op aarde en is hij nu bezig om achter de schermen leuke personages te creëren.
Marky mark lijkt dan één van zijn laatste creaties. "Wat de fak ouwe."
Ik heb hem gezegd dat ik hem de volgende keer pas weer wil zien als hij 100 yogalessen achter de rug heeft.
We zullen zien.
Overigens ben ik een paar weken terug met diezelfde Mark naar het voetbalstadion Camp Nou geweest. We zagen Barcelona - Valladolid (4-1). De zon scheen ons heerlijk in het gezicht, terwijl we een malt biertje nuttigden. Het publiek in Camp Nou is alleen nog verwender dan het Arena-publiek. Waar je in de Arena het gevoel hebt dat je in de bioscoop zit, heb je in Camp Nou het gevoel dat je in de huiskamer naar een voetbalwedstrijd zit te kijken. Het is allemaal iets comfortabeler. Warmer, betere spelers, minder gekanker. Men heeft hier niet een heel ziekenhuiswoordenboek nodig om de spelers de huid vol te schelden. Af en toe wappert er een wit zakdoekje, ten teken dat wat hen betreft de trainer op mag zouten. Schattig, eigenlijk.
Gister zag ik Madrid gelijkspelen op Mallorca en dus kan Barcelona vandaag weer iets meer omhoog kruipen als ze winnen vandaag. Het kampioenschap zal moeilijk worden, maar is nog altijd niet onmogelijk, zeker met de kraker in Bernabéu op de voorlaatste dag in het vooruitzicht! OEIOEIEOI!
Daarover gesproken. Gister was ik dus bij mijn voetbalbaan en aangezien mijn laptop zogezegd stervende is, ben ik op zoek naar een nieuwe. Wat zag mijn oog? Een verlaten computer, tegen de muur, wachtend om door mij meegenomen te worden. Ik vroeg het aan Astrid en zij vond het "best". En om de hoek stond mijn grote reistas met wieltjes, omdat Astrid die ooit van me geleend had. Dus ik kon hem er zo inladen en mee naar huis rijden. Nu ga ik morgen kijken op mn websitebaan of ze nog ergens een monitor, keyboard en muis hebben liggen. En dan heb ik gratis en voor niets weer een nieuwe computer :D
Ik mis Nederland nog altijd niet. Helemaal niet nu de zomer hier weer in de lucht te ruiken valt.
Maar mijn vrienden en familie nog altijd wel.
Liefde <3
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
