Row row row your boat, gently down the stream...

Merrily, merrily, merrily, merrily,
Life is but a dream.

Een maand geleden gister droomde ik dat ik in een auto zat met mijn Franse huisgenote naast me. Ze sloofde zich zoals normaal erg uit. Ze schaterlachte om de haverklap om de één of andere onverstaanbare murmeling die ze uitsloeg. We reden 180 kilometer per uur. Ze haalde links in, rechts in en als ik vroeg zachter te rijden, schaterlachte ze alleen maar. Alsof het nog niet bont genoeg was, begon ze te spookrijden.
Weer schaterde ze het uit en ze sloeg zelfs op het stuur van het lachen. Op ons af kwam een gigantische, turquoise dubbeldekkerbus, met wel honderd mensen aan boord. Ik verstijfde van top tot teen en vlak voor de bus ons zou rammen, sloeg ze naar links. Te laat, de rechterkant van de auto, waar ik zat, gleed vol tegen de bus aan. Maar er was geen crash. Vloeiend vloog ik door de bus heen. De verstijving die ik had gevoeld, de angst die mijn hele wezen had omvat, transformeerde in één klap tot het vredige uitslaan van mijn vleugels, terwijl ik ten hemel rees. Ik keek naar boven. Alles werd wit.
Toen werd ik wakker.
Sterven in je dromen staat voor veranderingen. Grote veranderingen. Nu, een maand verder, kan ik beamen dat er veel veranderd is. Eerst kwam het verleden me inhalen in de vorm van goede vriend Martinus, die als een katalysator werkte op alles wat er in het huis in de lucht hing.
Ik vertoefde een week in Praag met Assi, tot grote vreugde van ons beiden en kreeg zo zelfs een blik in de toekomst te zien. Alhoewel ik hier niets over kan zeggen, vooralsnog, maar vooral omdat ik hierover nog niets mag zeggen van Assi ;)
Daarnaast kreeg ik meer verantwoordelijkheid op mijn voetbalbaan, waardoor ik minder kan gaan werken bij het vertalen.



Omdat ik weet dat zijn ontwikkelingen ook in Nederland met argusogen worden gevolgd: Tinus heeft na jaren van verzet eindelijk de sleutels van zijn eigen verantwoordelijkheid opgeraapt. Oftewel: de loodgieter die alleen maar over loodgieten praatte, maar de lekkende kraan ongemoeid liet, is eindelijk op de knieën gegaan. Driewerf Hoera!
Het Turkse eergevoel dat zich ergens in Tinus schuilhield (en misschien nog altijd houdt) zal na deze zinnen misschien zinnen op eerwraak. (;)) Feit is dat hij nu zoekt naar een kamer, een baan en hierbij immens wordt geholpen door mijn huisgenoten Yoshi, Alex en Isa. Zelfs Andrea, die even terug was van vakantie om vandaag weer door te reizen naar Corsica, wist hem nog enkele openstaande vacatures mede te delen. Dit leidt ook tot opluchting van mijn kant. Want bij mij was eventjes het vervelende gevoel naar boven komen borrelen om beslissingen te moeten nemen voor Tinus. Gelukkig heeft hij dat gevoel nu bij me weggenomen. Nu sla ik bijna jaloers gade hoe hij haast bij de hand genomen wordt door mijn huisgenoten om zich te gaan huisvesten in Barcelona, door te helpen met het zoeken naar een kamer, een baan en een Spaanse lesschool.
Een dergelijk welkom in het buitenland wordt niet veel mensen gegund. Om over de twee weken feest die hij er nu op heeft zitten nog maar te zwijgen!
Het ultimatum dat daarbij werd gesteld was 14 september. Dus dat betekent dat hij maximaal nog een paar weken langer bij me in huis zal blijven.



Deze foto is een voorbeeld van één van de vele avonden feest die we de afgelopen weken hebben meegemaakt. Deze is genomen bij de overwegend Zwitserse buurvrouwtjes.
De Franse jongen met het glas aan zijn lippen is buurman Etienne. Rechts staan overigens huisgenoten Isa (met de fanatieke \m/-vingers) en Alex (in het zwart, met de doodsblik). Het duivelshandje van Isa hangt overigens vlak boven de jullie welbekende Martinus, die eveneens een vredeshandje boven zich heeft hangen. Of konijnenoren ;D Hoe je het maar wilt zien!

Verder heb ik nu een nieuwe Deense collega bij mij op het vertaalwerk. Ze komt niet heel erg slim over. Type R&B huppeltje. Maar zolang ze met haar roze genagellakte vingers niet aan de muziek komt, blijft ze een ongevaarlijk huppeltje.

Vanochtend belde mijn moeder dat mijn ouders in de week van 8 tot en met 13 oktober langs komen. Dan gaan we ook een weekendje Valencia doen met z'n allen. Ouders, Assi en ondergetekende. Gezellig.
Nu maar hopen dat mijn vrienden uit Nederland ook gauw weer even op bezoek komen..!!!
Want vanuit die hoek blijft het ijzig stil.
Dus Vin, Roosje, Jona, Tima, Ali, Viccie, Daisy, Rubsel, Mary en niet te vergeten Zulima Calero Quintero? Komt er nog wat van? :)

O, ja, omdat ik de vorige post heb gedelete; Praag was fantastisch. Ik overweeg er te wonen volgend jaar, maar dit is allemaal nog verre van zeker en toekomstmuziek. Ik heb een heleboel foto's. Wel meer dan 100. Een greep:


't regende in Frankruft!


Svejk kwam ons ophalen van het vliegveld.


Astrid werd al op de eerste dag als een prinses behandeld. Overigens niet geheel zonder succesvol vervolg :) Van de reis dan, hè.


Hier hebben Assi en ik een concert van Mozart en Verdi gezien. Die Zauberflöte en Di Cacciatore oid. Cultuursnuiven.


Wat is er heerlijker om op een bankje, in de schaduw van zoiets geweldig Westers als een Gothische kerk, van de zon te genieten?


Kijk eens wat een leuke geveltjes! En wat zie ik daar bij het stopbord? Jaja! Weldegelijk! Het is niemand minder dan de overheerlijke Jurriaan Geerten Reinders zelve!


Een ode aan daar waar we allemaal vandaan komen.


Op de Karelbrug.


Wat een geveltjes!


Franz Kafka liet me maar niet los. Handtastelijk als hij was trok hij me bij het nekvel het boek in. Assi werd er maar jaloers van. Ze gooide alles in de strijd om me weer uit de klauwen van Franz te bevrijden. Te weten:


Zalige Apfelstrüdel mit Sahne op een terrasje.


Verleidelijke blikken.


Zelfs een matroos stuurde ze op me af.


En ja, die nam me mee op een boottocht. Maar niets mocht baten. Zodra ik weer voet aan de wal zette, spurtte ik terug naar Franz, om me te baden in zijn...


urine! ;D


Na het horen van de klepel, weet ik nu ook waar de klok hangt! In Praag!
Tot zover. En nu weer terug naar jou, Mart.

"Dat je dr zin in hebt"

Met Tinus (Martínez) is het erg leuk. Hij is al helemaal geïntegreerd in huis en hij lijkt ook dol te zijn op mijn huisgenoten. Ze kookten al enkele maaltijden voor hem en vandaag heeft hij wat teruggedaan in de vorm van een Raw Food-lunch. Het was erg smakelijk, alhoewel wat weinig.
Verder maakt hij het voor zover ik weet prima hier in Barcelona, die hij natuurlijk op zijn eigen manier analyseert.
"Het voelt als een fijne stad, goede sfeer. Iedereen komt hier om lol te maken. Ik heb zin om te feesten. Ik heb zin om mensen te ontmoeten. Ja, het voelt echt lekker om weg te zijn uit Nederland."
Enkele willekeurige zinsneden uit zijn mond opgetekend en hier neergekalkt voor u, o waarde lezer. En dit is de man uit wiens mond deze woorden gesijpeld kwamen als een beekje slijm uit de tandeloze mond van een in slaap gevallen opa op een schommelstoel:



Wat een koppies hè. We hadden gezamenlijk een hele fles Carddhu Single Malt whiskey achter de kiezen.
Geen wonder dat Tinus maar doororakelt:

"Ik heb ook gehoord dat mensen hier komen en gaan. Niemand blijft hier. En deze energie zorgt ervoor alsof ik als het ware gecentrifugeerd wordt, zodat ik zometeen, vrij van alle gehechtheden uit Holland, de wereld in getold kan worden."

Maar wanneer dit heilige vertrek zal plaatsvinden, daar tasten we tot nu toe nog over in het duister. Martínez heeft nog geen idee wanneer hij zal vertrekken, of waarheen. Hij heeft alleen wel het gevoel alsof er nog iets moet gebeuren in Barcelona. Hoe het ook zij: vrijdag ga ik met Astrid naar Praag. Dus ik merk het wel als ik bij terugkomst nog altijd een Sant Martinusje in huis zie wandelen.
Tussen de wijze quotes door luisteren we veel Alexander Smit, die nog wijzer uit de hoek kan komen dan Tinus en ondergetekende bij elkaar:

radio rijnmond: "nou meneer smit, om maar meteen met de deur in huis te vallen... wat is de zin van het leven?"
alexander smit: "dat je dr zin in hebt."
radio rijnmond: "ja... dat je dr zin in hebt? is dat alles?"
alexander smit: "uiteindelijk wel ja, dat blijkt wel."
radio rijnmond: "waarom zijn zoveel mensen dan op zoek naar de zin van het leven?"
alexander smit: "omdat ze er geen zin in hebben."
radio rijnmond: "en vanaf dat moment is het mis?"
alexander smit: "vanaf dat moment is het goed mis."

:D
En dat wij er zin in hadden en hebben, dat blijkt wel uit bovenstaande en onderstaande foto (links de visiterende Petra)!



Eén ding is zeker: Tinus is op zoek naar zijn goeroe, zijn spirituele leraar die hem verder kan helpen op zijn spirituele pad. Hij heeft er zin in. Ik heb er zin in.
U ook?

Een praagse zomer

Praag wordt het. En niet Italië. We willen ook nog Wenen en Bratislava aandoen. Vliegen op Wenen, paar dagies daar vertoeven, dan met de bus naar Brati voor een paar daagskes en dan de rest in Praag doorbrengen, alvorens we het vliegtuig terugpakken. Maar niets is nog zeker. Misschien dat we toch op Praag vliegen en alleen daar blijven. We moeten nog even goed de afwegingen maken. Het plan is om 15 augustus te vliegen en dan 24 augustus terug te komen. Dus dat betekent dat ik niet naar het spetterende OLA-festival zal gaan, waar onder andere Björk, Massive Attack en Goldfrapp optreden.
Wat vreselijk overigens om in de wij-vorm te spreken. Zo onwennig voelt dat.
Anyway, IK heb het rustig aan gedaan dit weekend. Geen gekkigheid. Beetje filmpjes gekeken maar weer. Beetje geslapen. Yogalesje gepakt. Boekje gelezen. Opgeruimd.
Ik ben hierdoor nog altijd vrij wit van huidskleur. Ik was sowieso al niet zo'n strandmens, maar dit is wel schrijnend. Ik lijk potdikkeme wel een kabeljauw, zo wit ben ik.
Hoe dan ook. Morgen komt Petra met een vriendin naar Barcelona. Die ga ik dan even een brasa geven. En vrijdag komt Tinusje langs. Die gaat bij mij slapen. Vijf daagjes. Dan gaan we een hotel uitzoeken voor hem. Een GOED hotel, zoals hij schreef. Geen goedkoop, louche achterbaks poephostel. Nee, meneer Tulling is een heertje geworden. En het heertje wil een rode loper onder zijn doorgeyogade voetjes en een piefje met een petje op die z'n koffertje de trap op tilt.
Maar es zien of ie een tip achter laat.
Overigens rook ik al heel lang geen joints meer, dus dat zal hij ook maar uit zijn hoofd moeten zetten..!
Hij heeft wel de mazzel dat de schuur is uitgemest en omgetoverd tot een chillhoekje, waar een matras ligt en hij derhalve een eigen slaapkamertje heeft! De mazzelaar. Zelfs een stereoinstallatie ontbreekt niet. En gelukkig zal geen enkele doos van de toren op zijn hoofd vallen! Want als ik dat denk, dan is t waar, volgens The Secret.
:D
Heb wel zin om 'm weer es te zien hoor. Overigens nog niet gevraagd of ie les kan geven hier, want ik heb de eigenares, Lucia, al tijden niet meer gezien...
Dan ga ik nu weer verder met m'n werk. En laat ik jullie achter met een fotootje van mij en Assipoessie in bed, vlak voor ik haar anaal.. Eh, grapje hoor mam!



En hier een foto van drie van de vijf huisgenootjes, de Dominicaanse Ruth, de Japanse Yoshi en de Française Andrea.