Reisje Nederland

Van donderdag 19 juni tot en met dinsdag 24 juni ben ik in Nederland. Ik vlieg weer es met Ryanair, dus ik ga via Eindhoven. Maar ja, dat moet dan maar. Vueling was te duur!
Dus ik ben 19 juni al om half 9 des morgens in Nederland en ga de 24e ook weer erg vroeg terug.
Maar goed, tot dan!

Jurri en de bimbo's

Ik met Lisa.



Ik met Maartje.



Lisa op de Ramblas en ik nader haar om haar mutsje vol te stoppen met dinero.

Huisgenoten, verenigt u.

Ditmaal een update met de bewoners van Carrer de Napols 160, 4-3. Ten eerste is daar de bewoner die er het langste woonachtig is: Juan Alonso Alonso. Hier in beeld:



De woorden die het meest over zijn lippen komen zijn "Hostia Puta", "Me Cago en la Puta" en "Joder." In het Engels vervangt hij dit toch ietwat gevariëerde melêe van scheldwoorden slechts en alleen met "Fuck." Als hij thuiskomt, is het eerste wat hij zegt: "Fuck man, I'm home. Fucking work is tiring me. Fucking have to study now."
Aangezien mijn kamer aan de keuken grenst en hij zeer gaarne om twee uur des nachts wenst te koken, hoor ik niet zelden hoe hij zijn eentonige maaltijden (pizza of tapas (ham, kaas, olijven uit blik, mosselen uit blik, gebakken ei) en heel af en toe een pastaatje) besprenkelt met enkele Spaanse termen uit zijn driedelige scheldwoordenschat.



Dit is Karsten "Karretje" Marik uit Utrecht. Een lekkere nuchtere Hollander die zichzelf graag als de nieuwe Jopie Cruyff ziet. Hij voetbalt hier dan ook bij een vereniging. Meestal wint hij. In tegenstelling tot Juan, die op zaalvoetbal zit. Juan heeft dit seizoen alles verloren. De twee keren dat hij afwezig was, speelden ze gelijk en wonnen ze. Hostia puta.
Karretje loopt stage in Barcelona voor een magazine genaamd "Barcelona Metropolitan Magazine" . Vorige week moest ik zijn stageverslag nakijken. Het was zo vreselijk saai dat ik me verbaas dat hij zijn stage vol weet te houden. Helemaal omdat hij zijn studie, Communicatiewetenschap, "geen zak aan vindt." Hij maakt het af, "omdat hij er nu eenmaal mee begonnen is." Maar hij wil er niets mee doen. Eind juni gaat hij weer naar Utrecht. Om Hans Teeuwen kan hij niet lachen. "Ik vind hem gewoon echt niet grappig." Ja mensen, de enige Nederlander die niet om Hans kan lachen, hij woont bij mij.



Allesandra smakt tijdens het eten. Traag en luid. Haar blik daarbij is als die van een koe in een weide. Log en lui. Smakkende mensen vragen om een genocide. Maar Allesandra schreeuwt erom. Haar smakken is dertig meter verder nog te horen.
Als ze Spaans praat, perst ze haar drassige, Amerikaanse stem in een nasale uitstulping die zangerig probeert te zijn. Zoals de Amerikanen in Abu Ghreib zich aan de Irakeze gevangenen vergrepen, zo vergrijpt Allesandra zich aan de uitspraak van de Spaanse taal. Ze maakt er een potje van.
Verder is ze best lief.



En dit ben ik. Ik heb hier een truitje aan die Lisa of Maartje vergeten is. Lisa en Maartje waren van woensdag tot en met zaterdag op bezoek. Ik ken ze nog van vroegere Goa-feestjes. Zaterdag trad Lisa op de Ramblas op met 5 hoela hoepels tegelijk. Ze was een ware head-turner. Ze kleefde mannen aan haar optreden vast als vliegen aan stroop. En daarmee motiveerde ze mij bovendien om toch nog mijn Jezus Cruijff-imitatie uit de kast te halen. Al was het maar voor een dag. Ik oefen hier alvast voor de spiegel.

Foto's van een mooie man in zijn natuurlijke habitat

Deze keer geen tekst, maar foto's van de mooie man die jullie nu alweer een paar weken moeten missen. Het enige wat me van het hart moet is dat Eidur Gudjohnsen gister een lesje Bikram Yoga kwam doen. Ondanks het feit dat hij een voetballer van beroep is en daardoor conditioneel toch niet de minste is, verliet hij de zaal ongeveer een kwartier a tien minuten voor het einde (tijdens de altijd heftige camel-pose).
Het bewijst maar weer eens dat Bikram's yoga niet voor mietjes is!
En dan nu de foto's:



James en ik. Zie hoe ik net zo'n neppe smile op mijn gezicht heb geperst als James zelf. We lijken wel broeders!



Dit meisje was afkomstig uit Chili. Sole heette ze. "Net als de zon?" vroeg ik. HAHAHA Wat een mallerd ben ik ook! Zie trouwens hoe ik Vincent's broek met veel stijl om mijn benen heb hangen.
The best pants in life are free! .com!



Astrid en ik. Lacheh! Astrid doet tegenwoordig ook yoga. "Wat voel ik me lekker!" riep ze de hele dag na de eerste les. Uit het niets begon ze dan met haar armen te zwaaien. "Wat voelt dat lekker!"



Dit heerlijke dametje was Braziliaans en een vriendin van Astrid. De volgende keer als Astrid en zij gaan stappen, beloofde Astrid mij mee te nemen. Dat belooft nog wat te worden!



Yasmina en Martine. Yasmina is een Spaanse en een ware dramakoningin. Een weekendje Amsterdam veranderde bij haar in een nachtmerrie toen er een rat in haar hotelkamer bleek te zitten en ze vol paniek de hele dag, slechts gekleed in haar pyjama, bij het café aan de overkant koffie heeft zitten drinken. Ze weigerde terug te keren naar haar hotel. Het sneeuwde destijds, een paar maanden terug alweer.
Martine is een kakkerlak. Feyenoordfan in hart en nieren. En verder een beetje een geval apart. Ze is ook mijn huisbaas en doet fietstourtjes in Barcelona.

Update

Na een dikke week weer terug te zijn in Barcelona, zit ik alweer helemaal in het ritme van het leven hier. De dag na mijn aankomst, moest ik alweer aan het werk. De dag daarna was er een verjaardagsfeestje van Astrid, mijn voetbalwerkcollega. Het was een gezellig feestje. Ik ben er aardig zat geraakt.
Deze week heb ik Tirza van Grunberg uitgelezen. Dat boek was wel spannend, maar ik raakte soms afgeleid (lees: geïrriteerd) door de stijl van Grunberg, die er soms iets té dik boven op lag. In persiflage op die stijl schreef ik er nog een vrij grappig (vond ik) stukje over op mijn hyves.
Verder schijnt er een droogte in Barcelona te heersen, die zorgt voor een tekort aan drinkwater. Ik heb het eerlijk gezegd allemaal via via moeten vernemen, ik merk er vooralsnog niet veel van.
Yoga doe ik ook weer uitbundig. Na een moeizame eerste paar lessen (een stilstand van twee weken is voelbaar) gaat het inmiddels weer wat soepeler.
Volgende week krijg ik bezoek van twee blonde meisjes die ik nog van de vroegere psychedelische goa-trancefeestjes ken. Daar gaan we er dan ook één van bezoeken.
Eén van hen is woonachtig in Madrid en daar ga ik de week erna heen. Wie weet om nog een goa-feestje aan te doen. Ik kan mijzelf in ieder geval bij haar in de foetushouding krullen, ze heeft naar haar zeggen nog wel een hoekje vrij.
Ook kan ik dan de Bikram Yoga-docente Marisol weer zien. Ze heeft een paar maanden terug drie weken lesgegeven in Barcelona. Ze kwam over als een zeer vrolijk vrouwmens en ze nodigde me uit langs te komen in Madrid. De 30e zal dat er dus eindelijk van komen. Overigens komt zij van de zomer zich in Barcelona vestigen om hier les te geven. Iets wat mijns inziens zeer welkom is, aangezien ik de twee aanwezige docenten alhier, eerlijk gezegd, minder goed vind dan zij.
Het lezen van Ruben's en Sjoerd's blog inspireert me gek genoeg wel om meer yoga te doen, ook al worden ze gigantisch afgebeuld. Die vier keer per week dat ik dan naar de yogazaal trek, is wat dat betreft een peulenschilletje. Ben erg benieuwd hoe die kale rakker straks terugkeert uit Mexico, dus ik zal met een schuin oog de prijzen in de gaten houden van de vluchten die van Barcelona naar Amsterdam gaan, eind juni.
Dat kan ik dan mooi combineren met de verjaardag van mijn liefste moeder.
Maar goed, ik pin me voorlopig nog nergens op vast. Het vastpinnen laat ik achterwege. Daar kun je me op vastpinnen!