kafka aan de costa

het is alweer 27 juni. ik zit hier zowat een maand. nog altijd geen baan gevonden, al hoor ik vanmiddag of de sollicitatie van gister naar wens is verlopen, al betwijfel ik dat. ik moest een roleplaying game gaan doen met een man die deed alsof hij een klant was en ik moest hem toen een debit card verkopen. halverwege de transactie vroeg ik me echter af wat een debit card in godsnaam was. een roleplaying game! ik had zoiets nog nooit meegemaakt. schrale troost voor mij was dat het voor die man zijn baan is om roleplaying games te spelen, zonder dat hij me aan mocht spreken met 'heer dwerg'. tragisch.

ironisch genoeg stond er in de horoscoop die ik een paar uur later opensloeg bij monika thuis dat 'er meer in het leven is dan werk alleen' en er scheen zowaar een glimlachje door het wolkendek van mijn gelaat. vervolgens deelde ik stickers uit aan de huisgenotes van monika waarop mijn hoofd te zien is met de ondertekst 'love love,' die ik ooit per ongeluk had laten maken toen ik een pasfoto bedoelde te regelen. 'que lindo!' galmde het door het huis. dat, alsmede het per abuis aanschouwen van twee naakte, braziliaanse billetjes, maakte de dag weer goed.

verder zijn de ontwikkelingen tussen mij en caity nog altijd meer dan verwarrend. het ene moment zijn we poeslief tegenover elkaar, maar een paar minuten later kunnen we alweer in een woeste, verbale strijd verwikkeld zijn. het rakelt mij wel weer telkens de vraag op wat er nu toch steeds geprikkeld wordt. toch heb ik enkele basiselementen bij haar naar binnen weten te rammen; bekijk de dingen wat vaker van de positieve kant, vel niet zo snel een oordeel en laat jezelf niet opgeslokt worden door emoties. elementen die ze nu nog met een zekere sarcastische ondertoon uitspreekt, maar die zich weldra in haar wezen zullen nestelen als knagende ratten in de muurwand van haar werkelijkheidsopvatting.

onze connectie is in essentie zeer positief, maar dat heeft ze nog niet volledig door. zo roept ze soms dat ze niet weet of we vrienden zullen blijven als we na zaterdag hier uit het huis verhuizen. een typisch vrouwending om je zoiets af te vragen. mannen zouden zoiets nooit doen! en ook monika giert het uit van het lachen als ik haar vertel over caity, die zij lachend 'the one with the feelings?' placht te noemen.
maar goed, laatst zijn we wezen stappen en is caity met een ier gaan skinnydippen, terwijl ik een dronken fransoos probeerde te vermaken die me uit vreugde besprong toen ik vertelde dat ik uit amsterdam kwam. 'ah! amsterdam! the best city ever!'
en heb ik laatst het slot van kafka (uit)gelezen, wat volgens de skinnydippende ier geen toeval was, aangezien barcelona precies was zoals de werkelijkheid in dat boek. veel bureaucratie en papierwerk en alleen de vrouwen zorgen voor het leven in de brouwerij. zo zie je maar. wat je dacht dat een willekeurige, edoch weloverwogen keuze was na een half uur piekeren in de boekhandel, bleek niets meer dan een uiterst logisch gevolg te zijn van een tot voor kort onbewust gebleven oorzaak.

o en ik stond trouwens in de krant van Catalonia Today via waarde vriend Jonathan uit chicago die daar als vrijwilliger werkte. het ging over de burgemeester verkiezing, waar ook buitenlanders, woonachtig in barcelona, op konden stemmen.
hier een foto:



'I didnt know anything about the candidates. I'm not really into politics.'
Joaquin Reinders



voor de rest hoop ik dat ma een fijne verjaardag heeft gehad :) en ga ik maar weer wat nuttigs doen. zoals het aanvragen van een NIE en social security number. lang leve het kafkaesque barcelona.

overigens snap ik niet waarom die foto's nou zo lomp scheef staan
hier op de comp als ik ze open zijn ze gewoon recht
weirrrrd!

huisgenote laini (rood haar) en caity

indien u me reeds vergeten bent

het is mij



uwe overheerlijkheid,,

JGR

shhh

mijn huisgenote laini is voor een week of wat vertrokken om met d'r hippietante ergens in een klein spaans dorpje in een hotel dat in een kasteel zit te chillen. hierdoor woon ik nu alleen nog met caity in dit huis, vandaag krijgen we een vriend van haar en laini hier, die hier een week komt wonen en dan zijn we weer met drie.
nu goed. caity is een schat van een meid, op zich, ze is als een zusje voor me, maar bij tijd en wijle wel een stervensirritante. ze is net begonnen met yoga en in het begin was ze superenthousiast, maar nu begint ze steeds meer te piepen en te steunen en te kreunen. gister ging ze zelfs tien minuten voor het einde van de les weg. als een mietje. toch heeft ze net een maandkaart gekocht. maar goed, de komende tijd zal ik waarschijnlijk nog veel shit over me heen krijgen, als de yoga dieper in haar begint te roeren.
naar mijn adviezen of levenswijsheden wil ze amper of niet luisteren en ze doet ze lachend weg als 'stupid philosophy.' vlak voor de les van gister, waar ze tien minuten voor het einde wegliep, at ze een hele salade weg, ondanks het sterke afraden van mijn kant, of misschien wel juist daardoor. ze gaf me na de les gelijk. de salade was geen goed idee geweest.
de gitaarmuziek van darpan, die ik soms draai, haat ze zo intens dat ze alles in het werk stelt om die muziek uit te krijgen of anders te overstemmen met haar muziek; sufjan stevens, iron and wine, joanna newsom... dat soort muziek. al draait ze sinds kort ook steeds meer bjork. godzijdank. tijdens het schilderen zet ze de muziek loeihard aan, waarschijnlijk om al die stemmen in haar hoofd het zwijgen op te leggen. toch wil ze - als ik haar zeg dat emoties niets minder zijn dan hongerige visjes in het aquarium van je lichaam en waar je je niet mee moet identificeren, die je niet moet voeden tot ze ontploffen, maar die je moet bekijken -, niet luisteren. 'stupid philosophy. i dont even have an ego. so what the fuck are you talking about, brothaa?'
gelukkig lacht ze erbij en het grootste deel van de tijd hebben we veel lol. ik moet nog maar kijken of ik in het volgende huis, waar ik over 10 dagne heen verhuis, net zulke leuke huisgenoten tref.

zondag was ik naar een satsang geweest van prajnaparamita en dat was niet voor niets. ze vertelde precies de dingen die ik even moest horen en in haar ogen schitterde de diamant van die Ene, machtige waarheid, dat ik daarna weer opgefrist naar huis kon.
grappigste uitspraken: 'why dont you dedicate your whole life to this?' aan een man die er voor de derde keer was. en: 'what time do the footballmatches start?'
een jongen vertelde dat hij danste in een park en moest huilen. een meisje zei dat ze nu al jaren aan het zoeken was, maar nog steeds niets had gevonden. prajnaparamita lachte hard en zei: 'i spent 20 years on this and what did i find? nothing! nothing! nothing!'
mooiste uitspraak: 'the true alchemy happens in the dark. you put a seed in the earth and cover it up. in the dark it grows. in the dark mysterious alchemy happens. nine months does it take for a baby to grow out of almost nothing and to be born and it happens completely in the dark of the womb.'

o en ja, mn 100 dagen zonder orgasme zaten er alweer op en ik moet zeggen, het was werkelijk onvergetelijk en zo intens dat ik er dagen van moest bijkomen. ik heb er geen meisje voor gevonden, temeer de vrouwen hier toch behoorlijk anders in elkaar zitten dan in nederland. ze hebben hier allemaal een attitude van hier tot tokyo - begrijpelijk, spaanse mannen zijn net honden - en verder is mijn interesse in lustige aangelegenheden eerder gezakt dan gestegen na 100 dagen zonder orgasme. het voelt alsof iets in mij zodanig verzwakt en uitgehongerd is dat het niet eens meer de moeite wil doen om achter dat kortstondige genot aan te gaan zitten. en qua liefde ben ik nog niemand hier tegengekomen waar ik het mee zou kunnen delen. dus ja dus.

gisteren was ik met mn amerikaanse friend jonathan naar een jazzclub. aan de muur hing een foto en aan de bar een gefiguurzaagde versie van Picasso's 'El Loco,' 'The Fool.' bij de ingang danste 1 vrouw vol overgave aan een onbekend gevoel. ik kon er maar niet achter komen wat haar bezielde of wat er in haar omging. ze danste en lachte zo panisch en geschift dat iedereen haar met opgetrokken wenkbrauwen vanuit een ooghoekje bespioneerde en vervolgens negeerde. ze had een paar bewegingen die ze continu herhaalde: ze luchtgitaarde terwijl ze ver achteroverboog. af en toe zei ze iets in het spaans, waarna ze naar degene aan wie ze het zei hysterisch schaterlachte. en af en toe deed ze een vinger voor haar lippen en zei ze: shh! shh! maar eigenlijk tegen niemand in het bijzonder. deze drie dingen herhaalde ze, terwijl ze op hoge hielen en met een leesbril om haar nek op haar excentrieke, merkwaardige wijze door de ruimte fladderde. maria dolores heette ze.
waarschijnlijk was het omdat ik haar iets te vaak aankeek en toelachte, dat ze bij ons kwam zitten en sigaretten aanbood. ze leek vooral op jonathan een oogje te hebben, die zn gezicht steeds dieper uit schaamte in zn handen begroef.
'maybe you should rape her, right here on the dancefloor,' zei ik. 'oh yeah, that would bring her back to her senses.'
toen ik bier ging halen, stootte ik haar per ongeluk aan en walsten we kortstondig. ik kreeg er een applaus voor.
aan het einde van de avond ging wat waarschijnlijk het leukste meisje van de avond was enthousiast met haar dansen en ze nodigde ons uit om hetzelfde te doen, maar vrijwel onmiddellijk na het afwijzen van de uitnodiging begon een van haar vrienden te vechten met de barman en luidde zo het einde van haar en daarmee eigenlijk ook ons verblijf in. niet veel later vertrokken we richting huis.

verder heb ik nog altijd geen baan. de camping hoefde me niet meer. van barretjes hoor ik niets. een callcenter waar ik wel had kunnen werken verplichtte me eerst twee weken lang, 5 dagen per week, 7 uur per dag een training te volgen, waarvoor ik 20 euro per dag zou ontvangen. DAG EDJE. dus ik zoek fervent verder. allesj komt goed.

liefs,,
jullie kanjer

gisteren liep ik rond door barcelona. de zon brandde op m'n goddelijke haardos, m'n oksels zweetten ondraaglijk, een aziatische man vroeg in redelijk engels waar de bus naar het vliegveld vertrok. zijn gezicht stond strak gespannen, hij leek ten einde raad. ik wees hem naar de bushalte waar bus 58 stond te wachten, maar hij volgde mijn vinger, die iets hoger wees en hij zei: "on the building? it is on that building?" ik vertrok m'n wenkbrauw en zei kalmpjes: "no, man. look at the bus. bus 58. see it?" hij zag het en liep, terwijl hij mij bedankte, een vrouwtje omver.
een uurtje ervoor had ik een sollicitatiegesprek gehad bij een callcenter, maar ze wilden me de eerste twee weken 20 euro per dag betalen voor 7 uur training per dag. ik bedankte vriendelijk. resultaat was alleen dat ik zonder geld en zonder werk zat. toch voelde ik van binnen geen spoortje onrust, al begon het in het hoofd natuurlijk al voorzichtig te knagen, te rammelen. 'wat moet dat dan, straks, als je honger krijgt?' en dergelijke vragen begonnen te rinkelen en te winkelen in het walhalla van mijn weergaloze hersenkoepel.
toch was er weldegelijk geen enkele reden tot wanhoop, wat mijn rekening uiteindelijk bewees. als door een gods wonder was juist vandaag, op het moment dat ik tegen de nulgrens aanliep, mijn belastinggeld uitgekeerd en dit redde mij uit een zekere penarie. aansluitend werd ik, terwijl ik in cafe/restaurant st germain - waar ik hoop te kunnen werken - gebeld werd door een vriendelijke journalist in spe uit chicago, waarmee ik later die avond op placa catalunya theorieen uiteenzette omtrent de toestand van de wereld en de algehele absurditeit ervan.
desalniettemin ontwikkelde het voorval van het blut zijn bij mij een zeker bewustzijn dat ik moeite had met het omgaan met geld. stel je voor, zo vertelde ik de journalist in spe met de zwarte krullen en het zwarte baardje en het vaalgeworden rode truitje dat als merk 'jus' had, dat je ineens miljardair wordt. hoe moeilijk is het dan om je daar niet aan te hechten?
zeg maar eens nee tegen het op de proef nemen van een dergelijke som. pers het maar eens over de lippen.
HAHAHA

trouwens hoeveel is acht maal zes ook alweer?

HAHAHA

ik heb zaterdag een sollicitatie bij een camping aan de costa brava. camping paradis heet het. google maar es. teringmooi ouwes. enige dat me enigszins verontrust is dat er daar waarschijnlijk geen mensen zullen zijn die ik ken, dat de mensen die ik er leer kennen weer snel zullen vertrekken en dat ik tevens het risico loop me te zullen vervelen. daarnaast heb ik net een kamer geregeld voor de maanden juli en augustus op een gunstige plek in barcelona die ik dan weer af zou moeten zeggen.
hiertegenover staat dan weer wel dat ik daar zeer waarschijnlijk zal kunnen wonen en werken, wat geld zal kunnen verdienen, een kleurtje op zal kunnen pikken en er rustig de tijd voor mezelf zal hebben met lezen, het leren van spaans en het flaneren over een camping als medewerker wat wie weet enkele hormonen teweeg zal kunnen brengen bij vrouwelijke campinggangsters die tegen die tijd een ernstig risico zullen lopen een zwaar bronstige joaquin in de ogen te schouwen. het is vandaag dag 97. de honderd dagen zonder orgasme zitten er bijna op!

hoe geschift het ook moge klinken voor een gezonde, niet onknappe 24-jarige jongeman om een dergelijk experiment te ondernemen, kan ik na 97 dagen toch stellen dat er zich in mijn binnenste een zekere ontwikkeling heeft voltrokken die vooral in de buurt van m'n borst een melkachtig soort rust en vrede bewerkstelligd heeft. het is zo aanwezig dat ik er weinig moeite voor hoef te doen om weg te zakken in die rust en het is een heerlijk punt om op te mediteren, zo af en toe. daarnaast merk ik dat de vlagen geilheid sneller wegebben, alsof het lustmonster in mij toch wel weet dat het niet bevredigd zal worden en zich sneller dan ooit uit de voeten maakt. als een hond die door heeft dat zijn hangende oortjes niet meer werken om voedsel te krijgen en dan maar in z'n mand gaat liggen.

eerder vandaag stond ik in een boekhandel bij de engelse sectie, toen er een engelsman mij om een leesadvies begon te vragen. have you read anything that's good lately? vroeg hij, terwijl hij een tiental boeken aanwees die hij al gelezen had, zodat ik een zekere indruk van z'n smaak zou krijgen. nick hornby, david lodge, paul auster; niet bepaald schrijvers waar ik me ernstig in verdiept heb. ik pulkte platform naar voren van ons aller michel houellebecq en hij had nog geen halve minuut nodig om tot de conclusie te komen dat het een goed boek was dat hij zou gaan kopen.

man, it feels good to be the king!

anyhoo, genoeg gepend. ik zit nu overigens op de macbook van caity, die aan het schilderen is, nog geen meter van me vandaan. vanmiddag zat er een model op een stoel in boxershorts en met een kroon op z'n kop. what do you do with your life? vroeg hij mij.

i can't do nothing with life, cause i don't have life. i am life!
-yeah but like... you know what i mean... dont you?
well what do you do with your life? i mean, especially at this moment?

de uitdrukking op dat gezichtje, onbetaalbaar. :D:D:D:D

laatst zaten we op het placa del sol - een briljante naam in diens eenvoud - 's avonds laat met een gigantische meute jongeren te drinken op de grond, terwijl er allerlei pakistaantjes tussen de groepjes doorschoten met sixpackjes in hun hand. het was uitermate gezellig, totdat de politie, die hier met hele schattige hoedjes getooid door de straten gaat, ons wegstuurde. het was op dat plein dat ik werd herinnerd aan m'n aanvankelijke missie: een jongen droeg een oranje holland shirt met nummer 14. el salvador.

gisteravond en vanochtend maalde het door m'n hoofd, werkeloos en bijna blut, om dan toch maar van m'n laatste centen een voetbalbroekje en voetbalkousen van barcelona aan te schaffen en op de ramblas te pronken in mijn creatie van Jesus Cruyff, tot ik vandaag gebeld werd en morgen solliciteer bij een bedrijf dat mensen werft die als moedertaal het Nederlandsch in het vaandel dragen. het blijft in ieder geval een mogelijkheid. een laatste redmiddel. el salvador.

ik ben twee enorme blunders begaan. de eerste blunder is dat ik de wedstrijden barcelona - espanyol en zaragoza - real madrid links liet liggen. ik kwam erachter toen ik op weg was naar wat mijn nieuwe kamer zal worden voor de maanden juli en augustus, hier vlakbij. in de cafes keek men gespannen naar de schermen en de voortekens waren gunstig: allebei stonden ze 2-1, waardoor barcelona ruim aan kop zou gaan, maar toen ik terugkeerde van de kamer zag ik niemand juichen, behalve madrilenen op tv. ik kwam er de volgende dag pas achter dat ons aller Ruud hoogstpersoonlijk de madrilenen met twee doelpunten aan kop wist te houden - daarbij geholpen door raul tamudo van espanyol. 2-2 eindigden de partijen. overigens heb ik wel de kamer gekregen; met dank aan sabine <3.

de andere blunder was dat ik de finale tussen rafa nadal en roger federer miste, die gewonnen werd door de spanjaard. wat dus een mooi feest in een cafe had kunnen zijn, verwerd een terrasje in de zon met een bocadillo con atun in de hand. werkelijk schandalig.

een paar dagen terug heb ik de film delirious met steve buscemi (de amerikaantjes al hier spraken dat uit als BOE-SJEMMIE, een schrik sloeg me om het hart) en michael pitt gezien in een bioscoopje nabij. zeer goede film!

verder wil ik even kwijt - iets wat vooral vincent zal waarderen - dat huisgenote en 'sis' caity er hetzelfde plezier in schept als ik om bijvoorbeeld het zout niet onmiddellijk aan te geven, maar er eerst een schijnbeweging aan vooraf te laten gaan, waardoor de ontvangende hand in het luchtledige moet tasten. uiteraard kon ik dat niet over mijn kant laten gaan en zo spenderen we tijdens het eten een aanzienlijke tijd met het 'net niet aangeven' van allerhande specerijen. wie had dat nu kunnen bedenken?

¨hellooo, this is your imaginary friend calling.¨
de stem aan de telefoon is die van monika die mijn huisgenotes na bijna een week in barcelona nog altijd niet ontmoet heeft. caity merkte daarom op dat ze het bestaan van die ´friend,´ waar ik zo frequent mee optrek, in twijfel trok.
¨I think you´re just walking about on your own in barcelona with your imaginary friend.¨
monika schaterde het uit toen ik het haar vertelde.
¨i am just a voice in your head!¨ gaat ze verder. ¨this conversation is not even real!¨
¨o yeah, that´s right. you don´t exist!¨

de storm van de eerste paar dagen is gaan liggen, voor hoe lang het ook mag duren. de nieuwigheid is eraf, wellicht, of misschien is dat wat er gebeurt als je je zelf installeert in een nieuwe stad. even op adem komen is in ieder geval in het geheel niet slecht.
vandaag heb ik mezelf de dag door geworsteld. de lucht leek traag en zwaar. het was alsof ik tot m´n middel door water liep. ondertussen heb ik vijf cv´s gekopieerd, met foto, om er achteraf achter te komen dat de printer het nodig vond allerlei typfouten toe te voegen. í en á werden russische letters. ach ja. so be it.

de hoogtepunten van de afgelopen dagen zijn als volgt op te sommen.
- ik heb mn eerste yogalesjes achter de rug, waardoor mijn hamstrings weer als vanouds beginnen te kermen als hongerige vogeltjes
- ik dronk vanochtend cappuccino op het plein Rius i tallet en voelde een immense vrede toen ik de oranje bloesem van de bomen om laag zag zeilen, de zomer komt steeds dichterbij
- gisteren heb ik gedanst op muziek van dj mata hari. een extatisch hoogtepunt dat slechts twintig minuten mocht duren.
- ik heb m´n eerste cv ingeleverd bij een café/restaurant van mensen die ik op de barbecue heb leren kennen. ik heb er zojuist gegeten en de sfeer was uitermate rilekst. hopelijk wordt dat wat. morgen ga ik naar het tapies museum (waar anders?).
- caity en laini zijn geweldige huisgenotes en schilders. hoewel ik ze nog geen week ken, lijkt het alsof ik ze al jaren ken. hopelijk krijg ik ze ooit zo ver me naakt te schilderen met een appel in mijn mond.

mijn tijd is op. internetcafés zuigen mn portemonnee langzaam, maar gestaag leeg. brute bloedzuigertjes met het voorkomen van lievige aziaten. edoch waar zou ik zijn (nu bijvoorbeeld), zonder ze?
love y´all

van de busreis weet ik niet veel meer dan dat het eindeloos leek te duren, vooraleer ik geradbraakt op de placa del sants werd neergekwakt met tachtig kilo bagage om me aan te vertillen. ik had onderweg kennis gemaakt met een vrouwtje uit het oosten des lands dat verslaafd was aan reizen. met een grote backpack worstelde ze zich aan mijn zijde richting metro en namen we afscheid toen ik voor de deur stond van het macedonische meisje monika waar ik de eerste nacht door mocht brengen. zij had nog geen adres, maar ze ging meteen op zoek.
monika was net wakker toen ik aankwam, zo´n zesentwintig uur nadat ik in was gestapt en was uitgezwaaid door vrienden en familie. ze rookte een jointje. ik was doorweekt van het zweet en nam een douche. het weer was zonnig en toch zacht.
vervolgens dronken we koffie op een pleintje nabij.

sja, wat maakt barcelona nu zo uniek? het eerste dat opvalt zijn uiteraard de schone vrouwen die al bij aankomst overal waar ik m´n hoofd wendde als goddelijke paddestoelen uit de grond leken te schieten. daarnaast creëert de architectuur een dromerige atmosfeer; zacht getinte muren met frivole hekjes, balkonnetjes, frutseltjes. maar het is bovenal een geheel andere wereld waarin men lijkt te leven. als een soort bel waarin men een ander ritme leeft, waarin men leven leeft. de mensen zien werk als werk en hoeven zich niet per se op dat vlak te ontwikkelen. men geniet in eerste instantie van het leven. en dat werkt aanstekelijk.

op internet had ik al voordat ik de bus nam op enkele advertenties gereageerd, waarin kamers werden aangeboden. bij monika checkte ik de emails (25 maar liefst) en zeven daarvan boden me een kamer aan. uiteindelijk sprak ik nog dezelfde dag af met twee amerikaanse schildersmeisjes die een kamer aanboden vlakbij diagonal en passeig de gracia. hoewel het maar voor één maand was, zat ik dan meteen dicht in het centrum, wat het zoeken vergemakkelijkte.
de amerikaantjes zeiden dat ik niet vreemd moest opkijken als er soms een model in huis zou zijn en aan hun kleren zat overal verf. het huis had een woonkamer dat voor de helft was ingericht als atelier. de keuken was klein maar ´cosy´.
"so like, do i get the room?" zei ik weinig subtiel en ze schaterden het uit, maar het antwoord was ja. laini, caity en jurri.

ik keerde terug naar monika´s huis, waar de rest van het huis inmiddels ook ontwaakt was. de latina´s krioelden er over de vloer alsof het niets was, daarnaast was er nog een pool die graag met ontbloot bovenlijf liep te pronken (hij was model en breakdancer) en een japanner die kok was. als ik even met m´n ogen kneep dan leek het net alsof ik victor en alexander zag, in een andere vorm, een andere huid, een andere omgeving, maar ergens toch hetzelfde en de gemeente gods was veranderd in een vereniging van hete en jonge latina´s, als we de lijn nog iets verder door zouden trekken.
de rest van de dag spendeerde ik met monika. ik hielp enkele andere vrienden van haar met verhuizen. ´s avonds werd ik gesmst door de amerikaanse meisjes ("hey roomie!") of ik langs wilde komen voor een feestje, maar ik prefereerde de slaap. mijn eerste nacht in barcelona ging ik om elf uur naar bed.

de volgende dag trok ik in bij de amerikaantjes. ´s avonds was er een feest op het strand.

de eerste zaterdag in barcelona keek ik voetbal in een café, terwijl een gek, oud dametje tegen me aanpraatte over god mag weten wat en la vie en rose begon te zingen. savonds keek ik films.

op zondag was er een barbecue bij placa espanya in een gigantisch huis met twee dakterrassen en met uitzicht op het nationaal museum. daar maakte ik kennis met allerlei internationale studenten uit amerika, frankrijk en groot brittannie. een fransman bood me zelfs een baan aan in een restaurant, maar misschien was hij gewoon dronken. ik hoor deze week nog wel of dat nog iets wordt.

al met al kan ik alleen maar tot de conclusie komen dat ik me na dit eerste weekend al meteen thuisvoel in dit bruisende metropool. verder zit ik nu op dag 88 ofzo en ben ik weer een poging begonnen te stoppen met roken, al wordt het me extra moeilijk gemaakt: een pakje lucky strike is hier maar 2,55!

welnu, hier zal ik mn avontuurtjes dan maar even bijhouden.

vanaf morgen of later vandaag dan. heb nu geen zin :p