Gisteravond laat kwam ik thuis. Allesandra's kamer was helemaal leeg. Alleen een sudokuboekje lag op de overloop en een fles water. Voor de rest was de kamer weer precies zoals toen ze er nog niet woonde.
Toen ik verder liep en mijn kamer inkwam, stond deze vol met spullen die Karsten heeft achtergelaten.
Alleen Juannetje a.k.a. "Hostia Puta" was nog in huis. Een merkwaardig gevoel nam bezit van me. Het einde van een tijdperk!
Eerder die dag was ik al wezen kijken in wat mijn nieuwe stulpje moet gaan worden. Mijn nieuwe kamer is een stuk groter dan die ik nu heb en heeft bovendien een terras, waar zo'n drie, vier matrassen op zouden moeten passen. Vrij groot dus! En alhoewel het terras aan de binnenkant van de flat is, dus niet naar buiten gericht, schijnt er wel veel zon te schijnen overdag. "If you make the terrace, you can take the sun," zoals Monika al zei.
Vorig jaar arriveerde ik in Barcelona op 31 mei en kwam ik aan in hetzelfde huis. Monika woonde er toen nog. Nu, ruim een jaar later, zal ik er zelf wonen. Een cirkel sluit zich. Een nieuwe periode breekt aan!
jueves, 26 de junio de 2008
lunes, 16 de junio de 2008
Herbalife
In bar Dow Jones zag ik hoe het Nederlands voetbal elftal de Fransen de pietenbak inspeelde, zogenaamd na lange tijd onder hevige druk te hebben gestaan. Meer dan in een paar schoten door het midden resulteerde dat niet, maar mazzel hadden we wel. Althans. Als je dat zo mag noemen.
Hartverwarmend waren vervolgens de lofzangen van buitenlandse commentatoren. 'Dat kan alleen in Nederland. Je staat met 1-0 voor en komt onder druk en dan gooi je er een extra aanvaller in.' Aldus Arsene Wenger.
Wat een heerlijkheid kan voetbal dan plotseling zijn!
Na de Franse overwinning togen Astrid, Jorge en ik naar een bar in Gracia. Ik werd er maar raar aangekeken met mijn Oranje shirt om mijn hoofd. En dat mis ik dan ook wel: de uitgelaten oranje feestsfeer. Dus wat dat betreft komt mijn komst naar Nederland, aanstaande donderdag, als geroepen. Misschien nog iets te vroeg. Misschien moet ik na het EK even terugkomen voor een tochtje door de grachten. Maar goed, zo ver is het nog niet!
Van Astrid moest ik jullie trouwens nog een verhaaltje vertellen op mijn blog. Vorige week werd Astrid op straat aangesproken door een meneer van Herbalife, over gezondheidsproducten, of ze enkele vragen wilde beantwoorden. Astrid, goedaardig als ze is, beantwoordde zonder problemen de vragen. Vervolgens vroeg de meneer of hij een keer bij haar thuis mocht komen, zodat zij de produkten zelf kon proberen, terwijl hij dan aantekeningen zou maken.
"Ja, natuurlijk," antwoordde Astrid. "Kom morgenochtend maar om half 8 's ochtends."
Astrid dacht namelijk zo: ze had geen brood in huis, dus kon ze zo toch nog een ontbijtje scoren. Bovendien had ze dan een excuus om vroeg op te staan, een breekijzer om haar van het bed te lichten. Iets waar ze dagelijks moeite mee had.
Het breekijzer stond de volgende dag uiterst fit voor de deur. Astrid, onmiddellijk vol spijt dat ze de afspraak gemaakt had, slofte oververmoeid naar de deur en liet het breekijzer binnen. De man begon meteen te ratelen als een gek en maakte een melkje met notensmaak klaar.
"Ben je altijd zo moe in de ochtend? Want dan moet je echt onze Herbalife producten proberen! Sterker nog, voor maar 50 euro per maand, krijg je je persoonlijke Herbalife-trainer!"
"Nee, die hoef ik niet," zei Astrid. "Ik denk dat je maar beter kunt gaan. Ik had dit niet af moeten spreken."
De glimlach verstarde bij de man.
"Wat zei je?" vroeg hij. Hij deed zijn jasje opzij en een antieke Kalashnikov AK-74 prijkte in zijn holster.
"Ik denk dat ik nog even wil blijven," vervolgde hij en keek in de rondte.
Zonder te aarzelen greep Astrid daarop het pistool en richtte het op de man. "Als je nu niet mijn huis uitgaat, schiet ik je voor je kloten, teringlijer!"
De man schrok en hief zijn handen in de lucht.
"Ok Ok!" zei hij. "Rustig."
Langzaam liep hij achteruit. "Ik ga al! Ik ga al!"
Het getreuzel duurde Astrid echter veel te lang en ze schoot het hele magazijn leeg op zijn hart, buik en gezicht.
Het gekke aan dit verhaal was alleen dat de man geen rood, maar bruin bloed bleek te hebben. En niet waterig en sproeierig, maar dik en drabberig. De man zat vol stront! Dat rook Astrid al gauw en ze baalde als een stekker, omdat ze wist dat zij dat allemaal schoon moest maken.
"Had ik maar gewoon een broodje met worst in huis gehad," zuchtte ze. "Dan was dit nooit gebeurd!"
Hartverwarmend waren vervolgens de lofzangen van buitenlandse commentatoren. 'Dat kan alleen in Nederland. Je staat met 1-0 voor en komt onder druk en dan gooi je er een extra aanvaller in.' Aldus Arsene Wenger.
Wat een heerlijkheid kan voetbal dan plotseling zijn!
Na de Franse overwinning togen Astrid, Jorge en ik naar een bar in Gracia. Ik werd er maar raar aangekeken met mijn Oranje shirt om mijn hoofd. En dat mis ik dan ook wel: de uitgelaten oranje feestsfeer. Dus wat dat betreft komt mijn komst naar Nederland, aanstaande donderdag, als geroepen. Misschien nog iets te vroeg. Misschien moet ik na het EK even terugkomen voor een tochtje door de grachten. Maar goed, zo ver is het nog niet!
Van Astrid moest ik jullie trouwens nog een verhaaltje vertellen op mijn blog. Vorige week werd Astrid op straat aangesproken door een meneer van Herbalife, over gezondheidsproducten, of ze enkele vragen wilde beantwoorden. Astrid, goedaardig als ze is, beantwoordde zonder problemen de vragen. Vervolgens vroeg de meneer of hij een keer bij haar thuis mocht komen, zodat zij de produkten zelf kon proberen, terwijl hij dan aantekeningen zou maken.
"Ja, natuurlijk," antwoordde Astrid. "Kom morgenochtend maar om half 8 's ochtends."
Astrid dacht namelijk zo: ze had geen brood in huis, dus kon ze zo toch nog een ontbijtje scoren. Bovendien had ze dan een excuus om vroeg op te staan, een breekijzer om haar van het bed te lichten. Iets waar ze dagelijks moeite mee had.
Het breekijzer stond de volgende dag uiterst fit voor de deur. Astrid, onmiddellijk vol spijt dat ze de afspraak gemaakt had, slofte oververmoeid naar de deur en liet het breekijzer binnen. De man begon meteen te ratelen als een gek en maakte een melkje met notensmaak klaar.
"Ben je altijd zo moe in de ochtend? Want dan moet je echt onze Herbalife producten proberen! Sterker nog, voor maar 50 euro per maand, krijg je je persoonlijke Herbalife-trainer!"
"Nee, die hoef ik niet," zei Astrid. "Ik denk dat je maar beter kunt gaan. Ik had dit niet af moeten spreken."
De glimlach verstarde bij de man.
"Wat zei je?" vroeg hij. Hij deed zijn jasje opzij en een antieke Kalashnikov AK-74 prijkte in zijn holster.
"Ik denk dat ik nog even wil blijven," vervolgde hij en keek in de rondte.
Zonder te aarzelen greep Astrid daarop het pistool en richtte het op de man. "Als je nu niet mijn huis uitgaat, schiet ik je voor je kloten, teringlijer!"
De man schrok en hief zijn handen in de lucht.
"Ok Ok!" zei hij. "Rustig."
Langzaam liep hij achteruit. "Ik ga al! Ik ga al!"
Het getreuzel duurde Astrid echter veel te lang en ze schoot het hele magazijn leeg op zijn hart, buik en gezicht.
Het gekke aan dit verhaal was alleen dat de man geen rood, maar bruin bloed bleek te hebben. En niet waterig en sproeierig, maar dik en drabberig. De man zat vol stront! Dat rook Astrid al gauw en ze baalde als een stekker, omdat ze wist dat zij dat allemaal schoon moest maken.
"Had ik maar gewoon een broodje met worst in huis gehad," zuchtte ze. "Dan was dit nooit gebeurd!"
miércoles, 11 de junio de 2008
The best is yet to come
Het EK is begonnen! En hoe! In de Bar "Dow Jones", zag ik hoe het Nederlands Elftal op z'n Italiaans afrekende met de Wereldkampioen. Voor ons zat een stel Italianen, dat voor de wedstrijd nog vol vertrouwen was en met een zekere arrogantie de Hollanders uitdaagde. Maar al na een half uur keken ze zo onwijs beteuterd, dat ik ze zowaar schattig begon te vinden. "Mama mia! Cambio la strateggia! Per favore!"
Hier zit ik met Jorge en Pere, een Mexicaan en een Catalaan. Gelegenheids-Hollanders, voor een avond. En kijk, ik heb je shirtje aan Vin!
In de jacht naar een kamer heb ik nu twee opties open: één is bij mijn Servokroatische collega Ana in huis, waar een kamer voor twee maanden beschikbaar zou zijn. Voordeel hierbij is dat het vlakbij het huis is waar ik nu woon, dat ik mijn eventuele "In september naar Italië"-plannen door zou kunnen zetten en dat het slechts 300 euro per maand is (waarschijnlijk zonder borg). Nadeel is dat het niet zo groot is. En met een raam naar binnen.
De andere optie is in het huis waar ooit de Macedonische woonde. Ze is sinds kort verhuisd en nog meer van haar vriendinnetjes zijn van plan te verhuizen. Hierdoor komt er een kamer vrij. Voordeel is dat het een vet huis is, centraal (aan de goede kant van Raval), een balkon beschikbaar (weliswaar niet naar buiten, maar aan de binnenkant en met leuke huisgenootjes). Nadeel is dat het duur is, twee maanden borg en dus daardoor voor langere tijd zou moeten zijn.
Het dilemma waar ik nu dus in verkeer is: wil ik zo graag naar Italië? Wil ik niet nog wat langer in Barcelona blijven, m'n Spaans verbeteren, wat meer geld sparen, wat meer aan mijn boek werken en dan vertrekken? Naar Italië, of liever India of de Verenigde Staten?
Hier breek ik des nachts mijn hersenen over, als ik wakker word uit een droom. Overigens nadat ik in het lichaam neerzak, als in een vleesetende bloem en ik mij gewaarword hoe de verbrande huid de romp omklemt als een harnas van pijn. Zondag was stranddag, met alle gevolgen vandien. Na drie dagen pijn lijden, lijkt nu de tijd aangebroken voor de jeuk!
Het afstropen van een oude huid, wat nu aan het gebeuren is, zie ik maar als symbool voor deze tijd, waarin ik knopen dien door te hakken. Tijden van verandering staan voor de deur!
Ook het weer lijkt in een dergelijke worsteling te verkeren. Dagen van zon worden afgewisseld met dagen van regen. De zomer hapert. We zullen zien wat hij brengen zal, als hij goed en wel begonnen is.
Morgen ga ik naar een concert van Radiohead en dient het engelenkeeltje van Thom Yorke als inluider voor de nieuwe zomer.
"Het beste moet nog komen," zo zal ik maar denken.
Hier zit ik met Jorge en Pere, een Mexicaan en een Catalaan. Gelegenheids-Hollanders, voor een avond. En kijk, ik heb je shirtje aan Vin!
In de jacht naar een kamer heb ik nu twee opties open: één is bij mijn Servokroatische collega Ana in huis, waar een kamer voor twee maanden beschikbaar zou zijn. Voordeel hierbij is dat het vlakbij het huis is waar ik nu woon, dat ik mijn eventuele "In september naar Italië"-plannen door zou kunnen zetten en dat het slechts 300 euro per maand is (waarschijnlijk zonder borg). Nadeel is dat het niet zo groot is. En met een raam naar binnen.
De andere optie is in het huis waar ooit de Macedonische woonde. Ze is sinds kort verhuisd en nog meer van haar vriendinnetjes zijn van plan te verhuizen. Hierdoor komt er een kamer vrij. Voordeel is dat het een vet huis is, centraal (aan de goede kant van Raval), een balkon beschikbaar (weliswaar niet naar buiten, maar aan de binnenkant en met leuke huisgenootjes). Nadeel is dat het duur is, twee maanden borg en dus daardoor voor langere tijd zou moeten zijn.
Het dilemma waar ik nu dus in verkeer is: wil ik zo graag naar Italië? Wil ik niet nog wat langer in Barcelona blijven, m'n Spaans verbeteren, wat meer geld sparen, wat meer aan mijn boek werken en dan vertrekken? Naar Italië, of liever India of de Verenigde Staten?
Hier breek ik des nachts mijn hersenen over, als ik wakker word uit een droom. Overigens nadat ik in het lichaam neerzak, als in een vleesetende bloem en ik mij gewaarword hoe de verbrande huid de romp omklemt als een harnas van pijn. Zondag was stranddag, met alle gevolgen vandien. Na drie dagen pijn lijden, lijkt nu de tijd aangebroken voor de jeuk!
Het afstropen van een oude huid, wat nu aan het gebeuren is, zie ik maar als symbool voor deze tijd, waarin ik knopen dien door te hakken. Tijden van verandering staan voor de deur!
Ook het weer lijkt in een dergelijke worsteling te verkeren. Dagen van zon worden afgewisseld met dagen van regen. De zomer hapert. We zullen zien wat hij brengen zal, als hij goed en wel begonnen is.
Morgen ga ik naar een concert van Radiohead en dient het engelenkeeltje van Thom Yorke als inluider voor de nieuwe zomer.
"Het beste moet nog komen," zo zal ik maar denken.
martes, 3 de junio de 2008
D'r uit
Vlak voor ik naar Madrid vertrok werd ik gebeld door huisbazin Martine met het vervelende bericht dat het huurcontract met Barcelona Planner, waar voor ze werkt, niet verlengd of veranderd kon worden. De eigenaar had het niet toegestaan en daardoor moest iedereen per 1 juli in huize Carrer de Napòls 160, 4-3, d'r uit!
Ik vond het niet heel erg. Het is natuurlijk wel vervelend dat ik nu weer op zoek moet naar een nieuwe woonruimte, maar daar tegenover staat dat het huis waar ik nu woon niet precies de schoonste en meest geweldige is en ik de scheldwoordenschat van mijn huisgenoot Juan nu wel genoeg ken.
Vanavond ga ik het huis van de ex van mijn collega Ana bekijken.
En vanmiddag keek ik al bij het oude huis van de Macedonische Monika, waar een kamer vrij zou komen per 1 juli.
Dus het komt allemaal wel goed.
Madrid was leuk. Hoewel de weersvooruitzichten niet geweldig waren (llubia, llovizna en chubascos, het zijn daarentegen wel prachtige woorden vind ik) brak de zon geregeld door. Ik heb het Prado-museum bekeken. Beroemde schilderijen van Goya, Velazquez, Botticelli, Rafael en Jeroen Bosch hangen daar. Vooral van die laatste heb ik wel een uur bij het schilderij "Tuin der Lusten" staan kijken (hier in beeld:)
De stad zelf was erg chique, maar ik vond het niet erg bijzonder. Een grote Europese stad. Meer niet. Barcelona is wat knusser. Bevalt me beter.
Gisteravond had ik een strandfeestje met Laini en Toni en nog wat anderen. Laini gaat morgen weg. Ze gaat eerst nog wat naar Italië en België en weet ik waar, maar daarna keert ze weer terug naar Baltimore, Maryland, Verenigde Staten. Ze raakte echt superdronken en als Laini superdronken raakt, dan is ze superlief. Het laatste beeld wat ik van haar op mijn netvlies heb, is hoe ze wegliep, terwijl ik met haar Libanese huisgenote op de nachtbus bleef wachten: elke twee meter draaide ze een pirouette en stuurde ze een kushandje. Tot twintig keer toe bleef ze die kushandjes toesturen. Tot we haar niet meer konden zien.
Zometeen ga ik naar yoga met mijn collega Ana. Ze gaat voor het eerst mee. Volgens mij gaat het haar erg goed doen. Ze heeft elke maand wel twee, drie of vier zware dompers. En dan bedoel ik echt zwaar: één van haar beste vrienden uit Zweden kwam een paar maanden terug op bezoek en viel dood neer op zijn welkomstfeest. Zij moest naar Zweden om het zijn ouders te vertellen. Toen het een paar weken geleden stortregende, was haar hele kamer overstroomd, omdat de muren slecht geïsoleerd zijn. Niet lang daarna werd er in haar huis ingebroken en eergister is haar huisgenote aan een verkrachting ontsnapt. Ze schrijft een boek over Graphic Design met een Engels meisje en een paar weken terug verongelukte de zus van dat meisje in een auto-ongeluk. Ze was van een berg afgereden.
Toch is de meest dramatische ramp haar kapsel.
Het meest hilarische verhaal was toen haar zus een paar weken terug werd aangereden door een tweetal mannen. Toen ze uitstapten, bleken het priesters te zijn. De politie arriveerde en zag dat het twee priesters betrof. In het rapport dat de politie vervolgens opstelde, werd het beeld geschetst alsof de zus en het vriendje schuld hadden. Niet de priesters. En omdat het godslasterend is om priesters voor leugenaars uit te maken ziet de zaak er voor hen niet goed uit. Ze hebben er nu een rechtzaak van gemaakt. Corruptie in Gods naam!
Ana moet er maar om lachen. Om dit laatste dan. Eens zien of het lachen haar zometeen vergaat tijdens een lekker heet en zweterig potje Bikrammen!
Gister kreeg ik na de les complimentjes van twee mannen. Ze vonden dat sommige van mijn houdingen er heel goed uit zagen. Dat vond ik wel prettig om te horen. Niemand geeft me hier ooit complimentjes. Af en toe een schouderklopje van José, dat is alles. In Amsterdam kon ik soms tenminste nog teren op een sporadische "Goed zo Jurriaan!" van een Therese of een "That's it, Jurriaan!" van een Jessica of een heerlijk bitterzoete "Are you ok? No? That's ok. Just kill yourself." van Rick.
Dit weekend begint het EK. Ik denk dat Portugal het gaat winnen en Nederland de eerste ronde niet overleeft. Want met alle respect voor Van Basten, maar Mathijsen in de basis? Tegen Toni, Del Piero, Henry en Benzema? Dat kan nooit goed gaan.
Wat denken jullie?
Ik vond het niet heel erg. Het is natuurlijk wel vervelend dat ik nu weer op zoek moet naar een nieuwe woonruimte, maar daar tegenover staat dat het huis waar ik nu woon niet precies de schoonste en meest geweldige is en ik de scheldwoordenschat van mijn huisgenoot Juan nu wel genoeg ken.
Vanavond ga ik het huis van de ex van mijn collega Ana bekijken.
En vanmiddag keek ik al bij het oude huis van de Macedonische Monika, waar een kamer vrij zou komen per 1 juli.
Dus het komt allemaal wel goed.
Madrid was leuk. Hoewel de weersvooruitzichten niet geweldig waren (llubia, llovizna en chubascos, het zijn daarentegen wel prachtige woorden vind ik) brak de zon geregeld door. Ik heb het Prado-museum bekeken. Beroemde schilderijen van Goya, Velazquez, Botticelli, Rafael en Jeroen Bosch hangen daar. Vooral van die laatste heb ik wel een uur bij het schilderij "Tuin der Lusten" staan kijken (hier in beeld:)
De stad zelf was erg chique, maar ik vond het niet erg bijzonder. Een grote Europese stad. Meer niet. Barcelona is wat knusser. Bevalt me beter.
Gisteravond had ik een strandfeestje met Laini en Toni en nog wat anderen. Laini gaat morgen weg. Ze gaat eerst nog wat naar Italië en België en weet ik waar, maar daarna keert ze weer terug naar Baltimore, Maryland, Verenigde Staten. Ze raakte echt superdronken en als Laini superdronken raakt, dan is ze superlief. Het laatste beeld wat ik van haar op mijn netvlies heb, is hoe ze wegliep, terwijl ik met haar Libanese huisgenote op de nachtbus bleef wachten: elke twee meter draaide ze een pirouette en stuurde ze een kushandje. Tot twintig keer toe bleef ze die kushandjes toesturen. Tot we haar niet meer konden zien.
Zometeen ga ik naar yoga met mijn collega Ana. Ze gaat voor het eerst mee. Volgens mij gaat het haar erg goed doen. Ze heeft elke maand wel twee, drie of vier zware dompers. En dan bedoel ik echt zwaar: één van haar beste vrienden uit Zweden kwam een paar maanden terug op bezoek en viel dood neer op zijn welkomstfeest. Zij moest naar Zweden om het zijn ouders te vertellen. Toen het een paar weken geleden stortregende, was haar hele kamer overstroomd, omdat de muren slecht geïsoleerd zijn. Niet lang daarna werd er in haar huis ingebroken en eergister is haar huisgenote aan een verkrachting ontsnapt. Ze schrijft een boek over Graphic Design met een Engels meisje en een paar weken terug verongelukte de zus van dat meisje in een auto-ongeluk. Ze was van een berg afgereden.
Toch is de meest dramatische ramp haar kapsel.
Het meest hilarische verhaal was toen haar zus een paar weken terug werd aangereden door een tweetal mannen. Toen ze uitstapten, bleken het priesters te zijn. De politie arriveerde en zag dat het twee priesters betrof. In het rapport dat de politie vervolgens opstelde, werd het beeld geschetst alsof de zus en het vriendje schuld hadden. Niet de priesters. En omdat het godslasterend is om priesters voor leugenaars uit te maken ziet de zaak er voor hen niet goed uit. Ze hebben er nu een rechtzaak van gemaakt. Corruptie in Gods naam!
Ana moet er maar om lachen. Om dit laatste dan. Eens zien of het lachen haar zometeen vergaat tijdens een lekker heet en zweterig potje Bikrammen!
Gister kreeg ik na de les complimentjes van twee mannen. Ze vonden dat sommige van mijn houdingen er heel goed uit zagen. Dat vond ik wel prettig om te horen. Niemand geeft me hier ooit complimentjes. Af en toe een schouderklopje van José, dat is alles. In Amsterdam kon ik soms tenminste nog teren op een sporadische "Goed zo Jurriaan!" van een Therese of een "That's it, Jurriaan!" van een Jessica of een heerlijk bitterzoete "Are you ok? No? That's ok. Just kill yourself." van Rick.
Dit weekend begint het EK. Ik denk dat Portugal het gaat winnen en Nederland de eerste ronde niet overleeft. Want met alle respect voor Van Basten, maar Mathijsen in de basis? Tegen Toni, Del Piero, Henry en Benzema? Dat kan nooit goed gaan.
Wat denken jullie?
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
