Verdwenen in een boek

Mijn computer is zo wispelturig als de ergste draak van een vrouw kan zijn. Dan stopt ze drmee, dan is ze weer effies terug. Dan is ze dr weer voor onbepaalde tijd vantussen, en ja, nu is ze er weer, voorlopig. Maar doofstom is ze nog altijd. Hoe hard ik d'r ook van langs geef, er is geen geluid uit te krijgen. Ik heb me er inmiddels maar bij neergelegd. Jammer is 't wel. Maar goed, nu kan ik thuis tenminste nog een beetje aanklooien op internet en aan mn boek werken. Als ik t aandurf.
Verder zijn er nu ook wat nadeligheden ontdekt aan m'n nieuwe huis. Het is erg gehorig. Als Yoshi snurkt, dan hoor ik het. Zo dicht zit zijn kamer tegen die van mij.
Ook zit ik vlakbij de woonkamer en is t niet zelden gebruikelijk dat er nog mensen wakker zijn tot een uur of 2 's nachts en dan praten of een film kijken in de woonkamer.
Daarnaast; gister kwam ik thuis van een dag werken, waren ze de schuur aan het uitmesten. Het hele terras stond vol spullen. Iedereen liep continu dwars door m'n kamer heen met spullen. In de woonkamer stond keiharde dans-muziek. "Terrazza," heette de muziekstijl, geloof ik. Kortom ik had geen centimeter voor mezelf. Ik ben maar in de keuken gevlucht voor een welverdiende maaltijd, terwijl ik af en toe hielp met het sjouwen van het één of andere zware meubelstuk.
Privacy? Nul.
Ook ben ik vrijwel blut. M'n yogakaart is op voor deze maand. Heb al wat geld van Astrid geleend, maar dat is ook alweer op. Het wordt tijd dat het voetbalseizoen weer begint. Mijn bankrekening snakt er naar.
Verder? Ana steekt nu op het werk dr tong naar me uit. Dit is dr laatste week voor ze teruggaat naar Kroatië. Ze moet haar salaris van juni nog krijgen. Hopelijk flikt Peter mij dat kunstje niet.
Ach, ik klink nu misschien als een hysterisch wijf, het lijkt erger dan het is. Want ook al is t om me heen soms een gekkenhuis, in mijn kop is het rustig. Als in het oog van een vriendelijk stormpje, zo resideer ik daar in het middelpunt. Met goddank wat literatuur, dat ik op mn laatste bezoekje aan NL in huis heb gehaald. Laatst "De Donkere Kamer van Damokles" van WF Hermans uitgelezen (superbe), nu zit ik alweer halverwege "Mystiek Lichaam" van Frans Kellendonk (uitmuntend).
Ze kunnen wat mij betreft in de woonkamer een Afrikaanse trommel-cursus beginnen, zolang ik mijn literatuur heb, hoor ik niets. Sterker nog, ik ben er dan niet eens, geheel verdwenen in een boek.

Een astrale knal in de knieholte

Inmiddels woon ik alweer dik twee weken in m'n nieuwe huis. De herinneringen aan Calle Napols lijken alweer een eeuwigheid geleden, haast als van uit een ander leven. Het enige wat ik soms nog mis, gek genoeg, is een fatsoenlijke deken. Ik heb alleen wat lakentjes en het is de laatste tijd niet bijzonder heet 's nachts.
Vergeleken bij de vorige zomer is het dit jaar een stuk koeler, over het geheel genomen. Maar dat is ook wel lekker. Het is hier in ieder geval nog altijd heerlijk strandweer!
Afgelopen zondag was ik met Astrid naar het strand in Sitges, een half uurtje buiten Barcelona. We hebben heerlijk gedachteloos gelegen en daarna ergens wat gegeten.
Met Astrid kan ik tegenwoordig iets beter opschieten dan tussen collega's en vrienden gebruikelijk is... Om het maar even heel voorzichtig te zeggen ;)
De basis is in ieder geval heel goed, we kennen elkaar nu toch al bijna een jaar en we kunnen over alles praten. Zelfs over voetbal!
Maar goed, ik ga daar niet teveel over uitwijden!

Mijn huisgenoten zijn erg leuk. Enerzijds woont er een Japanse sushi-kok, Yoshi genaamd. Hij heeft een groot afro-kapsel, allerlei hoeden in verschillende soorten en maten en is altijd in zeer kleurrijke kledij gestoken. Hij is kledingontwerper, of studeert daar althans voor.
Een andere huisgenote heet Ruth, zij is afkomstig uit de Dominicaanse Republiek en ietwat fors van postuur. Maar ze is wel erg lief. Met haar spreek ik als enige af en toe wat Engels in huis. De rest praat alleen Spaans.
Er woont ook een stelletje bij ons uit Zaragoza. Isa en Alex. Ze zijn echt superaardig. De eerste zaterdag dat ik 's avonds laat thuiskwam, zaten ze in de woonkamer te karaoken op de Playstation. Ook Ruth en Yoshi deden mee. Alhoewel niemand kon zingen, deed iedereen met overgave mee. Daardoor kon ik ook lekker meeblèren zonder me te schamen. Vanaf toen was de toon gezet.
De zondag daarna kwam ik ook laat thuis en had Yoshi een grote Japanse maaltijd gemaakt. Echt superlekker! Afgelopen zondag waren het Ruth en wat Venezuelaanse en Dominicaanse vriendinnen van haar die iets bereid hadden.

De laatste huisgenote die bij ons woont is Frans, Andrea heet ze. Andrea is pittig. Ze praat heel snel Spaans, met een Frans accent. Daardoor heb ik soms moeite haar te verstaan. Het vervelende is dat ze ook geen geduld heeft. Met Isa of Alex kan ik nog best gesprekken hebben in het Spaans. Met Andrea niet. Ze heeft er het geduld niet voor. Dan begint ze geïrriteerd te kijken en laatst flapte ze er zelfs uit: "Leer toch Spaans, man! We wonen in Spanje!" Brutaal als ik was, zei ik: "Nee hoor, in Catalunya!" En toen was ze weer even stil. Ze straalt iets onrustigs uit.
Laatst keken we een filmpje die was opgenomen met een digitale fotocamera, nadat ze was uitgegaan met wat vrienden en vriendinnen. Elke keer als zijzelf iets zei of deed, moest ze keihard om zichzelf lachen. Beetje raar figuur.
Het stomme is alleen dat zij als enige een Samsung-oplader heeft en ik die soms moet lenen! Ik heb namelijk de Samsung-telefoon van Vincent, die half uit elkaar viel, met wat plakband vastgemaakt en zo had ik weer een nieuwe telefoon. Bij de Corte Ingles hadden ze wel Samsung-opladers, maar op de één of andere manier werkten die niet. Die van Andrea werkt wel. Ik denk niet, lieve Vin, dat je na de verhuizing nog je Samsung-oplader ergens hebt? :)
Binnenkort maar even naar een andere winkel om er één te vinden die wel werkt...

Op het werk gaat t nog steeds goed. Gister wat wezen drinken met wat collega's. Vorige week was ik, toen ik mijn collega's toevallig tegenkwam, met ze meegegaan naar een gayclub. Daar werd ik nog in de billetjes geknepen en over m'n rug geaaid.
Gister bleef het beperkt tot een terrasje en een barretje even verderop. Gelukkig.
Alistair vertelde me toen dat Peter, de baas, van plan is met alle collega's een keer te gaan paintballen. Peter kennende, zal hij erg fanatiek te werk gaan. Ik zie hem nu al voor me, geheel in camouflagepak, over het terrein tijgercrawlen. Ik weet wel, dat als ik hem dan in mn vizier krijg, hem in zijn knieholte zal schieten.
Dat is niets persoonlijks. Puur tactiek.

Overigens heb ik voor mezelf besloten, onder voorbehoud (ik weet niet hoe het in de toekomst gaat lopen qua werk en dergelijke), dat ik nog een jaar in Barcelona blijven wil. Aangezien ik het nu erg naar m'n zin heb qua woonplek en werkzaamheden, heb ik Italië en de verdere toekomst voorlopig even op de lange baan geschoven. Voorlopig.

mecagolaputa

vandaag verhuis ik naar een supervet huis in Raval. dit betekent dat ik niet alleen verlost ben, eindelijk, van mijn smerige huis in Eixample, maar ook van mijn latent-agressieve huisgenoot Juan. geen zin spreekt hij uit zonder er een scheldwoord in te verwerken en hoewel hij er klein en best schattig uit ziet, is hij van binnen een verbitterde, jointverslaafde alcoholist die het liefst op alles en iedereen kankert en zich voordoet als een grote, sterke man. hoe enthousiaster ik hem benader, hoe groter hij de nood acht dat enthousiasme te evenaren in een scheldwoordentirade om de één of andere trivialiteit.
het is haast alsof hij zo zijn liefde kenbaar maakt. in plaats van "ik houd van je" krijst hij "ik schijt op de hoer." maar hij bedoelt, ergens diep van binnen, hetzelfde.
zelfs als er niets te kankeren is, dan verzint hij wel wat. als er bijvoorbeeld voetbal of formule 1 op televisie is, kankert hij dat hij heeft gewed op de nummer 2, of dat hij had willen wedden op de nummer 1, maar het niet gedaan heeft. en zelfs nu spanje europees kampioen voetbal is geworden is het enige dat hij zegt, "ik ben best blij, maar weet je, dit heb ik al jaren geroepen, spanje moet altijd europees kampioen worden, dit hoort normaal te zijn."
alsof hij eigenlijk zegt: "ik ben dan misschien niet zo groot als jij, maar ik kan wel heel hoog springen."
hoewel ik het dus allemaal best begrijp en accepteer - ik ben zo makkelijk joh - erger ik me de laatste week plots nog dertig keer erger aan dat kleine pestventje. misschien uit het onbewuste gegeven dat ik er dan nog meer van ga genieten als ik zometeen weg ben. even alles intenser inademen, alle stof, alle bacterieën, alle scheldwoorden door mijn lijf en leden jagen. even lekker met de blote voeten door het huis waggelen om de zwarte zolen haast liefkozend gade te slaan, als een soort afscheid, als iets dat ik misschien zelfs nog ga missen.
even hardop schelden en even keihard met de pannen smijten in de keuken, om te zien hoe het nu eigenlijk voelt, hoe Juan zich continu voelt. even volledig in de troep opgaan, waar ik een klein half jaar in heb gewoond, om vandaag, bij de verhuizing, het van me af te werpen als een oude huid.
sinds huisgenoten Karsten en Allesandra sinds enkele dagen al voortijdig de benen genomen hadden, was het huis gevangen in verlatenheid en hangt deze dag na dag nog sterker in de lucht, als een aanstrengende stank.
het huis is meer dan ooit een afdruk van de overblijfselen Juan's persoonlijkheid, met z'n potsierlijke posters van Ferrari's, Southpark en souvenirs van diens uitgaansavonturen (een plant die nooit water krijgt, een surfboard, een albino muis in een kooi, een knipperlicht, een beeldje van een soldaat, gestolen posters uit restaurants en cafés). troostelozer dan ooit is het nu er allemaal ingepakte tassen staan en de stof bijeenkrult en ophoopt in de hoeken. en hij maar schelden.
als ik op de wc zit en de kleine zilvervliesbeestjes op de grond heen en weer zie schuifelen, de wasbak half uit de muur zie hangen, de tientallen tegeltjes die uit narigheid van de muur zijn komen vallen zie, dan vervult mij een mengeling van walging, deemoed en vreugde.
maanden heb ik me hier, wonder boven wonder, thuis gevoeld. als een pissenbed onder z'n rots.
dat allemaal is nu voorbij.
soms moet je even door de schijt heen, om het gras van de buren tot de jouwe te maken. en als je er eenmaal bent, bij dat groene, groene gras, dan ga je ineens de schijt missen.
symbolisch genoeg is het huis waar ik heen verhuizen zal ook het huis waar ik vorig jaar het eerst een nacht in heb overnacht. een cirkel is rond!
een nieuwe periode begint!
het is vijfendertig graden!