jurriaan

Burning Man foto

2009-12-08T14:44:00.000-08:00

2009-11-26T15:15:00.000-08:00

tot gauw

2009-11-21T05:07:00.000-08:00

De Barcelona (BCN) a Amsterdam (AMS)

Fecha: Jueves, 26 Nov 09
Hora de salida: 18:15
Hora de llegada: 20:40
Número de vuelo: VY8322
Terminal: T1

u ziet het inderdaad goed, het is een enkele reis, er is geen retourdatum. na twee maanden werk zoeken zonder resultaat heb ik het hier wel weer gehad. natuurlijk, het is hier zacht, negentien graden momenteel, ik heb net zonder jas boodschappen gedaan, maar ik teer al twee maanden op t strakke zakje van mn lieftallige spaanse, die de situatie, net als ik, inmiddels wel zat is en dus moest de knoop doorgehakt worden. en wat voor knoop, zo op de stoep van de winter, in nederland nog wel, hel op aarde. dat wordt vernikkelen straks, in t ouderlijk huis in breukelen, al zal ik heus wel van vriend tot vriend in amsterdam zigeunerhoppen, zoals ik dat hier nu ook al twee maanden heb gedaan in barcelona, en daarvoor zes weken in de VS. god, ik kan me niet eens meer herinneren hoe t is om n huis voor mezelf te hebben. nu goed, dit jaar zal dat ook niet meer lukken. in januari hoop ik de draad weer op te pakken. huisje, boompje, beestje. voor eventjes.
hoe dan ook, een episode is ten einde. twee en een half jaar barcelona zitten erop en ik zal hier waarschijnlijk niet snel meer heenverhuizen, voorlopig. er zijn andere windstreken te ontdekken, andere plaatsen om neer te strijken en heibel te schoppen. ik ben jong, wild, woest en aantrekkelijk, voorwaarts mars, vuur vuur vuur.
tot weldra, lieve vrienden en vriendinnen en familie. tot heel gauw.

Niks

2009-10-23T09:41:00.000-07:00

Het plan was weer een update te doen als ik werk had, maar dat laat een beetje op zich wachten. Vandaag had ik desalniettemin een hoopgevend sollicitatiegesprek bij een uitzendbureau dat een Nederlands en Spaans-talige telefoonmedewerker zocht voor een verzekeringsmaatschappij. Maandag hoor ik daar meer over. Verder is het crisis hier in Barcelona, maar ik blijf stug volhouden. Weldra zal ik iets vinden, weldra!
Ik woon nu bij ene Alistair, een ex-collega. Maar volgende week zal ik daar ook weer uit moeten. Hij gaat namelijk bij Luca wonen, de jongen met De Kat (die mij acht maal aanviel).

Gister waren we daar weer, maar de kat hield zich rustig, dit keer, met dank aan Luca, die hem tegenhield. We hadden een typische jongensavond: bier, pizza en computerspelletjes. We hebben van 9 tot 3 uur 's nachts respectievelijk Street Fighter 4 (echt vet!), Pro Evolution 9 (ik download nu die van 2010, al vrees ik dat ik daar een betere computer voor nodig zal moeten hebben, hebben jullie m al, Vin, Timo, Joon? (uiteraard won ik ALLES) en tot slot de laatste versie van Resident Evil (visueel zeer fraai, Frits). Vooral PES deed me een beetje terugverlangen naar vroeger tijden, met aan mijn zijden een gekortwiekte chocoladejunk die bij elke actie orgastische kreten uitslaakte, een blonde man die bij elke goal zijn vingertje de lucht instak en met uitgestreken gelaat 'San Marco' zei en ook aan een jongeman die tijdens het PESsen een kuipje yoghurt met zout at en toen bijna braakte. Gouden Tijden.

Qua lichaamsbeweging schaak ik regelmatig, mijn hersenen waren nog nooit zo gespierd, en heb ik sinds kort een Bikram Yoga les gedownload, met Bikram zelf als leraar. Hoewel het wat frisser is op mijn kamer dan in de yogazaal, kan ik zo in ieder geval wel de lessen doen en dat helpt al een boel met het opbeuren van mijn lichaam, geest en humeur, bovendien is het een stuk goedkoper, namelijk gratis, namelijk nul komma nul euro nul. Ik heb het al zo'n drie keer gedaan deze week.

Over het schaken, ajedrez, in het Spaans, Isa en ik spelen het al een paar maanden vrij geregeld. De eerste honderd keer versloeg ik haar, maar nu begint ze me te doorzien en intussen heeft ze me al twee keer verslagen en me een keer tot een gelijkspel gedwongen. Reden voor mij dus om het computerspel Chessmaster te downloaden, voor ik straks achter de feiten aanloop! Maar hoe meer ik het speel, hoe meer het me begint te boeien. Helemaal als ik nu bij Chessmaster mijn gehele spel kan analyseren en constateer dat ik begon met een Zaragoza opening, of een Franse Defensie, of een Trompowsky Aanval, geweldige termen die enkele glimpsen van een hele geschiedenis, een cultuur, verraden. Schaken. Heerlijk Westers.

Tot zover dit nietszeggende bulletin omtrent mijn leven alhier. Dit weekend wordt het 25 graden (ik maak de lezers graag jaloers), mijn ouders waren vorige week op bezoek (foto hierboven) en ehm... ik mis jullie, maar ik hoop jullie na de winter pas weer te zien :)

Liefs,
Jullie Kanjer

Over hoe de Goden je soms wegjagen van een plek, waar je eigenlijk graag bent

2009-09-29T09:32:00.000-07:00

Toen Isa in Zaragoza was, woonde ik enkele dagen bij Luke in huis. Daar vernam ik via via, hoewel ik er maar een aantal dagen verbleef, dat de huisbaas, ene Dario, die daar ook woonde, het niet zo leuk vond dat ik daar des nachts op den bank verpoos. Nu goed, ik hoorde dit pas toen ik er weg was, maar toch.
Isa had intussen geinformeerd bij haar huisgenoot of het ok was dat ik er een tijdje kon blijven tot ik een nieuwe kamer had gevonden en dat was ok. Maar na vijf dagen werd de huisgenoot zenuwachtig, hoewel ik hem amper ooit zag, en vroeg hij haar wanneer ik wegging, want het werd hem te langdurig. Volgens een vriendin van haar is hij jaloers op mij, omdat hij stiekem een oogje heeft op haar, maar volgens Isa zelf is het gewoon een stereotype Argentijnse man die territoriale neigingen heeft en mij als een indringer beschouwt in zijn territorium.
Nu goed, ik daar weg, ik had intussen al een kamer gevonden bij ene Luca, een excollega van me. Hij had nog wel een kamertje vrij. Niet al te groot en zonder raam, maar wel goedkoop en heel centraal gelegen. Dus ik verhuis daarheen en er was een kat in huis, die mij veel kopjes gaf en rondmiauwde en alles leek koek en ei, tot ik vanmorgen aangevallen werd door het beest. Krabben, bijten, blazen, hoge rug, dikke staart, de hele mikmak. Oorverdovend hing het te krijsen aan mijn rechterbeen, waar het in een flinke oorlog was met mijn schoen. Ik kreeg het maar niet stil, alles wat ik deed, verergerde het en ik had de hulp nodig van Luca, om het te kalmeren.
Ik dacht, misschien is het beest net als de Argentijn bij Isa in huis, ziet het mij als een indringer in het territorium en weet het niet of ik een vriend of een vijand ben. Dus ik denk, ik koop eten voor het beest. Een lekkere zalmmaaltijd. Maar nee, nu net gaf het mijn been weer een haal met zijn klauw en blies het ernaar, toen ik er om heem probeerde te stappen, nadat het mij de weg versperde van de keuken naar de rest van het huis.
Iets lijkt mij niet te willen hier in Barcelona. Iets of iemand vol haat wil me weghebben. Ik vertelde het Isa en ze vond het ergens allemaal dolkomisch. En ze zei, laten we naar Amsterdam verhuizen, volgende maand, gewoon voor een paar maanden, ik heb niets te verliezen. Jij wel?
Nu goed. Bij terugkeer heb ik natuurlijk al mijn vrienden en familie weer die ik graag zie. Maar ook de herfst en de winter en allerlei schuldeisers die me bij het minste of geringste dubbeltje dat ik op straat vindt al tegen de muur zullen drukken om hun deel te eisen.
Nu goed, nu weten jullie het dus, mam en pap. Als jullie over 2 weken in Sitges zitten, zit ik bij jullie thuis voetbal te kijken. Ik zal de plantjes water geven!
(Grapje hoor. Het plan is om in november naar Amsterdam over te komen. Tot die tijd zal ik dus alsnog een baan proberen te vinden hier, om een beetje geld te verzamelen. Vandaag had ik een sollicitatie bij Avis, morgenochtend eentje bij Apple. Tot gauw, vrinden en familie!)

Burning Man en Formentera

2009-09-19T10:50:00.000-07:00

Over Burning Man werd gezegd dat het onbeschrijflijk was en dat het proberen te beschrijven aan iemand die het nog nooit heeft meegemaakt ongeveer hetzelfde is als het uitleggen van een kleur aan iemand die blind geboren is...
Het is in ieder geval iets erg speciaals. Je bevindt je in een stoffige woestijn, uren van de bewoonde wereld af, tezamen met ongeveer 40.000 hippies. Er is een heuze stad aangelegd, met straatnamen, in de vorm van een halve maan, met in het centrum een standbeeld van een man, The Man, die aan het einde van de week in de fik wordt gestoken.

Er is een tempel, waar mensen foto's hangen van dierbaren die zijn overleden. Ook de tempel gaat aan het einde van de week in de fik. Verder rijden er overal kunstauto's rond. Auto's en bussen getransformeerd tot rijdende disco's, waar je op kunt springen en mee kunt dansen en ergens anders weer af kunt springen.

Dit was 'de onze'.

Iedereen is extreem uitgelaten, heeft zich verkleed als engel, pooier, elfje, stripper, tovenaar of is simpelweg naakt en men is over het algemeen superpositief, om de haverklap worden er kadootjes, knuffels, eten of drinken uitgedeeld. Overdag is het niet te harden, het is snikheet en om de zoveel tijd steekt er een woeste bries de kop op die een zooi stof en zand met zich meebrengt dat je soms niet eens meer twee meter voor je kunt kijken en elke keer als er dan een auto of een hippie uit de mist op komt doemen, ziet het er zo extravagant uit dat je je afvraagt waar je je in godsnaam bevindt.

Er worden overal rare initiatieven genomen, je kunt bij een soort van oliebollenkraam een knuffel uitkiezen in ruil voor een compliment, je kunt midgetgolfen tegen de ballen van een poster van Tom Cruise, je kunt jezelf hoereren, je kunt in een heuze Thunderdome inbeuken op een willekeurige tegenstander, terwijl je hangt een elastieken koord met een kunststof stok in je klauwen, Carl Cox en Dj Dan kwamen langs, naast talloze andere DJs voor het nodige gedans, overal is neon, fluo en glitter te zien, in tenten opgericht als cafes kun je gratis drank krijgen, je kunt keihard trommelen samen met ongeveer 30 anderen en een vette drumvibe tentoonspreiden, je kunt het zo gek niet bedenken of het is er. Reken mee dat men over het algemeen dronken of anderszins gedrogeerd is en ik denk dat een blinde al een aardig idee van de kleur geel zou krijgen.

Luke en ik namen een lift vanuit Portland met een man die zichzelf Ox noemde, zoals ik al eerder meldde. Ox was knettergek. Hij praatte onafgebroken met Luke over aliens, ruimteschepen die bestuurde konden worden op tantrische energie en dat de Egyptenaren technologisch gezien veel verder waren dan wij nu, dat de piramide's bijvoorbeeld in goud gedekt waren en als de bliksem er in sloeg dat er dan allerlei electriciteit werd opgewekt en dat dat straling en akoestiek uitzond dat dan allerlei dingen teweegbracht, maar dat dat op merkwaardige wijze is verdwenen en dat zouden dan aliens geweest zijn, natuurlijk, wat anders, die daarvoor gezorgd hadden en dan nam hij weer een hijs van zijn marihuanapijpje in zijn linkerhand, het stuur in de rechterhand, en dan begon hij weer over mercuryvissen ofzo en al met al heb ik genoten van de reis, want hij was de hele tijd bloedserieus en ik vond het wel vermakelijk. Hij was ook heel erg gay en volgens mij had hij een oogje op Luke.
Naast mij zat een meisje dat Megan heette en uit Texas kwam maar de afgelopen paar maanden in Alaska had gewoond en ze zei vrijwel niets, behalve over haar vorige keer op Burning Man en ene Twatrick die de hele tijd Boepboepboep rondriep en naar haar zeggen was uitgeroepen tot 'meest irritante man op Burning Man 2008'.
De reis begon dus al goed met deze twee leiperiken in ons midden. Het goede nieuws was dat Megan vertelde dat wij wel in een kamp konden komen logeren dat camp Crazy Horse heette en dat betekende dat we niet op de camping hoefde en we zodoende wat mensen zouden kennen.

Na een week lang in de woestijn te hebben gezeten, zonder douche en met alleen maar feest en bovendien na vijf weken vakantie binnen de VS had ik wel weer zin om terug te gaan naar Barcelona. We vertrokken vanuit Burning Man, na wat vertraging, dinsdagochtend en donderdagavond landden we in Barcelona. Daar ging ik meteen naar Isa's werk en zaterdag gingen we naar Ibiza, om zondag de boot te nemen naar Formentera. Op Ibiza hebben we de hele nacht een beetje in de zee gezwommen, naar de maan gekeken etcetera. Formentera was een soort Spaanse versie van Terschelling. Fietspadden, stranden, dorpjes hier en daar, vuurtoren, geweldig rilekste sfeer. En gisteravond kwamen we met tegenzin weer terug in Barcelona. We konden er wel eeuwig blijven. En dan nu weer na zo'n 11 weken vakantie, al met al bij elkaar opgeteld, moet ik weer op zoek naar een baan en een kamer. Zo gaat dat voor wie zich in het leven soort zonder vaste slaapplek!

Vriendelijke stranden, die, als het eb is, de werkelijkheid verraden: afgrijselijk stinkende plassen, krabben, aas en uitwerpselen. Als de zon maar schijnt, de schoft.

Uitzicht vanaf het terras van ons hostelletje. Een witte kerk waar Isa me natspatte met het heilige kraanwater van Formentera en we een reprimande kregen van een dominee omdat we tegen de ballen van Jezus bliezen.

Isa meandert naar het einde van de loopplank, temidden van een golfende, turquouise zee, waar ik rechts van Isa, mijn zonnebril verloor, toen ik vooroverboog om het water eens van wat dichterbij te bekijken. De Middellandse zee schampt niets voor niets de Marokkaanse kust, de dief. Grapje, meneer van de AIVD die mij stalkt en dit nu leest!

Wat is er mannelijker dan een stenen standbeeld van een man en een man ernaast, die stenen heft en zo zijn spieren traint? Ik zeg, niet veel, meneer Witteman. Niet veel.

Michael Reiziger was toevallig ook aanwezig.

Hier stal ze mijn hart en gooide het in de zee. Het maakte drie sprongetjes en zonk toen naar de bodem.

Aw.

Tussen de poort en de brandende man

2009-08-31T11:38:00.000-07:00

En toen de reis al zijn einde zag naderen, stak daar ineens een grote brandende man omhoog, een kolkend feestgedruis om zijn woest brandende, om zich heen grijpende armen. Alles, het hele universum met zijn stinkende planeten, was nog maar een voorproefje voor wat er nu zou gaan komen... Dit wordt me althans verteld, elke keer als ik te berde breng dat ik naar Burning Man ga. En dat is zometeen al, over een uurtje of twee worden we opgepikt en dan begint het feest morgen.
"Dit gaat je leven veranderen," is er gezegd.
"Het wordt de meest intense ervaring van je leven," nog zo'n mooie.
Het enige dat ik dan doe is grijnzend knikken en dan zeg ik dat ik nog niks heb voorbereid. En dan zeggen ze: "O nee, je moet je wel voorbereiden! Dat is van vitaal belang!"
Gisteren hebben we dat dan eindelijk gedaan, voorbereid. Tientallen blikjes soep en voedsel ingeslagen, grote watertanks die we nog moeten vullen met water, een tent, slaapmatjes, etcetera. De hele mikmak. Een man die zich voorstelde met de naam "Ox" komt ons zometeen ophalen. Zoals De Messias ooit op een ezel het beloofde land in werd gereden...
Hoe dan ook. Luke zegt dat er op Burning Man internetinstallaties zullen worden opgesteld. Als dit zo is, wie weet dat ik dan nog een update doe tijdens het festival. Zo niet, dan daarna.
Hieronder enkele foto's van mijn avonturen in Portland...
Teresa zag ik uiteindelijk maar een halve dag. En omdat ik nog veel schuld bij haar had uitstaan van toen zij bij mij in Barcelona was, heb ik haar uit eten moeten nemen, naar de bioscoop (de nieuwe Tarantino die nu ook in Europa aan het draaien is, als ik het goed heb) en nog wat drankjes en popcorn. Dus ik dacht, heel leuk allemaal, maar zo vliegt mijn geld natuurlijk met het badwater mee het raam uit. Dus die kraan heb ik dichtgedraaid. En dan nu de foto's van Portland.

Luke in een uiterst zeldzame, intellectuele pose.

Sfeerfoto's... Elke laatste donderdag van de maand is er een groot feest, met muziek en eten en allerlei mensen die elkaar onder de voet lopen uit enthousiasme.

Nog meer.

Feestende vrouwmenschen...

VLNR, Shane, bij wie we op de vloer sliepen, zijn zuster Carla, die met een geblesseerde voet op krukken rondschurkte, Ondergetekende met een worstenbroodje op schaamstreekhoogte en Alex, vriendin van Shane. Aangenaam gezelschap!

Hier doe ik mee met een karaoke-avond. Mijn versie van "Boys dont cry" van The Cure was ongeevenaard.

Portland

2009-08-26T19:34:00.000-07:00

Las Vegas en San Francisco spannen gezamenlijk de kroon op deze magnifieke reis, tot dusver. Hoewel ze enorm van elkaar verschillen, hebben ze allebei een geweldige sfeer in de stad hangen. In Las Vegas vibreert een zekere anarchie in de lucht... Overal staan gokautomaten, in de supermarkt, op t vliegveld, overal. De overdaad aan glitter en lichtjes bekoorde me eerlijk gezegd wel. Daarnaast hadden we in Jorge de perfecte tourgids. We leerden via hem flink wat vrienden van hem kennen, inheemse Las Vegaanse bevolking met gigantische huizen met zwembaden voor een overigens zeer betaalbare prijs.

Hoe dan ook. Ik zit nu dus in Portland, Oregon. Teresa heeft momenteel geen tijd voor me. Ze moest eergisternacht 16 uur achter elkaar werken (ze is verpleegster) en vrijdagochtend heeft ze een examen waar ze voor moet studeren, maar dan vrijdagmiddag en het weekend heeft ze voor mij gereserveerd. Tot die tijd slaap ik op de grond bij een vriend van Luke in hartje Portland.
Eergister nam hij ons mee uit eten en naar enkele stripclubs, want Oregon schijnt de enige staat te zijn in de VS waar strippers volledig uit de kleren mogen en de toeschouwers tegelijkertijd alcohol mogen drinken! Zelfs in Vegas mag deze combinatie niet. Dit betekende derhalve dat we gisteren onder andere de stripclub aandeden waar Kurt Cobain en Courtney Love (ze werkte er als stripper) elkaar leerden kennen. Mary´s, heette het. Dus na de casino's en poolparty's van Vegas, nu de stripclubs in Portland. Wat een pimp ben ik ook!

Later meer. Nu nog even wat foto's van mij bij Red Rock, vlakbij Las Vegas.

Las Vegas

2009-08-21T21:56:00.000-07:00

De eerste avond in Las Vegas was het meteen raak. Jorge, spreek uit: Djordjs, George dus, pikte ons op vanaf de bushalte waar we vanuit Los Angeles voor 25 dollar waren aangekomen in zijn auto, bracht ons naar zijn huis, hij woont op de 'strip' als een van de weinigen, daar dropten we onze spullen, trokken we een ander shirtje aan, aten een handvol taco's met kipfilet en hoppetee, hij sleurde ons zo het cafe in.
We werden meteen aan zijn vrienden voorgesteld, die nog rozig waren van een hele dag feesten in een huis met een zwembad. En hij pompte meteen als een bezetene bier in ons bloed. En shotjes whiskey. En daarna zat ik dronken te blackjacken in een casino terwijl de medewerkers van het casino in volle gang waren te zorgen dat ik niet de hele tijd alle kaarten vastpakte en verboog.

Jorge (zie boven) kennen we nog uit Barcelona, hij was wezen couchsurfen samen met Mark uit San Francisco, en nu couchsurfen wij bij hen. Een perfecte deal. Ze laten ons alle hoeken van de steden zien, het voelt alsof we al jaren vrienden zijn met ze, zo rilekst gaan we met elkaar om. In Barcelona was het destijds niet anders. Ook drankgewijs. Toen sleurden Luke en ik hen op de eerste avond meteen de absinthbar in, goten ze vol met absint en de dag daarna hadden ze zo'n ontiechelijke kater, dat Jorge me met een vragende blik vroeg "waarom we in godsnaam zoveel gedronken hadden."
Hij werd vanmorgen wakker en vroeg het weer, al was het dit keer geheel aan hem te danken. Hij had in zijn bed gepist van dronkenschap, voegde hij er laconiek aan toe. Dat was hem nog nooit overkomen.

Jorge is, naast bedplasser, dronkenlap, feestbeest en piemeldrager, een fotograaf. Bovenstaande is een van zn fotos, tevens flyer voor een van zn exposities.
Hij kent alle casino's binnenstebuiten en heeft overal vrienden. Hij woont al bijna zn hele leven in Vegas, kent de stad op zn duimpje, heeft talloze prachtige verhalen.
Ik weet ze nu alleen niet meer... Behalve deze die me nu te binnenschiet... een keer deed hij karaoke, The Beatles / Happiness is a warm gun, toen er een man binnenkwam en gilde: "Somebody shoot me right now, I lost everything", en toen zette hij net het refrein in.

Morgen is zijn vriendin jarig en gaan we een groots feest meemaken met een zwembad en al zijn vrienden en vriendinnen. Het is hier overigens bloedje heet, broeierig als een gek. Tis ook midden in de woestijn. Een oase van horror in een woestijn van verveling, voor de antikapitalist. Ik vermaak me hier opperbest. Het heeft wel iets, dat overdreven neon, feestfeest, blingbling, ketsjing gedoe. Er is hier zelfs een neon-kerkhof! Mallotigheid to the max.

LA Woman

2009-08-18T23:27:00.000-07:00

Vanuit San Francisco hebben we een rideshare genomen richting Los Angeles. Een lift. Een meisje zocht iemand om de benzinekosten mee te delen, wij zochten een auto om ons mee te nemen. Voila. San Fran - LA, 15 dollar per persoon en we waren er na 6 uur rijden. Ze was zelfs zo vriendelijk ons af te zetten voor de deur van Allesandra, m'n Hawaiiaanse exhuisgenote uit Barcelona. Zij werkt in de filmindustrie met haar vriendje en samen hebben ze een gigantisch luxe villa in Glendale, een wijk in LA. Voor Europese begrippen is het ongelooflijk luxueus, voor Los Angeles is het vrij middelmatig. Ze hebben een logeerkamer voor me met een gigantisch tweepersoonsbed dat op en neer veert, een badkamer met een bubbelbad, een douche met 5 stralen en een ingebouwd stoombad, een tuin met een vijver, drie auto's (een BMW jeep voor Allesandra zelf, een Mercedes voor haar vriendje Arnd en een gigantische Dodge trucker voor als ze een keer iets groots moeten vervoeren), een bar in de keuken, een woonkamer met een breedbeeld tv van 1,5e meter breed en honderden televisiekanalen, ik weet niet eens hoeveel kamers dit huis in totaal telt, tis in ieder geval enorm luxe. Ik wou dat ik jullie foto's kon laten zien, maar Luke zit bij zijn ex in Laguna Beach dus ik moet al deze weelde alleen dragen.

Vandaag kreeg ik een tour van Allesandra door LA in haar BMW jeep. Ze bracht me langs Beverly Hills, Hollywood Boulevard, Mulholland Drive (uitzicht vanaf daar op de bovenste foto), de playboy mansion (de foto hier vlak boven), Bel Air en we begonnen vanochtend om half 11 toen ze me afzette bij Bikram Yoga Headquarters, waar ik een lesje heb meegedaan. Jammer genoeg is Bikram niet in de stad, en als hij er is geeft hij alleen les op zaterdagochtend om 10 uur. Maar desalniettemin was het leuk daar een lesje gevolgd te hebben, ookal vond ik het gebouw zelf een ontiechelijk lelijke bouwval.
Bij Venice Beach, in Abbot Kinney, hebben we gebruncht, een pizza met een goddelijke salade erop met avocado en frozen yoghurt als toetje.
Ik word verwend hier, ik laat me net zo overheerlijk pamperen als de gemiddelde inwoner van LA doet met zichzelf, want wat een vreselijke rijkdom hier. Overal op straat rijden Bentleys, BMWs, Mercedessen en grote Jeeps. Vrouwen met opblaastieten lopen te joggen langs Ocean Beach. En de huizen zijn zo ontzettend groot dat ik me afvraag wat ze daar in godesnaam allemaal uitvoeren.

Vanavond dineerden we in een van de beste sushirestaurants ter wereld. Na Tokyo schijnt LA de beste sushirestauranten te herbergen en Allesandra en Arnd laten zich graag het beste van het beste welgevallen. Elke hap die ik nam bekeken ze mijn gezicht en ze lazen de orgastische mondspasmes die m'n mond maakte met genoegen af. Ik zou zo een twee drie niet weten waar ik ooit lekkerder gegeten heb. Dus toen ze de rekening van 241 dollar, 80 pp, zonder met de ogen te knipperen van de credit card af lieten halen, kon ik mijn geluk niet op en zei ik: "Dank jullie wel voor de lekkerste maaltijd van mijn leven."
Morgen gaat Allesandra me het Hollywood teken laten zien, want vandaag was het te mistig om het te kunnen zien.
Vooraf had ik van Los Angeles de minste verwachtingen, iedereen heeft me bij het laten vallen van die naam al gezegd dat er niets is, dat het een spookstad is, maar met dank aan Allesandra en Arnd heb ik hier een prachttijd. En ik blijf keurig onder het budget. Voorlopig.
Donderdag Las Vegas... Zal ik het doen? Alles op zwart? ;)

San Fran

2009-08-16T12:10:00.000-07:00

In San Francisco ben ik nu en ik heb een kater en Mark, de jongen bij wie we op de grond slapen, en Luke slapen nog. Luke snurkt momenteel hard en merkwaardig. Een soort van grommend en schurkend geluid, als van een afvoerputje dat het water met al het vuil wegzuigt onder je tenen vandaan.
De stad zelf is een pareltje, de lovende woorden van jan en alleman ten opzichte van de stad zijn terecht. Het ligt prachtig tussen de heuvels, de veelal licht gekleurde huisjes staan prachtig overeind tegen een crêmezacht hemeldak, de straten golven op en neer, zodat je bij tijd en wijle aangenaam verrast wordt door een prachtig uitzicht. Daarnaast ademt de stad een zekere openheid, een verfrissende aansporing te ontspannen, als van iemand die je, als je het even niet meer weet, een hand op je onderrug legt en je met een fluwelen stem vraagt... "Lust je soms een gerstenatje?"

Zelf ben ik ook weer opgekikkerd na een klein Bostoniaans dipje. Maar misschien lag het gewoon ook een beetje aan de stad. Een goed voorbeeld is de manier waarop men in de verschillende steden omgaat met de hanenkam van Luke. In Boston kreeg hij alleen maar te horen of hij soms niet eens naar de kapper moest, meerdere keren! In San Francisco zeggen ze alleen maar, "mooie hanenkam!", kinderen wijzen lachend hun vinger naar hem en spreken hun verwondering uit tegenover verontruste ouders en er was zelfs een dronken, donkere man die ons een high five kwam maken omdat hij de hanenkam zo geweldig was. Twee blokken verder konden we hem nog orgastische kreten horen slaken, als van ... "O, I LOVE YOUR HAIR I LOVE IT OOOOHHH." En dan overdrijf ik niks. Dit gebeurde echt!

Mark brak onlangs zijn knie, waardoor hij moeilijk te voet is. Hij mankt. Hij is allang blij dat hij er af en toe uit kan, want de afgelopen maanden zat hij alleen maar thuis. You can mess with the gods, but you cannot mess with your knees... Aldus Bikram. Ik opperde gisteravond, volslagen bezopen, om vandaag te gaan yogaen. En dat werd opgepikt door een vriendin van Mark en dat zou dan vandaag gaan, maar zij wilde niet naar Bikram maar naar Yoga for the People. Dus als dat doorgaat, ga ik dat doen vandaag. En als ze te bezopen is, dan stiefel ik misschien zelf stiekem even naar Mary Jarvis´ studiootje toe.
Morgen gaan we naar Los Angeles, woensdag of donderdag gaan we naar Las Vegas. En daar hoop ik voorgoed uit de geldzorgen te komen. Want die nemen met de dag toe! We moeten met de dag zuiniger leven, maar dat lukt slecht. Vooral Luke heeft het moeilijk om de biertjes te laten staan. Dagelijks jast hij er 10 a 20 dollar aan bier doorheen. Terwijl ik uitgerekend heb dat we nog maar een budget hebben van 30 dollar per dag... En dat is inclusief de reiskosten van hier naar LA, Vegas, Portland en Burning Man.
Dat belooft nog wat te worden!

Overigens, mam, heb ik meerdere malen geprobeerd terug te smsen, maar ik krijg t bericht maar niet uit mn outbox. Ook al heb ik bereik en beltegoed, hij wil m niet verzenden. Ik snap t niet, maar dan weet je dus dat ik t wel probeer. Veel liefs!

Boston.

2009-08-12T17:12:00.000-07:00

Het Amerikaanse leger werd een ontwapenende blik gegund in de Nederlandse Tora Bora die mijn Anus is.

Tis de laatste dag in Boston, morgen vliegen we naar San Francisco. Ons idee was uit het spontane geboren, aangezien we op het laatste moment niet naar Chicago bleken kunnen te gaan en het buskaartje naar Boston slechts 15 dollar was. Na een klein misverstand, we vergisten ons in de lokatie van de pick up stop, belandden we toch nog in de juiste bus, omdat de bus net als ons een uur te laat was op de juiste pick up stop lokatie. Het geluk is met de dommen.

Zolang het haar een blik waardig gunt, zal Ashleigh zich er op werpen als larven op een stronthoop. ;)

In Boston kenden we alleen niemand, de keerzijde van de medaille die impulsieve spontaniteit behelst. Toch, via een Amerikaanse die we kenden uit Barcelona, kwamen we in contact met een meisje die Dez heet, en haar vrienden Ashleigh en Dan. Hoewel de eerste nacht nog in een hostel sliepen, hebben we de dagen daarna op hun gastvrijheid mogen teren. Iets wat zeer welkom was, aangezien het hostel ons dagelijkse budget van 40 euro al tot het minimale verkleinde (39 euro per nacht...).

Bij het Auschwitz monument in Boston, elk nummer is een nummer van iemand die er gestorven is. Erg opwindend dus allemaal!

Boston dus. Ik kende geen ene moer van Boston. Alleen de naam kwam me vaag bekend voor... Waarvan eigenlijk? Ja, nergens eigenlijk van, eigenlijk alleen van het feit dat de New York Yankees tegen de Boston Red Sox aan het honkballen was toen wij in New York waren. Blijkt dat de universiteit van Harvard daar gehuisvest is... En blijkt dat ze daar in de buurt zowaar een cafe hebben, waar ze enigszins degelijke koffie schenken!

Dat is eigenlijk het verhaal. We hebben elke dag zowat Burritos en Bagels gegeten... We hebben ons budget per dag zo laag mogelijk geprobeerd te houden... En voor de rest is het wat mij betreft eerlijk gezegd perfecte timing om door te gaan naar San Francisco morgen. Ashleigh is een aardige meid hoor, maar simpelweg vreselijk cliche Amerikaans. Overdreven, uitgelaten, oppervlakkig, mollig en luidruchtig. Wat dat betreft tref ik het met Dan, de man bij wie ik op de bank slaap, een sportjournalist, hier in beeld...

Verder ben ik erg aan het aankomen. Ik heb nog geen yogales gevolgd hier, behalve op de Nintendo Wii van Ashleigh en drink en eet ik veel te veel voor hoe weinig ik beweeg. Sorry dat ik misschien niet zo vrolijk klink, ik heb een beetje een dipje! Ik moet nog vier weken door en ik mis Barcelona soms en mijn vrienden en en en zo. Bleh!
San Francisco, het is tijd voor San Francisco.

USBuddies

2009-08-06T16:44:00.000-07:00

De meest Westerse stad ter wereld is door ONS gesticht.

So YEAH. Y'know. Like. Totally. Volgende halte, Boston, Massachussets. Het oorspronkelijke plan was naar Chicago te gaan om Jonathan op te zoeken, maar hij gaat precies nu naar Wisconsin, dus dat kwam slecht uit. En omdat we merkten dat we, als we alles zo lastminute doen, alles ook vrij prijzig is, hebben we maar meteen alvast de hele reis bij elkaar geboekt.
Tenminste, voor zover mogelijk.
Zaterdag gaan we dus naar Boston. Waar ik de roodharigheid Barry de Vries en zijn gemaal Hare Katelijne nog een nachtje mag ontmoeten en van bier mag voorzien, en vice versa. Van Boston vliegen we donderdag direct naar San Francisco, daar was het plan een auto te huren. We vonden een akelig goedkope deal, maar er zat een smerig addertje onder het Californische helmgras. Als je onder de 25 bent, komt er per dag 27 dollar bij. En Luke is, ondanks z'n extreme volwassenheid, hehe, nog maar 23.

Daar staat ie dan, recht overeind, die stad van ze...

We moeten dus even kijken wat te doen. Misschien kunnen we het identiteitsbewijs van Luke vervalsen. Zijn geboortedatum twee jaar verleggen, zoiets.
Als het ons lukt, is ons plan naar Las Vegas te reizen. Van Las Vegas weer terug naar San Fran en dan door naar Portland, van Portland terug naar San Fran, auto afgeven en dan naar Burning Man.
Dat was het perfect uitgedokterde plan. Maar toen kwam dus die adder.
Plan B is met de bus te gaan. Van San Francisco naar Vegas en Portland is ongeveer 9 uurtjes tuffen. Misschien dat daar wel een bus voor is. En dat zou dan waarschijnlijk goedkoper uitkomen dan een auto te huren.

Het vrijheidsbeeld, waar je voor 20 dollar naar toe kunt varen, tussen talloze zwetende toeristen die tot de nok toe gevuld zitten met hotdogs, hamburgers, urine en uitwerpselen.

Een andere adder onder de heetgloeiende Amerikaanse zon - die overigens lekker bezig is met schijnen, daar boffen we mee! - heeft ons twee kaartjes voor de Yankees door de neus geboord. Het was zowat in kannen en kruiken, maar op het laatste moment ging het toch niet door, en daardoor ging ik, in plaats van dat ik in het Yankee stadion zou hebben gezeten, bowlen!
Ik was gister en eergister bij Caity op bezoek, het vreemde van eerder heeft plaatsgemaakt voor het vertrouwelijke van nog veel eerder. We zaten weer net zo guitig met elkaar te geiten en te doen als twee jaar terug. Ik heb gister een soepje voor dr gemaakt, terwijl ze de ganze tijd aan de telefoon zat met een professor. Vanochtend hebben we een afscheidsbrunch gegeten bij een restaurant naast haar werk en daar heb ik voor het eerst een kop koffie gedronken dat lekker was deze vakantie. Want dat werd langzamerhand een gebed zonder end, de koffie hier was tot nog toe niet te zuipen. Slootwater met een rottende koffieboon, daar willen ze je dan een plezier mee doen, die maffe Amerikanen hier.

Greenwich Village, je sterft er net zo goed van de honger als ergens anders.

Net heb ik Luke´s haar geschoren tot een hanenkam. Hij ziet er nu in ieder geval niet meer uit als een meisje, daar is hij zo blij mee, dat hij de hele tijd verliefd in de spiegel staart en allerlei middeltjes in zn haren smeert enzo...

Het resultaat, poserend naast ondergetende, met een USB kabel in het oorgat en tussen de lippen, vlak voor we zouden gaan slapen en de nacht ons de gore kist van de slaap in zou sleuren, vol splinters, luide snurkgeluiden en kwijlvlekken.

USBuddies.

New York Fucking City

2009-08-03T07:13:00.000-07:00

Het begon allemaal erg vroeg, om acht uur ´s morgens wel te verstaan, toen de wekker ging. Met een brokje in de keel afscheid genomen en voor ik het wist liep ik op het vliegveld van Dublin, waar we een uurtje of vier moesten overbruggen.
Om alvast in de stemming te komen lunchten we in de McDonalds daar, waar ze veel te veel werknemers in dienst hadden. Ze hadden zelfs iemand in dienst die je de rietjes aangaf. Zo bestrijdt Ierland de crisis blijkbaar.
In het vliegtuig heb ik voor het eerst meegemaakt dat er in het hoofdsteuntje van het stoeltje voor me een beeldscherm zat ingemonteerd, met touchscreen, waar je naar belief en wil kon kiezen uit een aanbod films, spelletjes, muziek, etcetera.
Ik keek de film Notorious over het leven van gangsterrapper Notorious BIG, opgegroeid in Brooklyn, New York, en zo kwam ik meer en meer in de stemming om het Beloofde Land met mijn Spaans gebronsde Hollandse voet te betreden.

Bij aankomst, om een uur of acht lokale tijd daar, 1 uur ´s nachts Europese tijd, moesten we eerst nog twee uur wachten om door de Customs te komen, waar je enkele vragen moest beantwoorden, je vingerafdrukken moest achterlaten en omdat ik, als ik veel zweet, om mysterieuze redenen naar marihuana lijk te ruiken, hebben ze ook nog mijn hele tas overhoop gegooid, maar toen mocht ik toch echt doorlopen en werden we opgehaald door de tante van Luke, in wiens huis ik nu dit ook neertype, woonachtig in Queens. Een voorstad van NY.
Ze heeft een dochter, maar is daarna lesbisch geworden en woont nu samen met een pot met tattoos. Maar hoe lesbisch ze ook zijn, ze zijn vooraleerst hardcore Christelijk, een rare combi als je het mij vraagt, maar zo zat ik die eerste avond hand in hand om de etenstafel, waarop ze twee afhaalpizza´s hadden neergelegd, en dankten ze de God van Amerika voor de pepperonipizza en ook voor die met champigons en uien.

Een alcoholistisch verleden van de tante van Luke liet ons beloven nooit dronken thuis te komen of met scherpe objecten op de leren bank te zitten. Maar ditzelfde alcoholische verleden, dat wil zeggen, de vader van haar dochter, de oom van Luke, die op de hoek van de straat in een bar werkt, bood ons gratis bier aan. Zo raakten we ook in contact met enkele lokale New Yorkers, veelal dikke alcoholisten, maar hun accenten zijn echt zo grappig, dat ik me soms net in de Soprano´s waande.
Zaterdag werkte hij al om elf uur ´s morgens, waardoor ik van 12 tot 5 heb zitten zuipen, alvorens de metro naar Brooklyn te pakken. Daar ontmoette ik Jonathan en later ook Caity en hebben we nog meer bier soldaat gemaakt, tot ik nog amper mijn ogen open kon houden.
Mijn indrukken van de stad New York... Ten eerste is het, ook al is het een cliche, een gigantische stad. Zo groot. In de metro zit je met gemak een uur en dan heb je nog maar een kutstukje afgelegd. De gebouwen zijn hoog, de straten lang, de auto´s groot en de mensen dik. Soms waan ik me in een soort van LSD trip, waar alles opzwelt en uit proporties groeit, tot het ontploft.

Het was een beetje raar om Caity terug te zien, omdat ik haar twee jaar geleden voor het laatst gezien heb, en we toen een nogal intense twee maanden kenden. Maar het is een lief meisje en ze heeft me het cafe waar ze in werkt laten zien en me gratis eten gegeven daar. Luke heb ik toen opgebeld, die heeft nog een gratis glas water mogen drinken en toen zijn we naar Times Square gegaan.
Luke´s oom is een enorme yankees fan en ze spelen donderdag een thuiswedstrijd, hij zou kijken of hij nog wat kon regelen voor ons. Ook heeft hij een boot die hij het water in wil krijgen en misschien dat we dan nog wat kunnen gaan vissen bij het vrijheidsbeeld, want die heb ik nog niet eens gezien...

Het wilde Westen tegemoet

2009-07-29T10:44:00.000-07:00

Ja, dat zijn ze dan, de kanjers die het Wilde Westen nog wilder zullen gaan maken.
Vrijdag al. Ik heb nog niets ingepakt, mijn kamer is nog totaal niet klaar voor vertrek, noch zijn mijn koffers dat. Ik heb ook nog steeds niemand voor mijn kamer, iedereen bijt zich stuk op de borg, de veel te hoge borg. Ik zit nu al te overwegen om dan maar driehonderd euro te zakken. Dan heb ik tenminste nog IETS. Maar misschien komt er nog een reddende engel vandaag, morgen, of desnoods overmorgen, als ik alweer in Dublin zit en des avonds in het oude Nieuwe Amsterdam zal landen. Op het John F Kennedy vliegveld.
We moeten blijven hopen.

Formentera

2009-07-24T09:27:00.000-07:00

Uiteindelijk kom ik terug naar Barcelona, na mijn VS reis, tot opluchting van mijn lieve oudertjes, die al meteen n ticket naar Sitges hebben geboekt voor oktober :)
Zelf heb ik ook al het plan om met Isa in september, ipv naar Cuba, naar Formentera te gaan (zie foto's hierboven en onder). Formentera is vrij dichtbij Barcelona, vanaf Ibiza de boot pakken en dan ben je er. En tis een klein paradijsje, zoals je kunt zien. De film Lucia y el Sexo schijnt er gedeeltelijk te zijn opgenomen.

Verder ben ik nog altijd hevig op zoek naar iemand die mijn kamer wil overnemen, maar het is nogal lastig, aangezien er een enorme leegloop is uit Barcelona. Gister zette ik mijn advertentie om 1 uur des middags op loquo.com, om 10 uur 's avonds vond ik mijn advertentie pas terug op pagina 16... Veel te veel kamers in de aanbieding dus.
Daarnaast raadde Isa me ook al aan nu alvast werk te zoeken voor in september, omdat de crisis hier de burger het hardst schijnt te raken. Superveel werkeloosheid dus!
Misschien kan ik nog een studie oppakken hier... Beetje stufi incasseren vanuit NL.
Of anders in Bar Amsterdam werken.
Ik stel deze week maar weer even mijn CV op.
Overigens is t aftellen voor de reis naar de VS begonnen. Volgende week is t al zover!
Bizarrr!

Stormy stormy hiiigh

2009-07-07T11:29:00.000-07:00

De dagen verstrijken. Nog even en ik keer Barcelona het ruggetje toe, als een begerige poot dat naar diens vriendje zou doen. En laat de flikker die Barcelona is in deze metafoor nu juist een dergelijk zaligmakend kontneuken voor mij in petto hebben, om het maar even rauw in beeldspraak neer te zetten... Sinds een week ongeveer bezoedel ik mij aan een woeste romance met een niet nader te noemen Spaanse jonkvrouw. Het is zelfs zo gevaarlijk aan het worden, dat ik al met haar een reis naar Cuba heb gepland, precies na mijn Amerika-reis. Omdat ik nu nog het geld heb om een ticket te kopen en ik daar amper geld nodig zal hebben, durf ik dat risico te nemen.
Hoe dan ook, deze romance maakt voor mij deze laatste maand in Barcelona zowel de mooiste, als de meest tragische, omdat het einde al vaststaat. Omdat het einde nu nog sneller en mooier dan ooit naar me toe komt schrijden, statig als een zwaan over het water, terwijl de zon erachter in een zinderend kleurenspel uiteenspat.
Toch, wat mij aan het einde van deze bloedhete, zweterige, plakkerige en hemeltergend zwoele nacht te wachten staat, is een reis door het Beloofde Land, Amerika, met iemand die elke dag meer een van mijn beste vrienden aan het worden is (zie foto boven). Die zich ook geteisterd ziet worden door een heftige romance. Die dus precies begrijpt in welk pakket ik me nu bevind.
Samen hebben we nu al besloten dat we er een wild festijn van moeten gaan maken, daar, in de VS, aan de andere kant van de oceaan.
En dan zien we wel weer verder.
Tot overmorgen, lieve vrienden en familie. Want dan ben ik weer even in Nederland.

Columbus en zijn dikke vinger

2009-06-27T08:11:00.000-07:00

Wat valt er te melden... Uiteindelijk hadden ze dan toch geen werk voor me bij t voetbal, ook al hadden ze werk zat en bood ik aan voor weinig geld te werken, ze hebben nee gezegd, dus ja, dan moet ik maar noodgedwongen van de laatste maand in Barcelona genieten, als een werkloze, in de zomer. Idealer kan het eigenlijk niet.
Langzaam begint het besef te dagen dat ik zometeen een grote oversteek ga maken naar Amerika. We liepen vandaag langs het standbeeld van Columbus, beneden aan de Ramblas bij de haven, zijn vinger op Amerika gericht en toen leek het me allemaal perfect logisch. Van Barcelona naar Amerika, net als Columbus.
Wat ik in de tussentijd doe? Veel feesten. Ruben was laatst over de vloer, dat was perfect. Was goed hem te zien. Het is echt een yogamachine geworden, wat een kolos van een spierenbundel. Het heeft me geïnspireerd ook nog even, nu ik toch de tijd heb, elke dag een yogalesje te pakken, deze laatste maand, om fris en fruitig de oversteek te maken. Lichamelijk, mentaal en geestelijk weer even de buttons resetten, zodat ik daar in de Nieuwe Wereld met Luke aan mijn zijde de boel op stelten kan gaan zetten.
Van 9 tot en met 14 juli ben ik even in Nederland, om nog even wat spullen over te brengen (vooral boeken), en weer even vrienden en familie te zien. Want als alles goed gaat, zie ik die pas laat weer. Maar misschien loopt het anders en zie ik ze in september alweer. Ik hoop alleen dat ik ze pas in 2010 weer zie. Mijn droom is in Canada wat geld te verdienen met fruit plukken of iets dergelijks en dan de wintermaanden december en januari in Australië door te brengen, waar het dan hartje zomer is. Daar zou ik dan eventueel weer wat kleine werkjes kunnen verrichten tegen n kleine betaling. Dat is mijn droom, nu. Hier enkele foto's:

Een mooie man met zijn vuurpijl.

De Reindersjes met een gekke Texaanse, vriendinnetje van Ben de Snor, hieronder in beeld:

Ook de dametjes zijn nog wel eens gecharmeerd van het Jurriaanse.

Supermario, Yoshi en Jurriaan Bowser:

Hilariteit, alom, overal en tegenwoordig. Tot gauw!

O, ja, als het weer mee zit, als het dus mooi weer is, dan ga ik in t weekend van 11,12 juli op Texel een parachutesprong wagen! Hoe vet is dat?

FC Barcelona

2009-06-08T03:34:00.000-07:00

Tis alweer even geleden, maar ik kwam de Barcelona bus tegen, de dag nadat ze wonnen tegen Manchester United. Hier enkele kiekjes:

:)

In de wachtkamer

2009-05-31T08:52:00.001-07:00

Een tijdje niet meer geüpdate... De zaken staan er ook al even lang niet al te duidelijk voor...
Als de voetbalbaan doorgaat in september, dan zou ik in principe dolgraag nog een jaartje in Barcelona blijven. Twee dagen per week werken, beetje lezen, tapas vreten, terrasje pakken, op 't strand plakken. Je kent 't wel. 't Is en blijft een stad met eigenlijk alles erop en eraan.
Maar ja, dan heb je dus de crisis en alle psychologische paniek en ramtam die dat met zich meebrengt. Bezuinigingen hier en daar, gesnij in werkplekken, etcetera. Dat deed me al mijn vorige baan verliezen.
Astrid heeft al te horen gekregen dat haar contract niet verlengd wordt. Over mij was het nog niet zo duidelijk. Ze weten nog niet of ze door zullen gaan met de statistieken, de data, mijn verantwoordelijkheid. Maar dat lijkt me onwaarschijnlijk als ze wel doorgaan met de andere competities... De Spaanse is na de Engelse toch duidelijk de sterkste competitie ter wereld.
Maar dan zijn er nog enkele opties. Wie weet gaan ze er niet hier mee door, maar in het hoofdkantoor in NL. Maar misschien dat ze daar weer niet alle wedstrijden kunnen zien... En dan is er nog de optie om door te gaan op een lager niveau, dat alleen Federico ermee doorgaat en zelfs de optie bestaat dat het hele bedrijf wordt opgeheven, omdat het tot nog toe verlies lijdt.
Maar de knopen die er zullen worden doorgehakt, zullen dus onder andere ook afhangen van de beschikbaarheid van de Spaanse televisiewedstrijden. We hebben afgelopen jaar ongelooflijk veel gezeik gehad met wedstrijden die vanwege geruzie niet uitgezonden werden. Volgend jaar gaat dat veranderen, maar hoe en wat en waar en kunnen ze de wedstrijden dan ook in NL zien? De contracten wat dit betreft worden in de zomer getekend. Denk aan juli, augustus. Vraag is dan ook of ze me zo lang zullen laten wachten met de mededeling of ze werk voor me hebben volgend jaar, ja of nee.
De kans bestaat dat ze me dus pas in augustus zeggen dat ik weer aan de slag moet. Of in het ergste geval niks laten horen en ik dus maar moet concluderen dat het over is. Het klinkt onpersoonlijk en naar, maar zo hebben ze Astrid toch ook redelijk kil de wacht gezegd. "Bedankt voor je bewezen diensten." En dat was dat.
Nu goed, ik zal er zelf ook nog wel even achteraan gaan zitten. Ook qua eventueel werk voor juni/juli, want daar was de baas ook nog vaag over. Die zou het nog navragen, maar het klonk niet echt alsof hij dat zou doen.
Het is allemaal wat chaotisch en normaliter is dat niet zo erg, maar in mijn geval hangt er wat meer vanaf dan salaris.
Gaat het namelijk allemaal niet door, waar ik eigenlijk al lang en breed rekening mee heb gehouden, dan is het plan weg te gaan uit Barcelona. En aangezien ik voor augustus al geboekt heb voor de VS, ligt het voor de hand dat ik daar wat langer blijf hangen. Mits het daar bevalt.
Er logeren nu ook twee couchsurfers bij ons. Eentje uit San Francisco, de ander uit Las Vegas (foto). Ze zijn erg aardig en dolenthousiast en nodigden Luke en mij ook al uit vooral daar een keer langs te komen.
Dus.
Het ziet er naar uit dat ik een vakantie van drie maanden in het vooruitzicht heb.
Men kan het slechter treffen in het leven.
EDIT: Hoor net van Astrid dat m'n contract nog doorloopt tot eind juni, dus alleen juli moet ik werkloos, *huilhuil*, overbruggen. :)

Moppen tappen

2009-05-22T04:40:00.000-07:00

Willie Wortel

2009-05-20T04:16:00.000-07:00

Ik wilde deze eigenlijk als laatste doen, maar goed, hier istie alvast :)

Trainingskamp, deel 1 en 2

2009-05-14T20:08:00.000-07:00

Een kilo zalm voor 7 euro

2009-05-05T06:02:00.000-07:00

Na alle hysterie zijn er zowaar toch ook nog enige goede dingen geschreven of gezegd over Apeldoorn. Hier en hier na 23:00 minuten.

Madrid ging de pietenbak in zaterdag. Prachtwedstrijd. Toen ik na m'n werk aankwam bij de Ramblas, woedde er een groot vuur, met veel Barçafans eromheen. De hele stad was in rep en roer. Overal hoorde je Barça roepen, werd het clublied aangeheven. En dat alleen maar omdat er van Madrid gewonnen was. Dus dat wordt nog wat als ze kampioen worden zo! En wie weet welke prijzen nog meer gepakt worden...

Gister ben ik wezen zeilen met Fenn, de Belg, zijn broer en een vriend van die broer. Het was zeer vermakelijk. Ik ben een beetje verbrand op plekjes waar ik niet bijkon met insmeren. Daarna zijn we nog naar een concert geweest. De komende tijd ga ik nog een paar keer met hem zeilen, om de fijne kneepjes onder de knie te krijgen.
Verder deed ie me soms aan pa denken, omdat hij, alles wat hij had, met fikse korting op de kop had getikt. Een buitenband voor zijn mountainbike wiegde hij in zijn armen: "Acht euro, normaal kost dat minstens 20!" Of: "Een kilo zalm voor 7 euro!" Zelfs zijn transatlantische zeilboot kocht hij voor de helft van de normale prijs. Minstens 10.000, kost ie normaal, volgens hem. En dan ook nog een passie voor varen. Net pa ;)

Barça!

2009-05-02T07:24:00.000-07:00

Even een snelle update voor ik weer aan het werk moet - met als hoogtepunt om acht uur: Real Madrid - Barcelona. El Clásico.
Afgelopen dinsdag zat ik trouwens in het stadion, Camp Nou, tijdens Barcelona - Chelsea! Astrid kon gratis kaartjes regelen en nodigde me uit. We stonden op vijf meter van het doel van in de eerste helft Victor Valdes en in de tweede helft Cech. Er werd niet gescoord jammer genoeg, maar de spanning was goed te voelen. Honderdduizend man die zingen, fluiten, schreeuwen, of je nu wilt of niet, je wordt er in meegezogen. Na de wedstrijd dronken we ergens nog even een biertje en het voelde alsof ik een boottocht had gemaakt. Ik deinde nog heen en weer en voelde me rozig, moe, en dan had ik niet eens gespeeld. Je merkte wel echt dat het topvoetbal was. Die gasten zaten in een andere wereld. Zo scherp. Geen balletje van je voet laten springen, want dan was je hem kwijt. Ongelooflijk was het!
Nu zo meteen dus El Clásico. Ik ben eigenlijk neutraal. Voor dinsdag had ik ook een shirtje van Barça gekocht, bij El Corte Ingles. Geen naam achterop. Nu heb ik dus twee shirtjes, van Madrid en Barça. Een mooi aandenken, voor als ik later in mijn leven weer ergens anders woon.

Want dat is nu een beetje de vraag: wat gaat er volgend seizoen gebeuren? Momenteel kunnen de mensen in Nederland de Spaanse voetbalwedstrijden niet zien. Mocht dat volgend jaar veranderen... Dan zit mijn werk er hier op. Dat er iets gaat veranderen is zeker. Het huidige systeem werkt niet. De wedstrijden zijn verspreid over vier, vijf zenders, het is elke week weer gissen en zoeken waar de wedstrijden worden uitgezonden. Volgend seizoen gaat dat helemaal anders, het is afwachten of ze ook echt álle wedstrijden in het buitenland zullen kunnen zien, of alleen de toppers... Ik betwijfel of er in het buitenland serieus interesse is voor wedstrijden als Almeria - Getafe of Numancia - Recreativo... Bovendien hebben ze ook een kantoor in Duitsland en Italië... Dus waarschijnlijk blijf ik hier nog wel een jaartje langer: m'n droombaan, twee dagen per week werken! En zelfs op die dagen nog uit kunnen slapen! Deze maand mei mag ik daar in ieder geval nog van genieten.

Gayfish

2009-04-23T13:19:00.000-07:00

Max Pam zat gister te ijlen dat wijlen Martin Bril op één lijn zat met De Grote Drie. In wezen was Bril een middelmatige schrijver, leverde enkele belabberde boeken af die op z'n best "lauw" werden ontvangen en in zijn veelgeprezen columns deed hij weinig meer dan terrasgesprekken afluisteren en verslag doen van zijn saaie burgerbestaan. "Zo herkenbaar." Dat is het sleutelwoord, herkenbaar.
'Zijn saaiheid was herkenbaar.' Ik denk dat dat een mooi grafschrift zou zijn voor Martin.
Al mag deze er ook wezen:
'Voor Bril geldt: hoe minder plaats hij krijgt, hoe beter hij schrijft.'
Als deze wijsheid opgaat, gaat Bril's glorietijd nu echt beginnen, nu hij het eeuwig zwijgen is opgelegd.
Een knipoog.

Enfin. Dat was me het weekje wel. En waar ze de vorige keer, in oktober, weggingen en het begon te regenen en de herfst/winter intrad, daar is nu de zon begonnen te schijnen als een malle om het begin van de zomer in te luiden, vrijwel op het moment dat ze vertrokken waren.
Ruth heeft de afgelopen twee dagen keihard zitten schoonmaken, heeft de hele woonkamer omgegooid en zo lijkt het alweer meteen een kleine eeuwigheid geleden dat ze er waren, m'n waarde broeder Vinnie, en halfbroeders Tima en Joon.
Natuurlijk ergerde ik me wel eens aan de chaotische testosteron uitspattingen van vooral Vin en Joon. Hoe het komt dat Vincent na dertig potjes PES nog even enthousiast schreeuwt bij een doelpunt als bij het eerste potje, zal ik nu eenmaal nooit begrijpen. En dat ik, als ik een verhaal begin, er op mag rekenen minimaal vijf keer onderbroken te worden met mededelingen als "ik heb honger", "ik heb zin om te PESsen", of een andere zijsprong die totaal niets met m'n verhaal te maken heeft, deed uiteindelijk niets af aan de liefde die ik voelde voor deze Grote Drie die ik al ken sinds ik als kleine larve meezong met "What is love" en "No Limit."
Vandaag ben ik begonnen met het editen van de film die ik heb opgenomen op m'n nieuwe camera, die Vin meebracht. Ik kreeg al meteen erge zin van om er een mooie film van te maken. Jullie merken het wel, op YouTube.

Enkele filmpjes voor jullie:

(Jim Carrey)

(Lachlan Patterson)

Als laatst nog een foto van hoe jullie je me herinnerden, vlak voor we gingen slapen en jullie de taxi naar het vliegtuig pakten:

You like fishdicks?
You like to put fishdicks in your mouth?

Verschuiming

2009-04-07T06:45:00.000-07:00

Wat is er verder gebeurd in mijn leven alhier? Ik kocht bovenstaand shirt, met 19 en Huntelaar achterop, maar het was via internet en de bedrukking is niet officieel. Dat viel dan weer even tegen. Maar voor de rest is het een mooi shirt. Op het werk reageerde men natuurlijk deels ontgoocheld, deels giechelend.
De Fransozen zijn het huis uit en in plaats van hen woont nu Luke er. Voor mij persoonlijk een verademing.
Ruth is na het vertrek van de Fransozen weer even gekalmeerd. Hopelijk blijft ze dat tot het einde van de maand en hopelijk is ze dan echt weg.
Ik sta in het derde seizoen met mijn Master League team bovenaan.

Ik kwam erachter dat ik Twitter niet leuk vind, omdat het een soort spam is met in plaats van viagra, de bezigheden van allerlei mensen. Dit sluit daarentegen, bedacht ik me onder de douche, wel weer aan bij de filosofie van Peter Sloterdijk die de geschiedenis als een soort zee zag met daarin grote golven die eindigen in schuim. Grote golven, bellen, sferen, noemde hij Christendom, Islam, maar ook Communisme, Kapitalisme, Fascisme etcetera. Bellen die enorm veel mensen omvatten.
Deze bellen veranderen vervolgens weer in kleinere bellen, bijvoorbeeld Katholicisme, Protestantisme in de Christelijke bel, anarchisme, socialisme en marxisme in de Communistische bel, etcetera. Vervolgens de verzuiling, de verzuiling die weer verloren gaat in de individualisering en de vermenging van de generaties daarna. En dan zijn we dus nu aanbeland bij de verspamming, de verschuiming van alle bellen. Elk mens is een afzonderlijk belletje dat zich wil laten gelden: Twitter.
Dus is het nu wachten op de volgende grote golf, de volgende grote bel.

Dit is de een na laatste dag dat ik bij het vertalen werk. Deze bel die mijn leven anderhalf jaar van geld voorzag verschuimt weldra in een kluwen herinneringen en gaat dan over in de bel van het voetbal. De ruimte die er ontstaat kan ik gebruiken voor yoga, schrijven en het lezen van een enorme stapel boeken. Ik ben momenteel nog bezig in Hemingway (Fiesta) en Céline (Reis naar het einde van de nacht).
Vorige week maakte ik trouwens een blunder door te vergeten dat Spanje moest spelen en wij dat moesten verslaan. Hopelijk wordt het me vergeven en kan ik binnenkort toch nog wat meer werken voor het voetbal, iets wat me eerder al was toegezegd.
Dan ga ik nu weer verder met het luisteren van de Venz & Jiggy show van Lijn 5 van vorige week, terwijl ik doe alsof ik werk ;) (Die track van Dio ft Sef vind ik wel leuk! ;)

Verzoekje

2009-04-05T17:45:00.000-07:00

Wat een week. Ik heb een verzoek aan u, beste lezer.
M'n Franse huisgenoten zijn het huis uit en mijn Australische pornocollega, met wie ik naar Amerika ga van de zomer, is ingetrokken.
Vorige week, bij wijze van afscheidskado, kregen de Fransozen hevige ruzie met mijn Dominicaanse huisgenote Ruth.
Ruth is dik. Hoewel ze zegt dat dit komt door een parasiet in haar maag, lijkt haar eetpatroon (drie a vier keer per week eet ze opzichtig een Burger King, McDonalds of Kentucky maaltijd, en dan niet één menu, maar twee) haar eerder parten te spelen. Daarnaast beweegt ze amper. De enige beweging die ze krijgt is de trap op en de trap af naar de McDonalds, die om de hoek zit.
Ze woont nu twee jaar in Barcelona en toen ze arriveerde scheen ze een stuk slanker te zijn.
Nu goed, dit moet zij allemaal weten. Wat het alleen wel kenschetst is dat er een zekere onvrede in haar huist die ze probeert te stillen met eten.
Dit in gedachten genomen kunnen we een kijkje nemen naar haar vriendenkring. Maar daar aangekomen kunnen we al gauw naar het volgende punt gaan. Ze heeft geen vrienden. De enige met wie ze regelmatig contact heeft is haar 'vriendje': een zestigjarige opa die haar elke dag om stipt 10 uur des morgen komt neuken en daarna geld op het nachtkastje achterlaat. Hij heeft een vrouw en kinderen en alles.
Het is ook nog eens een hele lelijke opa. Bovenop vrijwel kaal, aan de zijkanten grijs, klein van postuur en een smerige blik in z'n ogen.
Wat wil je ook.
De bezigheden van zijn persoonlijke hoer zouden we als volgt kunnen samenvatten: televisie kijken. En dan houdt het op. Dagelijks ligt ze languit op de bank in de woonkamer reclames te kijken. Want veel meer is er niet op de Spaanse televisie.
Haar aanwezigheid in huis is als een zwart gat dat alle aandacht opzuigt en niemand die haar eruit kan trappen, want zij woont er, op Yoshi na, het langst. En sja, Yoshi is bang voor haar.
En wie niet? Als ze, meerdere keren per maand overigens, weer eens depressief door het huis banjert, met rooddoorlopen ogen, de lippen stijf op elkaar, scheldend op elk pluisje dat ze rond ziet vliegen, elk stofje dat ze ontdekt, dan is het alsof de duivel haar lichaam voor een moment in bezit heeft genomen.
Welnu, het boterde al niet zo tussen haar en de Fransozen. Maar dit kun je de Fransozen amper aanrekenen.
Natuurlijk had Ruth wel een punt dat de Fransozen niet al teveel rekening met de andere huisgenoten hebben. Ik merkte ook elke keer weer als ze terugkwamen van uitgaan, dat ze uitgebreid lallend, lachend en brullend in de woonkamer plaatsnamen en niet meer weggingen tot ik klopte, schreeuwde of de deur opengooide om hen te verzoeken op te zouten.
Dus ja, Ruth had wel een punt toen ze zei dat de Fransozen enigszins disrespectvol waren ten opzichte van de andere huisgenoten. Maar ja, al met al heb ik heel liefdevol afscheid van ze kunnen nemen en Andrea gebood me langs te komen in Parijs, o wee als ik dat niet zou doen, dat vond ik dan wel weer lief.

Dan nu de ontploffing.
De aanleiding was een make up doosje. Want ja, dat moet er nog bij gezegd worden. Ruth heeft een eigen badkamer, omdat ze die ooit eens had laten repareren. Sindsdien mag niemand die gebruiken, behalve zij. Maar dat badkamertje is zo smal, dat ze nog wel onze badkamer moet gebruiken om te schijten, omdat ze te dik is om op haar eigen toilet te zitten.
Op een dergelijk moment wilde Andrea, zo heet het ene Fransoosje, ook naar de wc, en stapte zij het smalle badkamertje binnen. In haar haastigheid stootte ze een makeupdoosje om. Deze brak.
Toen Ruth tot deze ontdekking kwam, werd ze furieus. Met brandende ogen stapte ze de woonkamer binnen, waar op dat moment Andrea, haar vriendje Paul en ene Diego gezamenlijk zaten te blowen. Iets waar Ruth ook al een hekel aan heeft. Met Diego, een oud-huisgenoot, heeft ze bovendien ook al hevige ruzie gehad, omdat hij een sleutelbos voor zichzelf had gehouden (iets wat niemand behalve Ruth erg vond). Maar dit terzijde. Ruth stond kokend in de deuropening, haar haren verwilderd om haar dikke gezicht, met de puntneus die fier omhoogstak. Ze had haar pyama aan, van een dunne, vale roze stof die treurend om haar heen hing. "Wie heeft mijn makeupdoosje gebroken!?" brulde ze. Men zweeg. Ook de Fransozen + Diego hadden rode ogen, maar dit kwam door de wiet. Die van Ruth waren natuurlijk rood. Bloedrood.
"Ik," piepte Andrea tenslotte. "Sorry, het ging per ongeluk. Ik gebruikte je wc omdat jij op de onze zat en toen stootte ik het om."
"Het kostte dertig euro!" brulde Ruth.
Andrea piepte iets onverstaanbaars, haar grote, blauwe ogen knipperden onrustig, haar frêle lijfje beefde van top tot teen.
"Dertig euro!" schreeuwde Ruth weer. "Betaal het!"
"Ok," piepte Andrea en Ruth verdween. Dit pikte Paul niet. Paul stond op en zei tegen Ruth: "Andrea betaalt dit niet. Je respecteert ons niet, zoals je praat, we betalen niets."
"Disrespect?" brulde Ruth. "Jullie komen mij dingen zeggen over disrespect?" Paul en Andrea vertrokken naar hun kamer.
Ruth werd roder, roder en roder.
Diego trok het dekbed over zijn hoofd heen. En beefde.
Ruth liep naar haar slaapkamer, zette haar radio op maximumvolume aan. Het was vier uur 's nachts, maar in haar woede bestond de tijd niet. Haar woede was tijdloos.
Ze liep naar de slaapkamer van de Fransozen en begon heftig op de muren te bonken.
Dit was nog niet genoeg, ze hadden nog niet genoeg last van haar, ze besloot de kamer binnen te stormen. De Fransoosjes lagen in de foetushouding in elkaar gelepeld in bed. Met grote verschrikte oogjes als van doodshoofdaapjes keken ze angstig naar het geweld dat binnenstapte. Het was donker, maar in het licht van de opengeslagen deur zagen ze de verwilderde, woedende Ruth onregelmatige dansende bewegingen maken, duidelijk niet op de maat van de radiomuziek.
Ruth bulderde: "Zo voelt het als jullie 's nachts thuiskomen van uitgaan, zo voelt het om te disrespecteren, nu weten jullie hoe het voelt, nu weten jullie het!"
Paul stond op, gekleed in slechts een boxershort. Hij zei: "Naar buiten, Ruth! Dit is onze slaapkamer! Dr uit!"
Zijn rechterhand raakte haar rechterschouder aan. Deze aanraking was genoeg voor Ruth om hem bij de keel te grijpen met haar hand en hem toe te sissen: "Als je me aanraakt, bel ik de politie, hijo de puta!"
Paul spendeerde de rest van de nacht met het kalmeren van Andrea, die beefde als een rietje.

Ruth is illegaal in Spanje, haar werkvergunning is verlopen. Haar moeder heeft kanker, volgende maand is haar operatie. Ruth wil terug, zegt ze al twee maanden, om haar moeder te zien. Maar omdat haar werkvergunning is verlopen en ze illegaal is, wil ze niet weggaan, omdat ze dan niet meer terug kan komen. Ze weet nu al twee maanden dat haar moeder kanker heeft.
Maar goed. Misschien zijn er redenen dat Ruth niet meteen stante pede terugkeert naar de Dominicaanse Republiek.
Ik noem er een paar:
- Haar ouders denken nog altijd dat ze aan het studeren is om architect te worden, dat ze daar bijna klaar mee is, maar in feite was ze daar al na een paar maanden mee gestopt en werkte ze al die tijd in een of ander winkeltje.
- Haar ouders denken nog altijd dat ze slank is.
- Haar ouders weten niet dat ze zich laat neuken door iemand die nog ouder is dan zijzelf zijn.
Nu goed, je snapt hem.
Nu is mijn vraag of iemand een belletje kan plegen naar de Spaanse politie, om te vragen of er een huiszoeking gedaan kan worden aan de Calle Notariat 11, 2-2, omdat er iemand illegaal is.
Ik ken haar sores, ik ken ook nog een andere kant van haar, dat ze soms best lief en vriendelijk is en ze beschouwt mij in huis als enige vertrouweling, dus ik wil haar niet verlinken, daarom doe het alstublieft anoniem. Het is gewoon genoeg geweest en bovendien moet ze naar haar moeder, voor ze er de rest van haar leven spijt van krijgt dat ze dat niet eerder is gegaan.

Namens het gehele huis: alvast hartelijk dank. U doet er de sfeer hier in huis een enorm grote dienst mee.

Sitges

2009-04-01T03:14:00.000-07:00

Afgelopen week waren mijn beide ouders op bezoek in Sitges, drie kwartiertjes van Barça af, waar ik ook drie nachten heb geslapen en vier keer keihard ben afgeslacht met Scrabble ;)
Desalniettemin waren het mooie dagen. Ze zeiden zelfs dat ze me nu meer gezien hadden dan Vin de afgelopen maanden. :D
Ze hadden ook een flinke stapel boeken voor me meegenomen, waar ik zeer dankbaar voor ben!
Het volgende bezoek is over 2 weken. Dan komen Vin, Timo en Jona keiharde pakkie ophalen. Ik ben nu al zwaar aan het Masterleaguen om ze zometeen genadeloos over de knie te leggen, al is het dan wel op de PS2.
Dan nu een fotoverslag van de afgelopen week.

Pa en ma hadden erwtensoep voor me meegenomen. Lekker zonnetje drbij, hurluk!

Ma en du Zoon.

Check die hondenpis! Huha!

Leuk stadje, dat Sitges.

Zwaar aan het bier.

In Tarragona maken ze van Romeinse rommel een toeristische trekpleister. Ze staan zelfs kandidaat voor Europese hoofdstad van Cultuur van het jaar 2016. Als ik mijn kamer dus maar lang genoeg niet opruim, wordt het vanzelf cultuur.

Om af te sluiten nog één foto van jullie Adonis in de branding.

En ik val en ik ruis en ik zing

2009-03-16T08:06:00.000-07:00

Voor de apotheek stond een kluwen aan tieners in de rij voor iets, maar ik wist niet wat. Starbucks? Leek me sterk.
Ik worstelde me door de menigte heen naar de apotheek voor mijn dosis Mycostatine (naweeën van de gele tong c.q. prille verslaving) langs een meisje dat aan het zingen was met een telefoon tegen haar oor. Ze stond voor de deur van de apotheek, licht voorovergebogen, maar toch uit volle borst, een R&B lied te jengelen.
Ik keek het apothekersmeisje aan, die met een frons tussen haar wenkbrauwen achter de balie stond en bestelde de Mycostatine. Ik draaide me om en zag het meisje vals kreunend aan de telefoon letterlijk haar tonen de apotheek ingalmen.
Ik vroeg: "Que es esto?" aan het apothekersmeisje. Ze lachte, haalde haar schouders op.
"Waarom moet ze nou de apotheek inzingen en niet de andere kant op? Ik vraag toch niet veel?"
Toen ik de apotheek uitliep, bekeek ik het tienerpubliek. Overal stonden jongens en meisjes vals te zingen. Al die jonge puppyhoofdjes, besmeurd met makeup, lippenstift, allerlei goedkoop ogende juwelen en over het algemeen een geïrriteerde blik in de ogen.
Toen zag ik de reclame, de borden. Ze stonden in de rij voor de Spaanse X-factor of iets dergelijks, als een stel schapen in de rij voor de slacht, mekkerend en al. Alsof ze een McDonalds maaltijd afhaalden, stonden ze in de rij om even een zangcarrière af te halen.
Snappen ze dan niet dat je kwaliteit niet kunt ronselen... Dat moet rijpen. Dat kun je niet omhoog takelen, dat komt boven drijven.
Maar daar gaat het natuurlijk allang niet meer om, kwaliteit, het gaat om de buitenkant.
Wie kan inhoudsloze rommel het beste vorm geven?
Wie is de mooiste vuilniszak?
Zo bezien is het nog best hilarisch.

Fotorondje

2009-03-08T14:10:00.000-07:00

Foto van Yosi ("tu no") en mezelf in de befaamde Absynth bar, genomen op mijn verjaardag.

Links is Luke, van mijn vertaalwerk, met wie ik naar de VS ga van de zomer.

Collega Fabio (fan van Juventus en fotograaf) en huisgenote Andrea.

Ex-huisgenoten Liz en Diego. Inmiddels is het uit tussen hen.

Mycostatinejunkie

2009-03-07T05:49:00.000-08:00

Ik heb nieuwe schoenen gekocht. Ik liep een winkel binnen, zocht de leukste uit, paste ze, kocht ze. Ik nam wel mijn tijd, maar was toch snel klaar. Er waren ook enkele klanten die aan één snelle blik genoeg hadden en binnen de minuut weer uit de winkel waren. Ik deed er iets langer over. Een minuut of tien. De schoenenverkoper, een jeugdige, Frans-talige jongeman, zei toen ik hem om mijn maat vroeg: "Jij bent echt rustig zeg. Ik voel je energie, het is zo rustig." En toen ik afrekende zei hij: "Dank je wel voor de rust die je me hebt gegeven."
De laatste keer dat iemand dat tegen me zei, was toen ik een Amnesty International abonnement aangesmeerd kreeg. Maar toch is het leuk om te horen dat je mensen een plezier doet, door te zijn.
Gister heb ik even afgesproken met Fenn, de Belgische soundengineer die op een zeilboot woont in Port Olimpico. Hij pendelt tegenwoordig heen en weer tussen de VS, waar zijn pa woont en Barcelona. We zijn wat wezen eten en hij vertelde me hoe hij aan het blauwe oog gekomen was. Hij was wat wezen zeilen met wat meisjes en hij was zo stom geweest ze hen het roer toe te vertrouwen, zodat hij de zeilen kon vastbinden. Uiteraard lieten ze de boot finaal verkeerd varen, waardoor de giek vol in z'n gezicht zwiepte en het bloed uit zijn neus spoot als een rode fontein.
Vanavond is het weer tijd voor voetbal. Real Madrid - Atletico, Barcelona - Athletic.
Het belooft een atletische avond te worden! HaHahaHa!
Met mijn tong gaat het de goede kant op. Nog twee weken aan de mycostatine liggen en dan moet het over zijn. De geelheid is in ieder geval weg en vooral ook het gevoel dat mijn tong in een akelig, geschubd reptiel aan het veranderen was, is verdwenen.
Een hele overwinning.

Groteske clown

2009-03-02T08:24:00.000-08:00

Dus vandaag naar de dokter. Ik zit daar zo in de wachtkamer, komt er zo'n schichtig Catalaans vrouwtje vragen of ik mee wil komen. Ze vraagt naar m'n klachten, ik zet ze uiteen, terwijl ik merk hoe ze de hele tijd met haar hoofd rare trekkende bewegingen maakt en haar ogen soms heel wild en lang soms een hele tijd niet knipperen. Ze zegt uiteindelijk, joh, ga es zitten, steek je tong es uit. Ik steek 'm uit en ze zegt, jezus man, een week heb je het al zeg je? Dan wel een hele lange week. Heb je niet toevallig aids ofzo? Je weerstand lijkt volledig weg. Onmiddellijk schieten er beelden voorlangs van onveilige exneukvriendinnen en van mijn periode als proefkonijn en hoe ik daar de laatste twee keer was afgetest, wegens te lage bloedwaarden - maar wel met de garantie dat ik geen aids of kanker had. Ik zo, aids? nee, niet dat ik weet.
Nu goed, blijkt dus dat ik een tongschimmel heb. Daarom heb ik een gele tong met rode vlekken. Ik voel me net een groteske clown.
Ik slik nu drie a vier maal daags een middeltje, mycostatin, en oralsone tabletten en ik moet tijmthee drinken van de dokter.
Ze zegt, als je donderdag nog niet beter bent, kom je maar terug. Werk je elke dag?
Ik zo, donderdag en vrijdag ben ik vrij.
O, zegt ze, dan kom je donderdag dus niet.
Ligt eraan, als ik nog niet beter ben, dan wel. Dan kunnen jullie mn tong eruit gaan trekken.
Ze lacht. Ja, het is niet zo grappig, het is gewichtig, zegt ze. Pesado.

Carnaval

2009-02-28T04:59:00.001-08:00

Deze week was ik weer ziek. Keelontsteking. En m'n mond bovendien! Ik heb overal wondjes in mijn bek, echt te smerig. Ik kan geen eens een glas sinaasappelsap drinken, want dan verga ik van de pijn. Voor de rest had ik in t begin koorts. En zweette ik me een ongeluk.
Vandaag lijkt t wat beter te gaan. De keel is beter, de mond zit nog wel vol wonden.
Naar de dokter gaan is wat moeilijk, omdat ik daarvoor een pasje nodig heb en voor dat pasje moet ik n bewijs hebben dat ik woon waar ik woon, waarbij de huisbaas iets moet tekenen, die natuurlijk nooit komt opdagen omdat diegene alleen geld wil zien. Geen zieke keelontstekingpatiëntjes met amandelen als discoballen en een gehemelte als een afbladerende sixtijnse kapel. Het klinkt als een feestje, maar het is het niet!
Dus toen ben ik maar naar een apotheekster gegaan die bijna dokter is, Astrid kende haar. Ze zei: "Zeg maar A" en ze schrok zich dood toen ze m'n vlammende amandelen zag dansen. Alsof ik vuurspuwde, als op de foto boven.
Antibiotica wilde ze me desalniettemin niet meteen geven. Ze gaf me eerst een homeopathisch middeltje. Als dat niet zou werken, moest ik maar terugkomen.
Vandaag lijkt het zoals gezegd beter te gaan met de keel. Misschien moet ik nog wat geduld hebben met de rest van de mond...

Laatst was m'n Engelse voetbalbaas in Spanje. Hij geniet altijd zo erg van de zon, dat hij alle rekeningen met een lach betaalt. We mogen altijd alles bestellen van de kaart wat we maar willen, hij betaalt wel. Hij was met Federico naar een conferentie geweest voor mobiele telefoons, entree: 700 euro per stuk. Hebben ze 40 kaartjes staan uitdelen van het bedrijf en 40 kaartjes ontvangen van andere bedrijven. En ondertussen bekeken ze overal vrouwtjes die erbij liepen alsof Prins Carnaval zojuist geboren was. In strakke, gouden catsuits, etc.
Het was hier laatst ook Carnaval, trouwens. Overal over de Ramblas liepen ineens levende standbeelden. Mooiste outfit hoorde ik van Yoshi. Hij was aan het feesten en ineens kwamen er overal spoken binnen. Mensen met lakens en gaten erdoor, je kent het wel. Na zo'n vijf a tien minuten kwamen ineens de Ghostbusters binnen en die sleepten de spoken weer weg van het feest!

Maar mijn carnaval stond zoals gezegd vooral in de ban van de keelonsteking. Vermomd als zieke lag ik in mijn bed te kwijlen. Ik heb deze week amper kunnen eten en drinken. Waarschijnlijk ben ik weer wat afgevallen. Maar ik droomde laatst van eten, heel veel, lekker eten dat ik zonder pijn aan mijn mond zo naar binnen kon werken...
Als deze droom werkelijkheid wordt, want dat wordt het zeker! dan zal ik mijn verloren kilo's ook wel weer terugkrijgen, maar dat kan me niets schelen.
In dit huis waan ik me soms al in Afrika. Met warm water dat soms weg is, een douche dat sowieso een kutstraal geeft, verwarming dat alleen bestaat in de vorm van een of andere radiatortje, electriciteit dat soms helemaal wegvalt, maar nu, met een ontstoken bek en een uitmergelend lichaam mis ik alleen nog de vliegen in mijn ogen.
Misschien dat ik die met een mascarapotlood op mijn wangen kan tekenen en dan kan ik nog wat carnaval vieren verkleed als zieke, uitgemergelde, albino Afrikaan.

Whiskey en PES

2009-02-16T05:55:00.000-08:00

Een paar dagen geleden kreeg ik een e-mail van een neefje van Barry. Hij zou stage lopen in Barcelona, maar de kamer die hij zou krijgen kon hij uiteindelijk niet krijgen. Dus of ik iemand kende? Ik antwoordde dat hij wel een paar dagen bij mij mocht logeren.
Gisteravond ontving ik hem. Zijn ogen brandden groot, rond en rood. Ergens leek hij daardoor wel op Barry. Hij had de nacht doorgehaald, z'n vlucht gemist, hij was doodmoe, tot hij de Playstation zag.
"Speel je PES? Vet. Ik ben goed," zei hij. Toen gaf ik hem 5-0 op de broek, onder het genot van een glaasje Jack Daniels. Kadootje van hem. Diego en Yoshi keken zwijgend toe. Een Hollandsch welkom: whiskey en PES.
Tis een aardige knul verder, dat neefje van Barry. Vertrouwd Amsterdams accentje.
Barry sprak ik net op Facebook. Hij is net terug uit China, waar hij een half jaar Chinees studeerde en hij had voor de zomer hetzelfde plan als ik: door Amerika karren van rechts naar links met zijn vriendin "Katje".
Met een beetje geluk kan ik meneer De Vries in de VS nog tegen het lijf rijden.
Daarover gesproken: ik ben sinds kort eindelijk in het bezit van een Bicing-kaartje! Na ruim anderhalf jaar kan ook ik met een roodwitte fiets over de Catalaanse paden scheuren.

Vorige week ben ik vier keer naar yoga gegaan. Het beviel erg goed. Ik voelde me weer even onder de zachte vleugels van de yogagoden tot rust komen. Ik ging al maanden maar één of twee keer per week. Deze week wilde ik eigenlijk ook weer drie a vier keer gaan. Maar nu ik een verstekeling thuis heb zitten, moet ik even kijken of ik dat red.
Ook komt één van de grote boze voetbalbazen deze dagen even langs in Barcelona. Woensdag zal ik waarschijnlijk even 's avonds met hem een babbeltje maken en een borreltje drinken. Astrid had het idee om dat in Bar Amsterdam te doen, zodat ik ondertussen Fiorentina - Ajax kan kijken. Gister zag ik daar trouwens de Klassieker, onder het genot van een broodje frikandel, om later live getuige te zijn van de eerste goal van Huntelaar. Hu hu! Huntelaar!
Ik heb eigenlijk maar één vraag voor de grote boze voetbalbaas en dat is of ik per volgend jaar meer zou mogen werken voor het voetbal - en dan stop ik bij het vertalen. Het liefst werk ik voor het voetbal in het weekend en misschien nog één of twee daagjes doordeweeks, zodat ik rond kan komen en verder drie a vier dagen vrije dagen heb, die ik zou kunnen gebruiken om yoga te doen en te schrijven.

Bij de yoga afgelopen vrijdag kwam ik een Amerikaan tegen die op weg was naar een conferentie van Prem Rawat.
Deze Amerikaan vertelde dat hij een boek had geschreven. Coast Highway. Een roman, een '70's On the Road,' waarin hij onder andere de beginjaren van Bikram beschrijft. Hij doet al dertig jaar (met pauzes van enkele jaren) Bikram Yoga!
De conferentie van Prem Rawat was overigens al volgeboekt. Er waren maximaal 3100 plaatsen beschikbaar. Binnen drie dagen waren die vergeven. Toen ben ik vrijdag maar dronken geworden met mijn huisgenoot Diego.
Voor mensen denken dat Prem Rawat (door een Italiaanse krant "vredesboodschapper" genoemd) weer één of andere enge secteman is; het enige waar hij de mensen toe wil zetten is zich naar binnen te keren. Iemand die zich daarvoor inzet kan onmogelijk gevaarlijk zijn. Tenzij je natuurlijk bang bent voor je eigen binnenste...

Verjaardag

2009-02-07T09:47:00.000-08:00

Vandaag ben ik dus jarig. Gisteravond had ik mijn feestje. Bovenstaande afbeelding is één van de kado's die ik heb gekregen. Een Zen-tuin met een hark. Het schijnt een rustgevende werking te hebben om het zand en de stenen af en toe wat heen en weer te harken. Ik heb het vandaag geprobeerd en ik kan het bevestigen. Het harken van het fijne zand heeft inderdaad iets rustgevends. Ergens voel ik een drang er ook soldaatjes in te planten en bosjes en prikkeldraad en tanks en er dan een soort Irakeze hinderlaag van te maken, maar dat harkt zo lastig, dus laat ik het maar zo en heb ik er alleen mijn handloze boeddhaatje en een kristal ingezet.
Het feest begon heel rustig. Er kwamen, van de mensen die ik had uitgenodigd, bar weinig opdagen. Fabio, een collega van het voetbal, kwam langs en bracht een foto mee, want hij is fotograaf. Janus, een oud-collega, kwam even langs voor een whiskey. Astrid was er en bracht me een geweldig mooie editie van een boek van Roberto Bolaño, "De woeste detectives," in het Engels (ik schat dat mijn lieve moeder die getipt heeft ;). En net toen het gezellig was met m'n huisgenoten en hen, kwam Luke, van mijn vertaalwerk, met de Deense Mina, eveens van m'n vertaalwerk, en die bracht drie vriendinnen mee die aan de coke waren of iets dergelijks want ze begonnen me een partij te schreeuwen en te gillen en te dansen en te zingen dat Astrid, Fabio en mijn huisgenoten de keuken invluchtten.
Om twaalf uur gingen we naar de Absinth-bar, daar scheidden de wegen van mijn huisgenoten en ik en de Denen, daarna gingen we naar Big Bang, waar jaren 30 muziek werd gedraaid en ik nog wat probeerde te dansen, maar ik bakte er niks van. Ik schat omdat er zo'n 5 generaties in de weg stonden. De Denen gingen naar een R&B/Drum n Bass-club genaamd Lotus.
Desalniettemin vermaakte ik me al met al prima. Vandaag valt de kater ook mee. Ik voel me niet heel erg jarig. Krijg wel veel facebookfelicitatieberichtjes. Een paar smsjes. Ik ben alleen m'n telefoon vergeten (ik zit nu weer op m'n werk), dus ik weet niet of ik, buiten een gemiste oproep van Ruben, nog gebeld ben. Astrid had op mijn werk nog een appeltaartje voor me gekocht. Erg lief. Maar ik weet nu al dat straks mijn verjaardag haast ongemerkt voorbij zal gaan als het twaalf uur is en ik waarschijnlijk alleen op mijn werk de derby Sevilla - Betis heb gedaan en ik zomaar, hoppetee, alsof het niets is, alweer precies een dag 26 jaar ben. Foto's van het feestje gister volgen hoop ik later.

26 gelukkige jaren

2009-02-04T09:36:00.000-08:00

Voor mensen die het zich afvroegen, zo ziet geluk er dus uit. Welnu, dat geluk had ik dus niet tijdens het playstationtoernooi. Ik had wel eens de nieuwe PES op de playstation3 gespeeld, maar op de playstation2 is dat n totaal ander verhaal. Al die gasten waren al lang en breed ingespeeld en wisten precies vanuit welke hoek ze konden scoren. Ze hadden de hondslelijke Bruid van het Geluk aardig onder de duim, waardoor ze mij logischerwijs wat verwaarloosde; we hadden nog maar amper kennis gemaakt. Dus, uiteindelijk viel er weinig eer te behalen voor mij persoonlijk. Niet alles verloren, wel veel.
Gelukkig ben ik bij mij thuis nog wel ongeslagen!

Het volgende feest nadert met grove schreden. Mijn verjaardag is zaterdag, maar vrijdagavond is er een sushifeest in mijn huis. Het publiek zal wel verschillen. Mijn huisgenoten enerzijds, enkele mensen die ik van m'n voetbalbaan ken tweederzijds en m'n vertaalbaan derderzijds. We zullen zien hoe of dat klikt. Maar dat zal wel loslopen. De taal van sushi kent men allemaal, dunkt me. We zullen vrijdag desalniettemin flink aan de bak moeten om dat spul genoeg eten voor te schotelen!
Nu goed, als de Bruid van het Geluk langskomt, dan ben ik bang dat er nooit genoeg zal zijn. Dus met een beetje pech is er zat.

Verder speel ik nu veel Championship manager. Of eigenlijk heet het tegenwoordig Footballmanager. Een oude verslaving die weer even terugkomt. Al moet ik nog wennen aan dat ik mezelf tijdens de yogales na zie denken over een nieuwe opstelling of strijdwijze voor de volgende wedstrijd. Vandaag kreeg ik er gelukkig voor het eerst genoeg van. Na een formidabele serie waarin ik me op de tweede positie bevond (ik ben Tottenham), kwam er ineens een serie waarin ik niet eens meer van Fulham kon winnen en mijn beste speler Rafael van der Vaart begon te zeuren over de manier waarop ik tegen hem sprak voor de wedstrijd.

Dus nu heb ik dat spel maar weer even losgelaten en me op Cees Nooteboom's "Allerzielen" gestort. Ik heb me nog een gigantische stapel boeken om doorheen te werken. Door Saul Bellow kwam ik niet meer heen. Misschien later weer. Voor hem tien anderen.

Aan mijn boek schrijf ik niet zo veel meer de laatste tijd. Komt tijd, komt bierie.
Zaterdag word ik dus zesentwintig. De hete, dreigende adem van de dertig begint voelbaar te worden. Moge zij veel wijsheid bevatten. En moge haar geluk aanlokkelijker zijn dan bovenstaande foto. Proost.

Ziek

2009-01-25T17:01:00.000-08:00

Bataille schreef ooit dat het verlangen naar extase betekent dat we terugverlangen naar dat wat we waren voor we geboren werden en wat we weer zullen worden als we sterven; de eeuwigheid (waar ons tijdelijk leven een breuk in is). Ik schrijf dit omdat ik de afgelopen dagen een ernstige behoefte voelde om weer op te lossen in deze eeuwigheid, omdat ik de afgelopen week ben ziek geweest. Na de yogales op maandag had ik continu een gevoel tussen flauw vallen en opstijgen naar de hemel. Het was alsof er aan de binnenkant van mijn hersenschedel een wolk ronddeinde en nergens heenkon.
Van maandagavond tien uur tot woensdagmiddag twaalf uur des middags heb ik vervolgens zwetend, hoestend en rillend op bed gelegen om die boze wolk uit te drijven. Dolle pret, kortom.
Van donderdag tot nu hoest ik met een afnemende regelmaat.

Terence McKenna schreef ooit dat de ware religie van de 20e eeuw Nostalgie is naar een prehistorische, voormoderne, archaïsche periode. Dit is te zien in o.a. expressionisme, jazz, piercings, tattoeages, complottheorieën, drugs en polygamie. Ik schrijf dit omdat ik vrijdagavond een etentje had met m'n werk. Vooraf zijn we gaan gamen. Battlefield 2. Een spel waarin je een soldaat bent en ik mijn vechtersinstinct moest aanspreken, iets wat ongeveer niet meer gebeurd moest zijn sinds ik Afrikaan was en de wereld nog maar bestond uit één continent, voor deze uit elkaar begon te klonteren.
Het gaf me een omvangrijk gevoel van genot om mijn collega's van dichtbij met een mitrailleur in het gezicht te schieten. Soms walste ik over ze heen met een tank. Ook dat kon me bekoren.
Natuurlijk gebeurde het mij ook vaak genoeg, maar dat is de prijs die je betaalt.
Nadien waren we in ieder geval allemaal erg opgelucht dat we elkaar zo'n tachtig keer de hemel in hadden gemitrailleerd en hebben we in een fraai restaurant gedineerd. Daarna zijn we nog een drankje gaan doen. Toen het twee uur was ben ik naar huis gegaan, omdat ik nog niet geheel fit was. En stiekem voelde ik in mijn hoofd nog altijd de behoefte om ze allemaal dood te maken.

De buit van een zieke week:
- Into the Wild eindelijk gezien.
- Human Nature gezien.
- Dexter seizoen 1 af, nu pas ja.
- met Berlin Alexanderplatz, de serie, begonnen.
- Saul Bellow gelezen. The Victim. Nog niet uit.

Burning Man

2009-01-19T09:25:00.000-08:00

Vandaag ben ik een beetje ziek. Gisteravond merkte ik ineens in bed dat ik moest hoesten en kreeg ik hoofdpijn. Ben wel gaan werken, waar ik nu ben, maar helemaal fit voel ik me niet. Desalniettemin pak ik zo een yogalesje. De beste remedie, alles eruit zweten.
Vrijdag hebben Luke en ik een ticket geboekt voor het Burning Man festival in de Nevada woestijn. We hebben besloten dit als afsluiting van onze roadtrip te doen. Het wordt wereldwijd, naar het schijnt, ook wel gezien als één van de ruigste festivals ter wereld. Op youtube zijn er zat filmpjes te zien hoe het er daar aan toegaat. Het leek ons in elk geval de perfecte afsluiting van de reis.
Onze tickets boeken we deze week. Vliegen op New York, terug vanaf San Francisco.
Al die steden die ik alleen nog van films en boeken ken zullen tot leven komen, deze zomer.
Tussen Astrid en mij is het nu echt uit. Maar we blijven nog wel vrienden. Gisteren zagen we elkaar op het werk en was het in het begin even moeilijk, maar later ging het wel goed. Ze begrijpt het. Ik voel me er wel ok onder. Al is het natuurlijk altijd een beetje raar... Ik zal er niet teveel over uitwijden.
Volgende maand is mijn verjaardag. Yoshi heeft al aangeboden voor een tafel vol sushi te zorgen. Het is alweer zo'n tijd geleden dat er een sushiparty in ons huis was... Het wordt tijd.
Overigens gaan m'n Franse huisgenoten Andrea en Paul eind maart weg, Yoshi gaat in juni naar Japan en het is ook aannemelijk dat hij niet meer zal terugkeren in het huis (ik mis 'm nu al) en Diego en Lisa gaan in juli naar Mexico voor drie maanden.
Blijven over: ik en Ruth. Stiekem had ik liever dat zij zou verhuizen, in plaats van de anderen. Maar misschien doet ze dat alsnog.
Ze doet de laatste tijd overigens overdreven lief. Dan klopt ze aan m'n deur, vraagt ze met 'n piepstemmetje hoe het met me gaat en haar handen wrijft ze dan tegen zich aan, alsof ze een baby'tje wiegt. Vervolgens verzint ze één of andere smoes om me lastig te vallen; een glaasje water, of ik denk aan het schoonmaakrooster, of ik toevallig een pollepel gezien heb?
Ik verdenk haar ervan dat ze een oogje op me heeft laten vallen. Ik ben allerminst geïnteresseerd. Het maakt het wel wat ongemakkelijk allemaal.
Tot slot organiseren we met m'n voetbalbaan volgende week vrijdag een Pro Evolution toernooi. Dan ga ik weer even genadeloze pakkies uitdelen. Hoop ik.

Happy NY

2009-01-07T06:08:00.000-08:00

Uitzicht vanaf mn werk, gemaakt en bewerkt door mn collega Luke, waarmee ik vd zomer naar de VS ga. Sneeuw op de bergtoppen van Tibidabo! Inmiddels al weer helemaal weggesmolten overigens.
Het is leuk weer terug te zijn in Spanje. Ik had door mist ernstige vertraging en omdat ik zaterdag meteen weer aan het werk moest, zit ik al meteen weer in t oude ritme.
Het voelt wel een beetje gek. Ik voelde me toch wel een beetje triest om iedereen weer achter te laten. Elf dagen feest! Ik houd van jullie familie, vrienden! En dan ineens weer werk, orde van de dag en smijtende deuren in de keuken.
Maar goed, ik heb nu een objectief; sparen voor de zomer. Ondertussen heb ik een berg marsepein, chocola en vooral KAAS om doorheen te knagen de komende tijd. De twee blikken erwtensoep + extra rookworst zijn al gesneuveld.
Volgende maand ben ik overigens jarig. Aan een feest heb ik alleen totaal nog niet gedacht. Dus ik ga even kijken wat het precies worden gaat. Of het überhaupt iets worden gaat.
Goede voornemens voor dit jaar: meer yoga doen, sparen voor de VS, keihard uit de bol gaan aldaar en natuurlijk even een weloverwogen keuze maken voor de tweede helft van 2009.
2008 krijgt van mij een 7,5. Iets teveel gewerkt, naar mijn smaak en iets te weinig yoga, iets teveel last van stress daardoor en vetrolletjes bovendien.
Positief: promotie op t voetbalwerk, minder werk bij het vertalen, leuke tijd met Assi, door Praag laten betoveren, nieuwe vrienden gemaakt en een zinderend uiteinde gehad. Overigens kan ik me het feest in januari 2008, ook in NL, ook nog goed heugen.
Zo zijn er over het hele jaar verscheidene hoogtepunten geweest en dieptepunten, vrij weinig. Een zeveneenhalf het logische resultaat.
Dit jaar ga ik voor de 8 of hoger. Maar dat heb ik natuurlijk niet helemaal zelf in de hand.
<3tjes aan iedereen.
Liefde is een rebelse vogel, kooi haar niet. Dan gaat ze stinken en ziektes ontwikkelen. Laat haar vliegen! En vlieg mee.

<3

2009-01-01T15:14:00.000-08:00

Haaatsjoe

2008-12-19T08:18:00.000-08:00

Op de valreep van mijn reis naar Nederland heb ik een verkoudheid te pakken. Een dikke neus en een wat in mijn kop. Zo zit ik hier vandaag op het werk. Morgenavond werk ik, zondag en maandag nog 2 volle dagen. En dan 11 dagen ontspannen. Feesten. Hollandse kost eten.
Ma, kun je overigens een dikke winterjas voor me meenemen dinsdag? Die groene fleece, bij voorkeur? Ik red het hier in Barcelona nog altijd net met een vest en een colbertje eroverheen... Tis niet erg warm, maar t gaat net.
Verder heb ik erge zin iedereen weer even in de armen te sluiten.
Wens ik met kerst iedereen een gelukzalig kerstdiner.
Hoop ik dat het vuurwerk vooral in de lucht zal ontploffen en niet in uw nabijheid.
En dat de boerenkool, erwtensoep en de overige gerechten van de Hollandse cuisine mogen smaken en mij van mijn verkoudheid zullen genezen.
Hatsjie!

Een nieuw jaar op komst

2008-12-11T06:33:00.000-08:00

"We are going to play the softest song ever written," zei de zanger van Opeth op een gegeven moment met een lage, warme stem met een timbre die mij maar al te vertrouwd is. De lage avondradio stem. "Something you can relax to," continueerde hij. "Something you maybe can even... masturbate to..." Vervolgens begonnen de gitaristen en de drummer tegelijk oorverdovend op hun instrumenten te raggen voor een portie keiharde metal.
Vorige week dinsdag was ik zoals eerder aangekondigd naar het concert van Opeth geweest met mijn collega Luke. Ik pinkte ondertussen een traantje weg. Al dat muzikale geweld deed me denken aan mijn tienerjaren en een sterk, nostalgisch gevoel maakte zich meester van mij, vooral toen ze nummers speelden als Demons of the fall, Deliverance en the Drapery Falls (mijn favoriete nummer van hen).
De dag erna ging Luke mee naar yoga en in het Organische restaurant aten we veganistische quesadillas. Hij vertelde over zijn plannen voor de zomer: van New York met de auto naar Californië rijden en dan omhoog, langs Portland naar Seattle.
Ik zei: "Mag ik mee?" En zo werd mijn plan voor de zomer geboren.
Sindsdien liet ik het idee in mijn hoofd broeden en nu kan ik mijn hoofd er niet meer van afhouden. Het plan is om ongeveer een maand naar Amerika te gaan, eind juli tot eind augustus. Een echte roadtrip, hoe geweldig is dat?
Caity, het meisje van het schilderij, woont tegenwoordig in New York en heeft me een paar maanden geleden nog gezegd dat mocht ik ooit in New York zijn, dat ik dan iig een slaapplek had. Verder ken ik in Chicago, waar we ook langskomen, nog Jonathan, hopelijk herinnert hij me nog. In Californië woont Allesandra, m'n Hawaiiaanse ex-huisgenote en in Portland, Teresa.

Toeval of niet, de laatste tijd kocht ik steeds meer Amerikaanse literatuur. Saul Bellow (The Victim), Charles Bukowski (ik lees nu Ham on Rye, heerlijk boek) en de Engelse Aldous Huxley die desalniettemin een kleine dertig jaar in Californië woonde.
Om de een of andere reden las ik altijd meer Europese literatuur. Maar dit bevalt ook prima.
Iets anders dat me bezighield was een droom die ik drie dagen geleden had. Ik droomde dat ik in een kamer was met een man die me vertelde dat vanuit die kamer JFK vermoord was. Hij liet het wapen zien, een geweer, en de precieze plek van waar geschoten werd. In mijn droom kwam de cadillac aanrijden en boem, daar ging ie. En dat herhaalde zich drie maal.
Het wonderlijke aan die droom was het gevoel dat ik had en de helderheid van de droom. Ik was bezeten van een fascinatie. Ook omdat de hoek van waaruit ik het voorval zag, van voren was. JFK kwam naar me toe rijden. De Zapruder film is van de zijkant. En Lee Harvey Oswald, die zogenaamd (volgens officiële bronnen) de moordenaar was, zou hem schuin van achteren geraakt hebben.
Ik ging toen googelen en binnen no time kwam ik op www.JFKmurdersolved.com
Binnen een dag ben ik op de hoogte gebracht van alle ins en outs omtrent de moord. Wie er achter zat, waarom en dat het eigenlijk gewoon een staatsgreep was van de CIA in samenwerking met de maffia... Op de één of andere manier interesseert me dit mateloos, misschien omdat ik hoe meer ik er mee bezig ben, hoe meer de contouren zichtbaar worden van een totalitair regime, dat zich achter de schermen afspeelt, tot aan de dag van vandaag. Een totalitair regime dat op dat moment officieel de macht greep. De feiten zijn er, maar de media doen er niets mee. Ook zij maken deel uit van het totalitaire systeem.
Fascinerend, niet? Het verklaart een boel voor mij. Bijvoorbeeld waarom ik politiek zo smerig vind. Waarom de kranten de echte informatie negeren (JFK? Of in Nederland: Joris Demmink...) en in plaats daarvan allerlei kruimeldingetjes opvoeren. Rellende Marokkaantjes bijvoorbeeld. De dood van Pim Fortuyn? Een nertsenliefhebber of de overheid? En nu is daar Rouvoet met zijn schaamhaarmilitie in de kantlijn. Drugs worden verboden, omdat er zogenaamd iemand zijn hond scalpeert. Whatever! Keiharde bullshit. Waarom worden er geen bloedproeven gedaan bij die man dan?
Alles wordt maar klakkeloos neergekwakt en als feit gepresenteerd. Niemand die vragen stelt. En als je dat wel doet, dan ben je gestoord en geloof je in complottheorieën. Ik kan er zo boos om worden, omdat het een regelrechte belediging is richting onze intelligentie.
Maar goed. Het echte koninkrijk bevindt zich van binnen en de buitenwereld is alleen maar een reflectie van onze innerlijke chaos en zolang we ons niet door angst laten leiden, kunnen we ondanks alles nog altijd gelukkig zijn en ons verheugen in het leven, want dat Godsgeschenk blijft hoe dan ook onaangetast. Overigens nog dank daarvoor, ma en pa ;)
Om af te sluiten, een speech van JFK:

Of those whom much is given, much is required. And when at some future date the high court of history sits in judgment on each of us, recording whether in our brief span of service, we fulfilled our responsibilities to the state, our success or failure in whatever office we hold, will be measured by the answers to four questions:
First, were we truly men of courage, with the courage to stand up to one's enemies, and the courage to stand up, when necessary, to one's associates, the courage to resist public pressure as well as private greed?
Second, were we truly men of judgment, with perceptive judgment of the future as well as the past, of our own mistakes as well as the mistakes of others, with enough wisdom to know what we did not know, and enough candor to admit it?
Third, were we truly men of integrity, men who never ran out on either the principles in which we believed or the people who believed in us, men whom neither financial gain nor political ambition could ever divert from the fulfillment of our sacred trust.
Finally, were we truly men of dedication, with an honor mortgaged not to a single individual or group, and compromised by no private obligation or aim, but devoted solely to serving the public good and the national interest?
Courage, judgment, integrity, dedication .... These are the qualities which, with Gods help, this son of Massachusetts hopes will characterize our government's conduct in the four stormy years that lie ahead. Humbly I ask His help in this undertaking; but aware that on earth His Will is worked by men, I ask for your help and your prayers as I embark on this new and solemn journey.
(Jan. 9, 1961)

December feestmaand

2008-12-01T09:25:00.000-08:00

Bovenstaande afbeelding heb ik gejat van caitlinberndt.com, de website van m'n voormalige huisgenootje Caity. Met dit schilderij was ze bezig toen ik 31 mei 2007 Barcelona binnenkwam vallen met twee tassen vol kleren. Ze zit voor de deur die ik er die dag opendeed. In dat halletje zag ik haar die maand nadien vaak zitten, voor de spiegel. Dan keek ze naar zichzelf in de spiegel met een bepaalde blik, alsof het zwart werd onder haar oogbal. Nu goed, dat schilderij is inmiddels af.
Ook in 2007 begon ze een schilderij waar ik voor poseerde. Ik weet niet of ze die nog afgemaakt heeft, omdat we met veel ruzie en intensiteit uit elkaar gingen. Maar ik vind het wel een beetje speciaal om dit schilderij nu terug te zien op haar website. Af.
Morgen ga ik met collega Luke naar een concert van Opeth (mijn favoriete liedje van hun is hier te luisteren).
Overmorgen gaat Luke mee naar Bikram Yoga.
Ander hoogtepuntje laatste dagen was de uitnodiging die Timo mij stuurde:

Hey Jur,

Hoe is het met je? Ik bedacht me van de week dat je waarschijnlijk een slaapplek nodig hebt als je eind december naar ons komt. Ik zou het top vinden als je bij mij komt slapen!

Ik heb natuurlijk heel wat moois in de aanbieding voor je... wat te denken van een mooi tweepersoonsluchtbed, sport1, een rilekste douche, een goed gevulde koelkast en niet te vergeten een vaatwasser zodat je nooit de afwas hoeft te doen! Het is toch echt ongeloofelijk Fritzz :P

Laat maar weten wat je doet.

Peace

:D

Als dank zal ik er net zo'n feestje van maken als Corey Worthington ;D

Sinterklaas

2008-12-01T07:34:00.000-08:00

Mijn verlanglijstje

Aftershave

Shampoo

Axe Deo

Tandenborsteltje(s) voor electrische tandenborstel

Een witte M16 met tijgerbont bekleed handvat

Sokken

Hollandse kaas

Douchegel

Boek: HESSE, Hermann : Het Kralenspel

Boek: KAFKA, Franz: Brieven aan Milena.

Boek: HOFFMANN, E.T.A.: Het duivelselixer

Boek: STEINER, Rudolf: Filosofie der vrijheid.

Sportbroekje

Boxershort(s)

Kussen(s)

Playstation USB-joystick voor PC

Ik heb hem ook op Lijstje.nl staan. Pa, ma, Ingrid: ik heb jullie daar als vrinden toegevoegd. Al zijn jullie dat natuurlijk niet, maar wel familie! ;D
Met smart wacht ik voornamelijk op mijn M16.

Financiën

2008-11-28T04:21:00.001-08:00

Geachte heer Reinders,

U kunt een verzoek indienen voor verlagen van het maandbedrag. Dit formulier
kunt u downloaden via onze website onder "aanvragen - terugbetalen studieschuld
- verzoek verlagen maandbedrag 2009 en buitenlands inkomen verlagen maandbedrag
studieschuld 2009". Met het formulier dient u mee te sturen een
inkomensverklaring over 2007. U kunt tevens op het formulier aangeven dat u na
2007 te maken hebt gehad met een inkomensdaling. U dient dan wel bewijsstukken
mee te sturen van dat inkomen.

Met vriendelijke groet,
Corrie
Medewerkster Klantenservice
www.ib-groep.nl

--------------------------

Geachte Corrie,

Hierbij stuur ik u bewijsstuk 1:

Verdere uitleg lijkt mij overbodig.
Met vriendelijke groet,

Jurriaan

En dan hebben we een doelpunt...

2008-11-13T04:14:00.000-08:00

Nog maar een wat meer beschouwend stukje, niet eens omdat er zo weinig in mijn leven gebeurt.
In dit bericht staat dat de jeugd, onder druk van de maatschappij, die hen dwingt te presteren, narcistisch is. Dit resulteert enerzijds in een groter gevoel van geluk (er komt zelfs een 'Geluksprofessor' aan het woord), anderzijds in misplaatste arrogantie en superioriteitsgevoelens.
Gister zat ik met Astrid in Bar Amsterdam om 1 uur 's middags aan een broodje frikadel speciaal Ajax - PSV te kijken. Astrid is voor PSV. Ik was meer voor Ajax, gek genoeg.
Het was een vermakelijke wedstrijd. Er werd veel gestreden en er was ook wel sprake van een zeker niveau. Iets wat vrij zeldzaam is in de Nederlandse competitie, verwend als ik inmiddels ben door de Spaanse.
Nu goed, bij het rustsignaal kwam er ineens een groep van tien jongens naast ons neerploffen. Met een misplaatste arrogantie vroegen ze niet of de plaatsen misschien bezet waren, of ze er bij mochten zitten, nee. Ze wierpen zichzelf brutaal op banken en stoelen en het eerste dat er werd geroepen, kwam uit de mond van het biggetje naast me, toen de serveerster langsliep: "Schatje, mag ik je foootooo" zong hij met z'n zwarte, gegelde krulletjes op z'n dikke, verwaande harses.
Al gauw toverde hij z'n Blackberry tevoorschijn, waar hij op begon te googelen, want naar eigen zeggen vond hij voetbal "maar kut." Ondertussen riep hij af en toe sterke termen naar zijn vriend die hij bij de achternaam "Bosselare" noemde.
Deze Bosselare ontpopte zich al gauw als de rebelse clown. "Hup PSV!" riep hij, ervan uitgaande dat het meerendeel voor Ajax was. Een jongen met een blonde scheiding en een blauw bloesje aan riep met studentikoze tongval: "Zeg Bosselare, ben je soms voor PSV ofzo?" Bosselare: "Nee, voor Twente."
Bosselare keek misselijk uit zijn ogen, maar bij nadere bestudering, bleek dat zijn natuurlijke gezichtsuitdrukking te zijn.
Bij de gelijkmaker van Afellay was het zijn moment. Alleen stond hij op, juichte luid, wuifde met de vuist.
"Zo ken ik ons weer," zei de Twente-fan. Verder was het doodstil.
"Ik ga vaker voetbal kijken met Bosselare," zei één van z'n vrienden, blijkbaar toch, en misschien wel als enige, onder de indruk van diens uitbarsting.
Voor Astrid en ik was het duidelijk; we waren plotsklaps, vanuit het niets, beland in precies datgene waar we in Nederland zo van walgen; studenten. En niet zomaar studenten, maar zelfingenomen studenten, volgevreten studenten. Kortom, de meest kwaadaardige soort.
Ze waren zo vol van zichzelf, zagen zichzelf als middelpunt van de wereld, van het universum zelfs, dat ze totaal geen rekening hielden met de mensen om hen heen. Ze bestelden tosti's, maar omdat er maar twee per keer konden worden bezorgd, stelde Bosselare voor om ze per "leeftijd, studiejaar of netto inkomen" te verdelen. Om maar eens aan te tonen in wat voor wereld zij leefden.
Over de wedstrijd zelf: ik vond het heerlijk om te zien hoe Suarez zich ontwikkeld heeft tot een soort Uruguayaanse Effenberg. Echt een RAT, met die tanden en die haartjes, iedereen een 'hijo de puta' noemend, en o zo dodelijk. Meesterlijk. Ik ben ineens echt fan van hem geworden.
Gelukkig kreeg Bosselare de volle laag van het aanwezige kroegpubliek, toen het 2-1, 3-1 en zelfs 4-1 werd voor Ajax. Maar hij bleef net zo misselijk uit zijn hoofd kijken en zei alleen maar: 'Ik ben toch voor Twente.' Altijd superieur doen, geen zwaktes onthullen. Hij paste perfect bij de doelgroep uit de enquête:

"...wanneer de zelfwaardering niet in goede banen wordt geleid en niet geënt is op een reële inschatting van de eigen capaciteiten ontstaan superioriteitsgevoelens en het idee dat allerlei rechten volstrekt vanzelfsprekend zijn. Wie dit in sterke mate heeft, schrikt niet terug voor manipulatie, denkt vooral aan zichzelf en is niet tevreden voor hij het onderste uit de kan heeft gehaald. Dit gaat gepaard, blijkt uit de Volkskrant-enquête, met een meer opvliegend karakter, minder warme banden met familie en minder duurzame relaties met vrienden. Wie het vanzelfsprekend vindt overal recht op te hebben, heeft drie keer zo vaak ruzie, blijkt uit het onderzoek."

Ik denk overigens dat dit amper iets nieuws voor deze tijd te noemen is. Er zijn wel meer mensen vol van zichzelf, het is een symptoom van de ziekte die macht heet. En dat is dan ook waar ze voor worden klaargestoomd: een machtspositie. Niks sociaal bewustzijn. Waarom zou je je naaste liefhebben, als je hem ook kan onderdrukken?
Zie de heer wiens naam ik niet mag noemen. VOL van zichzelf. Dat is de baas van de Nederlandse rechtstaat, dat is het grote voorbeeld voor de Rechtenstudenten: een meervoudige pedo.
Het probleem voor de narcisten, of ze nu pedo zijn of fan van FC Twente, is dat ze verliefd zijn op het spiegelbeeld dat ze gereflecteerd zien in een vijver alcohol en daar niet van af te brengen zijn tot ze erin verdrinken. Ik kan ze vergeven, maar ondertussen zorgen ze wel voor een kutsfeer tijdens hun zelfingenomen genavelstaar.
Ja, ik zit weer op mijn preekstoel, maar ik kan me er zo over opwinden!
Natuurlijk heb je in elk land teringmongolen, maar in Nederland lijken ze zó wijdverspreid, dat ik me afvraag hoe dat nu toch komt.
Om af te sluiten, en dan zal ik het er niet meer over hebben, een stukje uit mijn boek.

"In de nachtbus die De Bruyn betrad, zat een tiental dronken corpsballen, altijd en overal te herkennen aan hun identieke kapsel: een naar achter golvend helmpje dat als een bootje gel op hun arrogante schedel deinde, een fel gekleurd bloesje, een blauwe spijkerbroek met daaronder schoenen met leren veters.
'De soldaten van de toiletpot, de Militaire Kotseenheid, de mannen van het Corrrrps...' De Bruyn had niets met deze soort.
Gevoelig voor kuddevorming, qua uiterlijk identiek en ze rolden met de r alsof ze de mekkerende schapen die ze waren verdronken in ondiep water. Daar boven schuim, veel schuim, een toren van schuim. En dat moest hun toekomst voorstellen, al was het, opgebouwd uit vernedering en kontgelik, niet meer dan de verzameling gegorgelde rochels slijm waarmee ze op het heden spuugden. En dus op zichzelf.
Zo zag De Bruyn het, althans. Met luide muziek in zijn oren, om het studentikoze gebral te overstemmen, keek hij met een gevoel van walging in zijn maag uit het raam. Hij zag geen hand voor ogen, zo donker was het die nacht."

Over politiek

2008-11-12T16:32:00.000-08:00

Alhoewel het al maanden kwakkelde met de internetverbinding op het kantoor van mijn voetbalbaan, was zondag de zwartste dag; internet deed het de hele dag niet. Zodoende kon ik ook niet werken. Ik heb nog een paar uur aan zitten klooien, maar volgens mij heb ik uiteindelijk meer kwaad dan goed gedaan. Maar misschien was dit kwade ook weer goed, want nu komt er morgen een Engels technisch mannetje langs om de internetproblemen voorgoed de wereld uit te helpen. Zo heeft elk nadeel weer een voordeel en is zelfs het Kwaad nog van een Zegen voorzien.
Een andere Zegen die het Kwaad met zich meebracht, was dat het mij de gelegenheid gaf om in Bar Amsterdam Peter R De Vries te kijken met zijn "Joran, The Sequel". Over Kwaad gesproken... Die lieve Joran is zo naarstig vastbesloten om crimineel te worden, dat hij achter elke struik een rover wil zien. Dat elke mongool die duistere plannen met hem smeedt met een enkel belletje naar Peter R veel makkelijker en veel zuiverder geld kan verdienen, dat lijkt hij niet in te zien. Waarom je leven op het spel zetten in Thailand, als je met een enkel belletje naar Peter R nationale faam kan verwerven?
Maar ondanks alles is Joran zo aandoenlijk met z'n stoere praat. Ik weet niet, ik mag hem wel, ergens. Ook al is het natuurlijk een schobbejak zonder geweten. Maar ik luister liever naar hem en z'n stoere praat, dan naar de taal van bijvoorbeeld Balkenende. Het zal de generatiekloof zijn, of de onnodige 'war on drugs' waar het kabinet momenteel mee bezig is, als ik even een zijsprongetje mag maken, maar in wezen verschilt het huidige kabinet nauwelijks met Joran van der Sloot als het op liegen aankomt.
"Het gedoogbeleid heeft gefaald," tekenen de kranten op uit de mond van één of andere CDA-er. Het argument dat hij aandraagt is dat de criminelen geld verdienen aan de wietkwekerijen. Dat het illegaal maken van wiet en paddo's diezelfde criminelen nog veel meer in de hand werkt, dat is niet 'hun pakkie an.' Maar wat blijft er dan over van dat argument?
De andere kant, het legaal maken van het verbouwen van wiet en het verkopen van deze wiet aan de coffeeshops, zou niet alleen de criminelen geld uit de handen slaan, het zou tevens een enorme impuls aan de staatskas geven.
Maar nee, dat mag niet van de EU. Drugs zijn slecht, straks ga je nog inzien wat voor onzin er allemaal door de politiek door de strot van de burger wordt geduwd... Het is als je het mij vraagt een oorlog op persoonlijke vrijheid en zelfs een oorlog op intelligentie.
Sorry, dit moest er even uit. Paddo's verboden, de Wallen worden uitgekocht, coffeeshops worden gesloten en ja, zelfs seks is weer vies. Het lijkt wel of we weer even vijftig, zestig jaar terug in de tijd gaan.
Rouvoet wil over dat laatste zelfs een debat voeren, de viezerik. Alsof er nog niet genoeg seks op tv is, wil hij er ook nog eens in de Tweede Kamer over praten. Alsof er geen kredietscrisis is! Nee hoor, meneertje Rouvoet wil over seks praten! Zodat we lekker veel meer kinderen maken zeker.
Nu goed, tot zover. Ik ben verder gewoon lekker mezelf. Maar dat is geen nieuws, ben ik bang.

Het laatste dat sterft is Hope

2008-11-03T07:51:00.001-08:00

Het is alweer een week geleden dat Vincent, Jonathan en Timo zijn vertrokken, na een druk, maar leuk weekendje bezoek. We dronken veel, misschien wel té veel, vooral whiskey. We speelden veel Pro Evolution. Vincent en ik wonnen 's nachts na het uitgaan zelfs nog een Champions League met Barcelona. Het waren al met al hele leuke dagen die ik pas ten volle besefte, toen ik ze weg zag rijden in de taxi. Vijf minuten heb ik toen nog op die plek gestaan, waar een jongen en een meisje electrische gitaar speelden. Ze speelden op dat moment een instrumentale versie van een Mark Knopfler liedje, die met die solo van tulululululuulullulululu. Daarna kon ik er weer tegenaan.
Gelukkig heb ik inmiddels alvast een ticket geboekt naar Nederland. Van 23 december tot en met 3 januari zal ik er kerst en nieuwjaar vieren. Met de nadruk op vieren.
Momenteel ben ik erg veel aan het werk. Omdat het met Assi niet zo heel goed gaat, moet ik het meeste van de voetbalwerkzaamheden van haar overnemen. Nu zit ik op mijn vertaalbaan, daar kan ik voorlopig nog even ontspannen en bijkomen en zometeen weer wat nieuwe afleveringen van Californication, Heroes en Prison Break mee naar huis nemen.
Morgen gaan Assi en ik, ter ontspanning en omdat het nodig is, shoppen. Ik heb nieuwe lenzen nodig, omdat nu ook mijn bril uit elkaar begint te vallen. Daarnaast heb ik toch wel een winterjas nodig, want het is al akelig koud aan t worden hier. Eigenlijk onmiddellijk nadat Vincent & co weg waren, sloeg het weer om. Zij hebben misschien wel de laatste nazomerdagen meegepikt, want het is nu echt herfst. Na enkele regenachtige dagen is het nu zonnig, maar fris.
Geld om te shoppen heb ik in ieder geval wel. Mijn salaris is binnen en ik heb nog nooit zoveel verdiend in mijn leven, als dat ik nu doe. Kredietcrisis of niet, Jurriaan is financieel gezonder dan ooit. Tel daarbij op drie ziekenfondsverzekeringen en mijn ouders kunnen trots op me zijn ;) Al heb ik natuurlijk nog wel enkele schulden lopen, dat dan weer wel.
De winter is in aantocht. Dit merk ik op de één of andere manier aan een nostalgisch gevoel dat ik bij mijn vertaalwerk heb, aangezien ik hier ook in de winter begon met werke, december vorig jaar. Ja, ik werk hier nu alweer bijna een jaar. Het gaat snel. Ik zit nu nog alleen op een afdeling, maar aan het eind van de maand zal ik naar boven verhuizen. Dan wordt de afdeling waar ik nu zit, weggedaan. Enerzijds jammer omdat ik hier veel rust heb, anderzijds wel gezelliger.
Zo had ik net een barbecue-lunch met mijn collega op het balkon boven. Twee uur lang in de zon met vlees, groenten en coca cola. Over coca cola zei Karen, de secretaresse van mijn baas, dat ze er vroeger cocaïne instopten om de slaven harder te laten werken. Toen de slaven in opstand kwamen, dachten ze dat dat door de cocaïne kwam. Ze haalden toen de cocaïne eruit. Ze vertoonden op slag afkickverschijnselen, maar werden daardoor nog veel agressiever.
Zonder al te obvious de stap van werk naar slaven naar negers naar Obama te maken; ik ga morgenavond de Amerikaanse verkiezingen kijken, tot diep in de nacht. Dat is het plan.
Vanaf mijn werkplek zeg ik, met een coca cola in de hand, proost Barack. Op een nieuw tijdperk!

Een week waarin...

2008-10-20T04:30:00.000-07:00

...ik en Astrid naar Valencia reisden...

...met mijn lieve oudertjes bovendien, die Astrid voor het eerst leerde kennen...

...ik een ticket boekte naar Nederland...

Tue, Dec 23
Depart Barcelona (Girona) (GRO) 06:20
Arrive Eindhoven (EIN) 08:25

Sat, Jan 03
Depart Eindhoven (EIN) 08:50
Arrive Barcelona (Girona) (GRO) 10:45

...terwijl ondertussen Vincent, Timo en Jonathan aanstaande donderdag aankomen in Barcelona...!
...de kraan in de keuken kapot ging en de hele keuken onder water stond...
...Atletico-fan Eloy, strak in pak, als versuft op z'n stoel zat, letterlijk met de handen in het haar, toen aartsrivaal Real Madrid het onmogelijke flikte in de 96e minuut...
...de hele week geen boodschappen deed, omdat ik daar geen zin in had...
...ik het vierde seizoen van Prison Break, het derde seizoen van Heroes en het tweede seizoen van Californication op de voet volgde...
...Karl Marx steeds meer waardering begon te krijgen voor zijn 160 jaar geleden geschreven geschriften...
...ik verliefd werd op de films van Bela Tarr (het zevendelige Sátántangó moet ik nog afzien, maar Werckmeister Harmoniak heb ik alvast gedownload)...
...Milan Kundera fout leek te zijn of toch niet...
...ik me eindelijk ingeschreven heb voor een Spaanse talencursus bij Olélanguages, de eerste les is volgende week 27 oktober...
...en ik al mijn pokerende vrienden, de StijlLoze actie aanraad!
...maar waarin ik bovenal nummertje 66 bereikte, van de in totaal 30.000 deelnemers, van de TeleSport TopCoach poule!!!

Een alles- en nietszeggende update ineen

2008-10-06T02:37:00.000-07:00

Mijn vorige update is alweer een lange tijd geleden, al is er niet veel veranderd. Ook dit weekend won Barcelona met 6-1 van een rood-wit gestreepte tegenstander. Atletico Madrid dit keer.
Verder werk ik nog altijd voor "de voetbal", neemt Astrid veel van mn vrije tijd in beslag en mijn huisgenoten mijn nachtrust met middernachtelijk gekook en ochtendlijk gestamp in de keuken. Eindelijk, zo zullen Victor en Ruben denken, kom ik te weten hoe vervelend het kan zijn om naast de keuken te slapen.
Ondertussen luister ik op mijn werk af en toe nog altijd naar Kempi, vooral omdat ik er een vreemdsoortige vertrouwdheid uit peur, die me aan de middelbare school doet denken. Heerlijk om weer eens woorden als "tatta" en "scotoe" langs te horen komen, laat staan het Surinaamse accent. Alsof mijn oren een broodje pom voorgeschoteld krijgen. Toch kan ik het niet te lang aanhoren. Het blijft een beetje kinderhiphop, in mijn oren. En dan schakel ik over naar Massive Attack, Portishead, Joy Division of de sinds kort weer herontdekte duistere klanken van Moonspell's Butterfly FX.
Ik heb het hele kantoor nog altijd voor mezelf, maar daar zal binnenkort verandering in komen. Peter vertelde me dat hij dit kantoor wil wegdoen, omdat t hem teveel geld kost. Ja, jammer voor mij, maar dan zal ik dus weer naar boven moeten. Hij zoekt manieren om te besparen, nu de Beurskrach en de Grote Depressie zomaar als twee lelijke tweelingen in een stormige nacht voor de deur staan. Buiten lijkt er niets aan de hand... De vogels kwetteren nog alsof er niets aan de hand is en de Spaanse zon brandt nog altijd hartelijk, maar ondertussen weet ik wel beter. Een financiële crisis is meer dan ooit aan de orde van de dag! Zomaar van de ene op de andere dag. Ja, dat kan. Gelukkig merk ik er niets van. Want terwijl de hele wereld crisis leidt, verdient Jurriaantje zo zwart als Goud meer dan ooit tevoren.
Af en toe probeer ik nog een Amerikaans verkiezingsdebatje mee te pikken. Maar het is wel lastig dat ze om 3 uur 's nachts worden uitgezonden. Bovendien moet ik dan een internetlokatie vinden, want het internet bij mij thuis is nog altijd een drama en op tv synchroniseren ze zelfs een live televisiedebat door er gewoon heel hard doorheen te praten in het Spaans. Een grofschande.
Tinus heb ik donderdag even ontmoet en we hebben samen een drankje gedronken. Hij vertelde me honderduit over zijn stressvolle baan en ik luisterde toe. Van yogaleraar tot helpdeskmedewerker in een omgeving die één en al stress, chaos en crisis ademt. Extremen zoals Martinus ze graag heeft in zijn leven.
Pa en ma komen woensdag langs. Ik werk vandaag, morgen en woensdag, zodat ik donderdag en vrijdag vrij heb. Vrijdagochtend zo vroeg als zeven uur des morgens zullen we gevieren (Assi meegerekend) de bus naar Valencia pakken. Vier uurtjes tuffen et voila. Een nieuwe omgeving. Van vrijdag tot en met zondag zullen we ons daar vermaken met nóg warmer weer dan hier, veel rust, strand, moderne omgeving en ook een wat oudere stadkern, gelukkig. En ook dat ben ik de laatste tijd eigenlijk best wel een beetje. Gelukkig.

Futbol!

2008-09-22T03:42:00.000-07:00

Voor jullie, Sporting Gijon - Barcelona 1-6. Futbol intensamente! Tiqui taca! Jugón! Futbol con fatatas, Salinas!

Vanochtend werd ik bruut ontrukt uit de remslaap door de Japanse visite van Yoshi. Nadat ik mezelf Juaniaans scheldend uit bed wist te trekken, strompelde ik richting het werk en daar zit ik nu. Het is bewolkt buiten. Op internet lees ik een geweldig artikel over Kempi, geschreven door een uitermate begaafde recensent. Het is zo overtuigend geschreven dat ik Kempi nu gedownload heb en luister. Later zag ik pas dat Jihad (die zat toch ook op SGR, Vin?) in de productie zat.
Het album zelf klinkt een beetje kinderlijk, maar niet heel erg verschrikkelijk abominabel kankerslecht ofzo ;) Is wel eens leuk zo tussen Immortal en Deuter door.
Gister was weer voetbaldag. Het begon om half 1 in bar Amsterdam, met Feyenoord - Ajax en een stom Draamhaartje in m'n mond als nasmaak (check die driedubbele flow, Vin, Kempi infecteert ;p). Het eindigde in een gala voorstelling van de lokale FC alhier. Salonvoetbal, noemde Eloy het in z'n blog vandaag. Een genot voor mijn oog, tussen de zakdoekjes voor het niezen, snotteren en snuiten door. Ik ben zo verkouden als de Sars.
Volgens de voetbalagenda is er eind december, rond kerst, een voetbalvrij weekend. Dit betekent dat ik rond die tijd even naar NL kan en wil gaan. Voor een Hollandsse kerst. Met hopelijk veel regen, kou, vuurwerk, kerststol, oliebollen, marsepein, chocola, erwtensoep, boerenkool met worst, natte sneeuw en vooral ongelooflijk veel ijzel. Daar heb ik namelijk eigenlijk wel een heel klein beetje vreselijk erge teringharde zin an. Misschien mede dankzij mijn verkoudheid en de regen die nu neerklettert buiten.
Maar goed, tot die tijd zal ik t moeten doen met de slappe Spaanse herfst en haar milde winter, waarvoor ik hooguit een zomerjasje om mijn gespierde borstkas zal moeten klemmen om de twee centimeter kippenvel de snavel te snoeren.
Vanuit het Spaanse groet ik u, ferm en bonthartig, voor altijd de uwe,

Jerbhardt Flermknard Met Den Pik-Uytenbroeck

Legendarisch

2008-09-17T08:12:00.000-07:00

Gisteren ben ik samen met de uiterst fanatieke Atletico Madrid-fan Eloy naar Bar Amsterdam geweest om PSV 3-0 pakkie te zien krijgen in eigen huis. Sommige aanwezige PSV-fans zeiden: "Je draagt het verkeerde shirt," tegen me, maar dan barstte ik spontaan in een lofzang voor Johnny Heitinga uit en dan verscheen het begrip weldra in de vorm van een afkeurende frons in het voorhoofd of zelfs een wegwerpgebaar. Iets waar overigens al geel voor getrokken mag worden, een wegwerpgebaar. Maar dat terzijde.
We aten een broodje frikandel, een broodje kroket, een patatje met en voor elke goal een vers glas Heerlijk Helder Heineken. Na elf jaar, toen Atletico uitgerekend door Ajax werd uitgeschakeld, zijn ze dus weer terug op het hoogste niveau.
Voor de wedstrijd speelden Eloy en ik overigens vier heerlijke potjes Pro! Hij won twee wedstrijden, ik de andere twee. Waaronder een hattrickje van Totti in een beladen 4-3 (met de winnende van Frans in de 89e minuut) en een 5-1 oorwassing met Inter. Nu merkte ik pas hoe overdreven veel te goed de voorhoede is van Inter en realiseer ik me hoe oneerlijk het eigenlijk was dat ik zo vaak tegen Vinter speelde. ;P

Ook gister, iets wat na de legendarische wedstrijd duidelijk werd, was dat Martinus een kamer heeft gevonden. De bevestiging kwam via een SMSje. Hij kan er deze week heenverhuizen. Ik zal me kortom weer aan de schoonmaakbeurten moeten houden, maar de Martiniaanse bezetting is in ieder geval voorbij, na bijna zes weken. Overigens werkt hij inmiddels voor Heineken. Van yogaleraar naar Heineken helpdesk. Het is een minder grote stap dan je aanvankelijk zou denken, zo blijkt.
De yogaschool is inmiddels weer open. Voorzichtig laat ik mijn hoofd er weer zien.
En ik stuurde weer eens een verhaal in naar een schrijfwedstrijd. Ditmaal betrof het een verhaal dat ik ooit, drie jaar geleden alweer, uit verveling schreef. Maar na een herziening achtte ik het geschikt voor inzending. Het thema van de wedstrijd was treinstation Utrecht Centraal, oftewel: Hoog-Catharijne. Mijn verhaal heet daarom ook: "Het sprookje van Hoog-Catharijne."

Eres una dulzura desdichada para mis ojos, guapa.

2008-09-10T07:36:00.000-07:00

Deze week werk ik voor het eerst drie dagen in plaats van vijf bij het vertalen. Dat bevalt erg goed. Ik heb het namelijk zo ingericht: maandag, woensdag en vrijdag werken. Dinsdag en donderdag vrij. Nu kan ik daar volgens mij nog best in afwisselen. Als ik het maar tijdig aangeef bij Peter. Eindelijk even wat rust dus. Want de afgelopen twee weken heb ik elke dag gewerkt. Elke dag! In het weekend én doordeweeks. En dan is het bovendien thuis ook nog eens druk met een nog altijd rondzwevende Martinus, inclusief witte spookkledij. Hij smste me trouwens net dat ie een baan heeft kunnen verwerven op de arbeidsmarkt. Gaan we het dan toch nog meemaken?

Astrid was afgelopen weekend in Nederland. Gister kwam ze terug en heb ik haar van het vliegveld opgehaald. Daar moet wel bij worden aangetekend dat ik de avond tevoor met Yoshi naar de Absenta-bar geweest ben. Twee hamertjes van dat sterke anijsspul achterover heb gekeild, waarna we er in Sidecar (spreek uit: zie-de-kar) nog een paar jägermeisters bij knalden. Half vijf lag ik in bed, half 11 ging de wekker, half 1 landde Assi.
Toen hebben we bij haar thuis, met het Tsjechische kookboekje bij de hand, een Praagse Goulasj bereid. Het was alsof we weer even in Praag waren. Wie weet met dank aan de hallucinerende bijwerking van Absinth.

Qua werk is het nog altijd druk. Vanavond moet ik werken bij de voetbalbaan. Spanje - Armenië. En dit weekend staat de tweede competitieronde op het programma.
Na de eerste ronde staat Atletico op de eerste plaats, Valencia op de tweede. Dat waren ook de twee ploegen die het meeste indruk maakten op de eerste speeldag. Barcelona en Real Madrid verloren beiden, verrassend, respectievelijk van Numancia en Deportivo. Het belooft er dit jaar hard aan toe te gaan. Er zijn mijns inziens wel zes kanshebbers voor de titel. Real Madrid, Barcelona, Atletico Madrid, Valencia, Sevilla en Villarreal. Al heeft Sevilla hun beste speler verkocht aan Barcelona (Dani Alves) en heeft Villarreal vorig jaar waarschijnlijk een voor hun doen te extreem goed jaar gedraaid (tweede plaats).
De druk staat er na dag één in ieder geval op. En ik zit er met mijn neus bovenop. Nu ik verantwoordelijk ben over de data, zal ik alle wedstrijden driedubbel moeten controleren op eventuele fouten. Vorige keer had ik één gele kaart over het hoofd gezien en heb ik daar de hele week gezeik over gehad. Dus ook bij mij staat de druk erop. Maar daar heb ik wel vertrouwen in.

In mijn vrije tijd kan ik nu, met dank aan datzelfde voetbalwerk, ook thuis internetten. Ik heb een laptop in gebruik mogen nemen! Bovendien heb ik weer wat inspiratie gekregen voor mijn boek, dus daar werk ik nu ook weer aan.
Over boeken gesproken, ik lees nu een boek dat ik de hele tijd zocht in Praag, maar niet kon vinden (Briefe an Milena van Franz Kafka). Om de hoek waar ik woon heb je een grote boekwinkel, Central del Raval. Daar stond ie, in het Spaans. Dus die lees ik nu met het woordenboek ernaast. Omdat elke brief hooguit twee kantjes lang is, leest dat wel fijn. Tegelijkertijd, omdat het omtrent 1918 geschreven is, is het taalgebruik wat ouderwets. Dat resulteert erin dat ik nu een wat literair Spaans begin te ontwikkelen. In plaats van "malo" (slecht), zeg ik "desdichado" (rampzalig). Als iemand in het donker zit te lezen, vraag ik niet "¿Porque estas leendo sin luz?" maar: "¿Porque estas leendo en la penumbra?" (Waarom ben je aan het lezen in het schemerdonker?" En omdat er tot onlangs strepen vuilniszakken aan het plafond hingen, bij wijze van versiering, maakte ik het zelfs zo bont door te stellen: "Estamos en la penumbra del follaje de las bolsas de basura." (We bevinden ons in het schemerdonker van het vuilniszakken-gebladerte.)
U begrijpt, dit levert de nodige verwarring op. Leer ik eindelijk eens Spaans, verstaan ze me nog steeds niet.

Row row row your boat, gently down the stream...

2008-08-28T05:01:00.000-07:00

Merrily, merrily, merrily, merrily,
Life is but a dream.

Een maand geleden gister droomde ik dat ik in een auto zat met mijn Franse huisgenote naast me. Ze sloofde zich zoals normaal erg uit. Ze schaterlachte om de haverklap om de één of andere onverstaanbare murmeling die ze uitsloeg. We reden 180 kilometer per uur. Ze haalde links in, rechts in en als ik vroeg zachter te rijden, schaterlachte ze alleen maar. Alsof het nog niet bont genoeg was, begon ze te spookrijden.
Weer schaterde ze het uit en ze sloeg zelfs op het stuur van het lachen. Op ons af kwam een gigantische, turquoise dubbeldekkerbus, met wel honderd mensen aan boord. Ik verstijfde van top tot teen en vlak voor de bus ons zou rammen, sloeg ze naar links. Te laat, de rechterkant van de auto, waar ik zat, gleed vol tegen de bus aan. Maar er was geen crash. Vloeiend vloog ik door de bus heen. De verstijving die ik had gevoeld, de angst die mijn hele wezen had omvat, transformeerde in één klap tot het vredige uitslaan van mijn vleugels, terwijl ik ten hemel rees. Ik keek naar boven. Alles werd wit.
Toen werd ik wakker.
Sterven in je dromen staat voor veranderingen. Grote veranderingen. Nu, een maand verder, kan ik beamen dat er veel veranderd is. Eerst kwam het verleden me inhalen in de vorm van goede vriend Martinus, die als een katalysator werkte op alles wat er in het huis in de lucht hing.
Ik vertoefde een week in Praag met Assi, tot grote vreugde van ons beiden en kreeg zo zelfs een blik in de toekomst te zien. Alhoewel ik hier niets over kan zeggen, vooralsnog, maar vooral omdat ik hierover nog niets mag zeggen van Assi ;)
Daarnaast kreeg ik meer verantwoordelijkheid op mijn voetbalbaan, waardoor ik minder kan gaan werken bij het vertalen.

Omdat ik weet dat zijn ontwikkelingen ook in Nederland met argusogen worden gevolgd: Tinus heeft na jaren van verzet eindelijk de sleutels van zijn eigen verantwoordelijkheid opgeraapt. Oftewel: de loodgieter die alleen maar over loodgieten praatte, maar de lekkende kraan ongemoeid liet, is eindelijk op de knieën gegaan. Driewerf Hoera!
Het Turkse eergevoel dat zich ergens in Tinus schuilhield (en misschien nog altijd houdt) zal na deze zinnen misschien zinnen op eerwraak. (;)) Feit is dat hij nu zoekt naar een kamer, een baan en hierbij immens wordt geholpen door mijn huisgenoten Yoshi, Alex en Isa. Zelfs Andrea, die even terug was van vakantie om vandaag weer door te reizen naar Corsica, wist hem nog enkele openstaande vacatures mede te delen. Dit leidt ook tot opluchting van mijn kant. Want bij mij was eventjes het vervelende gevoel naar boven komen borrelen om beslissingen te moeten nemen voor Tinus. Gelukkig heeft hij dat gevoel nu bij me weggenomen. Nu sla ik bijna jaloers gade hoe hij haast bij de hand genomen wordt door mijn huisgenoten om zich te gaan huisvesten in Barcelona, door te helpen met het zoeken naar een kamer, een baan en een Spaanse lesschool.
Een dergelijk welkom in het buitenland wordt niet veel mensen gegund. Om over de twee weken feest die hij er nu op heeft zitten nog maar te zwijgen!
Het ultimatum dat daarbij werd gesteld was 14 september. Dus dat betekent dat hij maximaal nog een paar weken langer bij me in huis zal blijven.

Deze foto is een voorbeeld van één van de vele avonden feest die we de afgelopen weken hebben meegemaakt. Deze is genomen bij de overwegend Zwitserse buurvrouwtjes.
De Franse jongen met het glas aan zijn lippen is buurman Etienne. Rechts staan overigens huisgenoten Isa (met de fanatieke \m/-vingers) en Alex (in het zwart, met de doodsblik). Het duivelshandje van Isa hangt overigens vlak boven de jullie welbekende Martinus, die eveneens een vredeshandje boven zich heeft hangen. Of konijnenoren ;D Hoe je het maar wilt zien!

Verder heb ik nu een nieuwe Deense collega bij mij op het vertaalwerk. Ze komt niet heel erg slim over. Type R&B huppeltje. Maar zolang ze met haar roze genagellakte vingers niet aan de muziek komt, blijft ze een ongevaarlijk huppeltje.

Vanochtend belde mijn moeder dat mijn ouders in de week van 8 tot en met 13 oktober langs komen. Dan gaan we ook een weekendje Valencia doen met z'n allen. Ouders, Assi en ondergetekende. Gezellig.
Nu maar hopen dat mijn vrienden uit Nederland ook gauw weer even op bezoek komen..!!!
Want vanuit die hoek blijft het ijzig stil.
Dus Vin, Roosje, Jona, Tima, Ali, Viccie, Daisy, Rubsel, Mary en niet te vergeten Zulima Calero Quintero? Komt er nog wat van? :)

O, ja, omdat ik de vorige post heb gedelete; Praag was fantastisch. Ik overweeg er te wonen volgend jaar, maar dit is allemaal nog verre van zeker en toekomstmuziek. Ik heb een heleboel foto's. Wel meer dan 100. Een greep:

't regende in Frankruft!

Svejk kwam ons ophalen van het vliegveld.

Astrid werd al op de eerste dag als een prinses behandeld. Overigens niet geheel zonder succesvol vervolg :) Van de reis dan, hè.

Hier hebben Assi en ik een concert van Mozart en Verdi gezien. Die Zauberflöte en Di Cacciatore oid. Cultuursnuiven.

Wat is er heerlijker om op een bankje, in de schaduw van zoiets geweldig Westers als een Gothische kerk, van de zon te genieten?

Kijk eens wat een leuke geveltjes! En wat zie ik daar bij het stopbord? Jaja! Weldegelijk! Het is niemand minder dan de overheerlijke Jurriaan Geerten Reinders zelve!

Een ode aan daar waar we allemaal vandaan komen.

Op de Karelbrug.

Wat een geveltjes!

Franz Kafka liet me maar niet los. Handtastelijk als hij was trok hij me bij het nekvel het boek in. Assi werd er maar jaloers van. Ze gooide alles in de strijd om me weer uit de klauwen van Franz te bevrijden. Te weten:

Zalige Apfelstrüdel mit Sahne op een terrasje.

Verleidelijke blikken.

Zelfs een matroos stuurde ze op me af.

En ja, die nam me mee op een boottocht. Maar niets mocht baten. Zodra ik weer voet aan de wal zette, spurtte ik terug naar Franz, om me te baden in zijn...

urine! ;D

Na het horen van de klepel, weet ik nu ook waar de klok hangt! In Praag!
Tot zover. En nu weer terug naar jou, Mart.

"Dat je dr zin in hebt"

2008-08-13T09:48:00.000-07:00

Met Tinus (Martínez) is het erg leuk. Hij is al helemaal geïntegreerd in huis en hij lijkt ook dol te zijn op mijn huisgenoten. Ze kookten al enkele maaltijden voor hem en vandaag heeft hij wat teruggedaan in de vorm van een Raw Food-lunch. Het was erg smakelijk, alhoewel wat weinig.
Verder maakt hij het voor zover ik weet prima hier in Barcelona, die hij natuurlijk op zijn eigen manier analyseert.
"Het voelt als een fijne stad, goede sfeer. Iedereen komt hier om lol te maken. Ik heb zin om te feesten. Ik heb zin om mensen te ontmoeten. Ja, het voelt echt lekker om weg te zijn uit Nederland."
Enkele willekeurige zinsneden uit zijn mond opgetekend en hier neergekalkt voor u, o waarde lezer. En dit is de man uit wiens mond deze woorden gesijpeld kwamen als een beekje slijm uit de tandeloze mond van een in slaap gevallen opa op een schommelstoel:

Wat een koppies hè. We hadden gezamenlijk een hele fles Carddhu Single Malt whiskey achter de kiezen.
Geen wonder dat Tinus maar doororakelt:

"Ik heb ook gehoord dat mensen hier komen en gaan. Niemand blijft hier. En deze energie zorgt ervoor alsof ik als het ware gecentrifugeerd wordt, zodat ik zometeen, vrij van alle gehechtheden uit Holland, de wereld in getold kan worden."

Maar wanneer dit heilige vertrek zal plaatsvinden, daar tasten we tot nu toe nog over in het duister. Martínez heeft nog geen idee wanneer hij zal vertrekken, of waarheen. Hij heeft alleen wel het gevoel alsof er nog iets moet gebeuren in Barcelona. Hoe het ook zij: vrijdag ga ik met Astrid naar Praag. Dus ik merk het wel als ik bij terugkomst nog altijd een Sant Martinusje in huis zie wandelen.
Tussen de wijze quotes door luisteren we veel Alexander Smit, die nog wijzer uit de hoek kan komen dan Tinus en ondergetekende bij elkaar:

radio rijnmond: "nou meneer smit, om maar meteen met de deur in huis te vallen... wat is de zin van het leven?"
alexander smit: "dat je dr zin in hebt."
radio rijnmond: "ja... dat je dr zin in hebt? is dat alles?"
alexander smit: "uiteindelijk wel ja, dat blijkt wel."
radio rijnmond: "waarom zijn zoveel mensen dan op zoek naar de zin van het leven?"
alexander smit: "omdat ze er geen zin in hebben."
radio rijnmond: "en vanaf dat moment is het mis?"
alexander smit: "vanaf dat moment is het goed mis."

:D
En dat wij er zin in hadden en hebben, dat blijkt wel uit bovenstaande en onderstaande foto (links de visiterende Petra)!

Eén ding is zeker: Tinus is op zoek naar zijn goeroe, zijn spirituele leraar die hem verder kan helpen op zijn spirituele pad. Hij heeft er zin in. Ik heb er zin in.
U ook?

Een praagse zomer

2008-08-04T07:42:00.000-07:00

Praag wordt het. En niet Italië. We willen ook nog Wenen en Bratislava aandoen. Vliegen op Wenen, paar dagies daar vertoeven, dan met de bus naar Brati voor een paar daagskes en dan de rest in Praag doorbrengen, alvorens we het vliegtuig terugpakken. Maar niets is nog zeker. Misschien dat we toch op Praag vliegen en alleen daar blijven. We moeten nog even goed de afwegingen maken. Het plan is om 15 augustus te vliegen en dan 24 augustus terug te komen. Dus dat betekent dat ik niet naar het spetterende OLA-festival zal gaan, waar onder andere Björk, Massive Attack en Goldfrapp optreden.
Wat vreselijk overigens om in de wij-vorm te spreken. Zo onwennig voelt dat.
Anyway, IK heb het rustig aan gedaan dit weekend. Geen gekkigheid. Beetje filmpjes gekeken maar weer. Beetje geslapen. Yogalesje gepakt. Boekje gelezen. Opgeruimd.
Ik ben hierdoor nog altijd vrij wit van huidskleur. Ik was sowieso al niet zo'n strandmens, maar dit is wel schrijnend. Ik lijk potdikkeme wel een kabeljauw, zo wit ben ik.
Hoe dan ook. Morgen komt Petra met een vriendin naar Barcelona. Die ga ik dan even een brasa geven. En vrijdag komt Tinusje langs. Die gaat bij mij slapen. Vijf daagjes. Dan gaan we een hotel uitzoeken voor hem. Een GOED hotel, zoals hij schreef. Geen goedkoop, louche achterbaks poephostel. Nee, meneer Tulling is een heertje geworden. En het heertje wil een rode loper onder zijn doorgeyogade voetjes en een piefje met een petje op die z'n koffertje de trap op tilt.
Maar es zien of ie een tip achter laat.
Overigens rook ik al heel lang geen joints meer, dus dat zal hij ook maar uit zijn hoofd moeten zetten..!
Hij heeft wel de mazzel dat de schuur is uitgemest en omgetoverd tot een chillhoekje, waar een matras ligt en hij derhalve een eigen slaapkamertje heeft! De mazzelaar. Zelfs een stereoinstallatie ontbreekt niet. En gelukkig zal geen enkele doos van de toren op zijn hoofd vallen! Want als ik dat denk, dan is t waar, volgens The Secret.
:D
Heb wel zin om 'm weer es te zien hoor. Overigens nog niet gevraagd of ie les kan geven hier, want ik heb de eigenares, Lucia, al tijden niet meer gezien...
Dan ga ik nu weer verder met m'n werk. En laat ik jullie achter met een fotootje van mij en Assipoessie in bed, vlak voor ik haar anaal.. Eh, grapje hoor mam!

En hier een foto van drie van de vijf huisgenootjes, de Dominicaanse Ruth, de Japanse Yoshi en de Française Andrea.

Verdwenen in een boek

2008-07-22T09:23:00.000-07:00

Mijn computer is zo wispelturig als de ergste draak van een vrouw kan zijn. Dan stopt ze drmee, dan is ze weer effies terug. Dan is ze dr weer voor onbepaalde tijd vantussen, en ja, nu is ze er weer, voorlopig. Maar doofstom is ze nog altijd. Hoe hard ik d'r ook van langs geef, er is geen geluid uit te krijgen. Ik heb me er inmiddels maar bij neergelegd. Jammer is 't wel. Maar goed, nu kan ik thuis tenminste nog een beetje aanklooien op internet en aan mn boek werken. Als ik t aandurf.
Verder zijn er nu ook wat nadeligheden ontdekt aan m'n nieuwe huis. Het is erg gehorig. Als Yoshi snurkt, dan hoor ik het. Zo dicht zit zijn kamer tegen die van mij.
Ook zit ik vlakbij de woonkamer en is t niet zelden gebruikelijk dat er nog mensen wakker zijn tot een uur of 2 's nachts en dan praten of een film kijken in de woonkamer.
Daarnaast; gister kwam ik thuis van een dag werken, waren ze de schuur aan het uitmesten. Het hele terras stond vol spullen. Iedereen liep continu dwars door m'n kamer heen met spullen. In de woonkamer stond keiharde dans-muziek. "Terrazza," heette de muziekstijl, geloof ik. Kortom ik had geen centimeter voor mezelf. Ik ben maar in de keuken gevlucht voor een welverdiende maaltijd, terwijl ik af en toe hielp met het sjouwen van het één of andere zware meubelstuk.
Privacy? Nul.
Ook ben ik vrijwel blut. M'n yogakaart is op voor deze maand. Heb al wat geld van Astrid geleend, maar dat is ook alweer op. Het wordt tijd dat het voetbalseizoen weer begint. Mijn bankrekening snakt er naar.
Verder? Ana steekt nu op het werk dr tong naar me uit. Dit is dr laatste week voor ze teruggaat naar Kroatië. Ze moet haar salaris van juni nog krijgen. Hopelijk flikt Peter mij dat kunstje niet.
Ach, ik klink nu misschien als een hysterisch wijf, het lijkt erger dan het is. Want ook al is t om me heen soms een gekkenhuis, in mijn kop is het rustig. Als in het oog van een vriendelijk stormpje, zo resideer ik daar in het middelpunt. Met goddank wat literatuur, dat ik op mn laatste bezoekje aan NL in huis heb gehaald. Laatst "De Donkere Kamer van Damokles" van WF Hermans uitgelezen (superbe), nu zit ik alweer halverwege "Mystiek Lichaam" van Frans Kellendonk (uitmuntend).
Ze kunnen wat mij betreft in de woonkamer een Afrikaanse trommel-cursus beginnen, zolang ik mijn literatuur heb, hoor ik niets. Sterker nog, ik ben er dan niet eens, geheel verdwenen in een boek.

Een astrale knal in de knieholte

2008-07-16T06:42:00.000-07:00

Inmiddels woon ik alweer dik twee weken in m'n nieuwe huis. De herinneringen aan Calle Napols lijken alweer een eeuwigheid geleden, haast als van uit een ander leven. Het enige wat ik soms nog mis, gek genoeg, is een fatsoenlijke deken. Ik heb alleen wat lakentjes en het is de laatste tijd niet bijzonder heet 's nachts.
Vergeleken bij de vorige zomer is het dit jaar een stuk koeler, over het geheel genomen. Maar dat is ook wel lekker. Het is hier in ieder geval nog altijd heerlijk strandweer!
Afgelopen zondag was ik met Astrid naar het strand in Sitges, een half uurtje buiten Barcelona. We hebben heerlijk gedachteloos gelegen en daarna ergens wat gegeten.
Met Astrid kan ik tegenwoordig iets beter opschieten dan tussen collega's en vrienden gebruikelijk is... Om het maar even heel voorzichtig te zeggen ;)
De basis is in ieder geval heel goed, we kennen elkaar nu toch al bijna een jaar en we kunnen over alles praten. Zelfs over voetbal!
Maar goed, ik ga daar niet teveel over uitwijden!

Mijn huisgenoten zijn erg leuk. Enerzijds woont er een Japanse sushi-kok, Yoshi genaamd. Hij heeft een groot afro-kapsel, allerlei hoeden in verschillende soorten en maten en is altijd in zeer kleurrijke kledij gestoken. Hij is kledingontwerper, of studeert daar althans voor.
Een andere huisgenote heet Ruth, zij is afkomstig uit de Dominicaanse Republiek en ietwat fors van postuur. Maar ze is wel erg lief. Met haar spreek ik als enige af en toe wat Engels in huis. De rest praat alleen Spaans.
Er woont ook een stelletje bij ons uit Zaragoza. Isa en Alex. Ze zijn echt superaardig. De eerste zaterdag dat ik 's avonds laat thuiskwam, zaten ze in de woonkamer te karaoken op de Playstation. Ook Ruth en Yoshi deden mee. Alhoewel niemand kon zingen, deed iedereen met overgave mee. Daardoor kon ik ook lekker meeblèren zonder me te schamen. Vanaf toen was de toon gezet.
De zondag daarna kwam ik ook laat thuis en had Yoshi een grote Japanse maaltijd gemaakt. Echt superlekker! Afgelopen zondag waren het Ruth en wat Venezuelaanse en Dominicaanse vriendinnen van haar die iets bereid hadden.

De laatste huisgenote die bij ons woont is Frans, Andrea heet ze. Andrea is pittig. Ze praat heel snel Spaans, met een Frans accent. Daardoor heb ik soms moeite haar te verstaan. Het vervelende is dat ze ook geen geduld heeft. Met Isa of Alex kan ik nog best gesprekken hebben in het Spaans. Met Andrea niet. Ze heeft er het geduld niet voor. Dan begint ze geïrriteerd te kijken en laatst flapte ze er zelfs uit: "Leer toch Spaans, man! We wonen in Spanje!" Brutaal als ik was, zei ik: "Nee hoor, in Catalunya!" En toen was ze weer even stil. Ze straalt iets onrustigs uit.
Laatst keken we een filmpje die was opgenomen met een digitale fotocamera, nadat ze was uitgegaan met wat vrienden en vriendinnen. Elke keer als zijzelf iets zei of deed, moest ze keihard om zichzelf lachen. Beetje raar figuur.
Het stomme is alleen dat zij als enige een Samsung-oplader heeft en ik die soms moet lenen! Ik heb namelijk de Samsung-telefoon van Vincent, die half uit elkaar viel, met wat plakband vastgemaakt en zo had ik weer een nieuwe telefoon. Bij de Corte Ingles hadden ze wel Samsung-opladers, maar op de één of andere manier werkten die niet. Die van Andrea werkt wel. Ik denk niet, lieve Vin, dat je na de verhuizing nog je Samsung-oplader ergens hebt? :)
Binnenkort maar even naar een andere winkel om er één te vinden die wel werkt...

Op het werk gaat t nog steeds goed. Gister wat wezen drinken met wat collega's. Vorige week was ik, toen ik mijn collega's toevallig tegenkwam, met ze meegegaan naar een gayclub. Daar werd ik nog in de billetjes geknepen en over m'n rug geaaid.
Gister bleef het beperkt tot een terrasje en een barretje even verderop. Gelukkig.
Alistair vertelde me toen dat Peter, de baas, van plan is met alle collega's een keer te gaan paintballen. Peter kennende, zal hij erg fanatiek te werk gaan. Ik zie hem nu al voor me, geheel in camouflagepak, over het terrein tijgercrawlen. Ik weet wel, dat als ik hem dan in mn vizier krijg, hem in zijn knieholte zal schieten.
Dat is niets persoonlijks. Puur tactiek.

Overigens heb ik voor mezelf besloten, onder voorbehoud (ik weet niet hoe het in de toekomst gaat lopen qua werk en dergelijke), dat ik nog een jaar in Barcelona blijven wil. Aangezien ik het nu erg naar m'n zin heb qua woonplek en werkzaamheden, heb ik Italië en de verdere toekomst voorlopig even op de lange baan geschoven. Voorlopig.

mecagolaputa

2008-07-01T01:49:00.000-07:00

vandaag verhuis ik naar een supervet huis in Raval. dit betekent dat ik niet alleen verlost ben, eindelijk, van mijn smerige huis in Eixample, maar ook van mijn latent-agressieve huisgenoot Juan. geen zin spreekt hij uit zonder er een scheldwoord in te verwerken en hoewel hij er klein en best schattig uit ziet, is hij van binnen een verbitterde, jointverslaafde alcoholist die het liefst op alles en iedereen kankert en zich voordoet als een grote, sterke man. hoe enthousiaster ik hem benader, hoe groter hij de nood acht dat enthousiasme te evenaren in een scheldwoordentirade om de één of andere trivialiteit.
het is haast alsof hij zo zijn liefde kenbaar maakt. in plaats van "ik houd van je" krijst hij "ik schijt op de hoer." maar hij bedoelt, ergens diep van binnen, hetzelfde.
zelfs als er niets te kankeren is, dan verzint hij wel wat. als er bijvoorbeeld voetbal of formule 1 op televisie is, kankert hij dat hij heeft gewed op de nummer 2, of dat hij had willen wedden op de nummer 1, maar het niet gedaan heeft. en zelfs nu spanje europees kampioen voetbal is geworden is het enige dat hij zegt, "ik ben best blij, maar weet je, dit heb ik al jaren geroepen, spanje moet altijd europees kampioen worden, dit hoort normaal te zijn."
alsof hij eigenlijk zegt: "ik ben dan misschien niet zo groot als jij, maar ik kan wel heel hoog springen."
hoewel ik het dus allemaal best begrijp en accepteer - ik ben zo makkelijk joh - erger ik me de laatste week plots nog dertig keer erger aan dat kleine pestventje. misschien uit het onbewuste gegeven dat ik er dan nog meer van ga genieten als ik zometeen weg ben. even alles intenser inademen, alle stof, alle bacterieën, alle scheldwoorden door mijn lijf en leden jagen. even lekker met de blote voeten door het huis waggelen om de zwarte zolen haast liefkozend gade te slaan, als een soort afscheid, als iets dat ik misschien zelfs nog ga missen.
even hardop schelden en even keihard met de pannen smijten in de keuken, om te zien hoe het nu eigenlijk voelt, hoe Juan zich continu voelt. even volledig in de troep opgaan, waar ik een klein half jaar in heb gewoond, om vandaag, bij de verhuizing, het van me af te werpen als een oude huid.
sinds huisgenoten Karsten en Allesandra sinds enkele dagen al voortijdig de benen genomen hadden, was het huis gevangen in verlatenheid en hangt deze dag na dag nog sterker in de lucht, als een aanstrengende stank.
het huis is meer dan ooit een afdruk van de overblijfselen Juan's persoonlijkheid, met z'n potsierlijke posters van Ferrari's, Southpark en souvenirs van diens uitgaansavonturen (een plant die nooit water krijgt, een surfboard, een albino muis in een kooi, een knipperlicht, een beeldje van een soldaat, gestolen posters uit restaurants en cafés). troostelozer dan ooit is het nu er allemaal ingepakte tassen staan en de stof bijeenkrult en ophoopt in de hoeken. en hij maar schelden.
als ik op de wc zit en de kleine zilvervliesbeestjes op de grond heen en weer zie schuifelen, de wasbak half uit de muur zie hangen, de tientallen tegeltjes die uit narigheid van de muur zijn komen vallen zie, dan vervult mij een mengeling van walging, deemoed en vreugde.
maanden heb ik me hier, wonder boven wonder, thuis gevoeld. als een pissenbed onder z'n rots.
dat allemaal is nu voorbij.
soms moet je even door de schijt heen, om het gras van de buren tot de jouwe te maken. en als je er eenmaal bent, bij dat groene, groene gras, dan ga je ineens de schijt missen.
symbolisch genoeg is het huis waar ik heen verhuizen zal ook het huis waar ik vorig jaar het eerst een nacht in heb overnacht. een cirkel is rond!
een nieuwe periode begint!
het is vijfendertig graden!

Full circle

2008-06-26T08:07:00.000-07:00

Gisteravond laat kwam ik thuis. Allesandra's kamer was helemaal leeg. Alleen een sudokuboekje lag op de overloop en een fles water. Voor de rest was de kamer weer precies zoals toen ze er nog niet woonde.
Toen ik verder liep en mijn kamer inkwam, stond deze vol met spullen die Karsten heeft achtergelaten.
Alleen Juannetje a.k.a. "Hostia Puta" was nog in huis. Een merkwaardig gevoel nam bezit van me. Het einde van een tijdperk!
Eerder die dag was ik al wezen kijken in wat mijn nieuwe stulpje moet gaan worden. Mijn nieuwe kamer is een stuk groter dan die ik nu heb en heeft bovendien een terras, waar zo'n drie, vier matrassen op zouden moeten passen. Vrij groot dus! En alhoewel het terras aan de binnenkant van de flat is, dus niet naar buiten gericht, schijnt er wel veel zon te schijnen overdag. "If you make the terrace, you can take the sun," zoals Monika al zei.
Vorig jaar arriveerde ik in Barcelona op 31 mei en kwam ik aan in hetzelfde huis. Monika woonde er toen nog. Nu, ruim een jaar later, zal ik er zelf wonen. Een cirkel sluit zich. Een nieuwe periode breekt aan!

Herbalife

2008-06-16T09:09:00.000-07:00

In bar Dow Jones zag ik hoe het Nederlands voetbal elftal de Fransen de pietenbak inspeelde, zogenaamd na lange tijd onder hevige druk te hebben gestaan. Meer dan in een paar schoten door het midden resulteerde dat niet, maar mazzel hadden we wel. Althans. Als je dat zo mag noemen.
Hartverwarmend waren vervolgens de lofzangen van buitenlandse commentatoren. 'Dat kan alleen in Nederland. Je staat met 1-0 voor en komt onder druk en dan gooi je er een extra aanvaller in.' Aldus Arsene Wenger.
Wat een heerlijkheid kan voetbal dan plotseling zijn!

Na de Franse overwinning togen Astrid, Jorge en ik naar een bar in Gracia. Ik werd er maar raar aangekeken met mijn Oranje shirt om mijn hoofd. En dat mis ik dan ook wel: de uitgelaten oranje feestsfeer. Dus wat dat betreft komt mijn komst naar Nederland, aanstaande donderdag, als geroepen. Misschien nog iets te vroeg. Misschien moet ik na het EK even terugkomen voor een tochtje door de grachten. Maar goed, zo ver is het nog niet!

Van Astrid moest ik jullie trouwens nog een verhaaltje vertellen op mijn blog. Vorige week werd Astrid op straat aangesproken door een meneer van Herbalife, over gezondheidsproducten, of ze enkele vragen wilde beantwoorden. Astrid, goedaardig als ze is, beantwoordde zonder problemen de vragen. Vervolgens vroeg de meneer of hij een keer bij haar thuis mocht komen, zodat zij de produkten zelf kon proberen, terwijl hij dan aantekeningen zou maken.
"Ja, natuurlijk," antwoordde Astrid. "Kom morgenochtend maar om half 8 's ochtends."
Astrid dacht namelijk zo: ze had geen brood in huis, dus kon ze zo toch nog een ontbijtje scoren. Bovendien had ze dan een excuus om vroeg op te staan, een breekijzer om haar van het bed te lichten. Iets waar ze dagelijks moeite mee had.
Het breekijzer stond de volgende dag uiterst fit voor de deur. Astrid, onmiddellijk vol spijt dat ze de afspraak gemaakt had, slofte oververmoeid naar de deur en liet het breekijzer binnen. De man begon meteen te ratelen als een gek en maakte een melkje met notensmaak klaar.
"Ben je altijd zo moe in de ochtend? Want dan moet je echt onze Herbalife producten proberen! Sterker nog, voor maar 50 euro per maand, krijg je je persoonlijke Herbalife-trainer!"
"Nee, die hoef ik niet," zei Astrid. "Ik denk dat je maar beter kunt gaan. Ik had dit niet af moeten spreken."
De glimlach verstarde bij de man.
"Wat zei je?" vroeg hij. Hij deed zijn jasje opzij en een antieke Kalashnikov AK-74 prijkte in zijn holster.
"Ik denk dat ik nog even wil blijven," vervolgde hij en keek in de rondte.
Zonder te aarzelen greep Astrid daarop het pistool en richtte het op de man. "Als je nu niet mijn huis uitgaat, schiet ik je voor je kloten, teringlijer!"
De man schrok en hief zijn handen in de lucht.
"Ok Ok!" zei hij. "Rustig."
Langzaam liep hij achteruit. "Ik ga al! Ik ga al!"
Het getreuzel duurde Astrid echter veel te lang en ze schoot het hele magazijn leeg op zijn hart, buik en gezicht.
Het gekke aan dit verhaal was alleen dat de man geen rood, maar bruin bloed bleek te hebben. En niet waterig en sproeierig, maar dik en drabberig. De man zat vol stront! Dat rook Astrid al gauw en ze baalde als een stekker, omdat ze wist dat zij dat allemaal schoon moest maken.
"Had ik maar gewoon een broodje met worst in huis gehad," zuchtte ze. "Dan was dit nooit gebeurd!"

The best is yet to come

2008-06-11T04:48:00.000-07:00

Het EK is begonnen! En hoe! In de Bar "Dow Jones", zag ik hoe het Nederlands Elftal op z'n Italiaans afrekende met de Wereldkampioen. Voor ons zat een stel Italianen, dat voor de wedstrijd nog vol vertrouwen was en met een zekere arrogantie de Hollanders uitdaagde. Maar al na een half uur keken ze zo onwijs beteuterd, dat ik ze zowaar schattig begon te vinden. "Mama mia! Cambio la strateggia! Per favore!"

Hier zit ik met Jorge en Pere, een Mexicaan en een Catalaan. Gelegenheids-Hollanders, voor een avond. En kijk, ik heb je shirtje aan Vin!

In de jacht naar een kamer heb ik nu twee opties open: één is bij mijn Servokroatische collega Ana in huis, waar een kamer voor twee maanden beschikbaar zou zijn. Voordeel hierbij is dat het vlakbij het huis is waar ik nu woon, dat ik mijn eventuele "In september naar Italië"-plannen door zou kunnen zetten en dat het slechts 300 euro per maand is (waarschijnlijk zonder borg). Nadeel is dat het niet zo groot is. En met een raam naar binnen.

De andere optie is in het huis waar ooit de Macedonische woonde. Ze is sinds kort verhuisd en nog meer van haar vriendinnetjes zijn van plan te verhuizen. Hierdoor komt er een kamer vrij. Voordeel is dat het een vet huis is, centraal (aan de goede kant van Raval), een balkon beschikbaar (weliswaar niet naar buiten, maar aan de binnenkant en met leuke huisgenootjes). Nadeel is dat het duur is, twee maanden borg en dus daardoor voor langere tijd zou moeten zijn.
Het dilemma waar ik nu dus in verkeer is: wil ik zo graag naar Italië? Wil ik niet nog wat langer in Barcelona blijven, m'n Spaans verbeteren, wat meer geld sparen, wat meer aan mijn boek werken en dan vertrekken? Naar Italië, of liever India of de Verenigde Staten?

Hier breek ik des nachts mijn hersenen over, als ik wakker word uit een droom. Overigens nadat ik in het lichaam neerzak, als in een vleesetende bloem en ik mij gewaarword hoe de verbrande huid de romp omklemt als een harnas van pijn. Zondag was stranddag, met alle gevolgen vandien. Na drie dagen pijn lijden, lijkt nu de tijd aangebroken voor de jeuk!
Het afstropen van een oude huid, wat nu aan het gebeuren is, zie ik maar als symbool voor deze tijd, waarin ik knopen dien door te hakken. Tijden van verandering staan voor de deur!
Ook het weer lijkt in een dergelijke worsteling te verkeren. Dagen van zon worden afgewisseld met dagen van regen. De zomer hapert. We zullen zien wat hij brengen zal, als hij goed en wel begonnen is.
Morgen ga ik naar een concert van Radiohead en dient het engelenkeeltje van Thom Yorke als inluider voor de nieuwe zomer.
"Het beste moet nog komen," zo zal ik maar denken.

D'r uit

2008-06-03T08:19:00.000-07:00

Vlak voor ik naar Madrid vertrok werd ik gebeld door huisbazin Martine met het vervelende bericht dat het huurcontract met Barcelona Planner, waar voor ze werkt, niet verlengd of veranderd kon worden. De eigenaar had het niet toegestaan en daardoor moest iedereen per 1 juli in huize Carrer de Napòls 160, 4-3, d'r uit!
Ik vond het niet heel erg. Het is natuurlijk wel vervelend dat ik nu weer op zoek moet naar een nieuwe woonruimte, maar daar tegenover staat dat het huis waar ik nu woon niet precies de schoonste en meest geweldige is en ik de scheldwoordenschat van mijn huisgenoot Juan nu wel genoeg ken.
Vanavond ga ik het huis van de ex van mijn collega Ana bekijken.
En vanmiddag keek ik al bij het oude huis van de Macedonische Monika, waar een kamer vrij zou komen per 1 juli.
Dus het komt allemaal wel goed.

Madrid was leuk. Hoewel de weersvooruitzichten niet geweldig waren (llubia, llovizna en chubascos, het zijn daarentegen wel prachtige woorden vind ik) brak de zon geregeld door. Ik heb het Prado-museum bekeken. Beroemde schilderijen van Goya, Velazquez, Botticelli, Rafael en Jeroen Bosch hangen daar. Vooral van die laatste heb ik wel een uur bij het schilderij "Tuin der Lusten" staan kijken (hier in beeld:)

De stad zelf was erg chique, maar ik vond het niet erg bijzonder. Een grote Europese stad. Meer niet. Barcelona is wat knusser. Bevalt me beter.

Gisteravond had ik een strandfeestje met Laini en Toni en nog wat anderen. Laini gaat morgen weg. Ze gaat eerst nog wat naar Italië en België en weet ik waar, maar daarna keert ze weer terug naar Baltimore, Maryland, Verenigde Staten. Ze raakte echt superdronken en als Laini superdronken raakt, dan is ze superlief. Het laatste beeld wat ik van haar op mijn netvlies heb, is hoe ze wegliep, terwijl ik met haar Libanese huisgenote op de nachtbus bleef wachten: elke twee meter draaide ze een pirouette en stuurde ze een kushandje. Tot twintig keer toe bleef ze die kushandjes toesturen. Tot we haar niet meer konden zien.

Zometeen ga ik naar yoga met mijn collega Ana. Ze gaat voor het eerst mee. Volgens mij gaat het haar erg goed doen. Ze heeft elke maand wel twee, drie of vier zware dompers. En dan bedoel ik echt zwaar: één van haar beste vrienden uit Zweden kwam een paar maanden terug op bezoek en viel dood neer op zijn welkomstfeest. Zij moest naar Zweden om het zijn ouders te vertellen. Toen het een paar weken geleden stortregende, was haar hele kamer overstroomd, omdat de muren slecht geïsoleerd zijn. Niet lang daarna werd er in haar huis ingebroken en eergister is haar huisgenote aan een verkrachting ontsnapt. Ze schrijft een boek over Graphic Design met een Engels meisje en een paar weken terug verongelukte de zus van dat meisje in een auto-ongeluk. Ze was van een berg afgereden.
Toch is de meest dramatische ramp haar kapsel.

Het meest hilarische verhaal was toen haar zus een paar weken terug werd aangereden door een tweetal mannen. Toen ze uitstapten, bleken het priesters te zijn. De politie arriveerde en zag dat het twee priesters betrof. In het rapport dat de politie vervolgens opstelde, werd het beeld geschetst alsof de zus en het vriendje schuld hadden. Niet de priesters. En omdat het godslasterend is om priesters voor leugenaars uit te maken ziet de zaak er voor hen niet goed uit. Ze hebben er nu een rechtzaak van gemaakt. Corruptie in Gods naam!

Ana moet er maar om lachen. Om dit laatste dan. Eens zien of het lachen haar zometeen vergaat tijdens een lekker heet en zweterig potje Bikrammen!
Gister kreeg ik na de les complimentjes van twee mannen. Ze vonden dat sommige van mijn houdingen er heel goed uit zagen. Dat vond ik wel prettig om te horen. Niemand geeft me hier ooit complimentjes. Af en toe een schouderklopje van José, dat is alles. In Amsterdam kon ik soms tenminste nog teren op een sporadische "Goed zo Jurriaan!" van een Therese of een "That's it, Jurriaan!" van een Jessica of een heerlijk bitterzoete "Are you ok? No? That's ok. Just kill yourself." van Rick.

Dit weekend begint het EK. Ik denk dat Portugal het gaat winnen en Nederland de eerste ronde niet overleeft. Want met alle respect voor Van Basten, maar Mathijsen in de basis? Tegen Toni, Del Piero, Henry en Benzema? Dat kan nooit goed gaan.
Wat denken jullie?

Reisje Nederland

2008-05-28T03:34:00.000-07:00

Van donderdag 19 juni tot en met dinsdag 24 juni ben ik in Nederland. Ik vlieg weer es met Ryanair, dus ik ga via Eindhoven. Maar ja, dat moet dan maar. Vueling was te duur!
Dus ik ben 19 juni al om half 9 des morgens in Nederland en ga de 24e ook weer erg vroeg terug.
Maar goed, tot dan!

Jurri en de bimbo's

2008-05-26T03:29:00.000-07:00

Ik met Lisa.

Ik met Maartje.

Lisa op de Ramblas en ik nader haar om haar mutsje vol te stoppen met dinero.

Huisgenoten, verenigt u.

2008-05-26T02:50:00.000-07:00

Ditmaal een update met de bewoners van Carrer de Napols 160, 4-3. Ten eerste is daar de bewoner die er het langste woonachtig is: Juan Alonso Alonso. Hier in beeld:

De woorden die het meest over zijn lippen komen zijn "Hostia Puta", "Me Cago en la Puta" en "Joder." In het Engels vervangt hij dit toch ietwat gevariëerde melêe van scheldwoorden slechts en alleen met "Fuck." Als hij thuiskomt, is het eerste wat hij zegt: "Fuck man, I'm home. Fucking work is tiring me. Fucking have to study now."
Aangezien mijn kamer aan de keuken grenst en hij zeer gaarne om twee uur des nachts wenst te koken, hoor ik niet zelden hoe hij zijn eentonige maaltijden (pizza of tapas (ham, kaas, olijven uit blik, mosselen uit blik, gebakken ei) en heel af en toe een pastaatje) besprenkelt met enkele Spaanse termen uit zijn driedelige scheldwoordenschat.

Dit is Karsten "Karretje" Marik uit Utrecht. Een lekkere nuchtere Hollander die zichzelf graag als de nieuwe Jopie Cruyff ziet. Hij voetbalt hier dan ook bij een vereniging. Meestal wint hij. In tegenstelling tot Juan, die op zaalvoetbal zit. Juan heeft dit seizoen alles verloren. De twee keren dat hij afwezig was, speelden ze gelijk en wonnen ze. Hostia puta.
Karretje loopt stage in Barcelona voor een magazine genaamd "Barcelona Metropolitan Magazine" . Vorige week moest ik zijn stageverslag nakijken. Het was zo vreselijk saai dat ik me verbaas dat hij zijn stage vol weet te houden. Helemaal omdat hij zijn studie, Communicatiewetenschap, "geen zak aan vindt." Hij maakt het af, "omdat hij er nu eenmaal mee begonnen is." Maar hij wil er niets mee doen. Eind juni gaat hij weer naar Utrecht. Om Hans Teeuwen kan hij niet lachen. "Ik vind hem gewoon echt niet grappig." Ja mensen, de enige Nederlander die niet om Hans kan lachen, hij woont bij mij.

Allesandra smakt tijdens het eten. Traag en luid. Haar blik daarbij is als die van een koe in een weide. Log en lui. Smakkende mensen vragen om een genocide. Maar Allesandra schreeuwt erom. Haar smakken is dertig meter verder nog te horen.
Als ze Spaans praat, perst ze haar drassige, Amerikaanse stem in een nasale uitstulping die zangerig probeert te zijn. Zoals de Amerikanen in Abu Ghreib zich aan de Irakeze gevangenen vergrepen, zo vergrijpt Allesandra zich aan de uitspraak van de Spaanse taal. Ze maakt er een potje van.
Verder is ze best lief.

En dit ben ik. Ik heb hier een truitje aan die Lisa of Maartje vergeten is. Lisa en Maartje waren van woensdag tot en met zaterdag op bezoek. Ik ken ze nog van vroegere Goa-feestjes. Zaterdag trad Lisa op de Ramblas op met 5 hoela hoepels tegelijk. Ze was een ware head-turner. Ze kleefde mannen aan haar optreden vast als vliegen aan stroop. En daarmee motiveerde ze mij bovendien om toch nog mijn Jezus Cruijff-imitatie uit de kast te halen. Al was het maar voor een dag. Ik oefen hier alvast voor de spiegel.

Foto's van een mooie man in zijn natuurlijke habitat

2008-05-21T07:37:00.000-07:00

Deze keer geen tekst, maar foto's van de mooie man die jullie nu alweer een paar weken moeten missen. Het enige wat me van het hart moet is dat Eidur Gudjohnsen gister een lesje Bikram Yoga kwam doen. Ondanks het feit dat hij een voetballer van beroep is en daardoor conditioneel toch niet de minste is, verliet hij de zaal ongeveer een kwartier a tien minuten voor het einde (tijdens de altijd heftige camel-pose).
Het bewijst maar weer eens dat Bikram's yoga niet voor mietjes is!
En dan nu de foto's:

James en ik. Zie hoe ik net zo'n neppe smile op mijn gezicht heb geperst als James zelf. We lijken wel broeders!

Dit meisje was afkomstig uit Chili. Sole heette ze. "Net als de zon?" vroeg ik. HAHAHA Wat een mallerd ben ik ook! Zie trouwens hoe ik Vincent's broek met veel stijl om mijn benen heb hangen.
The best pants in life are free! .com!

Astrid en ik. Lacheh! Astrid doet tegenwoordig ook yoga. "Wat voel ik me lekker!" riep ze de hele dag na de eerste les. Uit het niets begon ze dan met haar armen te zwaaien. "Wat voelt dat lekker!"

Dit heerlijke dametje was Braziliaans en een vriendin van Astrid. De volgende keer als Astrid en zij gaan stappen, beloofde Astrid mij mee te nemen. Dat belooft nog wat te worden!

Yasmina en Martine. Yasmina is een Spaanse en een ware dramakoningin. Een weekendje Amsterdam veranderde bij haar in een nachtmerrie toen er een rat in haar hotelkamer bleek te zitten en ze vol paniek de hele dag, slechts gekleed in haar pyjama, bij het café aan de overkant koffie heeft zitten drinken. Ze weigerde terug te keren naar haar hotel. Het sneeuwde destijds, een paar maanden terug alweer.
Martine is een kakkerlak. Feyenoordfan in hart en nieren. En verder een beetje een geval apart. Ze is ook mijn huisbaas en doet fietstourtjes in Barcelona.

Update

2008-05-16T09:43:00.001-07:00

Na een dikke week weer terug te zijn in Barcelona, zit ik alweer helemaal in het ritme van het leven hier. De dag na mijn aankomst, moest ik alweer aan het werk. De dag daarna was er een verjaardagsfeestje van Astrid, mijn voetbalwerkcollega. Het was een gezellig feestje. Ik ben er aardig zat geraakt.
Deze week heb ik Tirza van Grunberg uitgelezen. Dat boek was wel spannend, maar ik raakte soms afgeleid (lees: geïrriteerd) door de stijl van Grunberg, die er soms iets té dik boven op lag. In persiflage op die stijl schreef ik er nog een vrij grappig (vond ik) stukje over op mijn hyves.
Verder schijnt er een droogte in Barcelona te heersen, die zorgt voor een tekort aan drinkwater. Ik heb het eerlijk gezegd allemaal via via moeten vernemen, ik merk er vooralsnog niet veel van.
Yoga doe ik ook weer uitbundig. Na een moeizame eerste paar lessen (een stilstand van twee weken is voelbaar) gaat het inmiddels weer wat soepeler.
Volgende week krijg ik bezoek van twee blonde meisjes die ik nog van de vroegere psychedelische goa-trancefeestjes ken. Daar gaan we er dan ook één van bezoeken.
Eén van hen is woonachtig in Madrid en daar ga ik de week erna heen. Wie weet om nog een goa-feestje aan te doen. Ik kan mijzelf in ieder geval bij haar in de foetushouding krullen, ze heeft naar haar zeggen nog wel een hoekje vrij.
Ook kan ik dan de Bikram Yoga-docente Marisol weer zien. Ze heeft een paar maanden terug drie weken lesgegeven in Barcelona. Ze kwam over als een zeer vrolijk vrouwmens en ze nodigde me uit langs te komen in Madrid. De 30e zal dat er dus eindelijk van komen. Overigens komt zij van de zomer zich in Barcelona vestigen om hier les te geven. Iets wat mijns inziens zeer welkom is, aangezien ik de twee aanwezige docenten alhier, eerlijk gezegd, minder goed vind dan zij.
Het lezen van Ruben's en Sjoerd's blog inspireert me gek genoeg wel om meer yoga te doen, ook al worden ze gigantisch afgebeuld. Die vier keer per week dat ik dan naar de yogazaal trek, is wat dat betreft een peulenschilletje. Ben erg benieuwd hoe die kale rakker straks terugkeert uit Mexico, dus ik zal met een schuin oog de prijzen in de gaten houden van de vluchten die van Barcelona naar Amsterdam gaan, eind juni.
Dat kan ik dan mooi combineren met de verjaardag van mijn liefste moeder.
Maar goed, ik pin me voorlopig nog nergens op vast. Het vastpinnen laat ik achterwege. Daar kun je me op vastpinnen!

fotos van toen ik in nou camp was

2008-04-26T09:36:00.000-07:00

Amerikanen

2008-04-23T09:05:00.000-07:00

Amerikanen. Een apart volk. Van eigenlijk alle Amerikanen die ik het afgelopen jaar dat ik nu in Barcelona zit heb leren kennen, heb ik twee kanten gezien. De ene kant is de altijd zeer vriendelijke en charismatische kant van de kennismaking. "Wat een leuk persoon," ben je geneigd te denken. Maar eigenlijk al gauw kom je er achter dat het vriendelijke karakter, de vlotte babbel en het vaak ietwat cynische gevoel voor humor niets meer dan een masker is, waarachter een grote ontevredenheid schuilgaat.
Zo was dat bij Caity, bij Mike, in zekere zin ook bij Laini, en nu ook weer bij mijn nieuwe huisgenote, Allesandra. Een lieve schat van een meid, maar met trekjes die me inmiddels een beetje op de zenuwen werken en die onthullen dat er een zwart gat in haar aanwezig is die continu gevuld wil worden met eten, oordelen en vooral aandacht. Heel veel aandacht. Vermoeiend.

Hoe dan ook. Vanavond is het feest. Barcelona speelt tegen Manchester United. Ik ga kijken in het café waar Janus werkzaam zal zijn, nabij het stadion. De tweede helft zal Astrid, die ik ken van het voetbalwerk, langskomen om mee te kijken. Al, zoals Karsten gister treffend zei, moeten vrouwen over voetbal eigenlijk hun bek houden.
Gister namelijk kreunde Allesandra tijdens de wedstrijd Liverpool - Chelsea de hele tijd: "Ah, what a great game. Ah, that is SUCH a great move, ah."
"Ik krijg er kotsneigingen van," zei Karsten.
Ik begreep hem volkomen.

Overigens is het boek, "Shantaram", dat ik momenteel lees, in één woord: GEWELDIG.
Ik wil daarom ook besluiten met de eerste alinea uit dat boek. In de hoop dat ik u allen hiermee aanspoor het zo gauw mogelijk aan te schaffen. En te lezen. 1000 pagina's puur leesgenot!

"It took me a long time and most of the world to learn what I know about love and fate and the choices we make, but the heart of it came to me in an instant, while I was chained to a wall and being tortured. I realised, somehow, through the screaming in my mind, that even in that shackled, bloody helplessness, I was still free: free to hate the men who were torturing me, or to forgive them. It doesn’t sound like much, I know. But in the flinch and bite of the chain, when it’s all you’ve got, that freedom is a universe of possibility. And the choice you make, between hating and forgiving, can become the story of your life.
So it begins, this story, like everything else – with a woman, and a city, and a little bit of luck."

Tijd vliegt

2008-04-21T05:11:00.000-07:00

Een paar weken hadden we Duitse couchsurfsters over de vloer. Vijf in totaal. Hier een aantal foto's van toen.
Nog een week en dan ben ik weer even in Nederland! Ben er echt aan toe. Ben het werken aardig beu aan het worden en ben dan ook aardig toe aan een vakantietje.
Het zullen net als in januari weer dagen vol feest worden, schat ik. Met Koninginnedag erbij inbegrepen kan het al haast niet meer misgaan.
Hoe dan ook.
Tot die tijd is het nog even vijf dagen aftellen. En dan nog een weekendje voetbal kijken.
Zaterdag had ik een dag voor mezelf. Ik heb door de stad gelopen, een boek gekocht (Shantaram van ene Australische schrijver die als gevangene uit Australië naar India ontsnapt, daar in de maffia belandt en aan de heroïne verslaafd raakt. Er schijnt een verfilming van in de maak te zijn met Johnny Depp in de hoofdrol. Het boek telt meer dan 900 pagina's!!!), met Nathalie afgesproken (die ken ik nog van de middelbare school en woont ook in Barcelona).

Plannen deze week:

- dinsdag japans lunchen met allesandra
- woensdag barça - man u kijken
- donderdag nog niets
- vrijdagavond verjaardagsfeestje
- zaterdagavond pro evolution spelen met eloy en david
- zondag werken bij t voetbal en klaarmaken om ´s nachts naar vliegveld te vertrekken
- maandagochtend vliegen

Tijd vliegt!

allesandra, fenn, jur

2008-04-17T04:57:00.000-07:00

Zeilen

2008-04-16T09:12:00.000-07:00

Via yoga leerde ik een Belg kennen, genaamd Fenn. Hij woont op een zeilboot in Port Olimpico en nodigde mij en m'n vers ingetrokken Hawaïaanse huisgenote uit om een middagje te gaan zeilen. Zo gezegd, zo gedaan. Zie ons schuimend zwieren over de Barcelonese wateren! Dagen erna was ik nog altijd een beetje door elkaar geschud.
Nu ben ik aan het werk. Stiekem fantaseer ik over een verhuizing naar Venetië, per september. Een paar maandjes misschien.
Ik ben het werken een beetje zat. Maar als ik dan daar voor sparen kan, dan verlicht dat het werken weer iets.

Het is in ieder geval wel leuk dat er weer een meisje in ons huis woont. Bovendien kan ik uitstekend opschieten met het meiske, Allesandra genaamd.
Ook Fenn de Belg is een rilekste peer. Hij weet superveel van electronica, waardoor hij mijn laptop kan repareren. Hij neemt zelfs uit België wat onderdelen voor me mee.
Ook mijn videocamera wil hij voor me repareren.
In ruil voor al dit leuks, gaf ik hem de computer die ik van mijn voetbalbaan mee naar huis had gerold, maar die defect bleek te zijn. Hij schijnt er nog wel wat onderdelen van te kunnen gebruiken. Voila dan maar, hè. Ties em geguund!

Hitler's verloren zoon brengt een ananas

2008-04-06T05:11:00.000-07:00

Een nieuwe periode lijkt aan te breken. Mijn laptop is stervende, hij valt steeds uit, ik ben mijn blauwe kasjmier herenjas kwijtgeraakt en ook mijn zonnebril is onlangs gebroken. En er komt een nieuwe huisgenote in ons huis wonen.
Ik leerde haar via Mark kennen. Mark, die ik nog ken van de basis- en middelbare school, was 3 weken in Barcelona om Spaans te leren. Hoeveel je überhaupt in 3 weken kunt leren is me onduidelijk, maar goed, hij probeerde het. Bij zijn lessen zat een Amerikaans-Hawaïaans meisje, dat afgrijselijk veel voor haar kamer betaalde. 900 dollar per maand, om precies te zijn. Welnu, aangezien wij nog een kamer vrij hadden in het huis, offreerde ik deze, hoewel hij niet bijster geweldig is. Toch, dankbaar nam ze het aan en morgen trekt ze als het goed is in.
Mijn huisbaas stelde me meteen al een korting voor de volgende huurtransactie in het vooruitzicht. En ook mijn huisgenoten zijn blij verrast met de komst van de lieftallige Hawaïaanse, waarvan ze hopen dat ze veel vriendinnen over de vloer zal brengen.
Maar ook heb ik nu weer een yoga-maatje. Allesandra, zoals ze heet, doet al enkele jaren yoga. Bikram vond ze iets te "chop chop" en ze gaat nu op zoek naar een Ashtanga Yoga-gelegenheid. Ik zegde meteen al toe een keer mee te gaan om eens iets van mijn yogablik te verruimen.

Mark, aan wie ik mijn kennismaking met haar helemaal te danken heb, is gister weer richting Nederland vertrokken. Ik heb hem in de drie weken niet elke dag gezien, maar wel genoeg. Ik heb hem mee naar yoga genomen. Iets in hem staat namelijk stevig onder de stress, iets wat zich uit in het naarstig bewegen van zijn bovenbeen bijvoorbeeld, het vluchtige getrommel met de vingers of het tot in het oneindige veroordelen en beoordelen van de sociale omgeving. De hele rambla's zit volgens hem vol met "losers" en ik heb hem zo'n vier keer betrapt op de zinsnede "waar is Hitler als je hem nodig hebt." Eén keer kan grappig zijn, maar als je vier keer een dergelijke zinsnede bezigt, dan krijgt het iets symbolisch. Door herhaling concretiseren dingen zich. Ma-ma. Pa-pa.
Zo is het misschien ook met Mark. Alleen piept hij niet "mama" maar "hitler". Al was dat dan dus een "grapje."
Het is maar waar je je energie in wilt stoppen.

Soms verwonderde ik me zodanig over hem, dat ik me afvroeg waar het boek gebleven is waar het personage dat hij is uit ontsnapt lijkt te zijn.
Zijn alleenzame reis naar Liverpool bijvoorbeeld. Het regende daar continu, de stad was doodsaai, het centrale plein was niets meer dan een groot verkeersplein waar auto's rondjes op reden. Toen hij in een pub fish n chips at, werd hij ziek, waarna hij kermend in zijn hostelkamertje op bed lag. Na voor één moment, tijdens een boottrip, eindelijk even de tijd te zijn vergeten, kwam hij erachter dat hij het vliegtuig had gemist. Een kwartier voor het opstijgen kwam hij pas aan. Maar de rij aan het loket, "gevuld met losers die naar Ibiza gingen," maakten aan elke illusie een einde.
De volgende ochtend om 6 uur ging er pas weer één.

Op zulke ontboezemingen kan ik alleen maar keihard lachen. Dat zoiets mogelijk is. Het is precies gelijk een ongeschreven Kafka-roman. Of misschien is die beste man daarom zo vroeg overleden en zag God voor hem een grotere carrière dan hier op aarde en is hij nu bezig om achter de schermen leuke personages te creëren.
Marky mark lijkt dan één van zijn laatste creaties. "Wat de fak ouwe."
Ik heb hem gezegd dat ik hem de volgende keer pas weer wil zien als hij 100 yogalessen achter de rug heeft.
We zullen zien.

Overigens ben ik een paar weken terug met diezelfde Mark naar het voetbalstadion Camp Nou geweest. We zagen Barcelona - Valladolid (4-1). De zon scheen ons heerlijk in het gezicht, terwijl we een malt biertje nuttigden. Het publiek in Camp Nou is alleen nog verwender dan het Arena-publiek. Waar je in de Arena het gevoel hebt dat je in de bioscoop zit, heb je in Camp Nou het gevoel dat je in de huiskamer naar een voetbalwedstrijd zit te kijken. Het is allemaal iets comfortabeler. Warmer, betere spelers, minder gekanker. Men heeft hier niet een heel ziekenhuiswoordenboek nodig om de spelers de huid vol te schelden. Af en toe wappert er een wit zakdoekje, ten teken dat wat hen betreft de trainer op mag zouten. Schattig, eigenlijk.
Gister zag ik Madrid gelijkspelen op Mallorca en dus kan Barcelona vandaag weer iets meer omhoog kruipen als ze winnen vandaag. Het kampioenschap zal moeilijk worden, maar is nog altijd niet onmogelijk, zeker met de kraker in Bernabéu op de voorlaatste dag in het vooruitzicht! OEIOEIEOI!

Daarover gesproken. Gister was ik dus bij mijn voetbalbaan en aangezien mijn laptop zogezegd stervende is, ben ik op zoek naar een nieuwe. Wat zag mijn oog? Een verlaten computer, tegen de muur, wachtend om door mij meegenomen te worden. Ik vroeg het aan Astrid en zij vond het "best". En om de hoek stond mijn grote reistas met wieltjes, omdat Astrid die ooit van me geleend had. Dus ik kon hem er zo inladen en mee naar huis rijden. Nu ga ik morgen kijken op mn websitebaan of ze nog ergens een monitor, keyboard en muis hebben liggen. En dan heb ik gratis en voor niets weer een nieuwe computer :D

Ik mis Nederland nog altijd niet. Helemaal niet nu de zomer hier weer in de lucht te ruiken valt.
Maar mijn vrienden en familie nog altijd wel.
Liefde <3

Blaat

2008-03-28T11:51:00.000-07:00

De paasdagen bevielen goed. Eindelijk een paar dagen waarop ik absoluut niets hoefde te doen. Dinsdag begon de werkweek weer en nadat ik me zwetend aan een yogales had overgegeven, kwam ik rond tienen thuis om er maar liefst vijf Duitse meisjes aan te treffen. Huisgenoot Juan laat wel eens Couchsurfers toe te komen overnachten, maar door een misverstand waren er in plaats van twee, vijf.
Ene Steffi had hem gebeld voor een slaapplaats en even later belde wederom ene Steffi. In de veronderstelling dat het om dezelfde ging had hij nogmaals het adres uitgelegd. En daar zaten dus ineens vijf Duitse meisjes in de woonkamer.
"He visto así muchas chicas jamás en este casa," zei een vriend van Juan. "Nunca!" ("Nog nooit zag ik zoveel meisjes in dit huis, nog nooit!") Grammaticale fouten voorbehouden!

Met mijn werk heb ik zometeen om half 10 een etentje bij een Argentijns restaurant.
Dit weekend is er een reggaepartij in Mataró. Ik twijfel of ik er heen zal gaan.
Mark is drie weken in Barcelona om Spaans te leren. Vorige week waren we wat wezen drinken. Hij speelde het klaar om bijna de hele avond vol te lullen met Geschiedenis en Politiek. Het is een lieve schat. Ik ken hem nog van de basisschool en de middelbare school, maar het is wel duidelijker dan ooit dat onze paden verschillende kanten op zijn gegaan. Al betwijfel ik soms of hij het door heeft. Ook al boeit het me geen ene moer wat er in de Cubacrisis allemaal gebeurde, hij vertelt me er zo enthousiast over alsof ik er midden in zit.
2 april is de deadline voor een schrijfwedstrijd waar ik aan meedoe, maar het verhaal is nog niet helemaal af.
Nick Cave schalt uit mijn nieuw gekochte speakers. 25 april treedt hij op in Badalona. Volgende week schaf ik een kaartje aan.
De Spaanse competitie is weer spannend. Real Madrid verloor in eigen huis van Koeman's Valencia en krijgt komende zondag het taaie Sevilla op bezoek.
Het verschil met Barcelona is 4 punten en met Villarreal 6.

Ik weet wat jullie denken. Maar nee. Ik heb niet geneukt met de Duitse meisjes.
Niemand hier overigens.

Ik weet niet hoe lang ik hier nog blijf, in Barcelona. Tot en met de zomer in ieder geval. Misschien dat ik in de zomer nog een maandje uitwijk naar Valencia.
Vakantieplannen zijn er in elk geval volop. Amsterdam (april/mei), Madrid (mei), Praag (juni), Valencia (juli), Rome (oktober).

zucht ende steun, zo helpe mij God almachtig

2008-03-21T14:59:00.000-07:00

En de dagen vervlogen en het werd Pasen. Buiten scheen de zon nog immer krachtig al werd zij bij tijd en wijle verduisterd door een wolkendek. De lente leek die week, zo vlak voor Pasen, in aantocht.
Onze held, Jurriaantje zo zwart als God, liep zelfs zonder jas naar zijn werk. Desalniettemin was hij wel enigszins bevreesd of de avond een jasloze outfit wel toe zou staan, maar hij werd positief verrast. Een enkele trui was meer dan voldoende.
Zo stiefelde hij jasloos van zijn werk naar de yogazaal, waarna hij zwetend huiswaarts keerde. Een routine was hem gewoon geworden. Opstaan, fruitontbijt, werk, yoga, avondeten, schrijven en slapen. Ja, zo meende Jurriaantje, zo is het goed. Zo is het leven goed.

Tot er plots een dag aanbrak dat hij in het weekend een avondje drinken wilde gaan met een meisje die hij nog kende via Oran "jew number one" Jacob. Ze had een lach zo indringend als de Chester-cat uit Alice in Wonderland, maar het was ook het enige dat hem bleef hangen die avond, want na een seconde of vijf was zij, naar haar zeggen, "eventjes weg om de auto elders te parkeren." Ze zou niet meer terugkomen en Jurriaan werd achtergelaten met haar vriendin; ene Hollandsche blondine. Zij spraken de hele avond met elkaar en genoten van drankjes. Af en toe porde de blondine hem zelfs met haar vinger, maar Jurriaan, sowieso al verrast door deze onaangekondigde blind date, bleef roerloos. Hij bedankte haar voor de leuke avond en keerde huiswaarts.
Een vriend van hem kwam de dag erna op bezoek. Het was de Braziliaans geadopteerde jongeman Gregório, die hedentendage in hartje Utrecht woonachtig was, boven een Turks restaurant waar hij ook werkte. In enkele barretjes spraken vreemde mensen hen aan. Greggie meldde steevast dat hij uit Turkije kwam en ze namen de reacties die dat gaf in zich op. Gelach, hoongelach en onsmakelijke gezichtsuitdrukkingen waren hun deel. "Turkije?" leek men te denken, "gadsiedarre!"
De lol die het hen bezorgde nam zo stapsgewijs toe.

De lol werd alleen al op dag één de kop ingedrukt toen bleek dat onze gelegenheidsturk zijn paspoort was verloren. Hetzij in een bar, hetzij in de bus of het vliegtuig. J en G zetten een verwoede speurtocht op touw, maar zij bleef zonder resultaat. De Nederlandse Ambassade te Barcelona werd toen ons verblijf. Een niet onknappe grijsharige stond ons te woord en hielp ons. "Kom maar terug om 3 uur, dan regel ik het wel even," knipoogde ze ons haast maffiaans richting een lekker lunchje.
Toen Gregório afscheid nam van Jurriaan, met een warme knuffel en de zinsnede "Je hebt mijn leven gered" (wat nog sloeg op de manoeuvre die Jurretje genoodzaakt was te maken, toen Greggie zonder te kijken overstak en een aanstormende auto over het hoofd zag, waarna de jastrek-manoeuvre van Jur exact genoeg was om hem van een gewisse dood of heupverbrijzeling te redden) brak een nieuwe periode aan.

P&W

2008-03-14T06:05:00.000-07:00

Gisteravond zag ik op uitzendinggemist.nl de aflevering van Pauw en Witteman met Harry Mulisch, Jan Blokker en Henk Hofland, respectievelijk aangekondigd als "beste schrijver," "beste columnist" en "beste journalist" van Nederland. En alledrie waren ze 80. Daar ging ik dus wel even met een lekkere aardbeishake voor achterover zitten.

Harry Mulisch, met zijn dinosaurushoofd, "ik BEN de Tweede Wereldoorlog."
Jan Blokker, met een onderkin waar menig bulldog nog jaloers op zou zijn; "Die Polen zijn ook allemaal tuig."
Henk Hofland, een lief, bruin bevlekt rond hoofd; "ik ben om tien over half 1 een keer enorm kwaad geworden op die moffen."

Toch, waar het voornamelijk over ging (natuurlijk ook door toedoen van P&W), was natuurlijk weer Geert Wilders, Ayaan Hirsi Ali en politiek, politiek, politiek. Gelukkig konden de heren de zaken nog wat relativeren tot bijverschijnselen van een grote migratiegolf zoals die wereldwijd bezig is en daarbij Wilders en Ayaan niet al te veel credit te geven voor hun doldwaze strijd "tegen de Islam", wat dat in essentie ook mag voorstellen.

Verder kwamen er nog beelden langs van een enorme storm. Een vrouwtje met een hondje op het strand, die bijna letterlijk de lucht in werden geblazen. Het lijkt wel alsof men in Nederland in een geheel andere wereld leeft.
Hier schijnt de zon en wordt het nieuws voornamelijk gedomineerd door de verrichtingen van de Catalaan Pau Gasol in de NBA. Hij is recentelijk gekocht door de LA Lakers en speelt nu samen met Kobe Bryant de sterren van de hemel aldaar. Dit wordt soms geinterrumpeerd door de gewonnen Oscar van Javier Bardem voor zijn rol in "No Country For Old Men" (No Es Un Pais Para Los Viejos) of een nieuwe voetblessure van Lionel Messi (die hier breder wordt uitgemeten en erger wordt gevonden dan de hele kwestie in het Midden-Oosten, zo lijkt het). En verder geniet men hier van de zon en de temperaturen.

Want hoewel er onlangs een man was omgebracht door de ETA, was dat vooral een teken aan de wand dat de ETA verslapt. Ze maakten een voormalig minister koud, die tegenwoordig werkzaam was bij een tolweg. No biggies.
Niks over de Jihad van meneer Wilders.
Niks over de Islamisering.
En dat terwijl er hier duizenden Pakistanen en Marokkanen wonen. Men leeft simpelweg in vrede met en naast elkaar. Die gekke Pakistanen met hun supermarktjes die altijd open zijn, die gekke Marokkanen die toeristen van hun spullen beroven.
Dat moeten zij toch lekker weten.
Zoals je een groep bellentrekkende kwajongens laat begaan, zo lijkt hier het motto te zijn: komt tijd...

Het gevoel wat ik kreeg bij het zien van De Drie Dinosaurussen van de Nederlandse Letteren was alsof ik een theekransje bijwoonde op een begrafenis... van de hele Twintigste Eeuw zullen we gemakshalve maar zeggen. Nieuwe tijden!
Voorlopig zie ik danks en ondanks alles nog altijd weinig reden om me weer in Nederland te vestigen. Sorry vrienden! Sorry ouders!
Daarover gesproken: eind april, begin mei zal ik weer even overvliegen voor Koninginnedag en dergelijke. Joechei!

effe thee!

2008-03-06T15:33:00.000-08:00

nieuws: ik ben verhuisd naar een grotere kamer! voor degenen die mn piepkleine kutkamer zagen en hun hand tegen het hoofd sloegen is er dus weer reden tot lachen. voor mij nog meer. ik heb een beter bed, drie grote kasten, waarbij ik er één ietwat creatief tot bureau omzette en wat plankjes en twee ramen. er is zelfs ruimte voor een matras naast die van mij. wie weet kan ik in de toekomst nog een mooi tweepersoonsmatras of bed dat aan de kant van de weggepleurd is meepikken. de wereld ligt weer eens aan mijn kolossale voeten!

daarnaast is t nu officiëel: mijn deense baas vroeg me of ik niet 40 uur per week wil werken en meer verantwoordelijkheid wil, dus ben ik nu fulltime arbeider. met drie voetbalwedstrijden meegerekend heb ik zowaar een 49-urige werkweek!
de bankrekening loopt langzaam onjurriaans vol. althans, per morgen dan. ik heb er nu 1,64 euro op en 1,61 euro in mijn zak. mijn baas is een beetje traag. morgen beloofde hij me het echt over te maken. het voelt in ieder geval niet zo heel raar om, ondanks elke dag te werken, nog altijd geen cent te makken te hebben. ik ben het gewend.

afgelopen weekend deed ik vier wedstrijden, waaronder Atletico Madrid - Barcelona (4-2), samen met eloy, die heftig atletico-fan is, ondanks dat hij catalaans is. hij kwam binnen in zijn shirt van Liverpool, met nummer 9 en voormalig Atletico-speler Fernando Torres' naam achterop. "Effe Thee" riep hij. daarmee bedoelt hij de initialen van de beste man. na elk doelpunt van atletico sprong hij op mn schoot, omhelste me of sloeg me in de handen. hij werd letterlijk gek van de overwinning.
zaterdag ga ik wat met hem en David (fervent Real Madrid-supporter) drinken en daarna gaan we naar zijn huis in montcada om te PESsen. hij schijnt verslaafd te zijn, dus ik vrees een ernstig pak slaag. we zullen zien! als hij alleen tegen de computer speelt, dan kan ik m nog wel even wat kappen, draaien, schieten op z'n fransje totti's (eveneens "effe thee") laten zien :D

kampioenen, kampioenen olé olé

2008-02-27T03:43:00.000-08:00

op last van de kale brandweerman Ruben R van de Kerkeling, volgt hier weer een nieuw bericht. probleem is alleen dat er weinig nieuws te melden valt. ik werk vijf dagen per week, vijf uur per dag. enige verandering is dat gister mij gevraagd werd of ik niet acht uur per dag kon komen werken, omdat er zoveel werk is. dus, dat probeer ik per vandaag. al worden het er waarschijnlijk niet meer dan 7 a 7,5.
daarnaast erger ik mij bij tijd en wijle groen en geel aan m'n italiaanse collega, iets wat ik al afreageerde in een kort blogje op mn hyves, zoals hieronder te lezen valt:

IK WORD GEK VAN

Ik word gek van mijn collega! Hij zit tegenover me, nu, op dit moment en maakt de hele tijd klakgeluiden met zijn gehemelte. Hij draait de hele tijd kanker-Italiaanse kutmuziek met trompetten en dan klakt hij onregelmatig met zijn gehemelte. Ook trappelt hij met zijn voeten op de grond en zingt hij mee met walgelijke nummers als "should i stay or should i go now". het ergste is nog dat ie nergens erg in heeft. als ie praat lacht ie de hele tijd zo onzeker erbij. hij praat ook een beetje nasaal en zangerig en hij beweegt de hele tijd! focking irritant. ik word gewoon onrustig als ik dat poppenhoofd boven mn scherm heen en weer zie deinen. hij ziet eruit als een irritant beertje Collargol. hij lunchte vanmiddag met een pizza. het is een italiaan. en ik haat zn italiaanse kutmuziek. en ik mag gelukkig over 15 minuten weg hier.
dit wilde ik even kwijt.

om mijn routine van uitslapen tot 12 uur te doorbreken, stond ik vandaag om 10 uur op. een ware revolutie. mijn huisgenoot karsten ontwikkelt een zekere jaloezie richting mij, die hij nog niet echt duidelijk een plaats heeft kunnen geven. hij staat elke dag om 8 of 9 uur op en werkt dan de hele dag tot een uur of 5, 6, waarna hij dinsdags en donderdags nog een taalcursus doet. zo komt hij vaak weer om 9 uur 's avonds thuis. gisteren deelde hij daaromtrent ook aan mij mede dat hij "soms wel eens dacht van, sjongejonge, ik sta eerder op dan jou en kom later thuis dan jou."
hieruit voortvloeiend is hij soms een beetje uit zijn hum, de laatste tijd. hij moet namelijk nog vier maanden op deze wijze voortgaan.

ik kijk 's avonds trouwens vaak de series "Curb your Enthousiasm" (van de maker van Seinfeld Larry David) en de gloednieuwe serie "jPod" (naar het gelijknamige boek van Douglas Coupland, bekend van de cultroman "Generation X").

mn deense collega is ook voetballiefhebber en op de avond van Roma - Madrid belde hij me om vijf euro te wedden op wat de uitslag zou worden. ik zei 2-1 voor roma, hij 2-2. ik kreeg gelijk, zowaar, en verdiende 5 euro, die ik de volgende avond weer vergokte toen ik vier uitslagen verkeerd voorspelde, waar hij er nog één goed had.
de spaanse competitie is trouwens weer helemaal open, nadat Real Madrid twee maal verloor. barcelona staat nu nog maar 2 punten achter. er is dus zowaar een reële mogelijkheid dat er deze zomer een knallend kampioensfeest komt in deze stad.
zou wel zo leuk zijn.

bingo

2008-02-09T15:55:00.000-08:00

eloy, astrid, onder- gete- kende

gisteravond was de voetbalquiz. in de nederlandse bar zelig in raval zaten we in een kring, terwijl de winnaar van de vorige editie, eloy, deze keer de vragen had verzonnen en ze luid de ruimte inschreeuwde. ondertussen nipten we van onze biertjes en kegelden we bij tijd en wijle een slappe bitterbal naar binnen. een discobal zorgde voor kleine witte lichthokjes die over ons heen dansten, terwijl we de oplossing probeerde te bedenken voor vragen als: "noem de vijf clubs voor wie eto'o speelde," "welk rugnummer had kluivert toen ie de winnende goal maakte" (15) en "welke speler scoorde ooit vier keer in een wedstrijd in camp nou, tegen barcelona" (milinko pantic).
uiteindelijk werd ik vierde, van de tien.

na de quiz gingen eloy, david, javi, de nederlandse astrid en ik naar een bar om nog wat biertjes te drinken, alwaar eloy twee vrienden trof, aan wie hij de 40 quizvragen andermaal voorlas. zijn vrienden wisten bijna alle antwoorden op de vragen. daarna begonnen ze gezamenlijk met het schreeuwen van namen van voetballers, waarbij de criteria me niet altijd helder voor ogen stond en het duurde uren. het kwam me soms ietwat surrealistisch voor, naar mate de tijd vorderde, als zij een ogenschijnlijk willekeurige voetballersnaam in het midden gooide en allemaal hard begonnen te lachen, te schreeuwen en weer een andere naam naar boven riepen, tot de bar eigenaar ze zelfs kwam vermanen.
ik kwam er achter dat eloy PES verslaafd is en we hebben nu plannen gesmeed om een groot PES-toernooi te houden op het kantoor van mn voetbalbaan. o vin en tima, kunnen jullie niet even komen invliegen?

toen astrid naar huis ging, wandelden we naar een bingo-hal, terwijl ze nog altijd namen van voetballers riepen. "van tikkelen, woeeeei! erwin koeman, wooooeeei! van broikelen! waaa!" straalbezopen namen we plaats in de tl-verlichte bingohal. om ons heen louter bejaarden. het was zo'n drie uur ´s nachts en we zaten er uiteindelijk wel twee en een half uur te bingoën. "cuarenta-cinco, cuatro cinco. once. seisenta-seis, seis seis" etcetera. alsof na het schreeuwen van alle voetballersnamen, nu de rugnummers aan de beurt waren.
uiteindelijk had ik bingo, als enige van ons vijven. ik verdiende er zestig - gedeeld door twee, iemand anders had t gelijktijdig gewonnen - euro mee en ze knuffelden me allemaal hartelijk.

thuis in bed galmden de nummers nog altijd door, terwijl ik in bed lag, met een enorme alcoholpegel en alleen ´s ochtends nog een keer ontwaakte om mijn superdroge bek met water glad te smeren. om half één stond ik uiteindelijk op en ben ik met mn nieuwe huisgenoot de stad in geweest. toen ik daarvan helemaal kapot was en even een tukje nam thuis - een kort nachtje + kater + veel wandelen + weinig water = even liggen - wekte hij me na een uurtje, om me te vertellen dat het eten klaar was, zo lief! aardappeltjes, spinazie en een makreel. en daarna fruitsla.
daarentegen maakt hij mn amsterdamse accent nu al continu belachelijk.
"straks kom ik thuis, vragen mn ouders 'en? kun je al spaans?' en dan zeg ik: wat nou spaans, amsterdams bedoel je."
"krijg toch de kolere."
"val voor mijn part allemaal dood."
"ik heb geen zin om spaans te leren..."

bijna jarig

2008-02-05T07:32:00.000-08:00

overmorgen ben ik jarig. vrijdagavond is er een voetbalquiz met mn voetbalcollega´s. ik denk dat ik dat maar een beetje als een verjaardagsfeestje zal beschouwen.
de afgelopen anderhalve week dat ik terug ben in spanje voelen alweer aan als een eeuwigheid. eigenlijk acclimatiseerde ik al op het moment dat ik de bus uitstapte en in de volle zon zonder jas naar huis wandelde. hoewel ik tijdens de 10 dagen feest, die het uitstapje naar nederland was, enigszins opzag terug te moeten keren naar barcelona, is elke dag in de volle zon naar het werk lopen toch ook in het geheel niet slecht.
overigens is mijn nieuwe huisgenoot, wederom een nederlander, een zeer rilekste gast. hij maakt een goede indruk op me.

zo heb ik nog wel banden met nederland. want naast het voetbalwerk en mn huisgenoot heb ik ook nog bar amsterdam. zondagochtend zat ik er ajax - feyenoord te kijken met een stel blakka mangs die even een deur opentrokken van straattaal die ik eigenlijk sinds de middelbare school niet meer zo overvloedig mocht aanhoren. "bestel ff njang dan," zei een van die jongens met zn gouden tand eigenlijk al meteen nadat ze binnengekomen waren.
s avonds keerde ik terug in bar amsterdam voor peter r de vries en joranneke. prachtige televisie waarin wederom de straattaal rijkelijk mijn oorschelpen in mocht stromen. wat een figuur, die joran.

afgelopen weekend waren sanne en boudewijn even op bezoek. we hebben wat biertjes en white russians gedronken en toen waren ze alweer weg.

verder ben ik weer ernstig aan de yoga. vorige week 4 keer geweest. gister ging ik er bijna van mn stokje en gleed ik bijna uit over de liters posthume white russians die er uit mn klieren spoten.

en overmorgen ben ik dus jarig.

tot zo

2008-01-15T12:05:00.000-08:00

zometeen om half 4 pak ik de bus naar vlieghaven Girona om de richting Eindhoven Airport op te vliegen en daar omstreeks half 9 des ochtends op mijn ongebleekte anus Nederland in te worden geschoven, voor het eerst sedert oktober 2007, wat alweer als een eeuwigheid geleden aanvoelt. en toch, het is zo snel gegaan. de tijd vliegt en ondertussen kelderen flats van hoop en stille verwachtingen in elkaar en worden er weer nieuwe opgebouwd en temidden van dit constant veranderende landschap bevind je je dan, als een zwerver op een bankje, als toeschouwer en dat is dan je leven.

nee, maar als ik vanuit Nederland weer terug zal keren, iets wat ik enerzijds, zo schat ik, nu al als zeer aangenaam zal ervaren, zo bedacht ik me vanmiddag, terwijl ik onder de stralende winterzon over plaça Catalunya scharrelde, richting mijn werk. (het weer is hier niet te versmaden. somtijds hikt het kwik zelfs tegen de twintig graden aan, in januari! ongehoord en onwillekeurig overgeweldig, dunkt me.) anderzijds zal ik bij terugkeer mijn huidige Nederlandse huisgenoot Andreas niet meer aantreffen, alsmede mijn tot beste vriend verworden Jood Oran, die één dezer dagen de zuiderzon als richtingsaanwijzer zal gaan volgen, richting Australië, om daar drie maanden lang kangaroes te observeren en vogelbekdieren de snavel te snoeren (ha ha ha). in beide gevallen zal ik ze missen, dat is iets wat als een harde snikkel boven water staat, om het maar even uitermate grafisch en lichtzinnig beeldend te zeggen.

maar om niet ongegeneerd hard van de brandstapel af te rennen zal ik allereerst onwijs gaan genieten van tien welverdiende dagen vacaciones in de lage landen. vrienden die ik sedert tijden niet meer in de roodgeblowde of scheelgedronken ogen heb geschouwd, familie die ik evenredig lang niet meer tegen de tegenwoordig ietwat boller geworden, maar nog altijd even harige borst heb gedrukt (ik heb al een maand niet meer yoga gedaan + ondertussen wel veel gegeten en stilzittend werk gedaan = een petite zwembandje) zal ik van onder de tanden des tijds ontrukken om hen aan een liefdevolle blik te onderwerpen. ik heb al veel plannen op touw gezet om waarlijk als een soort bezetene een vrienden-langs-ga-marathon te houden, waarbij ik hoogstwaarschijnlijk, net als nu, niet zal schromen mijn liefde verbaal en wellicht ook fysiek te uiten! pas maar op, oma! ;D

anyway, zonder dollen. updates... ik heb de afgelopen week 5 dagen lang, 8 uur per dag gewerkt, waardoor ik financieel gezien nu zowaar op anderhalf been kan staan.
daarnaast heb ik zondag 8 uur lang voetbal gekeken (in Bar Amsterdam Ajax - AZ gezien, daarna op het werk Almería - Espanyol, Levante - Real Madrid en daarna Atletico Madrid - Valencia), waardoor ik ´s nachts droomde dat Ruud van Nistelrooy in mijn bed sliep met een speen in zijn mond en een muts op zijn natgezwete schedel.
zaterdag zag ik Mike! Vincent kent hem nog wel. de goedzak woont tegenwoordig in Zwitserland en heeft er een vriendinnetje aan de haak geslagen die hij trots aan ons toonde en hij had alle reden om trots te zijn, het was een beeldschoon schatje. het was dan ook niet gek dat Mike tot over zijn oren verliefd was en continu hand in hand liep en goedlachs met talloze grappen strooide, waarbij zijn blauwe ogen continu helder oplichtten. hoewel ik vroeger ooit na een avondje zuipen een keer ruzie met hem kreeg - omdat we op politiek vlak van elkaar verschilden (iets wat hij zodanig zwaar opvatte dat hij mij als een baksteen liet vallen) - leek dit alles nu vergeten en vergeven en hij nodigde me zelfs uit om langs te komen als ik wilde, bijvoorbeeld als het EK begint van de zomer en ik kaartjes zou kunnen regelen. dat klonk mij natuurlijk wel als muziek in de oren! dus de zoektocht is begonnen. Nederland - Italië... Nederland - Frankrijk..? waarschijnlijk zijn ze al lang en breed uitverkocht. maar misschien kan ik via via nog wat regelen.

ik sta immers niet voor niets op de SPORTWEEK.NL site in studio barça (week 7).
Andreas, mijn huisgenoot, is voor deze week de Fan van de Week.

anyway, tot gauw, mensheden.

happy new year's

2007-12-29T09:24:00.001-08:00

de laatste dagen heb ik een soort van vakantie. geen werk, veel uitslapen. op z'n alexanderiaans, zou ik haast willen zeggen, slaap ik deze week bijna dagelijks tot een uur of 2 of zelfs 3 uur in de middag uit; iets wat mij ook lichtelijk verontrust. verder voer ik weinig uit. af en toe drink ik wat met oran, monika en aanhangsel. oran is nu in baskenland tot en met morgen. ik heb zogezegd genoeg tijd om aan mijn boek te werken. dit doe ik dan ook zeer frequent.
naast dit eeuwige huiswerk, zoals het werken aan het boek me soms voorkomt, kijk ik naar hartelust films en series. aangezien mijn huisgenoten andreas en juan naar familie zijn in respectievelijk nederland en ergens in spanje, en mijn andere huisgenote maria eigenlijk continu weg is, of opgesloten in haar kamertje, heb ik het hele huis voor mezelf, inclusief de internet-bandwidth.
films die ik gedownload en gezien heb de afgelopen dagen zijn the good shepherd, control (zeer mooie film van nederlandse fotograaf anton corbijn, over ian curtis, zanger van joy division) en time regained (visueel mooie, maar verder walgelijk slecht uitgewerkte film over proust). daarnaast heb ik me onberispelijk gelaafd aan de serie Californication (met david 'xfiles' duchovny als een cynische schrijver in de hoofdrol), wat ik werkelijk een genot vond (een soort sex and the city voor mannen) en Heroes, seizoen 2. voor dit weekend heb ik the butterfly effect, zodiac en the blues harp (japanse film over yakuza, van takashi 'ichi the killer' miike) gedownload.
daarnaast download ik me wat af op muzikaal gebied. vanwege de jaarlijstjes die er deze tijd van het jaar rondcirculeren omtrent de beste albums van 2007 heb ik zo een mooie selectie kunnen maken van welke albums er dit jaar zoal uitgekomen zijn. de nieuwe UNKLE, younger brother, vladislav delay, lcd soundsystem, jose gonzalez, electrelane en beck vullen de stilte tegenwoordig dagelijks in dit hokje dat ik bevolk.
welnu, dan wens ik jullie nu allen een geweldig uiteinde van dit bijzondere jaar 2007. en tot in 2008!
van 16 januari tot en met 26 januari ben ik in nederland. de meesten van jullie zullen dit al weten. maar toch. IK KAN HET NOOIT GENOEG ZEGGEN!
want al mis ik nederland totaal niet, ik mis jullie, mijn waarde vrienden, toch zeer zeker wel!
veel liefs,,

jurriaan

gelukkig nieuwjaar!

feed your heeeeaaad

2007-12-15T18:09:00.000-08:00

gisteravond was er een verjaardagsfeestje van mn huisgenoot juan in een restaurant. typisch spaans, zo zei hij. we zaten aan een lange tafel in een grote ruimte met nog vijf van zulke lange tafels waar wel 20, 30 mensen aan een tafel zaten. de overige tafels waren allemaal afgehuurd door een bedrijf. kerstetentje ofzo. ze waren echt enorm luidruchtig en gilden soms allemaal tegelijk en begonnen dan met de servetten te zwaaien en ´ole ole ole´ te roepen. echt, hilarisch en verontrustend tegelijk. iedereen was geweldig dronken.
ondertussen zat ik daar met een knallende koppijn en twee paracetamollen te spacen en het schouwspel te bekijken, terwijl de tapas werden aangedragen. patatas bravas, pimientos del padron, croquetas, de hele mikmak. en daarna drie moten zalm van hier tot tokyo. ik zat stampvol. toen zou de groep nog gaan stappen in de oveja negra en de razzamatazz. ik zei, tabee en tot kijk en nestelde me in de foetushouding met wederom een paar paracetamolletjes en het was zo´n twee uur ´s nachts. toen ik vervoglens uit onrustige dromen ontwaakte, bemerkte ik dat ik niet in een monsterachtig ongedierte was veranderd, maar dat het wel al tien voor half vier was. mn ergste ziekte had ik er desalniettemin wel al uitgezweet en mn droge bek kon ik lessen met de waterbidon naast me, die ik ooit nog van martinus kreeg. met een kristal erin dat de lage energieën bundelde. ook die zit er nog in.

het bevreemdde me dat ik ziek was, omdat ik deze week 5 keer yoga heb gedaan, in vier dagen. dinsdag deed ik een dubbele les en dat ze dat daar niet zo gewend zijn, merkte ik aan de receptioniste, die me voor ´insane´ versleet. aangezien ze de hitte hier een paar graden naar beneden hebben gedraaid, vond ik t wel meevallen allemaal.

vandaag moest ik werken voor t voetbal. vorige week mocht ik 4 wedstrijden doen, deze week toch ook weer drie. valencia - barcelona vandaag, valladolid - sevilla morgen en ook real madrid mag ik doen. vorige week mocht ik ook al barcelona en madrid doen. ik ben benieuwd wie ze de klassieker van volgende week gaan toebedelen. barcelona - real madrid.

welk nieuws is er verder nog te melden? ik heb mn Soup Enzo recepten boekje tot mn nieuwe bijbel omgedoopt. toscaanse tomatensoep, marokkaanse kikkererwtensoep, aardappelsoep met roquefort en vanavond at ik voor t eerst linzensoep met pompoen en rundergehakt. allemaal zodanig lekker dat ik t boekje nu heb uitgeleend aan astrid, van mn voetbalbaan, die vanavond uitging met haar tennisleraar, ook al had ze er helemaal geen zin in, omdat hij, sinds hun afspraak, haar elke dag belde en smste en bijna elk uur, tot ze er gek van werd. ook op de afspraak van vandaag was hij al een uur van tevoren aanwezig en belde meteen waar ze bleef. het arme kind. hopelijk overkomt mn receptenboekje niets.

verder maakt mn boek ook geweldige ontwikkelingen door en ik verheug me nu al op het zien van de gezichtjes die het prachtige einde, zoals me dat zo deze week in mn kop aan kwam waaien, tot zich zullen nemen. ik beloof jullie, het wordt zodanig hilarisch, dat het welhaast de literaire sensatie van 2008, of in t ergste geval 2009 moet worden. dat kan haast niet anders. o o o, ik zou t eigenlijk iemand willen verklappen. maar nee. geduld is een schone zaak. :D:D:D:D

overigens is de nieuwe radiohead (in rainbow) onwijs geweldig. downloaden ruben!

zwart rijden

2007-11-20T08:08:00.000-08:00

iedereen heeft altijd een paar rollen, verschillende identiteiten, waar hij zich tot in zekere mate mee identificeert. sommige mensen laten zich geheel opslokken door een identiteit; ze zijn haast volledig bakker geworden, of casanova, of clown, of christen, of moslim, of marxist, of populist, of klootzak, of lekker wijf. de lijst is oneindig. een van de rollen waar ik me wel eens mee identificeer, omdat die er al van jongs af aan is ingebakken, is die van zwartrijder.

al van kindsbeen af liep ik zonder te stempelen de roltrap op van metrostation Gein, om mezelf waar dan ook naar toe te laten vervoeren. stempelen, dat deed je niet, en als je het al deed, bijvoorbeeld als je vanaf centraal station weer terug naar gein wilde, dan stempelde je steevast slechts 1 zone, waar dat er eigenlijk 3 moesten zijn. je deed niet anders alsof je niet beter wist. het was zo natuurlijk als het groeien van gras, het inademen van zuurstof of het pellen van een mandarijntje.
deze traditie werd bij mij korte tijd onderbroken toen ik een OV-kaart kreeg. plotseling reed ik overal legaal heen. maar in dit geval was de nonchalance die ik in de loop der jaren, op het gebied van de spoorwegen, al zodanig toegenomen, dat het me aanvoelde alsof het een tweede natuur was geworden. betalen voor de spoorwegen? welnee joh!

nu ik in barcelona woon heeft de zwartrijder in mij al enkele knauwen te verduren gehad. vooral toen ik bij metrostation fontana woonde, sloeg de zwartrijder in mij met lede ogen het schouwspel van het stempelen gade, omdat er nu eenmaal geen andere mogelijkheid was. twee maanden lang duurde deze martelgang, tot ik bij Diagonal in de buurt kwam te wonen en ik weer als vanouds over het poortje springen kon.
dit heerlijke haasje over, waarbij de zwartrijder in mij zo blij als een kind zich weer tot leven gewekt voelde worden, kreeg een vervolg toen ik bij metrostation Tetuan kwam te wonen en er nog minder vaak dan bij diagonal een ambtenaar stond toe te kijken. bij tetuan had ik er namelijk nog nooit een ontdekt.

tot vandaag. het was een vrouw, gekleed in een pakje die ik herkende als dat zij gedragen werden door doorgaans de machinisten. ze was in gesprek met wat leek op een anonieme voorbijganger. hoewel ze absoluut geen acht sloeg op de overige mensen en of zij nu wel of niet hun kaartjes stempelden, voelde ik dat het niet helemaal even zo rilekst zou voelen als ik in het blikveld van deze vrouw het bekende haasje over zou voltrekken. braaf en met in gedachten de talloze ritjes die ik mezelf al bespaard had, negeerde ik de zwartrijder in mij en stempelde vandaag m'n kaartje af.
in de metro las ik vervolgens in dostojewski tot ik bij paral-lel uitstapte om richting mijn werk te gaan.
ik liep zoals gewoonlijk tegen het leeuwendeel van de massa mensen in, richting de uitgang ronda santa pau, toen daar plotseling, als uit de hemel gevallen, drie controleurs met een machientje mij op stonden te wachten. een ogenblik voelde ik de bekende golf emotie en adrenaline in mij opstijgen, die de zwartrijder in mij vroeger zo ernstig geteisterd hadden, als ik, al zwart rijdend, de paarshemden in het oog kreeg.
in mijn leven ben ik ooit zes keer gepakt geweest voor zwart rijden. slechts een keer, en toevallig de laatste keer, moest ik betalen. de overige vijf keer wist ik me er uit te redden.

indien het je ooit mocht overkomen dat je, al zwartrijdend, gecontroleerd wordt, dan heb ik hier enkele tips: doe alsof er niets aan de hand is. kijk ongeinteresseerd en zelfs een beetje geirriteerd dat je door die verzameling onnozele halsen wordt lastiggevallen. vervolgens zoek je degene uit die er het minst geinteresseerd uitziet en overhandig je hem nonchalant je strippenkaart. dan kijk je de andere kant uit, voorkomt ieder oogcontact en je wacht tot hij je de strippenkaart weer terug geeft. meestal werkt dit, omdat ze zelf ook weinig zin hebben in al die administratieve rompslomp.

in barcelona echter, is het allemaal een stuk gecompliceerder. ze stoppen dat ding in een machine, dat waarschijnlijk zal beginnen te piepen en ja, lul je er dan nog maar es onderuit, in je gebroken spaans.
edoch, vandaag had ik voor het eerst (!!!!) bij metrostation tetuan gestempeld en voor het eerst in de vijf en een halve, bijna zes maanden dat ik hier nu woon, werd ik gecontroleerd. de droom van elke, doorgaans zwartrijdende metrogebruiker. even voelde ik me akelig braaf, akelig gewoon, maar uiteraard camoufleerde ik dat, want ik keek ze net zo ongeinteresseerd en licht geirriteerd van opzij aan als altijd, voorkwam het oogcontact en continueerde m'n weg alsof ik in zeer diepe zielenroerselen was lastig gevallen. maar de zwartrijder in mij grijnsde breeduit, alsof hij inmiddels zo'n groot bewustzijn had ontwikkeld dat hij dit allang had aangevoeld en blij was dat ik zijn stiekeme prikkels had opgemerkt en nageleefd, zodat we beiden in de toekomst nog meer van hartelust kunnen genieten van het ongebreidelde zwartrijden.

arbeit macht frei

2007-11-16T04:44:00.000-08:00

in barcelona heeft men het zogenaamde witte fietsenplan in werking. je kunt met een pasje een fiets oppikken bij speciale witte fietsenplekken en dan kun je daarmee fietsen en hem weer afzetten bij een andere plek. afgelopen week zat huisgenoot andreas in de gevangenis omdat hij zo'n witte fiets los op straat had gevonden en ermee ging fietsen. een undercover agent pakte hem op en vervolgens moest ie een nachtje in de cel pitten tussen drugdealers en een marokkaan wiens gezicht was opengesneden met een mes en weet ik wat. de volgende dag zou die naar de rechtbank moeten, waar ze hem vertelden dat ie de volgende week terug moest komen. dat was gister. gister zeiden ze dat de betreffende rechter op vakantie was en dat ie over twee weken terug moest komen. heerlijk, die bureaucratie hier. het is precies een kafka-roman.

afgelopen week kwam ik er ook achter dat ik echt een computer op mn kamer moest hebben, want dat schrijven bij rosenthal dat gaat gewoon niet rilekst genoeg. je zit teveel op je hoede te zijn, om je echt goed over te kunnen geven aan de letters die de goden in mn oorschelpen willen gieten. de wens was uitgesproken en onmiddellijk werd ik op onderzoek uitgesteld: via rosenthal zou ik goedkoop een computer kunnen kopen. maar het bleek allemaal een stuk simpeler: huisgenoot juan bleek nog een oude laptop te hebben liggen die ik wel over mocht nemen voor een vriendenprijsje. vandaag krijg ik m waarschijnlijk eindelijk. dan kan ik naar hartelust schrijven en zelfs internetten, al heeft t maar 30 gig opslagruimte. dat wordt even wennen. mn vorige comp had 320. maar t belangrijkste is dat ik er op kan schrijven. hij zet namelijk office xp er op voor me. driewerf hoera!

ook heb ik deze week 250 euro verdiend met een baantje waarop ik websites van engels naar nl moest vertalen en die waarschijnlijk in december nog een boel meer werk voor me hebben liggen. komende week kan ik extra werk doen bij rosenthal en de week daarna kan ik bij pritt en oliver in t restaurantje waar ik eerdaags ook al werkte mezelf in t zweet hullen. daarnaast heb ik nog mn voetbalbaantje waar ik steevast op zo'n 6 uur per weekeinde mag rekenen. al met al mag ik dus niet klagen deze maand!

alleen mn yoga baantje is inderhaast gesneuveld. ik was aan t twijfelen gebracht, vorige maand, of ik niet terug zou gaan naar nederland, omdat ik nog steeds geen kamer en geen vaste baan had en had deze uitgesproken, waardoor ze meteen een nieuwe aan hadden gesteld. dat ik de volgende dag mn gedachten veranderde, omdat ik plots een kamer kreeg, kon dat niet meer terugdraaien. nu sta ik weer op de wachtlijst. pluspunt is dat ik nu, als ik straks weer wat geld heb, misschien weer elke dag kan gaan. want ik bedacht me plotseling: vorig jaar begon ik op 1 december met mn 100dagen yoga achter elkaar. misschien, schoot het door me heen, moet ik dergelijke, goed bevallen tradities in stand houden?

een nieuw tijdperk

2007-11-03T18:23:00.000-07:00

voor de vierde keer binnen zes maanden ben ik verhuisd. dit keer heb ik een kamer voor onbepaalde tijd, in tegenstelling tot de vorige vijf maanden. m'n kamer is gelegen in de carrer de napols, zeer vlakbij het bar-restaurant l'amic waar ik ooit twee weken werkte onder het regime van de finse nicht oliver en zijn estlandse onderdaan pritt. aangezien ik nog altijd op zeer goede voet leef bij deze twee lieve schatten kom ik er nu vaker dan ooit voor een gratis koffie of water. laatst mocht ik zelfs een gratis solianka (russische uiensoep) tot mij nemen, omdat ik blutter dan blut was. in de derde week van november hebben ze me toegezegd dat ik er weer een week mag werken, aangezien de mexicaan die ik destijds ook verving een week naar madrid vertrekt.

mn nieuwe huisgenoten bestaan uit enerzijds een spaanse jongeman van 26 die naar de naam Juan luistert en die, zodra je hem in een straal van vijf meter bent genaderd, begint te lullen als brugman over het eerste het beste dat hem te binnen schiet en waar je vervolgens voor minstens tien minuten niet vanaf bent te slaan. hij is ietwat klein, pezig en zeer fanatiek in zijn uiteenzettingen van wat de wereld hem altijd maar weer weet aan te doen. zo ben ik te weten gekomen hoe hij wekelijks verliest met zijn zaalvoetbalteam, omdat het niveau te hoog is en is hij blij als het met minder dan vijf goals verschil is. maar ook ben ik te weten gekomen dat de films hier allemaal spaans gedubbed zijn, zoals dat heet in t engels, vanwege franco, vroeger, en hoe het nu een grootse industrie is geworden, waarbij honderdduizenden euros gemoeid zijn. de mensen die de stemmen inspreken zijn volleerde stemacteurs en actrices en volgens hem zal het nooit meer weggaan, omdat ze zoveel talent in hun stemmen leggen, dat het soms zelfs beter is dan het origineel en bovendien heeft de spanjaard de keuze tussen het origineel en de gedubde versie. verder is het altijd handig om hem erbij te hebben als je met vreemden bent, zoals vanavond, toen mn andere huisgenoot, andreas, allerlei vriendinnen over de vloer had en juan als een soort attractie bleef lullen tot iedereen er stil van werd en aan zijn lippen hing. ik zei, gooi er een muntje in en hij blijft de hele avond lullen. overigens kan hij ook zweeds, want hij woonde ooit in zweden en zo had ik vanavond ook een mooi momentje toen ik met hem noors/zweeds sprak en iedereen ons aanstaarde in een sprookjeachtige verwondering gevangen. achter ons stond de tv op spaanse porno, wat de vrouwtjes op schattige wijze zowel choqueerde als intrigeerde. ze zijn nu uit, aan t stappen, terwijl ik, zo blut als een dood eendje, stiekem op andreas' kamer dit bericht aan t uittypen ben.

andreas, namelijk, is de andere huisgenoot. een hollander, of eigenlijk: een fries. ook hij lult akelig gemakkelijk over verscheidene onderwerpen. soms waan ik me tussen twee brugmannen en weet ik niet of ik nu de brug ben of de rivier die er onderdoor stroomt. vaker ben ik de rivier, gezien mijn zwijgen, dat soms werkelijk van de muren afklatert. het gaat meestal nu eenmaal echt nergens over en dan trek ik me liever terug op m'n kamer met het verzamelde werk van Kafka, waarmee ik nu al op bladzijde 650 ben, of willekeurig een bladzij opensla in I am That (gesprekken met Nisargadatta Maharaj), de Bhagavad Gita of Dostojewski's 'De Idioot'.

mn derde huisgenote, maria, is een griekse, maar haar heb ik nog maar 1 keer mogen aanschouwen. ze zit nu in andalusië, voor een of ander reisje. ze zag er wel schattig uit, die ene keer dat ik haar zag, met dat griekse gezichtje van d'r. overigens moest ik die keer, het was de eerste nacht dat ik in mn nieuwe huis overnachtte, bekopen met een ernstige dronkenschap die zelfs culmineerde in een kotsen, iets wat ik in barcelona nog niet mee mocht maken. of het een goed teken was voor de inwijding van dit nieuwe huis, dat ik aanvankelijk, bij de eerste inspectie, nog als een zeer net huis typeerde, vooral de keuken, maar dat me nu, met een stinkende labaratoriummuis in de woonkamer en kastjes in de keuken waar de peperpotjes tegen de bodem plakken, iets minder schoon blijkt te zijn dan ik aanvankelijk incalculeerde.

edoch, ik voel me er al zeer thuis, temeer ik de twee maanden, zo merk ik nu, dat ik bij xavier woonde, me toch enigszins onwelkom heb gevoeld, omdat ik, zo voelde ik, altijd iets tegen zijn zin in deed. hij had altijd wel 'iets' dat hem tegenstond. of het was het bezoek van teresa dat hem te lang duurde, ook al was hij amper thuis om er werkelijk iets tegen te hebben, of het was hem niet schoon genoeg, ook al maakte hij in de twee maanden dat ik er was nooit ooit iets schoon, of het was dat ik hem niet genoeg geld betaalde voor bijvoorbeeld gas en licht, ook al moest ik het de laatste drie weken dat ik er woonde zonder gas doen. dat laatste, meende hij, was niet zijn fout, want hij had gebeld en dus moest ik hem alsnog 25 euro betalen voor gas. ik zei, dikke lul en bovendien ben ik blut.
hij heeft mn telefoonnummer niet, dus ietwat vreemd gingen wij uit elkaar. we zeiden elkaar gedag, schudden elkaar de hand, maar hij zei, geef me het geld, zodra je het hebt en zo zei hij eigenlijk tegen mij: ik wil je nooit meer zien, want dat geld, zo mocht duidelijk zijn, dat zou ik hem niet meer geven. en dat terwijl hij, qua geld, met rijke ouders en nog nooit een uur werk achter zijn naam, niets om over te klagen heeft. zo zie je maar: de mensen die het meest dankbaar zouden moeten zijn, hebben vaak niet eens door in wat voor een fortuinlijke situatie ze zich bevinden. het kwam me werkelijk als een grap voor, haast van kosmische proporties, als ik hem, met zn bolle toet en zn aanstekelijke lach als een volmaakt rijkeluiskindje, uitgerekend mij, 'le clochard de merde', als een bedelaar om geld zag vragen.

beter laat dan nooit meer!

2007-10-21T03:00:00.000-07:00

ik wil toch nog in barcelona blijven. afgelopen weken was er twijfel ingeslopen of ik toch niet vroegtijdig terug zou keren naar nederland... onder de veilige vleugels van mijn ouders de winter te overleven, met boerenkool en linzensoep. maar nee, ik realiseerde me deze week dat ik nog niet terug wil keren. nog niet. ik wil tenminste de winter nog doorbrengen alhier. en dan zie ik wel verder.
een kamer kan ik al hoogstwaarschijnlijk krijgen via een nederlands vrouwtje die bij het voetbalwerk werkt. haar baan is het verhuren van appartementen en ze wist nog wel een kamertje voor 300 euro. niet al te groot, maar er kan geslapen worden. en dan heb ik eigenlijk al genoeg.
verder moet ik dan alleen nog even een baan zoeken. of vragen of ik bij mijn marketresearchwerk wat overuren mag gaan maken. gister informeerde ik of ze bij musea nog mensen nodig hadden. ze vertelden me morgen terug te komen. wat lijkt het me heerlijk wat rond te banjeren temidden van wat uitspattingen van tapies, picasso of desnoods miro. het past me vele malen beter, bij nader inzien, dan het stressvolle bestaan van een horeca-werknemer.
john cleese gaf onlangs een lezing, zo las ik in de financiele telegraaf, dat nietsdoen creativiteit stimuleert. want als je ´niets doet,´ dan ´ben je´ en dat is de essentie van je reinste meditatie. dus laat mij maar lekker ´niets doen´ in een museum. beetje ´objecten bewaken.´

verder heb ik mn hoofd kaalgeschoren en leef ik al drie weken zonder gas in mn huis. het is weer de hoogste tijd om te verhuizen.

tussen de rozen plukken we de doorns vandaan

2007-09-29T03:34:00.000-07:00

gisteren zijn oran, mike, laini, tony en jade (een vriendinnetje van mike) wat wezen drinken in een mojitobar. nu zit ik hier met een lichte kater achter de receptie van de bikram yoga studio aan een flesje water gekluisterd mezelf af te vragen waarom alcohol nou altijd zo´n nare kater moet hebben... nadorst. hoofdpijn. bluh. maar we hebben lol gehad. dat is iets.
mike verhuist maandag naar zwitserland. vandaag doen we the big lebowski challenge. dat houdt in dat je een white russian drinkt elke keer dat hij er een drinkt. dat wordt weer rammen. tim en barry zullen trots op me zijn als ze dit lezen.
tim en barry en katelijne komen eind oktober op bezoek. en even daarvoor verwacht ik mn lieve broertje en timalosa en ik weet eigenlijk niet zo goed wie nog meer? mary an ook? zulima calero quintero? alex? tinus? rubsel? ik merk t wel!

met teresa heb ik de afgelopen weken dolle avonturen beleefd. alle details krijgen jullie uiteraard later nog wel. het klikte in ieder geval bijzonder goed tussen ons en ik heb haar een warm welkom kunnen schenken in het hartvochtige, zongedroogde spaanse provinciestadje dat barcelona heet. we vermaakten ons met kinderlijk gemak, temidden van alle attracties alhier. park guell, het strand, het picassomuseum, verscheidene bioscopen waar we the bourne ultimatum en grindhouse: deathproof zagen, een wagner- en beethovenconcert in het fabeltastische palau de musica, tapasrestaurantjes, het peruviaanse restaurant, barcelona - lyon in een ierse pub waar ze uiterst fanatiek "YEAH" brulde bij elke neiging tot een actie, al was het slechts een tackle van yaya toure op t middenveld, een yogales, goedkope biertjes pakken bij de zweedse chileen marco, in een knalgekke attractie op een kermis tijdens het fiesta de merce, waar we over de kop en door elkaar geschud werden als twee vaatjes peper en zout... en elke dag begon met een cafe con leche y un croissant. hoe pluk je het beste van barcelona in 15 dagen? was de hamvraag die me bezighield de afgelopen weken. er zijn vervelendere kwesties die je bezig kunnen houden.

waarschijnlijk zal ik me binnenkort weer opnieuw met deze vraag moeten inlaten. gaarne!

tot gauw iedereen..!

vampieren als collegas

2007-09-06T13:38:00.000-07:00

vorige week donderdag tot en met zondag waren mn oudertjes op bezoek en het was heerlijk om die twee supervertrouwde gezichtjes in dit steeds vertrouwder geworden stadslandschap terug te zien. we wandelden, bezichtigden en genoten vooral van elkander en van terrasjes. ik houd van jullie !

deze week heb ik twintig uur als marketresearcher c.q. soa onderzoeker gewerkt. collega james werd mn beste vriend. hij zat in hetzelfde schuitje, alleen moest hij naar noorwegen bellen. james is eind dertig, begin veertig en hij onthulde onlangs dat hij in een ver verleden een gothic was. hij was zelfs zanger in een gothic band in de jaren tachtig met twee nederlandse dames van in de dertig, hijzelf was toen amper twintig. hij komt uit londen. komende week moet hij als theateracteur optreden voor kinderen. "i always play the bad guy," zei die met zn uiterst vriendelijke harses. "when people meet me after the play, they really have to get used to the fact that i´m not that bad in real life."
nadat ik hem had verteld over de vampierobsessie van de dominicaanse valery, onthulde hij dat hij vroeger, toen hij wel eens overnachtte bij zn hollandse bandleden, wakker werd op een bed waarboven een levensgrote, gepapiermachede vampier aan het plafond hing, die hem dan met een woeste blik en graaiende handen aanstaarde. wie weet is een wasem van die vampier toch onder zn huid belandt, want zn spitse neus en zn afgebroken hoektand, het zwarte montuurtje om de paarse wallen rondom zn vriendelijke ogen; ergens ziet hij er wel degelijk als een vampier uit.

edoch het is niet alleen bloedzuigen wat het werk betreft. er is ook vermaak. ik teken me wat af. ik bel vrienden die ik tijden niet gesproken heb in holland op en ik lach me wat af om ene Zagrella, een verwarde schizofrene, amerikaanse vrouw die zo overdreven vriendelijk is dat ze er onder gebukt gaat. vandaag kwam ze opdagen in een soort legging als van een zwart net, een uiterst kort rokje, een grijzig topje met roze kantstukjes en fluffy schoenpruiken in de kleuren roze (links) en felgeel (rechts). overigens had ze tussen haar oogjes een windi geplakt, of hoe die dingen ook heten. van die stickertjes die moeten suggereren dat je spiritueel bent. ofzo. haar wazige outfits verschillen per dag, maar nooit heb ik haar met een broek of rok gezien die lager dan halverwege haar dijbeen kwam. ze schijnt multiple personality disorder te hebben.

daarnaast is er een nieuw onderzoek gestart. vrouwen bellen naar vrouwen voor een women healthcare menopause survey en vragen hen intieme vragen als ´have you ever had a hysterectomy´of ´are you depressed?´ze doen dit met dezelfde vriendelijkheid alsof ze een product aanprijzen in een commercial. het maakt de situatie hier akelig sureeel, als je jezelf enerzijds omringd ziet met figuren als zagrella, valery met de weerwolfmoedervlek en vampierlookalike james en anderzijds vragen hoort rondzoemen als ´are you schizophrenic? ok thats great!´ but yeah. i get paid.

morgen is het 07-09-07.
zaterdag 8 september is mn broertje lief jarig.
maandag 10 september ga ik naar de dalai lama. daarna word ik ingewerkt bij de bikram yoga als receptionist voor 2 dagen per week in ruil voor gratis yoga.
dinsdag 11 september komt teresa.

kaboem.

snelle update

2007-08-29T07:54:00.000-07:00

gister lag ik lekker in bed te meuren met het idee de komende dagen even uit te rusten van de arbeidsmatige blitzkrieg die de afgelopen weken waren. toch werd ik even voor twaalven wakkergebeld door rosenthal research, waar ik als telemarketeer werkzaam ben, of ik op kantoor wilde komen en dat ik niet wist dat ik gister en vandaag om half 10 moest beginnen aan een nieuw project?
'mij is niets verteld.'
'o, ok. kom dan maar om 2 uur.'
daar was ik dan, om 2 uur. ik kreeg een blaadje in de handen gedrukt. 'read this,' werd er gezegd. het ging over software en dan in het specifiek 'service oriented architecture,' afgekort SOA. samen met een belgische begon ik onmiddellijk de SOA via de telefoon te verspreiden. haast geen enkel nederlands bedrijf was meer veilig voor mijn enquete-verleidingsmanoeuvres. ik probeerde ze allemaal tussen de blaadjes te krijgen. maar er waren, gek genoeg en in hevige tegenspraak met de cijfers van het GGZ, amper belangstellenden voor de SOA die ik met hen wil doornemen. het was werkelijk om moedeloos van te worden.
toch merkte ik hoe gedurende het meermaals proberen er een zekere gelatenheid richting het resultaat in mij sloop die zich uitte in een aanstrengende vriendelijkheid. of ze nu wel of niet met mijn SOA in zee gingen: ik wenste ze allemaal een fijne dag.
uiteindelijk heb ik er twee te pakken kunnen krijgen. eentje had de SOA zodanig in z'n bedrijf verspreid dat hij de invloed ervan 'hoog' of zelfs 'zeer hoog' vermoedde.
de ander vond de SOA een beetje een opgeklopte hype.

daarnaast bind ik af en toe wat gesprekjes aan met mn collega's, die zich ook allemaal met het SOA onderzoek bezighouden. een man die zichzelf aan de telefoon als James voorstelt (ik stel mezelf overigens voor als Johan, omdat het wat lekkerder in de mond ligt) werkt van 9 uur smorgens tot 5 uur smiddags en had tot dusver nog geen enkele enquete kunnen afronden. toen hij er eindelijk een te pakken krijgen was hij zo opgetogen dat hij na enkele vraag 'ah yes, thats great' zei, ook op momenten dat het hoogst ongebruikelijk was. 'do you have any problems with implementing the SOA in your company? ah yes thats great! no not that you had problems of course!'

verder ben ik naarstig op zoek naar een nieuwe kamer in barcelona, maar heb ik voorlopig nog niet beet. gister was ik op bezoek bij twee kamers, eentje had PES op pauze, maar die had alleen een kamer te huur waarbij ik samen met hem op 1 kamer zou slapen. dag edje!
aangezien het in raval was bezocht ik vervolgens mn macedonische vriendin monika, die een macedonische vriendin op bezoek had. vanavond ga ik met ze uit.

ook ben ik de afgelopen twee dagen weer met yoga begonnen. het was heerlijk vertrouwd. eind september kan ik er zelfs gaan werken.

o en morgen komen mn ouders. joepie!

werk werk werk werk werk werk meisjes werk

2007-08-21T12:17:00.000-07:00

deze week ben ik een workaholic als een gek. gister en vandaag heb ik 10 uur gewerkt!!! eerst acht uur lang bikkelen in t gekkenrestaurant waar de baas steeds meer van een vriendelijke flirt in een valse nicht verandert. vandaag gilde hij (op een komische manier weliswaar) 'what you want?!' toen ik de keuken binnenkwam om wat vieze borden neer te kwakken. 'this.. here..' mompelde ik. 'ok,' gilde hij terwijl hij met een mes op me af kwam. 'you bitch!!!' hij lachte hoog en schrillerig en ik lachte mee.

daarnaast begint mn estlandse collega prit (spreek uit: priet!) me steeds minder verbaal te behandelen en steeds meer in tonen en fluitsignalen. 'wash! clean! make drinks! take plates!' ik snap t wel. dit is de enige communicatie die hij gewend is. hij heeft een hond thuis die hij twee keer per dag uitlaat; 's ochtends als hij opstaat rond achten en 's avonds na twaalven als hij thuiskomt. wat een hondenleven. voor allebei. ik voel veel compassie voor m, waardoor ik t allemaal wel kan verdragen, zolang hij me niet aan gaat raken en duwen, terwijl hij naar me fluit. dan voel ik me echt als een hond.

klagen is, naast het houden van een hond, zijn favoriete hobby. 'the customers are trying to fuck me in the brain!' zei hij, terwijl hij een ananas aan het snijden was. 'drink water,' zei ik. 'it kills the headache.' 'no i dont like water! i dont like something that doesnt taste like anything. i drink beer! that is my water.' 'but beer gives you more headaches... it sucks the water out of your brain even more... thats why you have a headache.' 'no i dont have headache! i never have headache! its the customers! they want to fuck me in the brain!'
och, als jullie zijn gezichtje konden zien als er weer een paar toeristen buiten het bord bekijken met het menu van de dag er aandachtig door priet! opgekalkt... zijn gollem-gezichtje met van die lege, waterige, helderblauwe ogen deinsen dan weg in een duistere frons en hij mompelt kwaadaardig: 'go away go away fucking customers go away its better its better please go away.'

na dit gekkenhuis, waarin elke dag weer een nieuwe episode is uit een tragikomisch theaterspel (ik heb nog niet eens verhaald over de klanten!) neem ik de metro naar mn marketresearch baan om daar twee uur lang alle namen en telefoonnummers van mensen te noteren die een Jaguar verkopen in heel Spanje. omdat het werk van elke werknemer stuk voor stuk doodsaai is, schurken links en rechts meisjes aan die een gesprekje beginnen. gister was t een duits meisje uit keulen die met me opliep tot aan de metro. vandaag was het een dominicaanse met een voorliefde voor vampiers (ja, wat de fak, ze had ook een hele enge bruine vlek op dr onderarm met allemaal haren eruit) die de halve wereld al heeft rondgereisd en die me vertelde dat je als engels leraar vijfduizend dollar per week in tokyo kunt verdienen. EFFE SERIEUS ZOVEEL.
daarnaast verblijdde ik mn amerikaanse 'bazin' (een lieftallig vrouwtje van eind twintig) door haar frustrerende zoektocht naar hebreeuwse native speakers te beeindigen, door vriend oran aka 'jew number one' mee te nemen. daarop begon ze me meteen meermaals te bedanken en toen ik wegging zei ze zelfs 'ok darling, when do i see you again?'

:D:D:D

alsof dit alles nog niet genoeg is heb ik morgenochtend om 9 uur (...'s ochtends ja...) een sollicitatiegesprek bij een organisatie die voetbalstatistieken bijhoudt. wat ik daar precies moet gaan doen weet ik niet. maar het bericht waarmee ze mensen lokten zei iets over dat men wedstrijden mocht gaan bezoeken van de Primera Division, Uefa Cup en Champions League (!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!). niet dat ik er meteen op reken heel europa door te mogen reizen of wat dan ook... maar alleen wat wedstrijden in camp nou zouden me al zielsgelukkig maken... ik ben zo benieuwd naar morgenochtend!

arbeit macht dineros

2007-08-13T10:29:00.000-07:00

vandaag m'n eerste werkdag afgelegd in een lunchrestaurant waar de eigenaar een finse homo is met een wenkbrauwpiercing en die vooral op zoek was naar een noord-europese mentaliteit, omdat m'n mexicaanse voorganger er een zogenaamd potje van maakte. hij flirtte continu met de (mannelijke) klanten en ging daarna elke dag naar een sauna, waar hij, zo zei de finse man die aardig radeloos klonk, twaalf penissen afzoog. in een sollicitatie van een uur werd de mexicaan afgeschilderd als een ramp, een chemische ramp zelfs, want hij gebruikte ook geen deo als hij uit de sauna kwam en zo werkte hij dan met een penetrante zweetlucht om zich heen.
daarnaast werkte er volgens de finse man vroeger een jamaicaanse kok, die hem de stuipen op het lijf joeg toen hij op een feest bij de finse man thuis plotseling zijn wilde rastaharen boven de planten die hij in het raamkozijn had staan begon uit te kloppen en daarbij luide kreten uitriep die volgens de finse man klonken als magische spreuken.
'everybody's crazy here!' riep hij. 'but not me! i'm not crazy!' waarna hij een eng lachje liet ontsnappen.
daarnaast kwam ene 'prit' er af en toe bij zitten, die het meeste werk scheen te verrichten. zo zag hij er ook uit: zuchtend en steunend greep hij continu zijn hoofd vast. op de vraag van de finse man wat hij van mij vond haalde hij zijn schouders op en hij leek er vooral op gebrand dat ik spaans sprak. vlug begon hij wat zinnen spaans op me af te vuren, die ik overigens allemaal wel verstond en ik beantwoordde ze vluchtig. hoewel m'n spaans nog lang niet naar behoren is, kan ik toch al redelijk oppervlakkige gesprekjes voltooien. het resultaat leek hem onverschillig te laten, want hij greep alweer naar zijn hoofd. tussen zijn ogen zat een grote pukkel.
met zekere bedenkingen accepteerde ik uiteindelijk de baan. timme, die ook bij het sollicitatiegesprek was, zei: 'wacht de eerste dag maar af, voordat je kijkt of het echt wat is.' overigens was de finse man bijzonder gesteld op timme, die naar het schijnt een gaymagnet schijnt te zijn. om alle grapjes van timme lachte de finse man hartelijk, zelfs al waren ze niet eens grappig.

vandaag was de eerste werkdag. het viel allemaal wel mee. daarnaast kreeg ik meteen mn geld. het astronomische bedrag van 40 euro. vijf euro per uur verdien ik ja. dat schijnt normaal te zijn hier. ach ja. twee weken mag ik werken in het lunchrestaurant. misschien dat ik er nog een weekje extra bij mag doen.
ook heb ik tegenwoordig een baan bij marketresearch. ik werk daar voor microsoft services. 9 uur per week moet ik mensen in holland bellen om een klantentevredenheidsonderzoek te verrichten. daar verdien ik zes euro per uur. de komende weken is het zaak even enkele duiten te cashen. het einde van de maand nadert. ik heb nog geen nieuwe kamer, maar nu in ieder geval wel weer zicht op geld.

dan wil ik nu besluiten met twee melige gesprekjes/gebeurtenissen tussen timme en ik om aan te tonen hoe erg we het hier samen naar onze zin hebben. kehuha!

-------

"Hoe zit m'n haar?" zei ik tegen Timme 'roodborstje' H, terwijl ik, zonder naar hem te luisteren, de tussenstand al eigenhandig polste in de reflectie van de plastieken metroruit. Het stelde me niet gerust. Ik zag er naar mijn bescheiden mening uit als een krans ingewanden om de bloeddoorlopen stierennek van een Stalinistische docent. Ik zuchtte. "M'n enige redding is nog om heel vies te gaan kijken," zei ik, terwijl mijn bovenlip zich langzaam opkrulde als een blikje ansjovis dat over de datum is. Met een wereldverachtende blik mat ik het meisje voor me op, terwijl mijn ogen over haar lichaam heenzwommen als rauwe eieren.
We stapten uit bij metrostation Fontana, aangezien dat het epicentrum van mijn stadsverwoestende aanwezigheid markeerde. We liepen richting de roltrappen en een wulpse deerne passeerde ons in een aanlokkelijkheid die zich vasthaakte aan het roomzwarte midden van onze weke oogvlakken. "O God," huilde ik. "Daar gaat m'n prostaat weer met me aan de haal." Ik sloeg mijn hoofd ten hemel. "Hoe durf je!" riep ik uit.

-------

"Kun je me even pijpen?" zei ik. We lagen in bed. Het was praktisch half twaalf. 's Nachts welteverstaan. Klaas Vaak naderde met grove schreden.
"Daar heb ik nou echt geen zin in," zei hij. Een naar gevoel bekroop me.
"Wat ben je toch eigenlijk een lui joch," wierp ik hem toe. "Wel een beetje naar Barcelona komen, zeker. Maar werken ho maar. Ik laat je in m'n bed slapen, ik laat je m'n eten en drinken betalen en ik leer je de tafel van vier. En wat krijg ik? De hond in de pot en de kat in de zak."
Hij grijnsde en zei: "Wat zijn we toch eigenlijk twee genieen."
"Ja," zei ik. "Maar ik heb wel een heel lelijk laken." Ik trok het gestreepte vod over me heen en nestelde me in de foetushouding. "Maar je hebt gelijk. Het geheim van onze genialiteit ligt er in besloten dat we niet nadenken en de macht uit handen geven. Daardoor worden we pionnen in een schaakspel van onbekende grootmeesters."
"Maar je moet toch juist zelf de macht grijpen?" sprak hij onbegrijpend. Buiten bliksemde het, waardoor zijn frons kortstondig werd opgelicht, de charlatan.
"Hoe doe je dat dan," vroeg ik. "De macht grijpen?"
"Afpakken."
"Van wie?"
"Van Balkenende."

o lord!

2007-08-04T18:23:00.000-07:00

ik zit nu al enkele dagen tegen de financiele nulgrens aan te hikken, maar ik vind continu mensen die allerlei dingen voor me betalen. ik doe er niets voor. ze komen naar mij, als muggen op een gloeilamp. gister financierde de kortstondig bezoekende manon bier, fanta, chips, cornflakes, melk en god weet wat nog meer. vandaag trakteerde een vriend van oran (mn nieuwe beste vriend in wording na het vertrek van caity) me op whiskey-cola, patatas bravas en aten we eerder bij oran al gezamenlijk drie pizza's, een tortilla-patata, onder het genot van bier en champagne. het is werkelijk wonderbaarlijk om zo door het leven te kunnen gaan.
nadat ik oran over de geneugden van yoga vertelde en ik hem zo ver heb gekregen naar bikram yoga te gaan (of eigenlijk gaan we morgen naar ciutadella park om het daar te doen), drukte hij mij een 'filosofisch boek' onder de neus dat hij al zo'n twee jaar aan het lezen was. het was te merken: het was vrijwel geheel uit elkaar gevallen en de stukken die er half uitvielen toen hij het me overhandigde bezaten driftige onderstrepingen en fluorescerende markeringen. voorzichtig opende ik het 'filosofische boek' en daar lachte me onmiddellijk een foto van een indier aan, die me alles behalve vreemd was: sri nisargadatta maharaj. het boek was 'i am that, conversations with sri nisargadatta maharaj.' verbaasd keek ik hem aan.
'are you kidding me? you're into this?'
'yeh ive been reading this for two years now. i love it.'
en alsof het nog niet genoeg is zingt limp bizkit op het moment dat ik dit type 'everything happens for a reason.' hallelujah, amen en om shanti, niggaaah.

overigens, on a complete different sidenote, ben ik erachter gekomen wat limp bizkit betekent. het is een spelletje dat jongens in amerika schijnen te spelen en dat ook wel 'ookie cookie' genoemd wordt. men staat in een cirkel om een koekje heen en trekt zichzelf af, waarna ze klaarkomen op het koekje. de laatste die het vruchtbare vocht op het koekje kwakt, moet het koekje opeten. misschien een leuk idee voor oktober, wanneer hopelijk timo, alex, vincent, ruben, tinus en weet ik wie nog meer op bezoek komen! :D ha-ha! grapje! echt waar!
ruben en maryann hebben trouwens al bevestigd langs te zullen komen. vet! ik verheug me nu al!

maar goed. ik zei het al. caity is weg en dat was in het begin wel even wennen. na twee maanden haar haast elke dag te hebben gezien, zat ik in de eerste dagen na haar vertrek wel even in een zwart gaatje. geen telefoon meer die rinkelde in de gang, waarna ik die mooie stem van haar in mn oortje mocht horen galmen. geen uitgebreide etentjes op haar dakterras meer. geen geposeer meer, terwijl ze me schildert en ondertussen de muziek duizend keer verandert en me sommeert om m'n hoofd net een fractie meer naar links te doen, of nee toch naar rechts, of nee iets meer omhoog, iets omlaag en dan 'yes perfect!' roept, waarna ze rustig kleurtjes gaat mengen en ik krampachtig mijn positie vast probeer te houden.
ik mis haar wel. heus wel.

o lordy bogordy! holy moly!
caity is weg, mike zit in gallicie en laini werkt elke dag; de amerikaanse invasie die mijn vriendengroep aanvankelijk was, lijkt even weggeebt en heeft nu plaatsgemaakt voor een israelische. oran is israelisch en ik maakte vandaag kennis met twee andere israeli's. tal en erel. hebreeuws is een mooie taal. ik heb het vooral vandaag veel gehoord. maar het heeft ook iets mysterieus. taal van de duivel, noemde pepe het. pepe is een spanjaard die oran in mexico leerde kennen. oran, hoewel net als ik slechts 24 jaar, heeft de halve wereld al rondgezworven. maar daar kleeft een verhaaltje aan. hij zat in het leger. dat is verplicht in israel... voor zowel man als vrouw. gezeten op de achterbank van een legerwagen verloor de bestuurder de controle over het stuur en sloeg over de kop. omdat er achterin geen gordels waren, werd oran uit het auto'tje geslingerd, waarna de auto een ogenblik z'n heup schampte. een groot litteken en een mank loopje herinneren hem daar dagelijks aan, maar omdat het niet zijn fout was dat er geen gordels achterin de auto zaten (de andere twee mankeerden niets, omdat ze wel gordels hadden) vergoedt de israelische overheid hem tot op de dag van vandaag met een som geld waardoor hij elke maand rond kan komen. een geluk bij een ongeluk. zo kan hij nu de wereld rondreizen en af en toe zorgen voor arme, hollandsche jongens zoals ik.

gister ontmoette ik de canadeze mathieu, de goddelijke reiziger die ik in het circus in amsterdam leerde kennen. hij blijft hier een maand en vertrekt daarna weer naar frankrijk. de kamer die dan vrijkomt kan ik dan hoogstwaarschijnlijk bevolken, zei hij. hij stelde me al onmiddellijk voor aan de jongens die dan mn huisgenoten zullen worden. vlakbij sagrada familia. een brit en een australier. aardige jongetjes. en de prijs is niks; 200 euro. qua huisvesting heb ik hier nog geen tegenslag gekend. karma?

hoe dan ook, hier was weer even een update vanuit het zonnige barcelona, mede op aandringen van maryann. wist je trouwens, mary, dat ze hier in de kleine supermarktjes hier haast overal samosa's verkopen? hoe is het mogelijk, niet waar? anyway, hopelijk is het weer nu iets beter in nederland.

voor de rest ga ik nu een ernstig gebed plaatsen in de hoop de perfecte baan te krijgen, die ik onlangs op loquo tegenkwam: HET BEZOEKEN VAN PRIMERA DIVISION, UEFA-CUP EN CHAMPIONS LEAGUE WEDSTRIJDEN om dan de wedstrijd te registreren of wat dan ook. IK BEDOEL MAAR. op mijn lijf geschreven die baan. dus ik mailde ze al van: jongens, stop met zoeken: I AM YOUR GUY. FUTBOL ESTA EN MI CORAZON COMO SANGRE!

nu maar afwachten. of zoals oran zei: keep bugging them. keep mailing them. thats what they want here. overigens is hij ook nog steeds werkeloos.

o ja en 8 augustus komt timme op bezoek, mijn favoriete boytoy. rechtsboven staat een link naar zijn wilde avonturen in het machtige ghana.

ik vermaak me voorlopig nog prima hier.

2007-07-27T05:14:00.000-07:00

voor de foto's van het bezoek van mijn geweldigste broertje aan mij en barcelona, check http://www.venz.org/barca/

een update komt snel...

2007-07-17T04:31:00.000-07:00

gister begon ik als salesman op het strand van barcelona. ik verkoop kaartjes voor de club pacha. een zeer hippe en trendy uitgaansgelegenheid in een villa ergens. 5 euro per kaartje, waar ik 4 euro van mag houden. mn saleskwaliteiten zijn alleen niet echt om over naar huis te schrijven. zo probeerde ik onlangs iemand te vertellen waarom yoga zo goed was en hoorde ik mezelf zeggen: 'its like dying... but than you don't.'
ze had er al meteen geen zin meer in. caity is wat dat betreft wat beter. toen haar gevraagd wat ze leuk aan yoga vond zei ze: 'after ive done yoga every step i take feels like a mini-orgasm.'
ik had gister veel gesprekjes met vooral veel meisjes, maar als puntje bij paaltje kwam dan hadden ze of geen geld, of hadden ze al andere plannen, of ze wilde nu nog niet iets beslissen voor de avond, of ze hielden eigenlijk van johnny cash-muziek. als ik nu nog mn telefoon had dan had ik ze kunnen zeggen dat ze me hadden kunnen bellen. later. en bovendien hadden ze dan mn telefoonnr. rr. rr.
vandaag de herkansing. ik weet dat het kan. het is mogelijk. een jongen verkocht er gister 25. dat is 100 euro in 2 uur werk. uiteraard had hij een smoothtalk going on en een vreselijk glad uiterlijk. maar ik weet dat ik t ook moet kunnen. ergens. diep van binnen. of eigenlijk juist heel erg aan de oppervlakte.

gisteren heeft caity mn haar geknipt. ik zei dat ze het alleen wat uit moest dunnen en de puntjes uit moest nemen. toen ik de plukken haar echter als dikke vlokken bruine sneeuw voor mn ogen naar beneden zag vallen, wist ik dat er weer iets onherroepelijks aan het gebeuren was. ze heeft er iets van 5 centimeter afgehaald: dat is vijf maanden groeitijd!
het vertrouwen dat ik soms in mensen stel is onbegrijpelijk weids en onbegrensd.

het resultaat is dat t nu wel wat frisser oogt, wat zich wellicht kan vertalen in winst op t strand, zometeen, als ik wederom een poging zal ondernemen enkele mensen de pacha in te bonjouren. moge god het willen. jammer genoeg mis ik dan wel de tour de france. rasmussen in t geel! hup rabo!

o o o. wat een avonturen. ik heb nog 30 euro.

friends

2007-07-10T16:34:00.000-07:00

een van de grappigste gasten die ik hier heb leren kennen heette jonathan en hij kwam uit chicago. deze man kon over werkelijk ALLES lullen als brugman. ooit werd hem gevraagd of hij soms iets kon vertellen over de binnenkant van een tennisbal en onmiddellijk begon hij te filosoferen over de verschrikkelijke geur die er zijns inziens in de tennisbal moest huizen en met een vanzelfsprekendheid alsof hij het er elke dag over had.
elke keer als ik hem ontmoette, maakten we bizarre dingen mee. via hem kwam ik in de krant te staan en hij was erbij toen de gekke vrouw alleen ging dansen en hij was erbij toen caity tijdens het skinnydippen werd gebeten door een kwal, waar ze nu nog steeds, weken later, last van heeft en dat ze meermaals betitelde als ´het ergste dat haar ooit is overkomen,´al spreekt ze dat doorgaans uit met een stralende glimlach (en geloof me, die straalt als een malle).
net zoals hij zomaar in mn leven kwam, viel hij erweer uit. waarschijnlijk was zn telefoon ook gestolen, want ik kon hem telefonisch niet meer bereiken na sant juan en niet veel later zou hij terugkeren naar chicago. enige hoop dat ik nog contact met hem zal kunnen opnemen is via de krant waar hij werkte.

de mensen hier komen en gaan. je ontmoet er zoveel en met sommigen voel je echt een band, met sommigen is het wat oppervlakkiger.

sinds een aantal keer (lees drie) eet ik af en toe chinees na een yogales met ene david wasserman uit munchen. een echte beier in hart en nieren die een soort aangeboren mega enthousiasme heeft. ¨dude, thats awesome!!¨ roept hij zodra hem iets bevalt. hij is zowat twee meter, gemillimeterd haar en als hij duits praat lig ik van binnen in deuk. ´david wasserman steigersternte!´
vandaag zaten we voor de derde keer te dineren bij de goedkope chinees nabij yoga, toen hij voorstelde om van de lente met de fiets naar india te gaan. hij was volledig serieus. zijn ogen begonnen al te fonkelen bij het idee. ¨and you know, you can write about it, it will be awesome!¨ uiteraard nam ik het idee ter harte. ¨yes, it would be awesome indeed.¨ het idee ontroerde me. het zou zomaar kunnen. op de fiets naar india.
nu vroeg ik me af hoe hij op het idee kwam. nou, zei hij, hij had op de televisie gezien hoe een duitser dat reeds voltooid had en nu met zijn lul aan het rollen was temidden van een stel hindoes om de wereld te tonen dat we zonder seks konden. al zou hij dat zelf nooit doen, uiteraard.

zo bevind ik me nu in het kielzog van de spraakwatervallen van jonathan uit chicago met de dromerijen van een duitse afstammeling van de waffen ss. het houdt me in leven. there´s people out there doing the same thing i do. living their dreams.

nie

2007-07-05T11:04:00.000-07:00

deze week ben ik achter mn NIE kaart aangegaan. het is verplicht als je hier wil werken om zo´n kaart te hebben, is mij verteld, al gaan er ook verhalen de ronde dat je paspoort voldoende is om aan t werk te komen, maar betaal je dan gewoon 25% belasting. en anders maar iets van 10.
het waarachtig mooie aan het regelen van dit papierwerk is dat je al om half 7 ´s ochtends in de rij moet gaan staan bij een gebouw aan een zevenbaans autoweg, terwijl het kantoor pas om 9 uur opengaat. gisteren had ik een feestje op het dakterras van het nieuwe huis van caity en aangezien dat zolang doorging, besloot ik meteen door te gaan naar het gebouw waar je de NIE kunt ophalen.
ik had het al een keer eerder geprobeerd met mn schotse huisgenote dania, maar toen we daar om half 11 kwamen werden we weggestuurd, omdat het maximum aantal mensen was bereikt voor die dag. en dat terwijl ze tot half 6 geopend zijn.
overigens moet je voor het verkrijgen van de benodigde papieren je paspoort meenemen en twee kopieen van dat paspoort. vervolgens betaal je 7 euro belasting en krijg je een bewijs dat je dat betaald hebt en moet je naar de politie met twee pasfoto´s, waar je naast je NIE weer een kaartje meekrijgt en je weer naar een derde instantie af moet reizen om je sociale verzekeringnummer aan te vragen. zoals je merkt ben je daar al gauw wat dagen mee bezig. temeer er daar karrevrachten aan mensen elke dag voor de deur staan te wachten. leve de bureaucratie.
daar zat ik dan dus om 7 uur ´s ochtends met walmen wodka, whiskey, bier en wijn om me heen dampend. ik leek meer op een lopend traangasincident dan op de persoon die doorgaans dapper door het leven dartelt als jurriaan fakking reinders. niet geheel toevallig ging het ook nog eens regenen en daar zit je dan. in hartje barcelona. met je NIE-loze anus.
een meisje dat er uit zag als een zacht, vleesgeworden briesje in een roemeense vallei, met een opkrullend bovenlipje en grote bruine ogen, zat naast me en begon tegen me te praten in horten spaans. ze bleek uit rouen (frankrijk, vlakbij parijs) te komen en ze zou gaan werken als serveerster in sitges. ze heette liberté, want haar ouders waren vroeger anarchist. haar broertje heeft als derde naam anarchaista.
samen wachtten we tot de rij langzaam oploste en toen we eindelijk aan de beurt waren zei de man bij de ingang dat er vandaag geen NIE-gegevens verkregen konden worden, omdat de computer kapot was.
ik ervoer het haast als logisch. ik vroeg het email adres van liberté en stiefelde huiswaarts, waar ik onmiddellijk in een diepe slaap viel.

ik heb echt zo´n zin in patatas bravas.

2007-07-02T04:18:00.000-07:00

ok. eerste tegenslag. telefoon gestolen. hoewel het een aardig ding was, is t vooral onhandig qua werk zoeken dat ie nu in een of andere spaanse rattenkop zn takke is beland.

gister heb ik met caity en mike (een amerikaanse vriend) the big lebowski zitten kijken onderwijl een eigen mix van wodka, baileys en melk te drinken omdat we geen kahlua konden vinden.

zit nu met mn nieuwe schotse huisgenote dania wodka jus te drinken ter gelegenheid van haar amerikaanse vriendin bryan. ze houden van jimi hendrix, ben harper, portishead, manu chao en tool! awesome! i love meeting all these people.

overigens had ik vandaag een sollicatiegesprek met een teringlekker wijf. wie weet wordt t wat. het werk bedoel ik. ;) morgen heb ik ws t tweede gesprek. dutch customer service. fulltime. 1100 per maand. worth a try.

word.